cytochrom P450

Cytochrom P450 to nadrodzina enzymów zawierających hem, które odgrywają kluczową rolę w metabolizmie wielu substancji zarówno endogennych, jak i egzogennych, w tym leków, toksyn i związków chemicznych. Enzymy te są obecne we wszystkich tkankach organizmu, ale najwyższe stężenie występuje w wątrobie, gdzie stanowią główny element układu detoksykacyjnego.

W praktyce klinicznej znajomość działania cytochromu P450 jest niezwykle istotna ze względu na jego udział w interakcjach lekowych. Enzymy CYP450 mogą być induktorami (przyspieszającymi metabolizm) lub inhibitorami (hamującymi metabolizm) innych leków, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej lub nasilenia działań niepożądanych. Szczególnie ważne w praktyce są izoformy CYP3A4, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP1A2.

Polimorfizm genetyczny enzymów cytochromu P450 jest przyczyną zmienności osobniczej w metabolizmie leków. W zależności od aktywności enzymatycznej pacjentów dzieli się na metabolizatorów: szybkich, pośrednich, wolnych i ultraszybkich. Znajomość tych różnic jest fundamentem medycyny spersonalizowanej i umożliwia dostosowanie dawkowania leków do indywidualnych potrzeb pacjenta, minimalizując ryzyko działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dimethyl fumarate Teva 240 mg

Fumaran dimetylu po podaniu doustnym ulega szybkiemu metabolizmowi przez esterazy do aktywnego metabolitu, fumaranu monometylu, który jest wykorzystywany do oceny farmakokinetyki leku. Tmax fumaranu monometylu wynosi 2-2,5 godziny, a po podaniu dawki 240 mg dwa razy na dobę u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym mediana Cmax wynosi 1,72 mg/L, a AUC 8,02 h·mg/L. Wchłanianie rozpoczyna się po opuszczeniu żołądka dzięki kapsułkom dojelitowym. Ekspozycja na lek wzrasta proporcjonalnie do dawki w zakresie 120-360 mg, a schemat dawkowania TID powoduje jedynie minimalną akumulację (wzrost Cmax o 12%). Pokarm nie wpływa istotnie na farmakokinetykę, ale poprawia tolerancję działań niepożądanych. Objętość dystrybucji wynosi 60-90 L, a wiązanie z białkami osocza 27-40%.
badanie niekontrolowane, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, kapsułka dojelitowa, kwas cytrynowy, kwas fumarowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metoprolol Biofarm ZK 47,5 mg

Metoprolol bursztynianu w preparacie Metoprolol Biofarm ZK charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na przedłużonym uwalnianiu, co umożliwia dawkowanie raz na dobę dzięki ciągłemu uwalnianiu substancji czynnej przez około 20 godzin. Po podaniu doustnym lek jest całkowicie wchłaniany, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego, a w przypadku tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest o 20-30% niższa niż w tabletkach standardowych, co nie wpływa klinicznie na efektywność terapii. Metoprolol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2D6, wykazujący polimorfizm genetyczny, co wpływa na zmienność stężeń leku u pacjentów. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 h), a całkowity klirens około 1 l/min. Metabolity nie wykazują działania beta-adrenolitycznego i są wydalane głównie przez nerki (>95% dawki), z około 5% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
biodostępność, biodostępność układowa, biotransformacja, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębuszkowa, klirens całkowity, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, metoprolol bursztynianu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zespolenie wrotno-żylne, zespolenie żyły wrotnej
Leksykon substancji czynnych
Nystatyna – Interakcje

Nystatyna, makrolidowy antybiotyk polienowy stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji lekowych, co wynika z jej specyficznego mechanizmu działania polegającego na wiązaniu się z ergosterolem błony komórkowej grzyba oraz minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej przy podaniu doustnym lub miejscowym. Analiza charakterystyk produktów leczniczych, takich jak Nyscandin (100 000 j.m./mL), Nystapol (100 000 j.m./mL), Nystatin TZF (100 000 j.m./mL) oraz preparatów złożonych Macmiror Complex (40 000 j.m. nystatyny i 100 mg nifuratelu w 1 g maści dopochwowej) i Macmiror Complex 500 (200 000 j.m. nystatyny i 500 mg nifuratelu w globulkach), nie wykazała istotnych interakcji z innymi lekami, w tym z azolami, echinokandynami, antybiotykami o szerokim spektrum, lekami immunosupresyjnymi, przeciwwirusowymi, hormonalnymi czy przeciwbakteryjnymi. Brak jest również specyficznych przeciwwskazań do jednoczesnego stosowania nystatyny z alkoholem, choć spożycie etanolu może nasilać objawy niepożądane ze strony przewodu pokarmowego podczas terapii doustnej.
absorpcja ogólnoustrojowa, antybiotyk o szerokim spektrum, antybiotyk polienowy, antykoncepcja hormonalna, charakterystyka produktu leczniczego, cytochrom P450, dysfagia, echinokandyna, ergosterol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, leczenie przeciwgrzybicze, lek immunosupresyjny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, maść dopochwowa, mechanizm działania, nystatyna doustna, polien, tabletka dojelitowa, terapia przeciwgrzybicza, układ immunologiczny, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna
Leksykon substancji czynnych
Kwiat dziewanny – Interakcje

Preparaty zawierające kwiat dziewanny (Verbascum spp., flos), takie jak Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja, mogą wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza gdy zawierają dodatkowo korę wierzby. Kora wierzby, bogata w związki salicylowe, może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny (np. warfaryna, acenokumarol), zwiększając ryzyko krwawień. Zawartość etanolu w ekstraktach, sięgająca do 5,1% (m/m), wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby oraz u osób spożywających alkohol, ze względu na potencjalne nasilenie działania sedatywnego i obciążenie metaboliczne wątroby. Zaleca się ścisłe monitorowanie INR oraz rozważenie modyfikacji dawki leków przeciwzakrzepowych podczas jednoczesnego stosowania tych preparatów.
acenokumarol, choroba wątroby, cytochrom P450, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, ekstrakt, INR, klopidogrel, kora wierzby, kwas acetylosalicylowy, kwiat dziewanny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, metabolizm leku, pochodna kumaryny, poziom glukozy, przewód pokarmowy, ryzyko krwawienia, wchłanianie leku, związek salicylowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Iloprost Zentiva 20 mcg/ml

Iloprost, substancja czynna leku Iloprost Zentiva, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami hipotensyjnymi i rozszerzającymi naczynia krwionośne, co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka niedociśnienia. Ponadto, ze względu na hamujący wpływ iloprostu na funkcję płytek krwi, jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana i drobnocząsteczkowa, doustne antykoagulanty takie jak warfaryna, dabigatran, rywaroksaban) oraz inhibitorami agregacji płytek (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, NLPZ, inhibitory fosfodiesterazy, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa) znacząco zwiększa ryzyko krwawień. W takich przypadkach zalecane jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia i objawów krwawienia oraz ewentualne dostosowanie dawkowania leków. Warto podkreślić, że interakcje te mają wysoki poziom istotności klinicznej, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii.
Badania farmakokinetyczne wykazały brak istotnego wpływu iloprostu na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450 oraz na farmakokinetykę digoksyny i tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA). Mimo braku bezpośrednich danych klinicznych, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii iloprostem ze względu na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego oraz zwiększone ryzyko krwawień, a także obciążenie wątroby. W tabeli interakcji podkreślono konieczność ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego, parametrów krzepnięcia oraz objawów krwawienia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, blokery kanału wapniowego, azotany, heparyny, doustne antykoagulanty, leki przeciwpłytkowe, NLPZ, inhibitory fosfodiesterazy, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa oraz defibrotyd. W przypadku leków o niskim poziomie istotności interakcji, jak digoksyna czy leki metabolizowane przez cytochrom P450, standardowe monitorowanie jest wystarczające.
agregacja płytek krwi, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa, antagoniści receptora angiotensyny, antykoagulanty doustne, blokery kanału wapniowego, cytochrom P450, czynność płytek krwi, efekt antyagregacyjny, farmakokinetyka digoksyny, funkcja płytek krwi, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitory ACE, inhibitory agregacji płytek, inhibitory fosfodiesterazy, INR, kwas acetylosalicylowy, leki hipotensyjne, leki przeciwzakrzepowe, leki rozszerzające naczynia, metabolizm leku, niedociśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, pochodne tienopirydyny, powikłanie krwotoczne, spadek ciśnienia, tkankowy aktywator plazminogenu
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoZolpin 10 mg

Terapia zolpidemem (ApoZolpin) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu, który nasila działanie uspokajające i zwiększa ryzyko zaburzeń psychomotorycznych, co znacząco ogranicza zdolność prowadzenia pojazdów. Zolpidem w połączeniu z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak neuroleptyki, leki nasenne, przeciwlękowe, zwiotczające mięśnie, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, narkotyczne leki przeciwbólowe oraz sedatywne leki przeciwhistaminowe, może powodować nasilenie sedacji i zaburzeń psychoruchowych, a także ryzyko depresji oddechowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z opioidami, które zwiększa ryzyko euforii, uzależnienia, a także ciężkich działań niepożądanych, w tym śpiączki i śmierci, co wymaga ścisłego ograniczenia dawkowania i czasu terapii.
benzodiazepina, bupropion, chloropromazyna, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, dezypramina, digoksyna, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, efekt sedatywny, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, induktor enzymu, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, leki hamujące OUN, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, okres półtrwania leku, omam wzrokowy, opioidowy lek przeciwbólowy, parametr farmakokinetyczny, ranitydyna, ryfampicyna, sedatywny lek przeciwhistaminowy, sertralina, uzależnienie psychiczne, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie psychomotoryczne, zolpidem
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dasatinib Zentiva

Terapia dazatynibem wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane oraz istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza związane z metabolizmem przez CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na dazatynib, natomiast induktory (np. deksametazon, ryfampicyna) ją zmniejszają, co może prowadzić do niepowodzenia terapii. Leki wpływające na pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej i antagoniści receptora H2, również obniżają biodostępność dazatynibu i nie są zalecane. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność, mimo że dawka początkowa pozostaje bez zmian. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, szczególnie w pierwszych miesiącach leczenia, ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, które występują częściej u pacjentów z zaawansowaną fazą CML lub Ph+ ALL.
aktywność ADAMTS13, antagonista receptora H2, badanie echokardiograficzne, brak laktazy, cewnikowanie prawej komory, chłonkotok, cytochrom P450, dazatynib, ginekomastia, glikokortykosteroid, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, krwawienie OUN, lek moczopędny, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niekardiogenny obrzęk płuc, nietolerancja galaktozy, opóźnienie zrastania nasad kości, osteopenia, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, przeciwciało przeciwko ADAMTS13, retencja płynów, substrat CYP3A4, tętnicze nadciśnienie płucne, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydłużenie odcinka QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Interakcje

Bromowodorek dekstrometorfanu, metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna (z możliwością wzrostu stężenia dekstrometorfanu nawet 20-krotnie), terbinafina oraz amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet, haloperydol, perfenazyna i tiorydazyna, mogą znacząco zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz zespołu serotoninowego. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie dekstrometorfanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz w okresie 2 tygodni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko nasilenia działania i toksyczności, w tym zespołu serotoninowego. Ponadto, interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tramadol) oraz antagonistami receptora H2 (cymetydyna, ranitydyna) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia dekstrometorfanu i opóźnienia jego eliminacji, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
amiodaron, antagonista receptora H2, benzodiazepina, biodostępność, bromowodorek dekstrometorfanu, bupropion, chinidyna, cymetydyna, cynakalcet, cytochrom P450, depresja oddechowa, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek opioidowy, lek przeciwhistaminowy sedatywny, lek przeciwkaszlowy, lek serotoninergiczny, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, mioklonia, nalokson, paroksetyna, perfenazyna, pochodna butyrofenonu, propafenon, ranitydyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SNRI, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ezehron 10 mg

Ezetymib, substancja czynna produktu Ezehron, nie indukuje enzymów cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. Nie wpływa na farmakokinetykę dapsonu, dekstrometorfanu, digoksyny, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), glipizyd, tolbutamidu czy midazolamu. Leki zobojętniające kwas żołądkowy spowalniają wchłanianie ezetymibu, ale nie zmieniają jego biodostępności, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Cholestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabić efekt obniżania LDL i wymaga zachowania odstępu czasowego między lekami. Współstosowanie z fibratami (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenie ezetymibu odpowiednio 1,5- i 1,7-krotnie, a także podnosi ryzyko kamicy żółciowej, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem objawów pęcherzyka żółciowego.
atorwastatyna, biodostępność, cholestyramina, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, fluwastatyna, gemfibrozyl, glipizyd, interakcja farmakokinetyczna, interakcja leku z alkoholem, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający, lewonorgestrel, lipoproteina niskiej gęstości, lowastatyna, metabolizm lipidów, midazolam, pochodna kumaryny, pole pod krzywą, prawastatyna, rozuwastatyna, statyna, symwastatyna, terapia hipolipemizująca, tolbutamid, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Brymonidyna – Właściwości farmakokinetyczne

Brymonidyna, stosowana miejscowo w postaci winianu w kroplach do oczu o stężeniach 0,08%, 0,2% i 0,5%, charakteryzuje się niską ogólnoustrojową ekspozycją po podaniu dwukrotnym przez 10 dni, z Cmax w osoczu na poziomie około 0,06 ng/ml i AUC0-12h wynoszącym 0,31 ng·h/ml w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania w krążeniu ogólnoustrojowym wynosi około 3 godziny, a wiązanie z białkami osocza sięga 29%. Brymonidyna wykazuje odwracalne wiązanie z melaniną w tkankach oka, co prowadzi do kumulacji w tęczówce, ciele rzęskowym i naczyniówce-siatkówce, gdzie stężenia po 2 tygodniach stosowania są 3-17-krotnie wyższe niż po pojedynczej dawce. Kumulacja ta nie występuje u osób z brakiem melaniny, a jej znaczenie kliniczne pozostaje nie do końca wyjaśnione, jednak badania kliniczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych związanych z tym zjawiskiem.
badanie skrzyżowane, biomikroskopia oka, ciało rzęskowe, ciecz wodnista, Combigan, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka brymonidyny, granica oznaczalności, Lumobry, metabolizm wątrobowy, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, podanie do oka, podanie oczne, profil bezpieczeństwa, proporcjonalność dawki, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, tęczówka oka, wchłanianie wewnątrzgałkowe, wiązanie z białkami osocza, wiązanie z melaniną, winian brymonidyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Mepidont 3% 30 mg/ml

Mepidont 3% (30 mg/ml mepiwakainy chlorowodorek) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne są interakcje z innymi miejscowymi środkami znieczulającymi (np. lidokainą, prokainą), lekami przeciwarytmicznymi klasy I (meksyletyna, tokainid), lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, barbiturany) oraz opioidami, które mogą prowadzić do sumowania toksycznych efektów na układ nerwowy i sercowo-naczyniowy. Spożycie alkoholu może nasilać depresję OUN oraz wpływać na metabolizm mepiwakainy w wątrobie, co zwiększa ryzyko toksyczności. Inhibitory cytochromu P450 spowalniają metabolizm mepiwakainy, podnosząc jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych. Dodatkowo, zmiany pH krwi i przepływu wątrobowego mogą modyfikować farmakokinetykę leku.
barbiturat, benzodiazepina, beta-adrenolityk, białko osocza, bupiwakaina, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie hipotensyjne, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek uspokajający, lidokaina, meksyletyna, mepiwakaina chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, opioid, pH krwi, prokaina, przepływ wątrobowy, przepuszczalność błon komórkowych, reakcja toksyczna, sulfonamid, tokainid, układ sercowo-naczyniowy, zabieg stomatologiczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – IBU-SPA 400 mg + 100 mg

Produkt leczniczy IBU-SPA zawiera 400 mg ibuprofenu oraz 100 mg kofeiny w jednej tabletce powlekanej. Ibuprofen charakteryzuje się prawie całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 31,0 ± 17,2 µg/ml w czasie 1,5–1,9 godziny (tmax). Wchłanianie ibuprofenu jest opóźnione przez posiłek, co wydłuża czas do osiągnięcia Cmax dwukrotnie, jednak ogólna ekspozycja (AUC0-t 133,0 ± 22,2 µg/ml/h) pozostaje niezmieniona. Ibuprofen silnie wiąże się z białkami osocza (~99%) i wykazuje pozorną objętość dystrybucji 0,1–0,2 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP2C9, CYP2C8 i CYP2C19, prowadząc do nieaktywnych metabolitów 2-hydroksyibuprofenu i karboksyibuprofenu. Okres półtrwania eliminacji wynosi 1,8–3,5 godziny, a 74,5% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin, z czego tylko 8% w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka ibuprofenu jest liniowa w zakresie dawek 200–400 mg, a profil farmakokinetyczny nie ulega istotnym zmianom u osób starszych, pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby czy nerek, w tym poddawanych hemodializie.
bariera krew-mózg, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, biorównoważność, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, dimetyloksantyna, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, hydroksyibuprofen, ibuprofen z lizyną, karboksyibuprofen, klirens, ksantyna, kwas glukuronowy, kwas moczowy, mocznica, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paraksantyna, profil farmakokinetyczny, średni czas przebywania leku, stężenie w osoczu, teobromina, teofilina
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluconazole Hasco

Fluconazole Hasco w postaci syropu (5 mg/ml) nie jest zalecany do leczenia grzybicy skóry owłosionej głowy ze względu na niską skuteczność (<20% wyleczeń) w porównaniu do gryzeofulwiny. Skuteczność flukonazolu w leczeniu kryptokokozy i głębokich grzybic endemicznych (parakokcydioidomikoza, sporotrychoza, histoplazmoza) jest ograniczona, co uniemożliwia precyzyjne ustalenie dawkowania. Należy uwzględnić wzorzec oporności lokalnej Candida, zwłaszcza szczepów naturalnie opornych (C. krusei, C. auris) lub o zmniejszonej wrażliwości (C. glabrata), co może wymagać alternatywnej terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby konieczna jest modyfikacja dawkowania i ścisły monitoring, ze względu na ryzyko ciężkiego hepatotoksycznego uszkodzenia wątroby, które może wystąpić niezależnie od dawki i czasu terapii. Objawy sugerujące toksyczność wątrobową to m.in. znaczna astenia, jadłowstręt, przedłużające się nudności, wymioty i żółtaczka; w takich przypadkach należy przerwać leczenie i pilnie skonsultować pacjenta.
astenia, bilirubinemia, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, cytochrom P450, flukonazol, głęboka grzybica endemiczna, gryzeofulwina, grzybica skóry owłosionej głowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, histoplazmoza, jadłowstręt, kryptokokoza, kryptokokoza płuc, nietolerancja fruktozy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żółtaczka jąder podkorowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Clozapine Hasco 100 mg

Klozapina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami o działaniu mielosupresyjnym (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi depot ze względu na ryzyko agranulocytozy i neutropenii. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu nasilenia działania sedatywnego, ryzyka depresji oddechowej oraz hipotensji. Interakcje farmakokinetyczne obejmują inhibitory CYP1A2 (fluwoksamina, kofeina, cyprofloksacyna, perazyna), które mogą zwiększać stężenie klozapiny w osoczu o 50-70%, oraz induktory CYP1A2 (ryfampicyna, omeprazol, palenie tytoniu), które obniżają jej stężenie, zmniejszając skuteczność terapeutyczną. Nagłe zaprzestanie palenia może zwiększyć stężenie klozapiny, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki.
adrenalina, agranulocytoza, alkohol etylowy, antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, cyprofloksacyna, cytalopram, cytochrom P450, depresja oddechowa, digoksyna, działanie alfa-adrenergiczne, działanie hipotensyjne, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, napad padaczkowy, neutropenia, noradrenalina, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perazyna, ryfampicyna, sertralina, SSRI, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna Venlafaxine Bluefish XL, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, z okresem półtrwania wynoszącym 5±2 godziny, a jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) – 11±2 godziny. Po podaniu doustnym biodostępność wenlafaksyny wynosi co najmniej 92%, a całkowita biodostępność uwzględniająca metabolizm pierwszego przejścia to 40-45%. Maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV osiągane są odpowiednio po 2 i 3 godzinach dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz po 5,5 i 9 godzinach dla postaci o przedłużonym uwalnianiu, przy czym pokarm nie wpływa na biodostępność. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (27% i 30%), a ich klirens w stanie stacjonarnym wynosi odpowiednio 1,3±0,6 l/h/kg i 0,4±0,2 l/h/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 (demetylacja do ODV) oraz CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), a wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z 87% dawki wydalanej w ciągu 48 godzin, w tym 5% jako niezmieniona wenlafaksyna oraz 55% jako ODV (sprzężona i niesprzężona).
biodostępność wenlafaksyny, CYP1A2, CYP2C9, cytochrom P450, hemodializa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, klirens wenlafaksyny, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, pacjent dializowany, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm CYP2D6, skala Child-Pugh, słaby metabolizer, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, szybki metabolizer, Venlafaxine, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – SENOLEK 50 mg

Difenhydramina, zawarta w produkcie leczniczym SENOLEK 50 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak przeciwarytmiki klasy Ia (chinidyna, prokainamid) oraz klasy III (amiodaron, sotalol), ze względu na ryzyko torsade de pointes. Difenhydramina nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy innych leków uspokajających, nasennych, przeciwlękowych oraz trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) mogą prowadzić do przedłużenia i nasilenia działania przeciwcholinergicznego, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem stosowania difenhydraminy.
amiodaron, atropina, chinidyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwmuskarynowe, efekt anksjolityczny, efekt antymuskarynowy, efekt sedatywny, elektrokardiogram, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwlękowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek uspokajający, leki nasenne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwlękowe, metoprolol, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, sotalol, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Wildagliptyna – Właściwości farmakokinetyczne

Wildagliptyna wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,7 godziny, z biodostępnością wynoszącą 85%. Spożycie pokarmu opóźnia Tmax do 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 19%, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego, co umożliwia stosowanie leku niezależnie od posiłków. Substancja charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%) oraz znaczną dystrybucją do tkanek (Vss = 71 l). Metabolizm wildagliptyny odbywa się głównie przez hydrolizę, z udziałem enzymu DPP-4 i procesów nerkowych, bez istotnego udziału CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Główny metabolit LAY 151 (57% dawki) jest farmakologicznie nieaktywny. Eliminacja następuje głównie przez nerki (85% dawki z moczem, w tym 23% w postaci niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 3 godziny po podaniu doustnym. Farmakokinetyka wildagliptyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a parametry PK nie różnią się istotnie ze względu na płeć czy rasę.
biodostępność wildagliptyny, biorównoważność, cytochrom P450, glukuronid, hemodializa, inhibitory enzymów, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, pole pod krzywą stężenia, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coxydyna 60 mg

Badania przedkliniczne etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego oraz rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym ponad 2-krotnie dawkę stosowaną u ludzi (90 mg/dobę) zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy. Zmiany te są związane ze specyficznym dla szczurów mechanizmem indukcji cytochromu P450 (CYP), który nie występuje u ludzi, co wskazuje na brak bezpośredniego przełożenia tych wyników na bezpieczeństwo kliniczne. W badaniach toksykologicznych stwierdzono dawko- i czasowo-zależne owrzodzenia przewodu pokarmowego u szczurów, pojawiające się zarówno przy stężeniach przekraczających, jak i porównywalnych do terapeutycznych stosowanych u ludzi. U psów zaburzenia przewodu pokarmowego i nerek obserwowano przy stężeniach wyższych niż terapeutyczne.
badanie toksykologiczne, CYP3A, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, deformacja zewnętrzna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, wczesne poronienie, zaburzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Glenmark 3,5 mg

Bortezomib Glenmark, zawierający bortezomib w formie estru mannitolu i kwasu boronowego, jest dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml (dożylne) lub 2,5 mg/ml (podskórne). Po dożylnym podaniu dawki 1,0-1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wynosiły odpowiednio 57-112 ng/ml po pierwszej dawce i 67-120 ng/ml po kolejnych dawkach. Podanie podskórne w dawce 1,3 mg/m² wykazało równoważną biodostępność (AUClast 0,99) w porównaniu do dożylnego, jednak z istotnie niższym Cmax (20,4 ng/ml vs. 223 ng/ml). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim, stałym wiązaniem z białkami osocza (średnio 82,9%). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4, 2C19 i 1A2, z głównym szlakiem deboronacji prowadzącym do nieaktywnych metabolitów. Elimination half-life (t1/2) jest zmienna i wynosi od 40 do 193 godzin, z obserwowanym zmniejszeniem klirensu po wielokrotnym podaniu (z 102-112 l/h do 15-32 l/h).
Badania farmakokinetyczne wykazały, że łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na AUC bortezomibu, natomiast umiarkowane i ciężkie zaburzenia powodują około 60% wzrost ekspozycji, co wymaga redukcji dawki i ścisłej kontroli pacjenta. W przypadku niewydolności nerek, w tym pacjentów dializowanych, parametry farmakokinetyczne (AUC, Cmax) pozostają niezmienione, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. U dzieci i młodzieży (2-16 lat) z ostrą białaczką, klirens skorygowany do powierzchni ciała wynosił średnio 7,79 l/h/m², a t1/2 około 100 godzin, co jest zbliżone do wartości u dorosłych, potwierdzając zasadność dawkowania opartego na powierzchni ciała w populacji pediatrycznej. Podsumowując, farmakokinetyka bortezomibu jest złożona, z istotnym wpływem funkcji wątroby, natomiast funkcja nerek nie wymaga korekty dawki.
analiza farmakokinetyczna, AUC, białka osocza, biodostępność, bortezomib, Cmax, cytochrom P450, dawkowanie leków, dializa, dystrybucja leku, farmakokinetyka, guz lity, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie dożylne, podanie podskórne, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coxydyna 120 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxydyna, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 3,6 µg/mL w czasie około 1 godziny (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) w stanie stacjonarnym wynosi 37,8 µg·h/mL. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i objętość dystrybucji około 120 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, a wskaźnik kumulacji to około 2, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z minimalną aktywnością farmakologiczną metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie nerkowe metabolitów. Hemodializa nie wpływa istotnie na eliminację leku, a klirens osoczowy po dawce dożylnej 25 mg wynosi około 50 mL/min.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność biologiczna, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, szlak metaboliczny, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopizam 50 mg

Klozapina, podawana doustnie w dawkach 25-200 mg, charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (90-95%) niezależnym od obecności pokarmu, z umiarkowanym efektem pierwszego przejścia wątrobowego skutkującym bezwzględną biodostępnością na poziomie 50-60%. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest średnio po 2,1 godzinie (zakres 0,4-4,2 h), a objętość dystrybucji wynosi 1,6 l/kg, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Klozapina wiąże się w 95% z białkami osocza, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP1A2 i CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP2D6, a jedynym aktywnym metabolitem jest demetyloklozapina o słabszym i krótszym działaniu farmakologicznym.
AUC, bezwzględna biodostępność, biotransformacja, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, klozapina, maksymalne stężenie we krwi, metabolit demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Lopinawir, stosowany najczęściej w połączeniu z rytonawirem, jest inhibitorem proteazy wykorzystywanym w terapii zakażenia HIV. Lek ten wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji hepatotoksycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz regularne monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku nasilenia objawów choroby wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Klirens nerkowy lopinawiru i rytonawiru jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek bez konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano zwiększone ryzyko krwawień, a także przypadki zapalenia trzustki, szczególnie u osób z hipertriglicerydemią i wcześniejszą historią tego schorzenia. Ponadto, u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności podczas rozpoczynania terapii może wystąpić zespół rekonstrukcji immunologicznej, manifestujący się nasileniem objawów infekcji oportunistycznych lub zaburzeń autoimmunologicznych.
aminotransferaza, amylaza, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, budezonid, chinidyna, chlorofeniramina, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom P450, cytomegalowirus, czynnik VIII, delamanid, erytromycyna, farmakokinetyka, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glukoza we krwi, gospodarka tłuszczowa, hemofilia, hipertriglicerydemia, HIV, inhibitor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolchicyna, kwas fusydowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lipaza, lipidy, lopinawir, martwica kości, nadciśnienie płucne, niedobór odporności, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, riocyguat, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, salmeterol, syldenafil, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, triamcynolon, triglicerydy, wardenafil, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wzwodu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej
Leksykon substancji czynnych
Olejek mirtu zwyczajnego – Interakcje

Olejek mirtu zwyczajnego (Myrtus communis L. aetheroleum) jest składnikiem leczniczego preparatu Respero Myrtol w dawce 300 mg, który zawiera także olejki eteryczne eukaliptusowy, pomarańczy słodkiej oraz cytryny zwyczajnej. Aktualna dokumentacja produktu nie zawiera wyników formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych olejku mirtu z innymi lekami, w tym metabolizowanymi przez układ cytochromu P450, lekami przeciwzapalnymi, mukolitycznymi, czy działającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Brak jest również danych dotyczących interakcji z alkoholem etylowym, choć zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne nasilenie działania na OUN.
alkohol etylowy, cytochrom P450, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek mukolityczny, lek przeciwzapalny, olejek cytrynowy, olejek eteryczny, olejek eukaliptusowy, olejek mirtu zwyczajnego, olejek pomarańczowy, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakoterapeutyczny, Respero Myrtol
Leksykon leków
Interakcje leku – Divigel 0,1% 1 mg

Estradiol zawarty w preparacie Divigel 0,1% podawany przezskórnie wykazuje interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję enzymów cytochromu P450, co może prowadzić do nasilonego metabolizmu estrogenów i zmniejszenia ich stężenia w osoczu. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwdrgawkowymi (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), lekami przeciwinfekcyjnymi (ryfampicyna, ryfabutyna) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV (newirapina, efawirenz) i HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem lub bez, glekaprewir/pibrentaswir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) obserwuje się złożone efekty, mimo ich działania inhibicyjnego, dominujące jest indukowanie metabolizmu hormonów steroidowych. Z klinicznego punktu widzenia może to skutkować koniecznością monitorowania skuteczności terapii oraz dostosowania dawki estradiolu. Dodatkowo, preparaty ziołowe, takie jak dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), mogą indukować metabolizm estrogenów, co również wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania.
cytochrom P450, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, efekt pierwszego przejścia, enzym wątrobowy, estrogenowa terapia zastępcza, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcja wątroby, glekaprewir/pibrentaswir, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, Hypericum perforatum, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, krwawienie maciczne, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwwirusowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nowotwór hormonozależny, ombitaswir parytaprewir rytonawir, podanie przezskórne, podwyższone aminotransferazy, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, terapia estrogenowa, terapia HIV
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dermitopic 0,03 %

Farmakokinetyka takrolimusu po miejscowym zastosowaniu maści wykazuje niskie, często nieoznaczalne stężenia w krążeniu ogólnoustrojowym (<1,0 ng/mL), nawet przy leczeniu dużych powierzchni skóry (około 50% powierzchni ciała). Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) jest około 30-krotnie mniejsza niż po doustnym podaniu takrolimusu w dawkach immunosupresyjnych (5-20 ng/mL stężenia minimalnego) stosowanych u pacjentów po przeszczepach narządów. Wchłanianie ogólnoustrojowe jest proporcjonalne do leczonej powierzchni skóry, ale zmniejsza się wraz z poprawą stanu skóry. Okres półtrwania takrolimusu po wielokrotnej aplikacji miejscowej wynosi średnio 75 godzin u dorosłych i 65 godzin u dzieci, a wiązanie z białkami osocza przekracza 98,8%, co jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na niską ekspozycję systemową.
atopowe zapalenie skóry, cytochrom P450, dawka immunosupresyjna, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A4, inhibitor cytochromu, klirens takrolimusu, krążenie ogólnoustrojowe, kumulacja substancji czynnej, maść z takrolimusem, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do tkanek, profil farmakokinetyczny, przeszczep nerki, przeszczep wątroby, stężenie minimalne, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Nasen 10 mg

Zolpidem, substancja czynna preparatu Nasen, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zolpidemu z alkoholem, co nasila działanie nasenne, zwiększa ryzyko reakcji paradoksalnych (pobudzenie psychoruchowe, agresja) oraz zaburzeń psychomotorycznych, a także może prowadzić do zatrucia zagrażającego życiu. Ponadto, współpodawanie zolpidemu z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak neuroleptyki, leki nasenne, przeciwlękowe, przeciwdepresyjne (m.in. bupropion, fluoksetyna, sertralina, wenlafaksyna), narkotyczne leki przeciwbólowe, przeciwpadaczkowe, znieczulające oraz przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym, może prowadzić do nasilenia sedacji, senności, zaburzeń psychoruchowych i ryzyka depresji oddechowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko omamów wzrokowych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi. Zolpidem metabolizowany jest głównie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje, że inhibitory CYP450 (np. erytromycyna, fluwoksamina, cyprofloksacyna) mogą zwiększać jego stężenie i działanie, natomiast induktory (np. ryfampicyna) osłabiają efekt terapeutyczny.
bupropion, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, działanie sedatywne, erytromycyna, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP450, inhibitor CYP450, interakcja lekowa, leczenie objawowe, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, narkotyczny lek przeciwbólowy, omam wzrokowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, ranitydyna, ryfampicyna, sertralina, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, zaburzenie psychoruchowe, zolpidem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketilept 200 mg 200 mg

Ketilept (hemifumaran kwetiapiny) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od spożycia posiłków. Farmakokinetyka kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co wpływa na jej dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4, jest dominującą drogą eliminacji, z mniej niż 5% leku wydalanym w postaci niezmienionej. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, a norkwetiapiny 12 godzin, co determinuje schemat dawkowania. Zarówno kwetiapina, jak i jej metabolity wykazują słabe właściwości inhibicyjne wobec izoenzymów CYP450, przy czym efekt ten pojawia się tylko przy stężeniach 5-50-krotnie wyższych niż terapeutyczne, co minimalizuje ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, faza eliminacji, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, kwetiapina, marskość poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, norkwetiapina, okres półtrwania, stężenie leku, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Achillea millefolium – Interakcje

Achillea millefolium (krwawnik pospolity) jest składnikiem wielu preparatów ziołowych, a jego interakcje lekowe zostały zbadane głównie pod kątem farmakokinetyki. Najlepiej udokumentowaną interakcją jest wpływ na farmakokinetykę ibuprofenu, gdzie jednoczesne stosowanie preparatów zawierających krwawnik powoduje opóźnienie wchłaniania ibuprofenu, skutkujące obniżeniem jego stężenia w surowicy krwi, jednak bez istotnej zmiany całkowitej biodostępności. Z klinicznego punktu widzenia może to wpływać na szybkość osiągnięcia efektu przeciwbólowego, ale nie na jego skuteczność terapeutyczną. Brak jest specyficznych interakcji farmakodynamicznych potwierdzonych klinicznie, a badania przeprowadzono wyłącznie u dorosłych, co ogranicza możliwość ekstrapolacji wyników na populację pediatryczną.
biodostępność leku, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, efekt przeciwbólowy, hepatoprotekcja, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawnik pospolity, kumaryna, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr krzepnięcia, stężenie ibuprofenu, substancja drażniąca, substancja naczyniorozszerzająca, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivineb 5 mg

Nebiwolol, substancja czynna leku Ivineb, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego działanie kardiologiczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie nebiwololu z floktafeniną (NLPZ) ze względu na ryzyko blokowania kompensacyjnych mechanizmów sercowo-naczyniowych przy niedociśnieniu lub wstrząsie oraz z sultoprydem, co znacząco zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Niezalecane jest także łączenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, a także lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, guanfacyna, moksonidyna, metylodopa, rylmenidyna), ze względu na potencjalne nasilenie ujemnego działania inotropowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ryzyko ciężkiego niedociśnienia i bloku serca. Szczególną ostrożność wymaga dożylne podanie werapamilu u pacjentów przyjmujących nebiwolol, które może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego. Nagłe odstawienie leków ośrodkowo działających przed zakończeniem terapii nebiwololem może wywołać zjawisko „nadciśnienia z odbicia”.
amiodaron, antagonista wapnia, arytmia komorowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, cytochrom P450, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, flekainid, floktafenina, guanfacyna, hydrochinidyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja leku, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lidokaina, meksyletyna, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, napięcie współczulne, nebiwolol, niedociśnienie, niewydolność serca, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rylmenidyna, sultopryd, werapamil
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SENTINO Forte 25 mg

Doksylamina wodorobursztynian, podawana doustnie w dawce 25 mg, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-3 godzin (Tmax). Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (24%), co zwiększa frakcję wolną substancji czynnej dostępną do działania farmakologicznego. Doksylamina przenika przez barierę krew-mózg, co tłumaczy jej działanie ośrodkowe i właściwości sedatywne. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując demetylację i N-acetylację, prowadząc do powstania metabolitów takich jak nordoksylamina i dinordoksylamina. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 60% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania leku wynosi 10-13 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
bariera krew-mózg, biodostępność, cytochrom P450, dinordoksylamina, doksylaminy wodorobursztynian, działanie ośrodkowe, induktor enzymatyczny, interakcja lekowa, lek przeciwhistaminowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, niewydolność narządów, nordoksylamina, okres półtrwania, pochodna demetylowa, pochodna N-acetylowa, szlak biotransformacji, wiązanie z białkami osocza, właściwość sedatywna
Leksykon leków
Interakcje leku – Finahit 5 mg

Finasteryd w dawce 5 mg wykazuje minimalny potencjał interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co potwierdzają badania kliniczne. Nie wpływa istotnie na układ enzymatyczny cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten szlak. Potencjalne zwiększenie stężenia finasterydu w osoczu może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna), jednak margines bezpieczeństwa eliminuje konieczność modyfikacji dawki. Analogicznie, induktory CYP3A4 mogą obniżać stężenie finasterydu, choć brak jest danych klinicznych wskazujących na konieczność zmiany dawkowania. Finasteryd nie wykazuje istotnych interakcji z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina, fenazon czy antypiryna, co umożliwia bezpieczne stosowanie u pacjentów wymagających politerapii.
antagonista witaminy K, antygen gruczołu krokowego, antykoagulant, antypiryna, barbituranat, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, digoksyna, dihydrotestosteron, działanie niepożądane, enzym metabolizujący, erytromycyna, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, induktor cytochromu, inhibitor 5α-reduktazy, inhibitor cytochromu, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgorączkowy, lek rozszerzający oskrzela, narządy płciowe płodu, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, POChP, propranolol, przedawkowanie finasterydu, ryfampicyna, stężenie finasterydu, tabletka powlekana, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atomoksetyna Medice 18 mg

Farmakokinetyka atomoksetyny jest zbliżona u dzieci, młodzieży i dorosłych, z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1-2 godzinach. Biodostępność bezwzględna wynosi 63-94%, a lek charakteryzuje się wysokim (98%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminą. Metabolizm atomoksetyny odbywa się głównie przez CYP2D6, przy czym u około 7% populacji rasy białej, określanych jako wolno metabolizujący, obserwuje się 10-krotnie wyższe pole pod krzywą (AUC) i 5-krotnie wyższe stężenie maksymalne w stanie równowagi (Css, max) w porównaniu do osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania leku wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących. Atomoksetyna nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, w tym CYP2D6, CYP1A2, CYP3A i CYP2C9.
4-hydroksyatomoksetyna, biodostępność bezwzględna, biotransformacja atomoksetyny, chlorowodorek atomoksetyny, cytochrom P450, cytochrom P450 2D6, dystrybucja leku, farmakokinetyka atomoksetyny, glukuronizacja, intensywny metabolizm, klasyfikacja Childa-Pugha, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w stanie równowagi, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fervex malinowy (500 mg + 200 mg + 25 mg)/sasz.

Preparat Fervex o smaku malinowym zawiera paracetamol (500 mg), kwas askorbowy (200 mg) oraz maleinian feniraminy (25 mg), z których każdy wykazuje odrębne właściwości farmakokinetyczne. Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 30-60 minutach, co przekłada się na szybki początek działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego. Dystrybucja paracetamolu jest szybka i obejmuje wszystkie tkanki, z porównywalnymi stężeniami we krwi, ślinie i osoczu oraz słabym wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (60-80%) i siarkowym (20-30%), z minimalnym udziałem cytochromu P450, który generuje hepatotoksyczny metabolit N-acetylo-benzochinonoiminę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 2 godzin, a 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin.
białka osocza, cytochrom P450, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, farmakokinetyka, Fervex, glutation, hepatotoksyczność paracetamolu, klirens kreatyniny, kwas askorbowy, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, lek przeciwhistaminowy, maleinian feniraminy, metabolizm paracetamolu, N-acetylo benzochinonoimina, niewydolność nerek, okres półtrwania, paracetamol, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, witamina C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memolek 20 mg

Memantyna, zawarta w produkcie Memolek w dawce 20 mg (ekwiwalent 16,62 mg memantyny), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością doustną (~100%) oraz Tmax wynoszącym 3-8 godzin. W stanie równowagi farmakokinetycznej przy dawce 20 mg/dobę osiąga stężenia w osoczu 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Lek wykazuje dobrą penetrację do OUN, z współczynnikiem rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze na poziomie 0,52 oraz objętością dystrybucji około 10 l/kg. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%). Metabolizm memantyny jest ograniczony, z około 80% substancji krążącej w formie niezmienionej, a główne metabolity nie wykazują antagonistycznego działania na receptory NMDA. Nie stwierdzono udziału enzymów cytochromu P450 w metabolizmie, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
alkalizacja moczu, antagonista receptora, białko transportujące, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, izotop znakowany, klirens całkowity, klirens nerkowy, memantyny chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, współczynnik rozdziału, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Daforbis 10 mg

Dapagliflozyna, substancja czynna leku Daforbis, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami moczopędnymi (tiazydowymi i pętlowymi), które mogą nasilać działanie diuretyczne, zwiększając ryzyko odwodnienia i hipotensji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z insuliną lub lekami zwiększającymi wydzielanie insuliny (np. pochodnymi sulfonylomocznika) podnosi ryzyko hipoglikemii, co wymaga rozważenia zmniejszenia ich dawek. Dapagliflozyna zwiększa także wydalanie litu przez nerki, co może obniżać jego stężenie w surowicy, wskazując na konieczność częstego monitorowania poziomu litu u pacjentów leczonych tym preparatem. W zakresie farmakokinetyki, lek jest metabolizowany głównie przez UGT1A9, bez wpływu na enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, takimi jak metformina, pioglitazon, sytagliptyna, glimepiryd, czy symwastatyna (w dawce 20 mg powoduje wzrost AUC o 19% i 31% dla aktywnej formy, bez klinicznego znaczenia). Induktory enzymów, np. ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję dapagliflozyny o około 22%, a inhibitory UGT1A9 (kwas mefenamowy) zwiększają ją o 55%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
cukrzyca typu 2, cytochrom P450, dapagliflozyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym metabolizujący, glikozuria, hipoglikemia, hipotensja, induktor transporterów, inhibitor SGLT2, inhibitor UGT1A9, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kontrola glikemii, kwas glukuronowy, kwasica ketonowa, kwasica metaboliczna, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lit w surowicy, metabolizm leku, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy, symwastatyna, UDP-glukuronosyltransferaza, zaburzenie metaboliczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Silandyl 25 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, zwiększają Cₘₐₓ syldenafilu o 300% i AUC aż o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Inhibitory proteazy HIV (sakwinawir), azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol) oraz erytromycyna również podnoszą ekspozycję na syldenafil, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak bozentan, ryfampicyna i barbiturany, obniżają stężenie syldenafilu, co może wymagać zwiększenia dawki. Leki zobojętniające kwas żołądkowy nie wpływają na biodostępność syldenafilu, a inhibitory CYP2C9 i CYP2D6 oraz większość leków przeciwnadciśnieniowych nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, barbituran, bozentan, choroba niedokrwienna serca, cymetydyna, cytochrom P450, diazotan izosorbidu, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwgrzybiczy, monoazotan izosorbidu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, nitrogliceryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Levomine midi 30 mcg + 125 mcg

Levomine midi, zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 125 µg lewonorgestrelu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się z szeregiem działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się ból głowy oraz plamienia lub krwawienia śródcykliczne, typowe dla preparatów zawierających te składniki. Do poważnych działań niepożądanych należą żylne i tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, w tym zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica żylna i zatorowość płucna. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie może zwiększać ryzyko raka szyjki macicy, nadciśnienia, hipertriglicerydemii, zaburzeń tolerancji glukozy, a także rzadkich, ale poważnych powikłań takich jak nowotwory wątroby, żółtaczka cholestatyczna, czy zaostrzenie chorób autoimmunologicznych i neurologicznych.
biegunka, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, cytochrom P450, endometrioza, etynyloestradiol, hemolityczny zespół mocznicowy, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, insulinooporność, krwawienie śródcykliczne, lewonorgestrel, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie, nowotwór wątroby, opryszczka ciążowa, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia tolerancji glukozy, zaburzenia wątroby, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pinexet 100 mg 100 mg

Kwetiapina, dostępna w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje, że inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol) mogą zwiększać AUC kwetiapiny nawet 5-8-krotnie, co jest przeciwwskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, mogą obniżać ekspozycję na kwetiapinę odpowiednio do 13% i zwiększać jej klirens nawet o 450%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie kwetiapiny z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami przeciwcholinergicznymi może nasilać działania niepożądane. Interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz spożywanie alkoholu podczas terapii kwetiapiną są szczególnie niebezpieczne ze względu na ryzyko arytmii, nadmiernej sedacji i depresji oddechowej.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek serotoninergiczny, leukopenia, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, metadon, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atmina 9,5 mg/24 h

Rywastygmina w postaci systemu transdermalnego Atmina 9,5 mg/24 h charakteryzuje się powolnym i stabilnym uwalnianiem leku bezpośrednio do krążenia systemowego, co eliminuje efekt pierwszego przejścia przez wątrobę i przewód pokarmowy. Po aplikacji plastra stężenia w osoczu pojawiają się po 2 godzinach, osiągając Cmax (9,49 ng/mL) po 18-32 godzinach, a następnie powoli maleją przez okres do 4 dni. W stanie stacjonarnym stężenia minimalne stanowią około 40% wartości maksymalnych, co różni się od farmakokinetyki doustnej, gdzie stężenia spadają niemal do zera między dawkami. Biodostępność zależy od miejsca aplikacji – największa jest na górnej części pleców, klatce piersiowej i ramieniu, natomiast na brzuchu i udzie AUC∞ jest o 20-30% niższe. Masa ciała pacjenta istotnie wpływa na ekspozycję na lek, z dwukrotnie wyższymi stężeniami u osób ważących 35 kg w porównaniu do 65 kg, co wymaga ostrożności przy dawkowaniu u pacjentów z niską masą ciała.
AUC, badanie biorównoważności, bariera krew-mózg, biodostępność względna, cholinesteraza, choroba Alzheimera, Cmax, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka flip-flop, farmakokinetyka nieliniowa, izoenzymy cytochromu, klirens osoczowy, metabolit NAP226-90, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otępienie typu alzheimerowskiego, rywastygmina, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, system transdermalny, T1/2
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Almozen 12,5 mg

Almotryptan, substancja czynna leku Almozen 12,5 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-3 godzinach. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu. Farmakokinetyka almotryptanu wykazuje liniową zależność parametrów Cmax i AUC od dawki w zakresie 5-200 mg, bez istotnych różnic między płciami. Objętość dystrybucji wynosi około 195 l, a okres półtrwania eliminacji (t1/2) u zdrowych osób to około 3,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ponad 75% dawki), z wydalaniem około 50% leku w formie niezmienionej zarówno z moczem, jak i kałem. Metabolizm almotryptanu zachodzi głównie przez deaminację oksydacyjną katalizowaną przez MAO-A oraz enzymy cytochromu P450 (3A4, 2D6) i monooksygenazę flawinową, a metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej.
almotryptan, biodostępność, cytochrom P450, deaminacja oksydacyjna, dystrybucja tkankowa, eliminacja nerkowa, izoenzym 3A4, kanalik nerkowy, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, migrena, monoaminooksydaza A, monooksygenaza flawinowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe leku, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Theraflu Grip Miód i Cytryna 500 mg

Paracetamol zawarty w preparacie Theraflu GRIP Miód i Cytryna (500 mg) charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30-60 minut. Dystrybucja leku jest szybka i obejmuje wszystkie tkanki, z niewielkim wiązaniem z białkami osocza, co wpływa na dostępność farmakologiczną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (60-80%) oraz kwasem siarkowym (20-30%), a niewielka część (<5%) jest metabolizowana przez cytochrom P450 (głównie CYP2E1), co może prowadzić do powstania toksycznego metabolitu w przypadku przedawkowania. Paracetamol jest wydalany głównie przez nerki, z 90% dawki eliminowanej w moczu w ciągu 24 godzin, głównie w postaci metabolitów, a okres półtrwania wynosi około 2 godziny.
białko osocza, biotransformacja, biotransformacja paracetamolu, CYP2E1, cytochrom P450, dystrybucja paracetamolu, farmakokinetyka, glutation, hepatotoksyczność paracetamolu, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, metabolizm paracetamolu, N-acetylo-p-benzochinon, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze, paracetamol, szlak metaboliczny, Theraflu, uszkodzenie hepatocytów, wchłanianie
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Espefa 10 mg/5 ml

Hydroksyzyna chlorowodorek (Hydroxyzinum Espefa, 10 mg/5 ml, syrop) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie hydroksyzyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, przeciwpsychotycznymi (np. haloperydol), przeciwdepresyjnymi (cytalopram, escytalopram), przeciwmalarycznymi (meflochina), antybiotykami (erytromycyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna), lekami przeciwgrzybiczymi (pentamidyna), gastroenterologicznymi (prukalopryd), przeciwnowotworowymi (toremifen, wandetanib) oraz metadonem, ze względu na addytywne wydłużenie odstępu QT i zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, należy unikać łączenia hydroksyzyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) z powodu ryzyka nasilenia działań niepożądanych. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie hydroksyzyny z lekami wywołującymi bradykardię, powodującymi hipokaliemię, działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz o działaniu przeciwcholinergicznym, co może wymagać dostosowania dawkowania i monitorowania pacjenta.
adrenalina, alkohol etylowy, amiodaron, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, chinidyna, cymetydyna, CYP2C9, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, depresja oddechowa, dyzopiramid, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna chlorowodorek, Hydroxyzinum Espefa, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, lek gastroenterologiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, lewofloksacyna, meflochina, metadon, moksyfloksacyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pentamidyna, prukalopryd, receptor alfa-adrenergiczny, repolaryzacja komór serca, sotalol, toremifen, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, układ GABA-ergiczny, układ sercowo-naczyniowy, wandetanib
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosucard 10 mg

Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne w leczeniu zaburzeń lipidowych. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~134 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest niski (około 10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Główne metabolity to N-demetylowane pochodne o około 50% mniejszej aktywności oraz nieaktywne klinicznie pochodne laktonowe. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h (odchylenie 21,7%). Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5% w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka leku jest liniowa, bez kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę, a parametry nie ulegają zmianie po wielokrotnym podaniu.
białko BCRP, białko osocza, białko transportujące, białko transportujące OATP1B1, biodostępność, biotransformacja, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka liniowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, N-demetylowana pochodna, OATP-C, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, zaburzenie lipidowe
Leksykon leków
Interakcje leku – IPP 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco wpływa na farmakokinetykę leków, których biodostępność zależy od pH żołądka, co jest szczególnie istotne w przypadku azolowych leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynibu, gdzie obserwuje się obniżenie stężenia i skuteczności tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV, zwłaszcza atazanawirem, gdzie zmniejszenie biodostępności może prowadzić do niepowodzenia terapii antyretrowirusowej; w takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa. Ponadto, u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon, pantoprazol może powodować wzrost INR i wydłużenie czasu protrombinowego, co zwiększa ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie tych parametrów.
amoksycylina, atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczny, choroba nowotworowa, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dysfagia, dziurawiec, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, klarytromycyna, kofeina, lek zobojętniający kwas solny, lewonorgestrel, łuszczyca, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, ryfampicyna, teofilina, terapia antyretrowirusowa, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Ibuprofen – Właściwości farmakokinetyczne

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (71-90%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny dla tabletek powlekanych i krótszym dla kapsułek miękkich (45 minut). Lek wykazuje bardzo silne wiązanie z białkami osocza (~99%) oraz stosunkowo małą objętość dystrybucji (0,12-0,2 l/kg). Ibuprofen przenika efektywnie do jam stawowych i płynu maziowego, osiągając tam stabilne stężenia po 7-8 godzinach, co jest istotne w terapii schorzeń zapalnych stawów. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C9, CYP2C8 i CYP2C19, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów: 2-hydroksyibuprofenu i karboksyibuprofenu. Enancjomer S(+) jest aktywny farmakologicznie, natomiast R(-) ulega inwersji metabolicznej (~60%) do formy S(+). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 1,8-3,5 godziny, a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90%), z 70-90% dawki usuwanej w ciągu 24 godzin.
alkoholowa choroba wątroby, bariera krew-mózg, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, biodostępność ibuprofenu, CYP2C8, cytochrom P450, dysfagia, enancjomer, hemodializa, hydroksyibuprofen, interakcja farmakokinetyczna, inwersja metaboliczna, izoenzym CYP2C9, karboksyibuprofen, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, prolek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zapalenie stawów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glimepiride Aurovitas 2 mg

Glimepiryd charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cₘₐₓ) osiąganym w około 2,5 godziny, co umożliwia stosunkowo szybki początek działania. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co pozwala na podawanie niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji wynosi około 8,8 litra, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, co ogranicza frakcję wolną leku. Klirens glimepirydu wynosi około 48 ml/min, a okres półtrwania w surowicy to 5-8 godzin, co determinuje dawkowanie raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2C9, a eliminacja odbywa się w 58% przez nerki (jako metabolity) i w 35% przez przewód pokarmowy. Nie stwierdzono obecności niezmienionego leku w moczu, co potwierdza całkowitą biotransformację.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, biotransformacja leku, cukrzyca typu 2, cytochrom CYP2C9, cytochrom P450, farmakokinetyka, glimepiryd, klirens, klirens kreatyniny, metabolity, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna hydroksylowa, pochodna karboksylowa, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, zależność liniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Dabigatran Eteksylan Stada 110 mg

Dabigatran eteksylan jest substratem transportera P-gp, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir z pibrentaswirem, znacząco zwiększają ekspozycję na dabigatran (AUC i Cmax wzrastają 2,3-2,5-krotnie), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory P-gp (np. werapamil, amiodaron, chinidyna, tikagrelor) również podnoszą stężenia dabigatranu, wymagając zmniejszenia dawki i ścisłego monitorowania klinicznego. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC o 67%) oraz karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca, obniżają stężenia dabigatranu, co może prowadzić do obniżenia skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania kojarzenia. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) nie zostały odpowiednio przebadane, dlatego ich stosowanie z dabigatranem nie jest zalecane.
antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, enzym cytochromu P450, eteksylan dabigatranu, farmakokinetyka dabigatranu, glekaprewir i pibrentaswir, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja lekowa, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metabolizm wątrobowy, migotanie przedsionków, pochodna heparyny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, terapia przeciwzakrzepowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 5 mg + 100 mg

Preparat Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva zawiera rozuwastatynę oraz kwas acetylosalicylowy (ASA), które wykazują odmienne właściwości farmakokinetyczne. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% z powodu intensywnego wychwytu wątrobowego, co jest kluczowe dla jej działania hipolipemizującego. Objętość dystrybucji wynosi około 134 l, a lek wiąże się w 90% z albuminami. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową (90%), z okresem półtrwania około 20 godzin. U pacjentów z polimorfizmami genów SLCO1B1 i ABCG2 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na lek, co wymaga dostosowania dawki. Kwas acetylosalicylowy szybko się wchłania (Cₘₐₓ po 0,5-2 godzinach), ulega hydrolizie do kwasu salicylowego, który wiąże się w 90% z białkami osocza i ma zmienny okres półtrwania (15-20 minut dla ASA, do 24 godzin dla kwasu salicylowego przy dużych dawkach). ASA jest eliminowany głównie przez nerki, a jego wydalanie zależy od pH moczu.
alkalizacja moczu, bariera łożyskowa, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, cytochrom P450, hemodializa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kwas acetylosalicylowy, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, stężenie osoczowe, wychwyt wątrobowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fulvestrant Fresenius Kabi 250 mg/5 ml

Fulwestrant Fresenius Kabi (250 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny bez istotnych klinicznie interakcji z lekami modulującymi aktywność enzymu CYP3A4. Badania kliniczne z midazolamem (substrat CYP3A4), ryfampicyną (induktor CYP3A4) oraz ketokonazolem (inhibitor CYP3A4) potwierdziły brak wpływu na klirens fulwestrantu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w trakcie jednoczesnego stosowania tych leków. Podobnie, potencjalne interakcje z innymi induktorami (np. karbamazepina, fenytoina) i inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, klarytromycyna) są mało prawdopodobne na podstawie dostępnych danych.
CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, działania niepożądane, etanol, farmakokinetyka fulwestrantu, fenytoina, fulwestrant, inhibitory CYP3A4, iniekcja domięśniowa, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens fulwestrantu, midazolam, ośrodkowy układ nerwowy, roztwór do wstrzykiwań, ryfampicyna, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Permen Med 25 mg

Syldenafil jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (Cmax wzrost o 300% i 140%, AUC wzrost o 1000% i 210%, odpowiednio), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna (500 mg 2x/dobę), podnoszą AUC syldenafilu o 182%, a cymetydyna (800 mg) zwiększa stężenie syldenafilu o 56%. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu odpowiednio o 62,6% i znacząco, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem kilku izoenzymów CYP, a jego stężenia po standardowych dawkach (~1 µM) nie wpływają istotnie na metabolizm innych leków.
amlodypina, antagonista wapnia, azytromycyna, barbiturany, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek zobojętniający kwas solny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, teofilina, tiazydowy lek moczopędny, tlenek azotu, tolbutamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walsartan, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu