Właściwości farmakokinetyczne trimetazydyny

Właściwości farmakokinetyczne trimetazydyny dichlorowodorku w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu 35 mg obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji oraz eliminacji leku z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę tych procesów oraz informacje dotyczące farmakokinetyki w szczególnych grupach pacjentów.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym trimetazydyny w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 5 godzinach od momentu przyjęcia leku. Istotną cechą farmakokinetyczną preparatu jest utrzymywanie się stężenia leku w osoczu na poziomie większym lub równym 75% stężenia maksymalnego przez okres 11 godzin w ciągu doby. Stan stacjonarny stężenia substancji czynnej we krwi osiągany jest najpóźniej po 60 godzinach regularnego stosowania leku. Warto podkreślić, że pokarm nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne trimetazydyny, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.¹

Dystrybucja

Pozorna objętość dystrybucji trimetazydyny wynosi 4,8 l/kg, co świadczy o dobrym przenikaniu leku do tkanek i płynów ustrojowych. Charakterystyczną cechą trimetazydyny jest stosunkowo niski stopień wiązania z białkami osocza – badania przeprowadzone w warunkach in vitro wykazały, że wynosi on około 16%. Ta właściwość ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych na poziomie wypierania z połączeń z białkami przez inne leki.²

Eliminacja

Trimetazydyna jest wydalana z organizmu przede wszystkim przez nerki, głównie w postaci niezmienionej (jako substancja macierzysta). Okres półtrwania w fazie eliminacji (t₁/₂) różni się w zależności od wieku pacjenta i wynosi średnio:

• 7 godzin u młodych zdrowych ochotników
• 12 godzin u osób w wieku powyżej 65 lat

Na całkowity klirens trimetazydyny składają się dwa główne procesy:

• Klirens nerkowy – stanowiący główną drogę eliminacji, bezpośrednio skorelowany z klirensem kreatyniny
• Klirens wątrobowy – mający mniejszy udział w całkowitej eliminacji leku, który ulega zmniejszeniu wraz z wiekiem pacjenta

Ta charakterystyka eliminacji ma szczególne znaczenie w kontekście stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek.³

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększone narażenie na trimetazydynę, co jest związane z fizjologicznym, zależnym od wieku pogorszeniem czynności nerek. Szczegółowa analiza parametrów farmakokinetycznych w tej grupie pacjentów została przeprowadzona w ramach specjalnego badania z udziałem osób:

• w wieku podeszłym (75-84 lat)
• w wieku bardzo podeszłym (≥85 lat)

Wyniki tego badania wykazały, że w przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) narażenie na trimetazydynę zwiększyło się:

• 1,0-krotnie u osób w wieku podeszłym (75-84 lat)
• 1,3-krotnie u osób w wieku bardzo podeszłym (≥85 lat)

w porównaniu z młodszymi uczestnikami (30-65 lat) z takimi samymi umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.⁴

Dodatkowo przeprowadzono specjalne badanie kliniczne z udziałem pacjentów w wieku powyżej 75 lat, którym podawano trimetazydynę w postaci tabletek powlekanych o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawce 35 mg dwa razy na dobę. Analiza wyników tego badania metodą farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że zwiększone stężenie leku w osoczu nie powodowało nasilenia działań niepożądanych w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów w podeszłym wieku przyjmujących placebo. Jednakże odnotowano, że ciężkie działania niepożądane występowały częściej u osób w podeszłym wieku, u których stwierdzono wyższe stężenia trimetazydyny w osoczu.⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce trimetazydyny. Narażenie na lek zwiększa się:

• średnio 1,7-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min)
• średnio 3,1-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min)

w porównaniu z młodymi ochotnikami z prawidłową czynnością nerek.

Pomimo znaczącego wzrostu ekspozycji na lek w tej grupie pacjentów, nie zaobserwowano szczególnych zagrożeń bezpieczeństwa w porównaniu z populacją ogólną. Stanowi to istotną informację kliniczną, chociaż należy pamiętać o konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza w przypadku ciężkich zaburzeń.⁶