stan stacjonarny
Stan stacjonarny (steady state) to pojęcie stosowane w medycynie do opisania równowagi fizjologicznej w organizmie, gdy wszystkie parametry utrzymują się na względnie stałym poziomie. W tym stanie procesy metaboliczne, przepływ krwi, wymiana gazowa oraz inne funkcje życiowe osiągają stabilność, pomimo ciągłych zmian zachodzących w środowisku wewnętrznym i zewnętrznym.
W kontekście klinicznym stan stacjonarny oznacza okres, w którym stan pacjenta nie ulega istotnym wahaniom, co jest szczególnie ważne podczas monitorowania efektów leczenia. W farmakologii mówi się o stanie stacjonarnym, gdy stężenie leku we krwi osiąga stabilny poziom, zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania danej substancji.
Stan stacjonarny ma fundamentalne znaczenie w badaniach klinicznych, interpretacji wyników laboratoryjnych oraz w planowaniu terapii długoterminowej. Zaburzenie stanu stacjonarnego może wskazywać na progresję choroby, wystąpienie powikłań lub nieadekwatną odpowiedź na leczenie, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Entecavir Polpharma 1 mg
Entekawir wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w osoczu po 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością szacowaną na co najmniej 70%. Farmakokinetyka charakteryzuje się proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC w dawkach 0,1-1 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 6-10 dniach przy dawkowaniu raz na dobę, z kumulacją około 2-krotną. W stanie stacjonarnym dla dawki 0,5 mg Cmax wynosi 4,2 ng/ml, a Cmin 0,3 ng/ml, natomiast dla dawki 1 mg odpowiednio 8,2 ng/ml i 0,5 ng/ml. Spożycie posiłków opóźnia wchłanianie o 1-1,5 godziny i zmniejsza Cmax o 44-46% oraz AUC o 18-20%, co jest klinicznie nieistotne u pacjentów nieleczonych analogami nukleozydów, ale może wpływać na skuteczność u pacjentów opornych na lamiwudynę. Entekawir wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji > całkowitej objętości wody w organizmie) i niskie wiązanie z białkami osocza (~13%). Metabolizm jest ograniczony, bez udziału enzymów CYP450, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki z klirensem nerkowym 360-471 ml/min, wskazującym na przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Końcowy okres półtrwania wynosi 128-149 godzin, a efektywny okres półtrwania dla kumulacji to około 24 godziny.
analogi nukleozydów, biodostępność leku, biorównoważność, cyklosporyna A, dializa otrzewnowa, entekawir, enzymy CYP450, HBeAg, HBV, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lamiwudyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, takrolimus, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auropect COMFORT 375 mg
Karbocysteina, substancja czynna preparatu Auropect COMFORT, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym średnio 2 godziny (zakres 1,0-3,0 godz.). Okres półtrwania (T½) karbocysteiny wynosi około 1,87 godziny (zakres 1,4-2,5 godz.), co wskazuje na konieczność wielokrotnego podawania leku w ciągu doby, zgodnie z badanym schematem dawkowania 2 kapsułki (375 mg każda) 3 razy na dobę przez 7 dni. Stała eliminacji (KEL) wynosi średnio 0,387 godz. (zakres 0,28-0,50 godz.), a pole pod krzywą stężenia leku w osoczu w przedziale 0-7,5 godziny (AUC0-7,5) to 39,26 µg·godz./ml (zakres 26,0-62,4 µg·godz./ml), co odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek.
absorpcja z przewodu pokarmowego, AUC, Auropect COMFORT, efekt terapeutyczny, ekspozycja na lek, karbocysteina, KEL, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja leku do tkanek, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, schorzenie układu oddechowego, stała eliminacji, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, T½, Tmax - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Landulosin 0,5 mg + 0,4 mg
Landulosin to preparat zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,367 mg tamsulosyny) w formie kapsułek twardych o zmodyfikowanym uwalnianiu. Dutasteryd charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,5%), dużą objętością dystrybucji (300-500 l) oraz długim okresem półtrwania w stanie stacjonarnym wynoszącym 3-5 tygodni. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga w ciągu 1-3 godzin, a stan stacjonarny po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę. Tamsulosyna wykazuje niemal całkowitą biodostępność, wiąże się w około 99% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,2 l/kg oraz okres półtrwania około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Po posiłku Cmax tamsulosyny zmniejsza się o 30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku zawsze po tym samym posiłku, aby zapewnić stabilną farmakokinetykę. Dutasteryd nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych pod wpływem posiłku.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie biorównoważności, białka osocza krwi, biodostępność, biokonwersja, CYP2D6, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P-450, dutasteryd, dysfagia, enancjomeryczna biokonwersja, farmakokinetyka dutasterydu, izoenzym CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wewnętrzny, maksymalne stężenie w surowicy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, sprzężenie z glukuronidem, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tamsulosyny chlorowodorek, upośledzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina SR 1000 mg
Avamina SR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się opóźnionym Tmax w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu – dla dawki 500 mg Tmax wynosi około 7 godzin, a dla 750 mg i 1000 mg około 5 godzin (zakres 4-12 h i 4-10 h odpowiednio). Maksymalne stężenia Cmax dla dawki 1500 mg (2×750 mg) i 1000 mg wynoszą odpowiednio 1193 ng/ml i 1214 ng/ml. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest dawko- i formo-zależny: dla 500 mg i 750 mg podawanych na czczo AUC zmniejsza się o 30% bez wpływu na Cmax i Tmax, natomiast dla 1000 mg podawanego po posiłku AUC wzrasta o 77%, Cmax o 26%, a Tmax wydłuża się o około 1 godzinę. Metformina nie ulega metabolizmowi, jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem, a jej klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biorównoważność, biotransformacja, erytrocyt, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Desloratadine Aurovitas 5 mg
Desloratadyna, substancja czynna w dawce 5 mg zawarta w tabletkach Desloratadine Aurovitas, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z wykrywalnym stężeniem w osoczu już po 30 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 3 godzin po podaniu. Biodostępność jest proporcjonalna do dawki w zakresie 5-20 mg. Wiązanie z białkami osocza wynosi 83-87%, a okres półtrwania w fazie eliminacji to około 27 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. U około 4% pacjentów, prawdopodobnie ze względu na pochodzenie etniczne, obserwuje się wydłużony Tmax do około 7 godzin, trzykrotnie wyższe Cmax oraz wydłużony okres półtrwania do 89 godzin, jednak bez zmiany profilu bezpieczeństwa. Desloratadyna nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP3A4, CYP2D6 ani z glikoproteiną P, a jej farmakokinetyka nie jest modyfikowana przez pokarm wysokotłuszczowy ani sok grejpfrutowy.
3-hydroksydesloratadyna, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawka jednorazowa, dawka wielokrotna, desloratadyna, glikoproteina p, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP 2D6, izoenzym CYP 3A4, łagodna do umiarkowanej niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pokarm wysokotłuszczowy, przewlekła niewydolność nerek, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sok grejpfrutowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd – Właściwości farmakokinetyczne
Lanreotyd, analog somatostatyny, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od formulacji i populacji pacjentów. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens całkowity 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Po głębokim podskórnym podaniu preparatów Myrelez i Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych ochotników, Cmax wynosiła odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągając maksimum w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. U pacjentów z akromegalią Cmax była niższa (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia maksimum wynosił 6-24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax w stanie stacjonarnym 3,8-7,7 ng/ml i umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Biodostępność bezwzględna wynosi 69-78%. Wydalanie lanreotydu jest minimalne: mniej niż 5% z moczem i mniej niż 0,5% z kałem.
akromegalia, analog somatostatyny, biodostępność bezwzględna, dystrybucja pozanaczyniowa, guzy GEP-NET, kinetyka liniowa, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, uwalnianie dwufazowe, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 40 mg + 12,5 mg
Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu, charakteryzującego się biodostępnością 25,6% i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) oraz małą objętość dystrybucji (16-29 l). Wydalanie odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Hydrochlorotiazyd, drugi składnik preparatu, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Jednoczesne podanie obu substancji powoduje umiarkowane zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC, biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, olmesartan medoksomil, pole pod krzywą stężenia, prolek, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RANMET XR 500 mg
Ranmet XR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg. Charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu. Po podaniu dawki 1000 mg po posiłku, Cmax wynosi średnio 1214 ng/ml i osiągany jest po około 5 godzinach, a AUC wzrasta o 77%, natomiast Cmax o 26%. Przyjmowanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, nie wpływając na Cmax i Tmax. Parametry farmakokinetyczne, takie jak objętość dystrybucji (63-276 l), klirens nerkowy (>400 ml/min) oraz okres półtrwania (~6,5 godziny), są zbliżone do formy o natychmiastowym uwalnianiu. Metformina nie ulega metabolizmowi i jest wydalana w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z eliminacją zarówno przez przesączanie kłębuszkowe, jak i wydzielanie kanalikowe.
białko osocza, biorównoważność, chlorowodorek metforminy, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, postać niezmieniona, przedłużone uwalnianie, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Quator 2,5 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Quator, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki ani porę podania. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 77 litrów, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a główny metabolit jest klinicznie nieaktywny. Klirens wynosi 3,4 l/godzinę, a okres półtrwania to około 16 godzin. Eliminacja zachodzi głównie przez kał (61%) i mocz (36%). Ekspozycja (AUC) rośnie proporcjonalnie w dawkach 2,5–20 mg, natomiast w dawkach 20–40 mg wzrost jest mniej proporcjonalny. Stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania dawek 20 i 40 mg, z ekspozycją około 1,5-krotnie wyższą niż po dawce pojedynczej.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka wchłaniania, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji