Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Właściwości farmakokinetyczne opisują procesy, jakim podlega lek w organizmie, obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną telmisartanu, uwzględniającą poszczególne etapy jego przemian w organizmie oraz różnice w parametrach u wybranych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, ale zmiennym stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego. Biodostępność bezwzględna tego leku wynosi średnio około 50%. Przyjmowanie leku z pokarmem wpływa na zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) – redukcja ta wynosi od około 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Warto zauważyć, że w pierwszych 3 godzinach od przyjęcia leku stężenie telmisartanu w osoczu utrzymuje się na podobnym poziomie, niezależnie od tego, czy lek został przyjęty na czczo, czy z pokarmem.²

Liniowość farmakokinetyki

Obserwowane niewielkie zmniejszenie wartości AUC nie powinno powodować zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Istotne jest, że między dawkami a stężeniem telmisartanu w osoczu krwi nie występuje zależność liniowa. Zarówno maksymalne stężenie w osoczu (Cmax), jak i w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą (AUC), zwiększają się nieproporcjonalnie przy dawkach przekraczających 40 mg.³

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (ponad 99,5%), zwłaszcza z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na znaczną penetrację leku do tkanek obwodowych. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Metabolizm

Metabolizm telmisartanu odbywa się głównie poprzez proces sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Istotne jest, że metabolity powstałe w wyniku tego procesu nie posiadają aktywności farmakologicznej.⁵

Eliminacja

Farmakokinetykę eliminacji telmisartanu można opisać za pomocą krzywej wykładniczej, z okresem półtrwania w fazie eliminacji przekraczającym 20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą (AUC) zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki. W przypadku telmisartanu stosowanego w zalecanych dawkach nie wykazano klinicznie istotnej kumulacji leku. Należy zauważyć, że stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, jednak zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. ^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach, ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność.”>6}

Po podaniu doustnym (podobnie jak po podaniu dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie nerkowe jest minimalne i wynosi mniej niż 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy (Cltot) jest wysoki (około 1000 ml/min) w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Telmisartan Aurovitas" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci nie zmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 7

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono ocenę farmakokinetyki dwóch dawek telmisartanu (1 mg/kg mc. i 2 mg/kg mc.) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do <18 lat (n=57) w trakcie czterotygodniowego okresu leczenia. Ocena obejmowała ustalenie stanu stacjonarnego telmisartanu oraz zbadanie różnic związanych z wiekiem. Badanie, mimo niewielkiej liczebności, która ograniczała pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 lat, wykazało, że wyniki są zasadniczo zgodne z wynikami dotyczącymi osób dorosłych. Potwierdzono również nieliniowość farmakokinetyki telmisartanu, szczególnie w odniesieniu do wartości Cmax.<sup data-drug="Telmisartan Aurovitas" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 8

Wpływ płci

Zaobserwowano istotne różnice w stężeniu telmisartanu w osoczu w zależności od płci. U kobiet zarówno stężenie maksymalne (Cmax), jak i pole powierzchni pod krzywą (AUC) były znacząco wyższe – Cmax około 3-krotnie, a AUC około 2-krotnie – w porównaniu do wartości stwierdzanych u mężczyzn.⁹

Farmakokinetyka u osób starszych

Farmakokinetyka telmisartanu nie wykazuje istotnych różnic u osób w wieku powyżej i poniżej 65 lat. Oznacza to, że u pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania związana z wiekiem.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne różnice w farmakokinetyce telmisartanu:

• U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek oraz z ciężkimi zaburzeniami stwierdza się dwukrotne zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu.
• Natomiast u chorych z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie obserwuje się zmniejszone stężenia leku w osoczu.

Warto podkreślić, że ze względu na wysoki stopień wiązania telmisartanu z białkami osocza, lek ten nie może być skutecznie usunięty poprzez hemodializę. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały znaczący wzrost biodostępności bezwzględnej telmisartanu, sięgający prawie 100%. Co istotne, okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u tych pacjentów.¹²