Właściwości farmakokinetyczne
Naratryptan

Właściwości farmakokinetyczne naratryptanu

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu doustnym naratryptanu maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po 2-3 godzinach. Średnia wartość stężenia po zastosowaniu dawki 2,5 mg naratryptanu wykazuje różnice międzypłciowe – u kobiet wynosi 8,3 ng/ml (95% przedział ufności: 6,5 do 10,5 ng/ml), natomiast u mężczyzn 5,4 ng/ml (95% przedział ufności: 4,7 do 6,1 ng/ml).¹

Biodostępność naratryptanu po podaniu doustnym również różni się w zależności od płci – wynosi 74% u kobiet i 63% u mężczyzn. Pomimo tych różnic, nie zaobserwowano odmienności w skuteczności i tolerancji leku u obojga płci, co eliminuje konieczność dostosowywania dawki w zależności od płci.²

Dystrybucja w organizmie

Naratryptan charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą 170 litrów. Istotną cechą farmakokinetyczną tego związku jest niewielki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący zaledwie 29%, co może mieć znaczenie dla przewidywania interakcji z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami.³

Metabolizm i biotransformacja

Naratryptan charakteryzuje się zróżnicowanym klirensem w zależności od płci. Po dożylnym podaniu naratryptanu, średni klirens wynosi 470 ml/min u mężczyzn i 380 ml/min u kobiet. Klirens nerkowy jest jednakowy dla obu płci i wynosi 220 ml/min, co jest wartością przewyższającą filtrację kłębuszkową. Wskazuje to na aktywny proces wydalania naratryptanu w kanalikach nerkowych.⁴

Substancja jest wydalana głównie przez nerki – 50% w postaci niezmienionej i 30% w formie nieaktywnych metabolitów. W warunkach in vitro naratryptan podlega metabolizmowi w ograniczonym stopniu, a proces ten jest katalizowany przez różne izoenzymy cytochromu P450. Ze względu na takie właściwości farmakokinetyczne, prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji metabolicznych naratryptanu z innymi lekami jest niewielkie.⁵

Naratryptan nie wykazuje właściwości hamujących wobec enzymów cytochromu P450. Nie określono jednoznacznie, czy substancja może indukować ludzkie izoenzymy, jednak w badaniach na szczurach nie stwierdzono istotnego wpływu na ekspresję izoenzymów wątrobowego cytochromu P450.⁶

Eliminacja

Okres półtrwania (t_1/2) naratryptanu w osoczu wynosi 6 godzin, co determinuje czas utrzymywania się substancji w organizmie.⁷

Farmakokinetyka w osobnych grupach pacjentów

Wpływ wieku

W przeprowadzonych badaniach klinicznych u zdrowych pacjentów w podeszłym wieku (n=12) zaobserwowano istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych w porównaniu z młodszymi uczestnikami badania. Klirens był mniejszy o około 26%, natomiast pole powierzchni pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC) było większe o 30% w porównaniu do wartości uzyskanych u zdrowych młodych pacjentów (n=12) w tym samym badaniu.⁸

Różnice międzypłciowe

Zarówno pole powierzchni pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC), jak i maksymalne stężenie naratryptanu w osoczu są mniejsze u mężczyzn o około 35% w porównaniu do kobiet. Różnica ta może wynikać z wpływu doustnych środków antykoncepcyjnych stosowanych przez kobiety. Pomimo tych różnic w parametrach farmakokinetycznych, nie stwierdzono istotnych różnic w skuteczności i tolerancji leku u obu płci, co eliminuje konieczność dostosowania dawki w zależności od płci.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Ze względu na fakt, że wydalanie nerkowe stanowi główną drogę eliminacji naratryptanu z organizmu, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może występować zwiększona ekspozycja na ten lek. W badaniu przeprowadzonym u pacjentów płci męskiej i żeńskiej z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 18 do 115 ml/min, n=15) w porównaniu z grupą zdrowych pacjentów (n=8, z dopasowaniem płci, wieku i masy ciała) wykazano, że:¹⁰

• Okres półtrwania naratryptanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wydłuża się o około 80%
• Klirens naratryptanu zmniejsza się o około 50%

¹¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Wątroba odgrywa stosunkowo mniejszą rolę w procesie eliminacji naratryptanu podanego doustnie w porównaniu z nerkami. W badaniu u pacjentów płci męskiej i żeńskiej z zaburzeniami czynności wątroby (stopień A lub B według klasyfikacji Child-Pugh, n=8) w porównaniu z grupą zdrowych pacjentów (z dopasowaniem płci, wieku i masy ciała) stwierdzono następujące zmiany parametrów farmakokinetycznych:¹²

• Wydłużenie okresu półtrwania o około 40%
• Zmniejszenie klirensu o około 30%

¹³

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych