Właściwości farmakokinetyczne
Mildronate 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne meldonium

Meldonium, substancja czynna preparatu Mildronate 500 mg kapsułki twarde, charakteryzuje się określonymi parametrami farmakokinetycznymi, które zostały zbadane głównie w modelach zwierzęcych. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji tej substancji leczniczej.¹

Proces wchłaniania

Badania farmakokinetyczne meldonium przeprowadzono na zwierzętach doświadczalnych z wykorzystaniem substancji czynnej znakowanej radioaktywnym izotopem węgla (14C). Substancję podawano różnymi drogami: doustnie, dootrzewnowo (i.p.) oraz dożylnie (iv.).²

Wyniki badań wykazały, że biodostępność meldonium po podaniu doustnym wynosi 78%, co świadczy o dobrym wchłanianiu substancji z przewodu pokarmowego.³ Istotne jest także, że spożycie pokarmu ma wpływ na parametry farmakokinetyczne leku – opóźnia czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax), jednakże nie wpływa na wartość maksymalnego stężenia (Cmax) ani na pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) po podaniu pojedynczej dawki doustnej 400 mg.⁴

Dystrybucja leku

Przeprowadzone badania wykazały, że maksymalne stężenie meldonium w osoczu krwi (Cmax) jest osiągane stosunkowo szybko – w ciągu 1 do 2 godzin po podaniu.⁵ Charakterystyczną cechą dystrybucji meldonium jest proporcjonalna zależność między dawką a parametrami farmakokinetycznymi – zarówno maksymalne stężenie w osoczu (Cmax), jak i pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) zwiększają się proporcjonalnie do podanej dawki.⁶

Biotransformacja

Metabolizm meldonium został zbadany głównie w modelach zwierzęcych. Badania doświadczalne potwierdziły, że substancja ulega biotransformacji w organizmie zwierząt.⁷ Głównym narządem odpowiedzialnym za metabolizm meldonium jest wątroba.⁸ Należy jednak zaznaczyć, że brakuje opublikowanych danych dotyczących szczegółów metabolizmu meldonium u ludzi.⁹

Eliminacja leku

W procesie eliminacji meldonium i jego metabolitów kluczową rolę odgrywa wydalanie nerkowe.¹⁰ Analiza krzywych eliminacji produktów radioaktywnych wykazała obecność dwóch wyraźnych faz: szybkiej (α) i wolnej (β). Prawdopodobnie związane jest to z odmienną kinetyką samego meldonium oraz jego metabolitów.¹¹

Badania na modelach zwierzęcych dostarczyły następujących danych dotyczących okresów półtrwania meldonium:

Powyższe dane wskazują na znaczące różnice w eliminacji meldonium w zależności od gatunku zwierzęcia oraz drogi podania leku.¹²