Właściwości farmakokinetyczne leku Amlessa

Produkt leczniczy Amlessa zawiera substancje czynne peryndopryl (w postaci tert-butyloaminy) i amlodypinę (w postaci bezylanu) w różnych dawkach: 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg lub 8 mg + 10 mg. Szybkość i stopień wchłaniania obu substancji czynnych z produktu Amlessa nie różnią się znacząco od wartości obserwowanych przy podawaniu tych substancji w oddzielnych tabletkach.¹

Peryndopryl – właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu doustnym jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, a maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu 1 godziny od przyjęcia. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Peryndopryl jest prolekiem, który w organizmie ulega przekształceniu do aktywnej formy. Około 27% podanej dawki wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu, peryndopryl tworzy również 5 innych metabolitów, które są nieaktywne farmakologicznie. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane w ciągu 3-4 godzin po podaniu.²

Ważnym czynnikiem wpływającym na biodostępność peryndoprylu jest pokarm. Przyjmowanie posiłków zmniejsza konwersję do peryndoprylatu, a tym samym biodostępność leku. Z tego powodu peryndopryl należy przyjmować doustnie w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem. Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a stężeniem leku w osoczu.³

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, przy czym wiązanie zachodzi głównie z konwertazą angiotensyny. Stopień wiązania jest zależny od stężenia leku w osoczu.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest usuwany z organizmu głównie przez nerki wraz z moczem. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni stosowania leku.⁵

Szczególne grupy pacjentów – peryndopryl

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek eliminacja peryndoprylatu jest zmniejszona. Z tego powodu w tych grupach pacjentów zalecane jest częste monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy krwi.⁶

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu ulegają zmianie. U osób z marskością wątroby klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę. Jednak ilość utworzonego peryndoprylatu nie ulega zmniejszeniu, dlatego nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.⁷

Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.⁸

Amlodypina – właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie amlodypiny

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po 6-12 godzinach od podania dawki. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. Ważną cechą amlodypiny jest fakt, że jej biodostępność nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co pozwala na elastyczne dawkowanie bez względu na posiłki.⁹

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Badania in vitro wykazały, że amlodypina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – około 97,5% leku występuje w formie związanej.¹⁰

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Okres półtrwania amlodypiny w końcowej fazie eliminacji jest długi i wynosi około 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie leku raz na dobę. Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie przekształcana jest do nieaktywnych metabolitów. Z organizmu lek jest wydalany głównie przez nerki – 10% macierzystego leku i 60% metabolitów jest wydalane wraz z moczem.¹¹

Szczególne grupy pacjentów – amlodypina

U pacjentów w podeszłym wieku czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u pacjentów młodszych. Występują jednak istotne różnice farmakokinetyczne:

• Klirens amlodypiny wykazuje tendencję do zmniejszania się u pacjentów w podeszłym wieku¹²
• Zwiększa się wartość AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie)¹³
• Wydłuża się okres półtrwania w fazie eliminacji¹⁴

Podobne zmiany farmakokinetyczne obserwuje się u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, u których pole pod krzywą stężenia leku (AUC) w czasie i okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększają się odpowiednio do wieku.¹⁵

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dostępne są ograniczone dane kliniczne. U tych pacjentów obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania i zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%. Należy to uwzględnić przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁶