Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Relenza

Dostępne badania przedkliniczne dostarczają istotnych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania zanamiwiru, substancji czynnej zawartej w leku Relenza. Kompleksowe badania toksykologiczne nie wykazały znaczącej toksyczności tego związku, co stanowi ważny aspekt profilu bezpieczeństwa leku stosowanego w terapii przeciwwirusowej.¹

Genotoksyczność i potencjał rakotwórczy

Badania genotoksyczności przeprowadzone dla zanamiwiru dały wyniki negatywne, co wskazuje na brak potencjału do wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego. W długoterminowych badaniach oceniających potencjał rakotwórczy, przeprowadzonych na modelach szczurzych i mysich, nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań kancerogennych.²

Toksyczność reprodukcyjna

Ocena bezpieczeństwa stosowania zanamiwiru w okresie ciąży została przeprowadzona w modelach zwierzęcych z wykorzystaniem różnych dróg podania. Po podaniu dożylnym zanamiwiru w dawkach do 90 mg/kg mc./dobę ciężarnym samicom szczurów i królików nie zaobserwowano:

• Wad rozwojowych u płodów, które mogłyby być powiązane ze stosowaniem leku
• Objawów toksyczności matczynej, które wskazywałyby na negatywny wpływ na organizm samic w okresie ciąży
• Embriotoksyczności, która manifestowałaby się upośledzeniem rozwoju zarodków

Powyższe wyniki sugerują niskie ryzyko teratogenności zanamiwiru podawanego drogą dożylną w badanych dawkach.³

Dodatkowe badania rozwoju zarodkowo-płodowego

W dodatkowym badaniu dotyczącym rozwoju zarodków i płodów przeprowadzonym na szczurach zastosowano podskórną drogę podania zanamiwiru. W grupie narażonej na najwyższą dawkę 80 mg/kg mc., podawaną trzy razy na dobę (łączna dawka dobowa 240 mg/kg mc./dobę), zaobserwowano wzrost częstości występowania różnego rodzaju pomniejszych zmian w obrębie szkieletu i narządów wewnętrznych u potomstwa. Należy jednak zaznaczyć, że większość tych zmian mieściła się w zakresie częstości występowania obserwowanej we wcześniejszych badaniach referencyjnych na populacji szczurzej.⁴

Ekspozycja i margines bezpieczeństwa

Istotnych informacji dostarcza analiza farmakokinetyczna ekspozycji na zanamiwir w badaniach przedklinicznych w porównaniu do ekspozycji klinicznej u ludzi. Pomiary AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) wykazały, że dawka 80 mg/kg mc. podawana trzy razy na dobę (240 mg/kg mc./dobę) powoduje około 1000-krotnie większą ekspozycję niż ekspozycja u człowieka po podaniu klinicznej dawki wziewnej zanamiwiru. Ten znaczący margines bezpieczeństwa wskazuje na niskie ryzyko wystąpienia podobnych efektów u pacjentów stosujących Relenzę w dawkach terapeutycznych.⁵

Rozwój w okresie około- i poporodowym

W badaniach oceniających rozwój około- i poporodowy przeprowadzonych na modelu szczurzym nie zaobserwowano klinicznie istotnego upośledzenia rozwoju potomstwa, co sugeruje brak negatywnego wpływu zanamiwiru na procesy rozwojowe w okresie okołoporodowym i wczesnym okresie po urodzeniu.⁶

Wpływ na płodność i funkcje reprodukcyjne

Badania oceniające wpływ zanamiwiru na płodność i funkcje reprodukcyjne wykazały brak negatywnych efektów po podaniu dożylnym w dawkach sięgających 90 mg/kg mc./dobę. Ocenie podlegały zarówno samce jak i samice szczurów poddane leczeniu, a także kolejne pokolenie zwierząt. Nie zaobserwowano zmian w zdolnościach rozrodczych, co wskazuje na bezpieczeństwo zanamiwiru w kontekście potencjalnego wpływu na płodność.⁷