choroba Leśniowskiego-Crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekłe, nawracające schorzenie zapalne przewodu pokarmowego o charakterze autoimmunologicznym. Może zajmować każdy odcinek przewodu pokarmowego od jamy ustnej do odbytu, przy czym najczęściej dotyka końcowego odcinka jelita cienkiego (ileum) oraz jelita grubego. Charakterystyczne jest występowanie zmian zapalnych pełnościennych, niecałkowicie zagojonych oraz segmentarnych (tzw. zmiany przeskakujące), oddzielonych fragmentami zdrowej błony śluzowej.

Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna są zróżnicowane i zależą od lokalizacji zmian. Najczęściej pacjenci zgłaszają przewlekłą biegunkę, bóle brzucha, gorączkę, utratę masy ciała oraz zmęczenie. W przebiegu choroby mogą występować powikłania jelitowe (zwężenia, przetoki, ropnie) oraz objawy pozajelitowe dotyczące stawów, skóry, oczu czy wątroby. Rozpoznanie opiera się na ocenie klinicznej, badaniach endoskopowych, obrazowych oraz histopatologicznych.

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna ma charakter wielokierunkowy i długotrwały. W fazie zaostrzenia stosuje się aminosalicylany, glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne (azatiopryna, metotreksat) oraz terapie biologiczne (przeciwciała anty-TNF, inhibitory interleukiny, inhibitory JAK). Istotną rolę odgrywa również leczenie żywieniowe, które może mieć znaczenie zarówno terapeutyczne, jak i wspomagające. W przypadku powikłań, takich jak zwężenia, przetoki czy ropnie, konieczne może być leczenie chirurgiczne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Salofalk 500 500 mg

Salofalk 500 zawiera 500 mg mesalazyny (kwasu 5-aminosalicylowego) w formie tabletek dojelitowych, stosowanych w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Dawkowanie u dorosłych w ostrych stanach wynosi od 1,5 g do 4,5 g na dobę (3 x 1 do 3 x 3 tabletki) w chorobie Leśniowskiego-Crohna oraz od 1,5 g do 3,0 g na dobę (3 x 1 do 3 x 2 tabletki) we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. W terapii podtrzymującej dawka wynosi 1,5 g na dobę (3 x 1 tabletka). U dzieci w wieku 6-18 lat dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: dawka początkowa w ostrych stanach to 30-50 mg/kg/dobę, maksymalnie 75 mg/kg/dobę, nie przekraczając dawki dla dorosłych. W leczeniu długotrwałym wrzodziejącego zapalenia jelita grubego dawka wynosi 15-30 mg/kg/dobę. Dzieci do 40 kg otrzymują połowę dawki dorosłych, powyżej 40 kg – dawkę dorosłych.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby zapalne jelit, dawka dla dorosłych, leczenie długotrwałe, mesalazyna, ostry stan, ostry stan zapalny, Salofalk, tabletki dojelitowe, terapia podtrzymująca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapobieganie nawrotom
Leksykon chorób i schorzeń
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego – Epidemiologia

Mikroskopowe zapalenie jelita grubego (MC) to przewlekła choroba zapalna charakteryzująca się wodnistą biegunką, prawidłowym lub niemal prawidłowym obrazem endoskopowym oraz specyficznymi zmianami histopatologicznymi, obejmująca dwa główne podtypy: zapalenie kolagenowe (CC) i limfocytarne (LC). Epidemiologicznie obserwuje się znaczny wzrost zapadalności na MC, która obecnie wynosi około 25,8 (95% CI 22,7-28,9) przypadków na 100 000 osobolat, z podziałem na 15,8 (95% CI 13,4-18,2) dla LC i 9,9 (95% CI 8,1-11,9) dla CC. Choroba dotyczy głównie osób starszych, ze szczytem zapadalności między 60. a 69. rokiem życia, oraz wykazuje predylekcję do płci żeńskiej (stosunek kobiet do mężczyzn dla CC około 3,05, a dla LC 1,92). MC jest silnie powiązana z chorobami autoimmunologicznymi (30-50% pacjentów) oraz czynnikami ryzyka takimi jak palenie tytoniu i stosowanie leków, w tym NLPZ, IPP i SSRI. Diagnostyka opiera się na badaniu histopatologicznym biopsji jelita grubego, gdyż obraz endoskopowy jest często prawidłowy, a zmiany mają charakter ogniskowy, co wymaga pobrania wielu próbek z różnych odcinków jelita.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, badanie epidemiologiczne, badanie histopatologiczne, badanie populacyjne, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, ciężki przebieg COVID-19, cukrzyca typu 1, haplotyp HLA-DR3-DQ2, inhibitor pompy protonowej, kolonoskopia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nieerozyjne zapalenie stawów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, palenie tytoniu, rak jelita grubego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wodnista biegunka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie kolagenowe, zapalenie limfocytarne, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Alkaloid-INT 40 mg/ml

Ibuprofen Alkaloid-INT (40 mg/ml), zawiesina doustna, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak ból brzucha, nudności, dyspepsja, a także poważniejsze powikłania jak wrzody, perforacja i krwawienia, które mogą prowadzić do niedokrwistości. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu terapii, szczególnie u osób starszych. Stosowanie dawek do 2400 mg/dobę wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Ponadto, obserwowano działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (niewydolność serca, nadciśnienie), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty), układu immunologicznego (reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja), a także rzadkie przypadki aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, szczególnie u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz szybka reakcja na objawy nadwrażliwości lub powikłań ze strony przewodu pokarmowego.
agranulocytoza, anafilaksja, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, duszność, działanie niepożądane ibuprofenu, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, leczenie przeciwbakteryjne, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, perforacja, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aglan

Meloksykam w postaci roztworu do wstrzykiwań (Aglan 15 mg/1,5 ml) powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych. Nie należy przekraczać zalecanej dawki dobowej ani łączyć go z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrego bólu, a brak poprawy po kilku dniach wymaga ponownej oceny terapii. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest szczegółowe badanie pod kątem chorób przewodu pokarmowego, zwłaszcza owrzodzeń i krwawień, które mogą wystąpić w trakcie terapii i prowadzić do poważnych powikłań, w tym zgonu. Ryzyko to wzrasta u pacjentów w podeszłym wieku, z historią owrzodzeń, stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień (np. heparyna, warfaryna, ASA ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę) oraz przy wyższych dawkach NLPZ. W takich przypadkach zaleca się stosowanie leków osłonowych (np. inhibitory pompy protonowej, mizoprostol) oraz regularne monitorowanie stanu klinicznego.
aminotransferaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, cyklooksygenaza, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwica rdzenia nerki, meloksykam, mizoprostol, nefropatia toczniowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pemetreksed, rumień polekowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – MEL MAX

Meloksykam, stosowany w preparacie MEL FORTE, wymaga ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej, aby zmniejszyć ryzyko powikłań takich jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje przewodu pokarmowego. Szczególnie narażeni są pacjenci w podeszłym wieku oraz osoby z historią choroby wrzodowej, u których wskazane jest stosowanie leków ochronnych na błonę śluzową (np. mizoprostol, inhibitory pompy protonowej). Meloksykam może również nasilać zatrzymanie płynów, obrzęki oraz zwiększać ryzyko zdarzeń zakrzepowych tętniczych, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca czy innymi czynnikami ryzyka układu krążenia.
aminotransferazy, antagonista angiotensyny II, azot mocznikowy, bilirubina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, cukrzyca, działanie niepożądane, hemodializa, heparyna, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, leki gastroprotekcyjne, martwica rdzenia nerki, meloksykam, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nefropatia toczniowa, niewydolność nerek, NLPZ, perforacja przewodu pokarmowego, przesączanie kłębuszkowe, rumień polekowy, sartan, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica tętnicza, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen 200 mg

Ibuprofen stosowany w dawkach dostępnych bez recepty (do 1200 mg/dobę) i przez krótki czas wykazuje stosunkowo niskie ryzyko działań niepożądanych, jednak najczęściej dotyczą one przewodu pokarmowego, manifestując się bólami brzucha, nudnościami, niestrawnością, biegunką, wzdęciami, zaparciami, wymiotami oraz zapaleniem błony śluzowej żołądka. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak wrzody trawienne, perforacje czy krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne, zwłaszcza u osób starszych. Ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) wzrasta przy dawkach wyższych (2400 mg/dobę). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), a także częstość nieznana, co ułatwia ocenę ryzyka klinicznego.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, hipernatremia, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, pancytopenia, plamica, reakcja nadwrażliwości, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wybroczyny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematopoezy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Axoprofen 200 mg

Axoprofen zawiera ibuprofen, NLPZ stosowany w dawkach do 1200 mg/dobę doustnie (1800 mg w czopkach) w krótkotrwałym leczeniu, z działaniami niepożądanymi zależnymi od dawki i indywidualnej wrażliwości. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (do 2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, dyspepsję, ból brzucha, a także poważne powikłania, takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, szczególnie u osób starszych. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu stosowania. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia neurologiczne, skórne (w tym ciężkie reakcje pęcherzowe) oraz nefrotoksyczność.
AGEP, agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hiponatremia, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, koagulopatia, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk twarzy, owrzodzenie trawienne, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 50 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy, stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami oraz liczne schorzenia reumatologiczne, takie jak guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (EGPA), toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów oraz choroby układowe tkanki łącznej. W pulmonologii lek stosuje się m.in. w astmie oskrzelowej, zaostrzeniach POChP, śródmiąższowych chorobach płuc oraz w profilaktyce zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków. Medoxa jest również stosowana w ciężkich postaciach chorób skóry i błon śluzowych, hematologii, onkologii, neurologii, okulistyce, gastroenterologii, hepatologii oraz nefrologii, zgodnie z odpowiednimi schematami dawkowania (SD: a-e) dostosowanymi do rodzaju i ciężkości schorzenia.
artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, prednizon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Witiligo – Etiologia i przyczyny

Witiligo to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się utratą melanocytów i powstawaniem odbarwionych plam na skórze. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (odpowiedzialne za około 30% ryzyka, z udziałem genów takich jak NLRP1 i PTPN22), autoimmunologiczne (przeciwciała przeciw melanocytom, aktywacja limfocytów T CD8+) oraz środowiskowe (stres emocjonalny, urazy skóry, ekspozycja na chemikalia i promieniowanie UV). Witiligo dzieli się na typ niesegmentalny (NSV), związany z autoimmunizacją i symetrycznym rozmieszczeniem zmian, oraz segmentalny (SV), o jednostronnym charakterze i możliwym podłożu neurogennym. Współistnienie innych chorób autoimmunologicznych obserwuje się u 15-25% pacjentów, najczęściej chorób tarczycy, cukrzycy typu 1, łuszczycy czy reumatoidalnego zapalenia stawów.
celiakia, choroba Addisona, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca typu 1, czerniak, dermatom, immunoterapia, limfocyty T CD8+, łuszczyca, melanina, melanocyt, niedokrwistość złośliwa, objaw Koebnera, reaktywne formy tlenu, reumatoidalne zapalenie stawów, stres oksydacyjny, toczeń rumieniowaty układowy, witiligo, wrzodziejące zapalenie jelita grubego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dexketoprofen Adamed 50 mg

Dexketoprofen Adamed w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji (50 mg/2 ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na deksketoprofen, inne NLPZ oraz składniki pomocnicze. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z historią reakcji alergicznych takich jak napad astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, polipy nosa, pokrzywka czy obrzęk naczynioruchowy. Przeciwwskazania obejmują także pacjentów z reakcjami fotoalergicznymi lub fototoksycznymi po ketoprofenie lub fibratach. Lek nie powinien być stosowany u osób z chorobami przewodu pokarmowego, takimi jak czynna choroba wrzodowa, krwawienia, perforacje, choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz przewlekła niestrawność.
astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, czynne krwawienie, deksketoprofen, fibrat, ketoprofen, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktacja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja, perforacja przewodu pokarmowego, pirosiarczyn sodu, podanie dokanałowe, podanie nadtwardówkowe, pokrzywka, polip nosa, przewlekła niestrawność, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, skala Child-Pugh, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon chorób i schorzeń
Zatorowość płucna – Etiologia i przyczyny

Zatorowość płucna (PE) jest stanem nagłego zablokowania tętnicy płucnej lub jej gałęzi przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę pochodzącą z zakrzepicy żył głębokich (DVT) kończyn dolnych, zwłaszcza proksymalnej DVT powyżej kolana. Patogeneza opiera się na triadzie Virchowa: zastój krwi, nadmierna krzepliwość oraz uszkodzenie śródbłonka. Czynniki ryzyka obejmują trombofilie genetyczne (mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobory białka C i S, hiperhomocysteinemię) oraz nabyte stany kliniczne, takie jak długotrwałe unieruchomienie (>3 dni), urazy, operacje ortopedyczne, nowotwory (np. rak trzustki, hematologiczne, płuc, żołądka), choroby współistniejące (niewydolność serca, POChP, cukrzyca, COVID-19) oraz czynniki hormonalne (antykoncepcja estrogenowa, ciąża, HRT). Otyłość (BMI >35), palenie tytoniu, wiek >60 lat, obecność cewników żylnych i żylaki również zwiększają ryzyko. U 30-50% pacjentów z PE nie identyfikuje się czynników ryzyka zewnętrznego (zakrzepica idiopatyczna).
choroba Leśniowskiego-Crohna, hiperhomocysteinemia, hiperkoagulacja, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność serca, proksymalna zakrzepica żył głębokich, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe nadciśnienie płucne zakrzepowo-zatorowe, skrzeplina, śródmiąższowa choroba płuc, staza żylna, triada Virchowa, trombofilia, udar mózgu, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie żył, zator nowotworowy, zator septyczny, zator tłuszczowy, zatorowość płucna, zawał płuca, zawał serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Diclac 150 Duo 150 mg

Diclac 150 Duo zawiera 150 mg diklofenaku sodowego w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu (25 mg szybko uwalniane i 125 mg wolno uwalniane). Lek ten może powodować liczne działania niepożądane, sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych działań należą ból głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia i zmniejszony apetyt. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania kardiologiczne (zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej), a także reakcje alergiczne, zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza), zaburzenia neuropsychiatryczne i poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
agranulocytoza, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Schönleina-Henocha, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, dysfagia, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibum Zatoki

Produkt leczniczy Ibum Zatoki, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (toczeń rumieniowaty układowy, mieszana choroba tkanki łącznej), chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), niewydolnością nerek i wątroby, a także u osób z zaburzeniami rytmu serca, nadciśnieniem tętniczym, zawałem mięśnia sercowego i niewydolnością serca. Ibuprofen może nasilać objawy chorób zapalnych jelit i pogarszać funkcję nerek, natomiast pseudoefedryna może wywoływać tachykardię, arytmie oraz podnosić ciśnienie tętnicze. U pacjentów z astmą oskrzelową i alergiami istnieje ryzyko skurczu oskrzeli, szczególnie u osób z nadwrażliwością na NLPZ. W populacji osób starszych zwiększa się ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego i nerek, co wymaga regularnego monitorowania stanu zdrowia.
arytmia, astma oskrzelowa, choroba alergiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, ibuprofen, jałowe zapalenie opon mózgowych, jaskra, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedobór laktazy, niedrożność szyi pęcherza moczowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pseudoefedryna, retencja moczu, retencja płynów, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernika
Leksykon leków
Działania niepożądane – Remolexam 15 mg

Meloksykam w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg, stosowany doustnie w terapii do roku, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych typowych dla NLPZ, w tym zwiększonego ryzyka tętniczych zdarzeń zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Obserwuje się również powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują chorobę wrzodową, perforację, krwawienia (np. smoliste stolce, hematemeza), nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia, wzdęcia, ból brzucha oraz wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Meloksykam może zaostrzać choroby zapalne jelit, takie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna, a także wywoływać rzadkie przypadki zapalenia błony śluzowej żołądka.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, ciężkie skórne działania niepożądane, granulocyt, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ASA, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, podwyższone ciśnienie tętnicze, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zdarzenie zatorowo-zakrzepowe, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nimesil

Nimesil (nimesulid 100 mg) wymaga stosowania w najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne hepatotoksyczne działanie nimesulidu, które może prowadzić do ciężkich uszkodzeń wątroby, a nawet zgonu. Objawy takie jak jadłowstręt, nudności, bóle brzucha, zmęczenie i ciemne zabarwienie moczu wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ryzyko krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego występuje w trakcie całej terapii, nawet u pacjentów bez wcześniejszych schorzeń przewodu pokarmowego, a szczególnie u osób z chorobą wrzodową w wywiadzie oraz u osób starszych.
ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciemny mocz, cyklooksygenaza-2, doustny kortykosteroid, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, inhibitor pompy protonowej, jadłowstręt, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, minimalna skuteczna dawka, mizoprostol, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nimesulid, nudności, perforacja przewodu pokarmowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki łojotokowe (lub polipy skórne, acrochordony) – Diagnostyka i diagnoza

Brodawki łojotokowe (acrochordony) to łagodne, miękkie, ruchome zmiany skórne o średnicy do 5 mm, przytwierdzone do skóry cienką szypułką, najczęściej lokalizujące się w miejscach narażonych na ocieranie, takich jak szyja, pachy, powieki, pachwiny czy uda. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i dermatoskopii, które pozwalają na rozpoznanie charakterystycznych cech brodawek, takich jak jednolity kolor zbliżony do skóry, brak samoistnego krwawienia oraz powolny wzrost. W przypadkach atypowych lub podejrzenia złośliwości wskazane jest wykonanie biopsji i badania histopatologicznego, które wykazują m.in. papillomatosis, akantozę oraz rozszerzone naczynia krwionośne. Różnicowanie obejmuje znamiona barwnikowe, brodawki wirusowe, rogowacenie łojotokowe, tłuszczaki, włókniaki oraz nowotwory skóry, w tym rak podstawnokomórkowy i czerniaka.
acrochordon, akromegalia, anoskopia, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja, brodawka łojotokowa, brodawka płciowa, brodawka wirusowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca typu 2, czerniak złośliwy, dermatoskop, dermatoskopia, diagnostyka różnicowa, dyslipidemia, hemoroid, insulinooporność, kłykcina kończysta, kolonoskopia, nowotwór skóry, polip skórny, proktoskopia, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie łojotokowe, sigmoidoskopia, tłuszczak, wirus HPV, włókniak, zespół policystycznych jajników, znamię barwnikowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cyprodiol

Produkt leczniczy Cyprodiol zawiera 2 mg octanu cyproteronu oraz 0,035 mg etynyloestradiolu i jest stosowany przez 21 dni cyklu miesiączkowego. Minimalny czas terapii wynosi 3 miesiące, aby uzyskać efekt terapeutyczny. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki, obejmującej ocenę masy ciała, ciśnienia tętniczego, badanie serca, kończyn dolnych, skóry, stężenia glukozy w moczu oraz, w uzasadnionych przypadkach, parametrów czynności wątroby. W badaniach ginekologicznych należy wykonać badanie piersi oraz cytologię szyjki macicy i/lub pochwy. Wykluczenie ciąży jest obligatoryjne przed rozpoczęciem terapii, a kontrole lekarskie powinny odbywać się co około 6 miesięcy. W przypadku rodzinnego występowania chorób zakrzepowo-zatorowych wskazana jest diagnostyka w kierunku zaburzeń układu krzepnięcia. Pacjentki powinny być poinformowane, że Cyprodiol nie chroni przed zakażeniem HIV ani innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową.
afazja, choroba Leśniowskiego-Crohna, cytologia szyjki macicy, doustny środek antykoncepcyjny, drgawka ogniskowa, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, migotanie przedsionków, migrena, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, octan cyproteronu, przemijający napad niedokrwienny, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic, zakrzepica naczyń krwionośnych, zakrzepica zatorowa, zakrzepica żył głębokich, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół policystycznych jajników, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Olejek mirtu zwyczajnego – Przeciwwskazania stosowania

Olejek mirtu zwyczajnego (Myrtus communis L. aetheroleum), składnik preparatu Respero Myrtol, jest przeciwwskazany u pacjentów ze stanami zapalnymi przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, ostre zapalenie żołądka i jelit) ze względu na ryzyko nasilenia zapalenia błony śluzowej. Również choroby dróg żółciowych (zapalenie pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych, brodawki Vatera) stanowią przeciwwskazanie, gdyż olejek może zaburzać przepływ żółci i nasilać dolegliwości. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie choroby wątroby (marskość, ostre zapalenie, niewydolność), gdyż metabolizm składników olejku odbywa się głównie w wątrobie, co może prowadzić do kumulacji i hepatotoksyczności. Ponadto, nadwrażliwość na olejek mirtu lub inne olejki eteryczne w preparacie (eukaliptusowy, pomarańczowy, cytrynowy, cyneol) wyklucza jego stosowanie. Substancją pomocniczą jest sorbitol (do 50 mg/kapsułkę), który może wywoływać reakcje nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów, zwłaszcza z dziedziczną nietolerancją fruktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyneol, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dziedziczna nietolerancja fruktozy, hepatotoksyczność, kamica żółciowa, kapsułka dojelitowa miękka, marskość wątroby, niewydolność wątroby, olejek cytrynowy, olejek eukaliptusowy, olejek mirtu zwyczajnego, olejek z pomarańczy słodkiej, ostre zapalenie wątroby, reakcja alergiczna, Respero Myrtol, sorbitol, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zapalenie brodawki Vatera, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie przewodu pokarmowego, zapalenie żołądka i jelit
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Klimicin

Stosowanie fosforanu klindamycyny (Klimicin) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości takich jak polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka oraz ostra uogólniona osutka krostkowa. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast przerwać terapię. Nefrotoksyczność, w tym ostra niewydolność nerek, może wystąpić zwłaszcza u pacjentów leczonych długotrwale, z istniejącą niewydolnością nerek lub przyjmujących leki nefrotoksyczne, co wymaga regularnej kontroli parametrów nerkowych. Długotrwałe stosowanie klindamycyny wiąże się z ryzykiem nadkażeń i rozwoju opornych szczepów bakterii i drożdżaków. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (celiakia, uchyłkowatość jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i zaburzeń flory jelitowej, w tym rozwoju Clostridium difficile associated diarrhea (CDAD), które może prowadzić do rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego.
alkohol benzylowy, CDAD, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Parkinsona, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, enzymy wątrobowe, fosforan klindamycyny, kolestypol, kolestyramina, komorowe zaburzenia rytmu serca, kwasica metaboliczna, lek nefrotoksyczny, metronidazol, miastenia, nadkażenie, oporne bakterie, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna nekroliza naskórka, uchyłkowatość jelit, wankomycyna, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowych, zatrzymanie krążenia, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cyprodiol 2 mg + 0,035 mg

Produkt leczniczy Cyprodiol, zawierający 2 mg cyproteronu octanu i 0,035 mg etynyloestradiolu, jest związany z szeregiem działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwowane (≥1% do <10%) to nudności, ból brzucha, wzrost masy ciała, ból głowy, zmiany nastroju, ból i tkliwość piersi. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko chorób zakrzepowo-zatorowych, które może być potęgowane przez czynniki ryzyka takie jak palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia, otyłość czy wcześniejsze epizody zakrzepicy. Ciężkie działania niepożądane obejmują żylne i tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, nadciśnienie tętnicze oraz guzy wątroby. Występuje również niewielkie zwiększenie częstości diagnozowania raka piersi, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, defekt enzymów nadnerczowych, etynyloestradiol, fosfataza zasadowa leukocytów, guz wątroby, hirsutyzm, krwawienie przełomowe, krwawienie śródcykliczne, metabolizm kwasu foliowego, mięśniak macicy, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja soczewek kontaktowych, nowotwór wytwarzający androgeny, OB, obrzęk naczynioruchowy, octan cyproteronu, ostuda, padaczka, pemfigoid ciężarnych, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający atak niedokrwienny, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom Regular 200 mg

Ibuprom Regular, zawierający 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub inne NLPZ, a także u osób z historią reakcji alergicznych takich jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, astma oskrzelowa po zastosowaniu NLPZ. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego związana z NLPZ, ciężka niewydolność wątroby, nerek oraz serca (klasa IV wg NYHA). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ostatnim trymestrze ciąży oraz u pacjentów ze skazą krwotoczną ze względu na ryzyko powikłań związanych z działaniem przeciwpłytkowym ibuprofenu.
antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, doustny antykoagulant, dyspepsja, glikokortykosteroid, ibuprofen w tabletkach powlekanych, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, toczeń rumieniowaty układowy, trzeci trymestr ciąży, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ketesse 25 mg

Deksleketoprofen w postaci roztworu doustnego (Ketesse 25 mg) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, w tym na deksketoprofen, oraz u osób z historią reakcji alergicznych na substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (2 g) i metylu parahydroksybenzoesan (E 218, 20 mg). Leku nie należy podawać pacjentom z napadami astmy, skurczem oskrzeli, ostrym nieżytem błony śluzowej nosa, polipami nosa, pokrzywką czy obrzękiem naczynioruchowym wywołanymi przez NLPZ. Ponadto, przeciwwskazania obejmują aktywną chorobę wrzodową, krwawienia z przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), ciężką niewydolność serca, umiarkowane i ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny ≤59 ml/min), ciężkie zaburzenia czynności wątroby (10-15 punktów w skali Child-Pugh), skazy krwotoczne oraz inne aktywne krwawienia. Lek jest także przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią ze względu na ryzyko dla płodu i noworodka.
bronchospazm, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, deksketoprofen, dolegliwości dyspeptyczne, działanie antyagregacyjne, fibrat, ketoprofen, klirens kreatyniny, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metylu parahydroksybenzoesan, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad astmy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, owrzodzenie, perforacja, pokrzywka, polip nosa, przewlekła niestrawność, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego
Leksykon chorób i schorzeń
Limfadenitis mezenterialny – Etiologia i przyczyny

Limfadenitis mezenterialny to zapalenie węzłów chłonnych krezki, najczęściej występujące u dzieci i młodzieży, rzadko u osób powyżej 20. roku życia. Etiologia obejmuje infekcje wirusowe (stanowiące do 60% przypadków), takie jak rotawirusy, norowirusy, adenowirusy (serotypy 1, 2, 3, 5, 7), wirus Epsteina-Barr, wirus odry, wirusy Coxsackie oraz HIV. Bakterie, w tym Yersinia enterocolitica (najczęstsza przyczyna w krajach zachodnich), Yersinia pseudotuberculosis, paciorkowce beta-hemolizujące, gronkowce, Escherichia coli, Salmonella, Mycobacterium tuberculosis, Bartonella henselae, Campylobacter jejuni, Helicobacter jejuni i Shigella spp., stanowią drugi co do częstości czynnik etiologiczny. Rzadziej zapalenie wywołują pasożyty, takie jak Giardia lamblia i Cryptosporidium. W diagnostyce istotne jest rozpoznanie powiększenia węzłów chłonnych – patologiczne jest skupisko ≥3 węzłów o średnicy >5 mm w osi krótkiej, choć proponuje się podniesienie progu do 8 mm, aby ograniczyć fałszywie dodatnie wyniki.
adenowirus, Bartonella henselae, Campylobacter jejuni, chłoniak, choroba kociego pazura, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, Cryptosporidium, diagnostyka różnicowa, Escherichia coli, Giardia lamblia, gronkowiec, gruźlica, infekcja bakteryjna, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja pasożytnicza, infekcja wirusowa, limfadenitis mezenterialny, limfadenopatia, Mycobacterium tuberculosis, nawracający ból brzucha, nowotwór przewodu pokarmowego, paciorkowiec beta-hemolizujący, rak piersi, rak płuc, rak trzustki, reumatoidalne zapalenie stawów, rotawirus, Streptococcus viridans, toczeń rumieniowaty układowy, wirus Coxsackie, wirus Epsteina-Barr, wirus odry, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, Yersinia enterocolitica, Yersinia pseudotuberculosis, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych krezki, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie żołądka i jelit
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprom Zatoki Tabs

Ibuprom Zatoki Tabs, zawierający ibuprofen 200 mg oraz fenylefryny chlorowodorek 6,1 mg, powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy czas, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego (zwłaszcza przy dawkach ibuprofenu ≥2400 mg/dobę), astmą oskrzelową, chorobami nerek, wątroby oraz u osób stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień (np. warfaryna, kortykosteroidy, leki przeciwpłytkowe). Ryzyko powikłań, takich jak krwawienia, owrzodzenia, perforacje przewodu pokarmowego, niewydolność nerek czy incydenty zatorowo-zakrzepowe, jest szczególnie podwyższone u pacjentów z wywiadem chorób wrzodowych, niewydolnością serca (NYHA II-III), nadciśnieniem tętniczym, a także u osób starszych. W przypadku wystąpienia objawów uszkodzenia przewodu pokarmowego lub reakcji nadwrażliwości, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, cukrzyca, hiperlipidemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mieszana choroba tkanki łącznej, mizoprostol, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, porfiria przerywana, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Express Forte Mini 400 mg

Ibuprofen w dawce 400 mg (Nurofen Express Forte Mini) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od bardzo częstych do bardzo rzadkich, przy czym dawki dobowej nie powinny przekraczać 1200 mg (formy doustne) lub 1800 mg (czopki). Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (niestrawność, zgaga, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, krwawienia), które występują często i mogą prowadzić do niedokrwistości. Rzadziej obserwuje się owrzodzenia przewodu pokarmowego z ryzykiem krwawienia i perforacji, a bardzo rzadko zapalenie przełyku, trzustki oraz błoniaste zwężenia jelit. Istotne jest monitorowanie objawów takich jak silny ból w nadbrzuszu, smoliste stolce czy krwawe wymioty, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i konsultacji lekarskiej. Długotrwałe stosowanie ibuprofenu wiąże się z ryzykiem uszkodzenia wątroby, nerek oraz zaburzeń hematologicznych (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi i funkcji nerek.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Etiologia i przyczyny

Cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej (guz Klatskina) to agresywny nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych w obrębie wnęki wątroby, stanowiący ponad 50% przypadków cholangiocarcinoma. Patogeneza opiera się na wieloetapowej transformacji nowotworowej indukowanej przewlekłym stanem zapalnym i zastojem żółci, prowadzącym do mutacji w onkogenach (np. KRAS) i genach supresorowych (np. TP53). Kluczowym czynnikiem ryzyka jest pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC), które zwiększa ryzyko raka nawet 400-krotnie, z dożywotnią częstością występowania 6-36%. Inne istotne czynniki to wrodzone anomalie dróg żółciowych (ryzyko 6-30%), infekcje przywrami (Clonorchis sinensis, Opisthorchis viverrini), kamica żółciowa (ryzyko wzrostu 4-64-krotnie), przewlekłe choroby wątroby (marskość, wirusowe zapalenia HBV/HCV, NAFLD/NASH) oraz przewlekłe choroby zapalne jelit (ryzyko 4-krotnie wyższe). Mutacje genetyczne IDH1/2 oraz fuzje FGFR2 stanowią potencjalne cele terapeutyczne.
aberracja genetyczna, apoptoza, autoimmunologiczna choroba wątroby, cholangiocarcinoma, cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej, choroba Caroliego, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clonorchis sinensis, cyklooksygenaza-2, czynnik martwicy nowotworów alfa, dichlorek propylenu, dwutlenek toru, fuzja FGFR2, guz Klatskina, hemochromatoza, interleukina-6, kamica przewodowa, kamica wewnątrzwątrobowa, marskość wątroby, mediator zapalny, mikrobiom jelitowy, motylica wątrobowa, mukowiscydoza, mutacja DNA, mutacja KRAS, mutacja TP53, nabłonek dróg żółciowych, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, Opisthorchis viverrini, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przywra wątrobowa, rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, Thorotrast, tlenek azotu, torbiel dróg żółciowych, transformacja nowotworowa, wirusowe zapalenie wątroby, wnęka wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zastój żółci, zespół Lyncha, zwłóknienie torbielowate
Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Etiologia i przyczyny

Rak jelita cienkiego stanowi około 3% wszystkich nowotworów złośliwych przewodu pokarmowego i charakteryzuje się transformacją nowotworową komórek jelita cienkiego na skutek mutacji genetycznych, w tym aktywacji onkogenów i dezaktywacji genów supresorowych, takich jak MLH1, MSH2, MSH6, PMS2 (zespół Lyncha), APC (FAP) oraz STK11 (zespół Peutza-Jeghersa). Ryzyko rozwoju raka jelita cienkiego jest szczególnie podwyższone u pacjentów z dziedzicznymi zespołami genetycznymi (około 20% przypadków), przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna zwiększa ryzyko 8-krotnie, celiakia 10-krotnie), a także u osób z mukowiscydozą, obniżoną odpornością czy po leczeniu raka jelita grubego. Typowy wiek zachorowania to powyżej 60 lat, z przewagą mężczyzn (60%) i wyższą częstością u Afroamerykanów.
celiakia, chłoniak, chłoniak jelita cienkiego, chłoniak T-komórkowy, cholecystektomia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dieta bezglutenowa, gen supresorowy guza, gen supresorowy nowotworu, gruczolak, gruczolakorak jelita cienkiego, Helicobacter pylori, lek immunosupresyjny, leki immunosupresyjne, mięso przetworzone, mukowiscydoza, nadzór onkologiczny, nowotwór złośliwy, promieniowanie jonizujące, przewód pokarmowy, radioterapia, rak jelita cienkiego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, transformacja nowotworowa, zakażenie HIV, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa
Leksykon chorób i schorzeń
Hidradenitis suppurativa (trądzik odwrócony) – Zapobieganie i profilaktyka

Hidradenitis suppurativa (HS) to przewlekła, zapalna dermatoza obejmująca bolesne guzki, ropnie, cysty i przetoki w okolicach gruczołów apokrynowych, z istotnym wpływem na jakość życia pacjentów. Profilaktyka wtórna, zwłaszcza w stadium Hurley I, ma na celu zapobieganie progresji do stadiów II i III poprzez wczesną diagnozę i leczenie. Kluczowe są modyfikacje stylu życia, takie jak redukcja masy ciała o 15% u osób otyłych, zaprzestanie palenia tytoniu (dwukrotnie zwiększającego ryzyko HS), noszenie luźnych ubrań z naturalnych materiałów oraz unikanie nadmiernego pocenia się. Prawidłowa pielęgnacja skóry obejmuje codzienne delikatne mycie preparatami przeciwbakteryjnymi (np. chlorheksydyna 4%, nadtlenek benzoilu, pirytionian cynku) oraz unikanie drażniących składników i mechanicznych podrażnień, takich jak golenie czy woskowanie. Wczesne leczenie miejscowe (klindamycyna 2x/dobę, kremy z kwasem fusydowym i betametazonem) oraz stosowanie ciepłych kompresów wspomaga kontrolę zaostrzeń.
acytretyna, adalimumab, betametazon, biofilm bakteryjny, chlorheksydyna, choroba Leśniowskiego-Crohna, dieta paleo, dieta śródziemnomorska, doksycyklina, gruczoł apokrynowy, hidradenitis suppurativa, inhibitor TNF, iniekcja kortykosteroidu, klindamycyna i ryfampicyna, kwas fusydowy, nadtlenek benzoilu, pirytionian cynku, przetoka, retinoid, spironolakton, spondyloartropatia, trądzik odwrócony, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołomieszkowe, zapalna choroba skóry, zespół metaboliczny, zespół policystycznych jajników
Leksykon leków
Działania niepożądane – Symbella 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Symbella, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadynonu octanu, wykazuje działania niepożądane obserwowane u ponad 20% pacjentek, w tym krwawienia śródcykliczne, plamienie, ból głowy oraz dyskomfort w piersiach. W badaniach klinicznych obejmujących 1629 kobiet najczęściej zgłaszano bóle głowy, zawroty, migreny, zaburzenia widzenia, nudności, wymioty, trądzik, zmiany pigmentacji skóry, uczucie ciężkości mięśniowo-szkieletowe oraz objawy ze strony układu rozrodczego, takie jak bolesne miesiączkowanie, upławy, mlekotok i powiększenie piersi. Dodatkowo odnotowano ryzyko nadciśnienia tętniczego, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentek z czynnikami ryzyka.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, chlormadynon octan, choroba Leśniowskiego-Crohna, dyskomfort w piersiach, etynyloestradiol, gruczolako-włókniak piersi, hipertrójglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, kandydoza narządów rodnych, krwawienie śródcykliczne, krwotok miesiączkowy, łagodny nowotwór wątroby, łuszczyca, łysienie, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nagła utrata słuchu, nastrój depresyjny, niedociśnienie tętnicze, nowotwór piersi, nowotwór szyjki macicy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, plamienie, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, rumień, rumień guzowaty, świąd, szum w uszach, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, trądzik, udar mózgu, upławy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wyprysk, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie widzenia, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zapalenie spojówek, zapaść sercowo-naczyniowa, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół napięcia przedmiesiączkowego, złośliwy nowotwór wątroby, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Syndi-35

Produkt Syndi-35, zawierający 2 mg octanu cyproteronu i 0,035 mg etynyloestradiolu, jest stosowany w terapii wymagającej co najmniej 3 miesięcy leczenia, z koniecznością okresowej oceny przez lekarza. Stosowanie tego preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), które jest 1,5-2 razy wyższe niż w przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających lewonorgestrel, a porównywalne do ryzyka przy dezogestrelu, gestodenie lub drospirenonie. Największe ryzyko VTE występuje w pierwszym roku stosowania, przy ponownym rozpoczęciu po przerwie ≥1 miesiąca oraz przy zmianie preparatu. Objawy zakrzepicy obejmują m.in. jednostronny ból i obrzęk kończyny dolnej, nagły ból w klatce piersiowej, duszność, silny ból głowy, zaburzenia widzenia i mowy, a także nagłe osłabienie połowicze ciała. Występowanie wielu czynników ryzyka (wiek >35 lat, palenie, otyłość BMI >30 kg/m², dodatni wywiad rodzinny, unieruchomienie, choroby współistniejące) wymaga ostrożności i może stanowić przeciwwskazanie do stosowania Syndi-35.
afazja, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, depresja, depresja endogenna, hipertrójglicerydemia, hirsutyzm, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, kamienie żółciowe, łagodny nowotwór wątroby, migotanie przedsionków, niedokrwistość sierpowata, nieregularne krwawienie, obrzęk naczynioruchowy, oponiak, opryszczka ciężarna, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół policystycznych jajników, złośliwy nowotwór wątroby, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Seractil

Stosowanie deksibuprofenu (Seractil) wymaga zachowania szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz osób z chorobami przewodu pokarmowego, sercowo-naczyniowymi, nerek i wątroby. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić nawet bez objawów ostrzegawczych. Ryzyko to wzrasta wraz z dawką, szczególnie u pacjentów z chorobą wrzodową, alkoholizmem oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających ryzyko krwawień (np. doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, kwas acetylosalicylowy). W przypadku wystąpienia krwawień lub owrzodzeń lek należy natychmiast odstawić. U pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna) stosowanie deksibuprofenu może prowadzić do zaostrzenia schorzenia.
agregacja płytek krwi, AlAT, AspAT, astma oskrzelowa, azot mocznikowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, cukrzyca, deksibuprofen, hiperlipidemia, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nefropatia poanalgetyczna, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie kłębuszków nerkowych, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Emoxen 500 mg + 20 mg

Emoxen to preparat zawierający naproksen (500 mg) oraz ezomeprazol (20 mg) w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, w tym na pochodne benzimidazolu, astmę aspirynową, ciężką niewydolność wątroby (Child-Pugh C), ciężką niewydolność nerek oraz serca. Nie należy go stosować w przypadku czynnej choroby wrzodowej żołądka, krwawień z przewodu pokarmowego lub zaburzeń krzepnięcia, ze względu na ryzyko nasilenia krwawień i powikłań. Preparat jest również przeciwwskazany w III trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz w interakcji z atazanawirem i nelfinawirem, gdzie ezomeprazol obniża ich wchłanianie.
acenokumarol, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynna choroba wrzodowa żołądka, ezomeprazol, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, krwawienie mózgowo-naczyniowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na składniki leku, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, pochodna benzimidazolu, przewód tętniczy płodu, reakcja alergiczna, retencja płynów, skala Child-Pugh, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, trzeci trymestr ciąży, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg

Ibuprofen MAX Aurovitas w dawce 400 mg w postaci miękkich kapsułek wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla NLPZ, z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, niestrawność oraz bóle brzucha. Poważniejsze powikłania obejmują chorobę wrzodową, perforację przewodu pokarmowego oraz krwawienia, które szczególnie u osób w podeszłym wieku mogą stanowić zagrożenie życia. Ryzyko tych zdarzeń jest zależne od dawki i czasu terapii, przy czym dawki do 1200 mg/dobę wykazują mniejszą częstość działań niepożądanych w porównaniu z dawkami wysokimi (do 2400 mg/dobę) stosowanymi w chorobach reumatycznych. Ponadto, stosowanie ibuprofenu w dawkach wysokich wiąże się z nieznacznie podwyższonym ryzykiem tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu.
biegunka, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymiot, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, nudność, obrzęk, perforacja przewodu pokarmowego, stolec smolisty, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty, wzdęcie, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zaparcie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Ibuprofen – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego (krwawienia, owrzodzenia, perforacje) oraz układu sercowo-naczyniowego. Ryzyko powikłań przewodu pokarmowego wzrasta u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie, osób w podeszłym wieku oraz u tych stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (np. doustne kortykosteroidy, warfaryna, kwas acetylosalicylowy). W takich przypadkach zaleca się rozważenie terapii osłonowej inhibitorami pompy protonowej lub mizoprostolem. Dawkowanie powyżej 1200 mg/dobę wiąże się z podwyższonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca (NYHA II-III) lub chorobą niedokrwienną serca. Ibuprofen może również pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych, z zaburzeniami czynności nerek, serca, wątroby oraz u osób stosujących diuretyki lub inhibitory ACE.
agregacja trombocytów, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, ból głowy spowodowany nadużywaniem leków, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, cukrzyca, czynność wątroby, fotouczulenie, hiperlipidemia, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, mieszana choroba tkanki łącznej, mizoprostol, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk Quinckego, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie i perforacja, polekowa wysypka z eozynofilią, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Liść senesu – Przeciwwskazania stosowania

Liść senesu (Sennae folium) oraz owoc senesu (Sennae fructus angustifoliae) zawierają glikozydy hydroksyantracenowe, które wykazują działanie przeczyszczające poprzez stymulację perystaltyki jelit. Przeciwwskazania do stosowania tych preparatów obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także szereg patologii przewodu pokarmowego, takich jak zwężenie i niedrożność jelit, atonia jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego, choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy) oraz ból brzucha o nieustalonej etiologii. Preparaty te są również przeciwwskazane u pacjentów ze stanami odwodnienia z towarzyszącą utratą elektrolitów, ze względu na ryzyko pogłębienia hipokaliemii i zaburzeń rytmu serca. U dzieci poniżej 12. roku życia stosowanie senesu jest niewskazane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych i zaburzeń elektrolitowych.
atonia jelit, ból w jamie brzusznej, choroba Leśniowskiego-Crohna, diuretyk, działanie przeczyszczające, glikozyd hydroksyantracenowy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, lek antyarytmiczny, liść senesu, megacolon toxicum, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, owoc senesu, perforacja jelita, perystaltyka jelit, reakcja anafilaktyczna, sennozyd, utrata elektrolitów, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wyrostka robaczkowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dextin

Dextin, zawierający 25 mg deksketoprofenu w postaci soli z trometamolem, wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego, nerek i wątroby. Minimalizacja ryzyka polega na stosowaniu najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas. NLPZ, w tym deksketoprofen, mogą powodować krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego, szczególnie u osób z chorobą wrzodową, w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków zwiększających ryzyko uszkodzenia przewodu pokarmowego (np. kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, SSRI). Zaleca się rozważenie terapii ochronnej inhibitorami pompy protonowej lub mizoprostolem u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub przyjmujących kwas acetylosalicylowy. Monitorowanie funkcji nerek i wątroby jest niezbędne, zwłaszcza u osób starszych i z istniejącymi zaburzeniami, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i hepatotoksyczności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, deksketoprofen z trometamolem, doustny kortykosteroid, hipowolemia, inhibitor pompy protonowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie i perforacja, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Klindamycyna – Przeciwwskazania stosowania

Klindamycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na klindamycynę, linkomycynę lub substancje pomocnicze. Przeciwwskazania obejmują także zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak odcinkowe zapalenie jelit, wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz przebyte poantybiotykowe zapalenie jelita grubego, ze względu na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Preparaty miejscowe są niewskazane u pacjentów z zapaleniem okrężnicy w trakcie antybiotykoterapii. Klindamycyna w połączeniu z tretynoiną jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży i planujących ciążę, a preparaty zawierające alkohol benzylowy – u noworodków, zwłaszcza wcześniaków. Niektóre preparaty miejscowe nie powinny być stosowane u dzieci poniżej 12 lat. Dodatkowo, preparaty złożone z klindamycyną i benzoilu nadtlenkiem są przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na benzoilu nadtlenek.
alergia krzyżowa, alkohol benzylowy, atopia, choroba Leśniowskiego-Crohna, erytromycyna, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, linkozamid, nadtlenek benzoilu, nadwrażliwość na linkomycynę, nadwrażliwość na substancję czynną, odcinkowe zapalenie jelit, okołowargowe zapalenie skóry, oporność bakteryjna, poantybiotykowe zapalenie jelita grubego, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, trądzik guzkowo-torbielowaty, trądzik różowaty, tretynoina, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie bakteryjne, zapalenie okrężnicy
Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kłączy galangi – Przeciwwskazania stosowania

Olejek eteryczny z kłączy galangi (Alpinia officinarum) stanowi 5,57% mieszanki ziołowej preparatu Melisana Klosterfrau, w którym jest ekstrahowany w 66,8% obj. alkoholu etylowego. Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania tego olejku jest nadwrażliwość na składnik lub inne substancje zawarte w preparacie. Preparaty zawierające ten olejek są bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z owrzodzeniami błony śluzowej żołądka i jelit, chorobami wątroby, chorobą alkoholową, urazami mózgu, epilepsją, a także u kobiet ciężarnych i karmiących piersią ze względu na ryzyko toksycznego i teratogennego działania alkoholu oraz przenikanie substancji czynnych do mleka matki. Dodatkowo, ze względu na obecność alkoholu i potencjalne działanie depresyjne na OUN, preparaty te nie powinny być stosowane u dzieci.
Alpinia officinarum, choroba alkoholowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wątroby, działanie teratogenne, epilepsja, hepatocyty, nadwrażliwość, naruszenie ciągłości naskórka, olejek eteryczny z kłączy galangi, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie błony śluzowej jelit, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, uraz mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego
Leksykon chorób i schorzeń
Ból odbytu – Epidemiologia

Ból odbytu jest powszechnym, lecz często niedoszacowanym problemem klinicznym, z częstością występowania objawów analnych w populacji ogólnej około 15,6% (95% CI: 14-18). Znaczna większość pacjentów (85%) nie zgłasza spontanicznie dolegliwości lekarzom, co prowadzi do opóźnień w diagnostyce i leczeniu. Szczególnie często występują schorzenia takie jak szczelina odbytu (zapadalność 1,1/1000 osobolat, ryzyko życiowe 7,8%), guzki krwawnicze (4,4% populacji) oraz zespół mięśnia dźwigacza odbytu (około 6%). Czynniki ryzyka obejmują m.in. dietę ubogą w błonnik, zaparcia, ciążę, a także infekcje przewodu pokarmowego i palenie papierosów w kontekście chorób zapalnych jelit. Wzrost częstości raka odbytu (2,9% u kobiet i 1,6% u mężczyzn rocznie) wiąże się głównie z infekcją HPV, co podkreśla konieczność uwzględnienia nowotworów w diagnostyce różnicowej bólu anorektalnego.
choroba anorektalna, choroba Leśniowskiego-Crohna, diagnoza i leczenie, guzek krwawniczy, hemoroid, infekcja HPV, kanał odbytu, krwawienie z odbytnicy, krwiak okołoodbytniczy, manometria anorektalna, niedoczynność tarczycy, nieswoista choroba zapalna jelit, proctalgia fugax, przetoka, przetoka okołoodbytnicza, przewlekły ból miednicy, rak odbytnicy, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół mięśnia dźwigacza odbytu
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy

Ibuprofen w preparacie Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych oraz pacjentów z chorobami takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, choroby zapalne jelit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zaburzenia czynności nerek i wątroby, a także u pacjentów z alergiami i astmą oskrzelową, ze względu na ryzyko powikłań takich jak krwawienia, perforacje przewodu pokarmowego, reakcje alergiczne i skurcz oskrzeli. Ibuprofen nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, a także należy monitorować przebieg infekcji, gdy lek jest podawany z powodu gorączki lub bólu infekcyjnego. Dawkowanie nie powinno przekraczać 2400 mg/dobę, a u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi zaleca się unikanie wysokich dawek.
agregacja trombocytów, alergiczny nieżyt nosa, astma aspirynowa, astma oskrzelowa, ból głowy z nadużywania leków, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba trzewna, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitory COX-2, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia analgetyczna, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polipy nosa, porfiria przerywana ostra, powikłania bakteryjne ospy wietrznej, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia metabolizmu porfiryn, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Zatoki Sprint 200 mg + 30 mg

Ibuprom Zatoki Sprint to lek złożony zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, którego profil działań niepożądanych wynika z właściwości obu składników. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują niestrawność, ból brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunkę, zaparcia oraz poważniejsze powikłania, takie jak wrzody trawienne, perforacje i krwawienia, które mogą być szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się jako alergie, astma, skurcz oskrzeli, wysypki skórne, pokrzywka, a w rzadkich przypadkach ciężkie choroby pęcherzowe skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Ibuprofen w dawkach do 2400 mg/dobę wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, a także może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Pseudoefedryna może wywoływać działania neurologiczne, w tym zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES), zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych (RCVS), drgawki, omamy oraz objawy pobudzenia i niepokoju.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, dławica piersiowa, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie jamy ustnej, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, stolec smolisty, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerek śródmiąższowe, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon chorób i schorzeń
Kamienie żółciowe – Epidemiologia

Kamica żółciowa jest powszechną chorobą przewodu pokarmowego o globalnej częstości występowania około 6,1%, z wyższą zapadalnością u kobiet (7,6%) niż u mężczyzn (5,4%). W krajach rozwiniętych dotyka 10-15% dorosłej populacji kaukaskiej, a w USA choruje na nią 10-20% dorosłych (około 20 milionów osób). Rocznie 1-3% populacji rozwija kamienie żółciowe, z czego 1-3% staje się objawowa, a około 500 000 pacjentów wymaga cholecystektomii. Kamica żółciowa jest przyczyną około 10 000 zgonów rocznie w USA, w tym 7 000 z powodu ostrych powikłań i 2 000-3 000 z powodu raka pęcherzyka żółciowego. Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, wiek, otyłość (BMI >30 kg/m²), zespół metaboliczny, szybkie chudnięcie, choroby wątroby i zastój żółci. Insulinooporność, oceniana m.in. za pomocą indeksu TyG, zwiększa ryzyko kamicy o 25% (OR=1,25; 95% CI: 1,04-1,51), a nadciśnienie tętnicze również koreluje z wyższym ryzykiem (OR=1,05-1,12). Kamienie żółciowe dzieli się na cholesterolowe (75-80% w krajach zachodnich), czarne pigmentowe i brązowe pigmentowe, zróżnicowane geograficznie i etnicznie.
cholecystektomia, choledocholithiasis, cholesterol HDL, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba przewodu pokarmowego, cukrzyca, dyslipidemia, insulinooporność, kamica żółciowa, kamień cholesterolowy, kamień żółciowy, kolka żółciowa, laparoskopowa cholecystektomia, marskość wątroby, nadciśnienie, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, ostre zapalenie trzustki, otyłość centralna, perforacja pęcherzyka żółciowego, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, rak pęcherzyka żółciowego, szlam żółciowy, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zastój żółci, zespół metaboliczny
Leksykon chorób i schorzeń
Kamica nerkowa – Etiologia i przyczyny

Kamica nerkowa (nefrolitiaza) to schorzenie o wieloczynnikowej etiologii, charakteryzujące się tworzeniem złogów mineralnych w układzie moczowym, najczęściej w nerkach. Występuje u około 10% populacji, z wyższą częstością u mężczyzn (1:10) niż u kobiet (1:35), ze szczytem zachorowań w wieku 30-60 lat. Patogeneza opiera się na przesyceniu moczu substancjami krystalicznymi (wapń, szczawiany, fosforany, kwas moczowy) oraz niedoborze inhibitorów krystalizacji (np. cytrynianu) i niskiej objętości moczu. Główne typy kamieni to: wapniowe (75-85%, w tym szczawianowo-wapniowe ~60% i fosforanowo-wapniowe), moczanowe (8-10%, związane z pH moczu <5,5), struwitowe (7-8%, powiązane z zakażeniami bakteryjnymi ureazododatnimi) oraz cystynowe (1-2%, w przebiegu cystynurii). Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (dziedziczność kamicy ~45%), niewystarczające nawodnienie, dietę bogatą w sód, białko zwierzęce i szczawiany, otyłość, zespół metaboliczny, choroby współistniejące (np. nadczynność przytarczyc, dna moczanowa), a także stosowanie niektórych leków i suplementów (np. atazanawir, topiramat, witamina C w dużych dawkach).
choroba Denta, choroba Leśniowskiego-Crohna, cystynuria, dieta wysokobiałkowa, dna moczanowa, gąbczastość rdzenia nerki, hiperkalciuria, hipocytraturia, infekcja dróg moczowych, kamica nerkowa, kamienie cystynowe, kamienie moczanowe, kamienie struwitowe, kamienie szczawianowo-wapniowe, kamienie wapniowe, krystalizacja, kwasica cewkowa nerkowa, mukowiscydoza, nadczynność przytarczyc, nieswoiste zapalenie jelit, operacja bariatryczna, pH moczu, pierwotna hiperoksaluria, pierwotna nadczynność przytarczyc, przesycenie moczu, sarkoidoza, szczawiany, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie układu moczowego, zespół Barttera
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lanvis

Tioguanina jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym toksycznego uszkodzenia wątroby i mielosupresji. Szczególnie niezalecane jest stosowanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje u pacjentów w trakcie i do co najmniej 3 miesięcy po zakończeniu terapii. Tioguanina nie powinna być stosowana w długotrwałych schematach leczenia podtrzymującego z uwagi na wysokie ryzyko uszkodzenia śródbłonka naczyń wątroby, manifestującego się zespołem zamknięcia żył wątrobowych (hiperbilirubinemia, hepatomegalia, wodobrzusze) oraz objawami nadciśnienia wrotnego (splenomegalia, małopłytkowość, żylaki przełyku). W badaniach histopatologicznych obserwuje się stwardnienie wątrobowo-wrotne, guzowaty rozrost regeneracyjny, peliosis hepatis oraz włóknienie okołowrotne. W przypadku pojawienia się objawów toksycznego uszkodzenia wątroby konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, co może prowadzić do odwracalności zmian.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba zapalna jelit, depresja szpiku kostnego, działanie mielosupresyjne, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, immunosupresja, lek cytostatyczny, leukocytopenia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, mutacja NUDT15, nadciśnienie wrotne, neutropenia, niedobór TPMT, niedokrwistość, olsalazyna, ostra białaczka limfoblastyczna, peliosis hepatis, retencja płynów, S-metylotransferaza tiopuryny, splenomegalia, środek cytotoksyczny, stwardnienie wątrobowo-wrotne, sulfasalazyna, szczepionka zawierająca żywe drobnoustroje, tioguanina, toksyczne uszkodzenie wątroby, uszkodzenie śródbłonka naczyń, włóknienie okołowrotne wątroby, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół zamknięcia żył wątrobowych, żylaki przełyku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hadmuliv 200 mg + 500 mg

Badania kliniczne wykazały, że stosowanie kombinacji ibuprofenu z paracetamolem nie zwiększa ryzyka działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią tymi lekami. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz objawy dyspeptyczne. Istnieje ryzyko poważnych powikłań, takich jak choroba wrzodowa, perforacja czy krwawienie z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dawkowanie ibuprofenu do 2400 mg/dobę wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych zdarzeń zatorowo-zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Ponadto, stosowanie NLPZ może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek, martwica wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, ostra niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, paracetamol, perforacja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zatorowość tętnicza, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom Ultramax 600 mg

Ibuprom Ultramax, zawierający 600 mg ibuprofenu, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach, które lekarz musi uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ibuprofen lub inne NLPZ, ciężką niewydolność serca w klasie IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, niewyjaśnione zaburzenia krwiotworzenia, aktywne lub nawracające krwawienia (w tym z przewodu pokarmowego i naczyń mózgowych), a także chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy z co najmniej dwoma epizodami owrzodzenia lub krwawienia. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Składniki pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (42,7 mg/tabletkę) i glikol propylenowy (0,97 mg/tabletkę), również mogą stanowić źródło nadwrażliwości.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność serca, duszność spoczynkowa, hemostaza, klasyfikacja NYHA, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, płytka krwi, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, przewód tętniczy, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwiotworzenia
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dessette

Przed zastosowaniem Dessette, zawierającego 20 µg etynyloestradiolu i 150 µg dezogestrelu, konieczna jest szczegółowa ocena korzyści i ryzyka, ze szczególnym uwzględnieniem zwiększonego ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Preparaty z dezogestrelem wykazują dwukrotnie wyższe ryzyko ŻChZZ (9-12 przypadków na 10 000 kobiet rocznie) w porównaniu do leków z lewonorgestrelem (około 6/10 000). Ryzyko to jest najwyższe w pierwszym roku stosowania oraz przy ponownym rozpoczęciu po przerwie ≥4 tygodni. Czynniki ryzyka ŻChZZ obejmują m.in. otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, choroby współistniejące (nowotwory, toczeń rumieniowaty, choroby zapalne jelit), oraz wiek >35 lat. Należy poinformować pacjentkę o objawach zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej oraz konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku ich wystąpienia.
aminotransferaza alaninowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, dezogestrel, etonogestrel, etynyloestradiol, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, kamica żółciowa, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, ostuda ciążowa, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, zwiększona aktywność AlAT, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Cynk – Właściwości farmakodynamiczne

Cynk jest pierwiastkiem śladowym niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu, uczestniczącym w syntezie kwasów nukleinowych, białek, metabolizmie węglowodanów oraz podziale i wzroście komórek. Pełni funkcje konstrukcyjne, katalityczne i regulacyjne w ponad 200 metaloenzymach, m.in. anhydrazie węglanowej, karboksypeptydazie A i dehydrogenazie alkoholowej. Cynk stabilizuje błony komórkowe, wpływa na układ immunologiczny (modulując m.in. IL-1, IL-6, TNF-α), nerwowy, rozrodczy oraz procesy metaboliczne. Wykazuje działanie przeciwwirusowe, hamując replikację wirusów poprzez blokadę polimerazy RNA zależnej od RNA (RdRp). Niedobór cynku manifestuje się m.in. łamliwością włosów, zaburzeniami smaku i powonienia, obniżoną odpornością oraz opóźnionym gojeniem ran. Optymalne stężenie cynku w osoczu wynosi 13,8-22,9 μmol/l (90-150 μg/dl), a objawy kliniczne niedoboru pojawiają się poniżej 9,9 μmol/l (65 μg/dl).
acne pustulosa, acrodermatitis enteropathica, alopecia areata, alopecia maligna, anhydraza węglanowa, atrofia grasicy, chemotaksja, chlorek cynku, choroba Leśniowskiego-Crohna, cynku wodoroasparaginian, dehydrogenaza alkoholowa, dojrzałość szkieletowa, działanie hormonu, działanie przeciwwirusowe, fagocytoza, fosfataza zasadowa, glukonian cynku, hemodializa, karboksypeptydaza A, karłowatość, komórka NK, koronawirus SARS-CoV-2, łamliwość włosów, lek przeciwdrgawkowy, marskość wątroby, metabolizm węglowodanów, metaloenzym, mitochondrialny łańcuch oddechowy, niewydolność nerek, nieżyt błony śluzowej żołądka, octan cynku, odporność wrodzona, pierwiastek śladowy, polimeraza RNA, polimeraza RNA zależna od RNA, proces oksydacyjno-redukcyjny, produkcja cytokin, przewlekłe zapalenie trzustki, replikacja wirusa, siarczan cynku, stan hiperkataboliczny, stężenie cynku w osoczu, synteza kwasów nukleinowych, tolerancja glukozy, układ immunologiczny, wirus grypy AH1N1, wolny rodnik ponadtlenkowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielanie insuliny, wypadanie włosów, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kivenul 200 mg + 500 mg

Lek Kivenul, zawierający 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym NLPZ, a także u osób z chorobami przewodu pokarmowego, takimi jak czynna lub nawracająca choroba wrzodowa, przebyte krwotoki czy perforacje. Ponadto, stosowanie leku jest zabronione u pacjentów z krwawieniami z naczyń mózgowych, innymi aktywnymi krwawieniami, niewyjaśnionymi zaburzeniami hematopoezy, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA) oraz u osób z ciężkim odwodnieniem. Kivenul nie powinien być stosowany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego i nadciśnienia płucnego u płodu, a także u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, krążenie płodowe, krwawienie z naczyń mózgowych, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja, płytki krwi, pokrzywka, polip nosa, przedawkowanie paracetamolu, retencja płynów, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematopoezy, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół więzadła łukowatego środkowego (mals) – Etiologia i przyczyny

Zespół więzadła łukowatego środkowego (MALS) to rzadkie schorzenie, w którym nieprawidłowo nisko położone więzadło łukowate środkowe uciska tętnicę trzewną oraz splot trzewny, prowadząc do niedokrwienia narządów jamy brzusznej (żołądek, wątroba, śledziona, trzustka) oraz neurogennego bólu. Etiologia MALS jest wieloczynnikowa i obejmuje wrodzone anomalie anatomiczne (np. wysokie odejście tętnicy trzewnej od aorty), czynniki genetyczne (np. zespół Marfana, Ehlersa-Danlosa), a także nabyte przyczyny, takie jak szybka utrata masy ciała czy urazy jamy brzusznej. Radiologicznie ucisk tętnicy trzewnej obserwuje się u 10-25% populacji, jednak tylko około 1% rozwija objawy kliniczne. Patofizjologia łączy komponenty naczyniowe (zwężenie tętnicy, hiperplazja błony wewnętrznej, niedokrwienie po posiłkach) z neurogennymi (podrażnienie splotu trzewnego, skurcz naczyń, zaburzenia motoryki żołądka). MALS dotyczy głównie kobiet w wieku 20-40 lat o szczupłej budowie ciała, a objawy mogą obejmować przewlekły ból brzucha, gastroparezę oraz zaburzenia psychiczne.
angiografia MR, angiografia TK, blokada splotu trzewnego, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, choroby pęcherzyka żółciowego, dysplazja włóknisto-mięśniowa, gastropareza, kolagen, niedokrwienie narządów jamy brzusznej, poszerzenie postenotyczne, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwarstwienie tętnicy trzewnej, sitofobia, splot trzewny, tętnica trzewna, więzadło łukowate środkowe, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie żołądka, zawał śledziony, zespół Dunbara, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół ucisku tętnicy trzewnej, zespół więzadła łukowatego środkowego, zwój trzewny