skala Child-Pugh
Skala Child-Pugh (klasyfikacja Child-Pugh) to powszechnie stosowane narzędzie kliniczne służące do oceny stopnia zaawansowania przewlekłej choroby wątroby, zwłaszcza marskości. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.
Klasyfikacja opiera się na pięciu parametrach klinicznych i laboratoryjnych: stężeniu bilirubiny i albumin w surowicy, czasie protrombinowym (lub INR), obecności wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy z tych parametrów oceniany jest w skali 1-3 punktów, a suma punktów pozwala zakwalifikować pacjenta do jednej z trzech klas: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) lub C (10-15 punktów).
Skala Child-Pugh ma istotne znaczenie prognostyczne – wyższe klasy (B i C) wiążą się z gorszym rokowaniem i wyższą śmiertelnością. Jest wykorzystywana przy kwalifikacji pacjentów do przeszczepu wątroby, planowaniu zabiegów chirurgicznych oraz dostosowywaniu dawek leków metabolizowanych przez wątrobę. Stanowi również ważny element oceny ryzyka powikłań marskości, takich jak krwawienia z żylaków przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 60 mg
Etorykoksyb, dostępny w preparacie Coxitex w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, jest selektywnym inhibitorem COX-2, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze oraz u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, w tym skurczem oskrzeli, ostrym nieżytem nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym i pokrzywką. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit, a także u osób z ciężką niewydolnością wątroby (albumina <25 g/l lub ≥10 pkt w skali Child-Pugh) oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Coxitex jest również przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cyklooksygenaza-2, dławica piersiowa, etorykoksyb, inhibitor cyklooksygenazy, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przemijający atak niedokrwienny, selektywny inhibitor COX-2, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voriconazol Polpharma 200 mg
Worykonazol wymaga monitorowania i korekty zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) przed i w trakcie terapii. Leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą podawaną dożylnie (6 mg/kg mc. co 12 godzin) lub doustnie (400 mg co 12 godzin u pacjentów ≥40 kg, 200 mg co 12 godzin u pacjentów <40 kg), celem osiągnięcia stężeń terapeutycznych w pierwszym dniu. Dawka podtrzymująca wynosi odpowiednio 4 mg/kg mc. dożylnie lub 200 mg doustnie dwa razy na dobę (100 mg u pacjentów <40 kg). W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć do 300 mg (≥40 kg) lub 150 mg (<40 kg) doustnie dwa razy na dobę, z koniecznością stopniowego zmniejszania dawki w przypadku nietolerancji. U dzieci 2–<12 lat i młodzieży o małej masie ciała dawki są wyższe (do 9 mg/kg mc. dożylnie na dobę), a doustne podawanie zaleca się tylko po poprawie klinicznej, preferując zawiesinę doustną ze względu na różnice w wchłanianiu. Terapia powinna być możliwie najkrótsza, a leczenie dłuższe niż 180 dni wymaga oceny korzyści i ryzyka.
AlAT, ALP, analiza farmakokinetyczna populacyjna, AspAT, bilirubina całkowita, biodostępność doustna, biorównoważność, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, GVHD, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, immunosupresja, inwazyjne zakażenie grzybicze, klirens, lek przeciwgrzybiczny, marskość wątroby, neutropenia, niedobór odporności, odpowiedź mikologiczna, pasaż żołądkowo-jelitowy, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roswera 15 mg
Rozuwastatyna (Roswera) powinna być stosowana z indywidualnym dostosowaniem dawki, uwzględniającym wyjściowe stężenie cholesterolu, ryzyko sercowo-naczyniowe oraz potencjalne działania niepożądane. Dawka początkowa u dorosłych z hipercholesterolemią wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną (6-9 lat) dawka wynosi 5-10 mg, a u starszych dzieci (10-17 lat) 5-20 mg; w przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawka początkowa to 5-10 mg, maksymalnie do 20 mg. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a dawki 30 i 40 mg są przeciwwskazane; w ciężkich zaburzeniach stosowanie jest przeciwwskazane. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego dawka początkowa to 5 mg, a dawki 30 i 40 mg są przeciwwskazane ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.
atazanawir, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, dieta hipolipemizująca, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lek przeciwpłytkowy, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ridlip 20 mg
Ridlip (rozuwastatyna) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w oparciu o wyjściowe stężenie cholesterolu, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego oraz ryzyko działań niepożądanych. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg po 4 tygodniach, przy czym dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią, wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym lub rodzinną hipercholesterolemią, którzy nie osiągnęli celu terapeutycznego przy dawce 20 mg. U pacjentów powyżej 70. roku życia dawka początkowa to 5 mg, a u osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) również 5 mg, z przeciwwskazaniem do stosowania dawki 40 mg. Ciężka niewydolność nerek oraz czynna choroba wątroby stanowią przeciwwskazania do stosowania leku. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego zaleca się dawkę początkową 5 mg, a dawka 40 mg jest przeciwwskazana ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.
białka transportowe, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, dieta obniżająca cholesterol, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Bluescience 20 mg
Tadalafil Bluescience w dawce 20 mg jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn, z zalecaną dawką początkową 10 mg przyjmowaną doustnie co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną. W przypadku niewystarczającej skuteczności dawkę można zwiększyć do 20 mg, przy czym maksymalna częstość stosowania to raz na dobę. Dawkowanie doraźne nie powinno być stosowane codziennie; u pacjentów wymagających częstszego stosowania (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat 5 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg, przy jednoczesnej okresowej ocenie celowości terapii. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, a tabletki mają postać powlekanych, jasnoróżowych, podłużnych tabletek o wymiarach około 15 mm x 7 mm.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, dane kliniczne, efekt terapeutyczny, łagodne do umiarkowanych zaburzenia, ocena korzyści, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, tolerancja leku, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Beplasot 6 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Beplasot zawiera 6 mg solifenacyny bursztynianu (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,37 mg tamsulosyny) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Standardowa dawka dla dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 1 tabletkę (6 mg+0,4 mg) raz na dobę, niezależnie od posiłków. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać jednej tabletki. W przypadku pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zaleca się szczególną ostrożność, zachowując dawkę maksymalną 1 tabletkę na dobę.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, farmakokinetyka substancji, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfinawir, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tamsulosyna chlorowodorek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivabradine Ranbaxy 5 mg
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się dobrą rozpuszczalnością w wodzie (>10 mg/ml) i szybkim uwalnianiem z tabletek. Po podaniu doustnym wykazuje niemal całkowite wchłanianie z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 22 ng/ml (CV=29%) osiąganym po około 1 godzinie na czczo, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 40% z powodu efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z aktywnym metabolitem N-demetylowym (S 18982), którego ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 0,5 do 24 mg, a jego efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę.
cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, efektywny okres półtrwania, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adimuplan 50 mg
Sytagliptyna (Adimuplan) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym w dawce 100 mg, osiągając mediana Tmax w zakresie 1-4 godzin, z AUC wynoszącym 8,52 µM•hr oraz Cmax na poziomie 950 nM. Biodostępność bezwzględna wynosi około 87%, a podawanie leku z posiłkiem bogatym w tłuszcze nie wpływa na farmakokinetykę. Lek wykazuje liniową zależność AUC względem dawki, jednak Cmax i C24h nie są proporcjonalne do dawki. Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z minimalnym metabolizmem przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min, z eliminacją przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w tym udziałem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p.
biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podeszły wiek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie szczytowe w osoczu, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą Tmax około 5 godzin oraz bezwzględną biodostępność na poziomie około 20%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 L) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity aktywne stanowią pochodne N-demetylowane (ok. 50% aktywności leku macierzystego), natomiast pochodne laktonowe są nieaktywne klinicznie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 L/h. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (90% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (10%, z czego 5% niezmienione). Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez autoindukcji metabolizmu.
AUC, białko osocza, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, biosynteza cholesterolu, biotransformacja, CYP 2C9, cytochrom P450, dializa, dyslipidemia, ekspozycja ustrojowa, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka rozuwastatyny, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lipoproteiny niskiej gęstości, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, zaburzenia lipidowe - Leksykon substancji czynnych
Tadalafil – Dawkowanie i sposób podawania
Tadalafil w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn stosowany jest w dwóch podstawowych schematach dawkowania: doraźnym oraz codziennym. W schemacie doraźnym zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg, przyjmowana minimum 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności, przy maksymalnej częstości stosowania raz na dobę. Dawkowanie codzienne rekomendowane jest u pacjentów przewidujących częste stosowanie (co najmniej dwa razy w tygodniu) i obejmuje dawkę początkową 5 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg w zależności od tolerancji. W leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) oraz jednoczesnym leczeniu BPH i zaburzeń erekcji stosuje się dawkę 5 mg raz na dobę, przyjmowaną o stałej porze, niezależnie od posiłku.
5 mg, aktywność seksualna, BPH, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, częstość stosowania, dawka 10 mg, dawka 2, dawka 20 mg, dawkowanie codzienne, dawkowanie doraźne, dawkowanie standardowe, dysfagia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, podawanie doustne, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z mediana Tmax wynoszącą 1-4 godziny oraz wysoką biodostępnością około 87%. Średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax osiąga 950 nM. Lek wykazuje proporcjonalny do dawki wzrost AUC, natomiast Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a C24h mniej. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79%), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lek nie wykazuje znaczącego wpływu na transportery OCT2, OAT1, PEPT1/2, a jedynie słaby wpływ na glikoproteinę P.
akumulacja leku, AUC sytagliptyny, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, transporter OCT2, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silodosin Aurovitas 8 mg
Sylodosyna, substancja czynna leku Silodosin Aurovitas, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 0,1 mg do 48 mg/dobę, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 32%. Po podaniu doustnym sylodosyna osiąga maksymalne stężenie (Cmax) średnio 87±51 ng/ml w czasie 2,5 godziny (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml. Lek charakteryzuje się niewielką objętością dystrybucji (0,81 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%). Metabolizm sylodosyny odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT2B7), dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz utlenianie przez CYP3A4. Główny metabolit, glukuronid sylodosyny (KMD-3213G), osiąga w osoczu stężenia około trzykrotnie wyższe niż lek macierzysty i charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (~24 h). Sylodosyna nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, co wskazuje na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów, z klirensem około 0,28 l/h/kg i okresem półtrwania około 11 godzin dla substancji macierzystej.
AUC, Cmax, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, encefalopatia wątrobowa, enzym UGT2B7, glukuronid sylodosyny, indukcja enzymów, klirens, łagodny rozrost prostaty, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, skala Child-Pugh, zaburzenia czynności nerek, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aporoza 40 mg
Lek Aporoza (rozuwastatyna) dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w zależności od celu terapeutycznego, odpowiedzi na leczenie oraz czynników ryzyka. Standardowa dawka początkowa w hipercholesterolemii u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych rekomendowana dawka to 20 mg/dobę. U dzieci i młodzieży z heterozygotyczną rodzinną hipercholesterolemią dawki początkowe wahają się od 5 do 10 mg (wiek 6-9 lat) oraz 5 do 20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u homozygotycznej formy dawka maksymalna to 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg, bez konieczności modyfikacji ze względu na wiek. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby.
Aporoza, atazanawir, białka transportujące OATP1B1 i BCRP, białko transportujące, choroby sercowo-naczyniowe, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta obniżająca cholesterol, heterozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, hipercholesterolemia, homozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, profilaktyka sercowo-naczyniowa, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, typranawir - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solifurin
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną (Solifurin) konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej w celu wykluczenia innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca czy choroby nerek, a także leczenie ewentualnych zakażeń układu moczowego. Solifurin wymaga ostrożności u pacjentów z istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami przewodu pokarmowego, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min, dawka maksymalna 5 mg), umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 7-9, dawka maksymalna 5 mg), a także u osób przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol). Ponadto, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, hipokaliemią, neuropatią autonomiczną oraz u osób z przepukliną rozworu przełykowego lub refluksem żołądkowo-przełykowym, zwłaszcza jeśli stosują bisfosfoniany lub inne leki mogące nasilać zapalenie przełyku.
bisfosfonian, choroba nerek, częstomocz, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwbakteryjne, nadreaktywność wypieracza neurogennego, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Qsiva 3,75 mg + 23 mg
Produkt leczniczy Qsiva, zawierający fenterminę chlorowodorek i topiramat w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazuje wysoką dostępność biologiczną (fentermina 75-85%, topiramat 81-95%) oraz liniową farmakokinetykę. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio po medianie 6 godzin (zakres 2-10) dla fenterminy i 10 godzin (7-16) dla topiramatu. Oba składniki charakteryzują się niskim wiązaniem z białkami osocza (fentermina 17,5%, topiramat 13-17%) oraz ograniczonym metabolizmem, głównie eliminowane są w postaci niezmienionej z moczem (fentermina 75-85%, topiramat 70%). Okres półtrwania wynosi 21 godzin dla fenterminy i 49 godzin dla topiramatu, a pozorny całkowity klirens (CL/F) to odpowiednio 7,84 l/godz. i 1,35 l/godz. W warunkach wielokrotnego podawania obserwuje się wzrost Cmax i AUC fenterminy 2,5-2,9-krotny oraz topiramatu 3,7-5,2-krotny. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę składników.
AUC, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Cmax, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, fentermina i topiramat, inhibitor CYP2C19, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens całkowity, łagodna niewydolność wątroby, liniowa farmakokinetyka, metoda Monte Carlo, model farmakokinetyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Fresenius Kabi 500 mg
Abiraterone Fresenius Kabi jest wskazany do leczenia przerzutowego raka gruczołu krokowego, stosowany w dawce 1000 mg (2 tabletki po 500 mg) raz na dobę, na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Terapia jest skojarzona z prednizolonem, którego dawka wynosi 5 mg/dobę w mHSPC oraz 10 mg/dobę w mCRPC. U pacjentów niepoddanych kastracji chirurgicznej konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie obejmuje aktywność aminotransferaz (przed leczeniem, co 2 tygodnie przez 3 miesiące, następnie co miesiąc), ciśnienie tętnicze, stężenie potasu oraz ocenę zastoju płynów (co miesiąc). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ryzykiem zastoinowej niewydolności serca, u których badania powinny być wykonywane co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące terapii, a następnie co miesiąc. W przypadku hipokaliemii należy utrzymywać stężenie potasu ≥4,0 mM.
abirateron, ALT, aminotransferazy, analogi gonadoliberyny, AspAT, ciśnienie tętnicze, gonadoliberyna, górna granica normy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, kastracja chirurgiczna, mineralokortykosteroidy, potas w surowicy, prednizolon, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Child-Pugh, terapia skojarzona, testy czynnościowe wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Właściwości farmakokinetyczne
Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV-1, którego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym w 2,5-4 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, który hamuje metabolizm darunawiru przez CYP3A, zwiększając jego ekspozycję około 14-krotnie. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, której podwyższone stężenie u pacjentów z HIV-1 powoduje wyższą ekspozycję na lek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się z okresem półtrwania około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie następuje głównie z moczem (41,2% w postaci niezmienionej) i kale (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (3-17 lat) jest porównywalna z dorosłymi przy dawkach dostosowanych do masy ciała, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby całkowite stężenia darunawiru są podobne do obserwowanych u osób zdrowych, choć wolna frakcja leku jest zwiększona.
biodostępność doustna, CYP3A, farmakokinetyka darunawiru, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, klirens darunawiru, klirens kreatyniny, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, podanie z pokarmem, rytonawir i kobicystat, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja darunawiru, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Bluescience 2,5 mg
Tadalafil Bluescience, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg i 20 mg, stosowany jest głównie w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Standardowa dawka doraźna wynosi 10 mg, przyjmowana minimum 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Maksymalna częstość stosowania to raz na dobę. Dla pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥ 2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat dawkowania 5 mg raz dziennie, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg, przy czym konieczna jest okresowa ocena celowości kontynuacji terapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek maksymalna dawka to 10 mg, a schemat raz na dobę jest niewskazany.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, dane kliniczne, dawkowanie doraźne, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, tabletka powlekana, tadalafil, tolerancja leku, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roticox 60 mg
Etorykoksyb, stosowany w preparacie Roticox, wykazuje zwiększone ryzyko powikłań układu krążenia proporcjonalnie do dawki i czasu terapii, dlatego zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres. Dawkowanie różni się w zależności od wskazań: w chorobie zwyrodnieniowej stawów (ChZS) zalecana dawka to 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg; w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa wynosi 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg i późniejszej redukcji do 60 mg po stabilizacji stanu. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni, a w bólu po zabiegach stomatologicznych 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Dawkowanie powyżej zalecanych wartości nie wykazało większej skuteczności i nie jest zalecane.
analgezja pooperacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, ostry zespół bólowy, produkt leczniczy, przeciwwskazanie, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, zabieg stomatologiczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Etorykoksyb – Przeciwwskazania stosowania
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2 z grupy NLPZ, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki, w tym laktozę (np. Arcoxia zawiera od 1,3 mg do 5,3 mg laktozy w zależności od dawki). Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ (skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka), czynna chorobą wrzodową żołądka/dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit, ciężką niewydolnością wątroby (albumina < 25 g/l lub ≥ 10 punktów w skali Child-Pugh) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy klirens kreatyniny < 30 ml/min). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV NYHA), niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (>140/90 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, chorobami naczyń obwodowych i mózgowych, a także u dzieci poniżej 16 lat, kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko powikłań i brak danych dotyczących bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, etorykoksyb, glikokortykosteroid, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Topiramat – Dawkowanie i sposób podawania
Topiramat wymaga indywidualnego dawkowania uwzględniającego wskazanie terapeutyczne, wiek pacjenta oraz współistniejące schorzenia. Leczenie rozpoczyna się od niskiej dawki (np. 25 mg/dobę u dorosłych w monoterapii padaczki) z stopniowym zwiększaniem co 1-2 tygodnie o 25-50 mg, podawanym w dwóch dawkach podzielonych. Dawki docelowe różnią się w zależności od wskazania: w monoterapii padaczki u dorosłych 100-200 mg/dobę (maks. 500 mg/dobę), w terapii uzupełniającej 200-400 mg/dobę, u dzieci dawki ustala się na podstawie masy ciała (np. 0,5-1 mg/kg/dobę początkowo, docelowo ok. 2 mg/kg/dobę w monoterapii). W profilaktyce migreny u dorosłych zalecana dawka to 100 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę. W terapii otyłości preparatem łączonym fentermina-topiramat dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg fenterminy + 46 mg topiramatu raz dziennie, z możliwością zwiększenia do 15 mg + 92 mg/dobę, przy czym odstawianie powinno być stopniowe, aby uniknąć ryzyka drgawek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤70 ml/min) i wątroby konieczne jest dostosowanie dawki, a u osób w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek modyfikacja dawkowania nie jest zwykle wymagana.
dawka docelowa, dawka początkowa, dawka podzielona, fentermina topiramat, fenytoina, hemodializa, induktor enzymatyczny, kapsułka twarda, karbamazepina, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia topiramatu, napad padaczkowy, padaczka u dorosłych, podanie doustne, profilaktyka migreny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie topiramatu w osoczu, tabletka powlekana, terapia uzupełniająca padaczki, topiramat, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egidon 30 mg
Etorykoksyb (preparat Egidon) powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i jak najkrócej, ze względu na wzrost ryzyka powikłań układu krążenia wraz ze wzrostem dawki i czasu terapii. Dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego: w chorobie zwyrodnieniowej stawów (ChZS) zaleca się 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę; w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka podstawowa to 60 mg/dobę, maksymalnie 90 mg/dobę; w ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę maksymalnie przez 8 dni; natomiast w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć według punktacji Child-Pugh, a u osób z klirensem kreatyniny < 30 mL/min stosowanie jest przeciwwskazane.
analgezja pooperacyjna, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, ostre zapalenie stawów, ostry zespół bólowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność wątroby, wywiad medyczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gerocilan
Przed rozpoczęciem terapii produktem Gerocilan (tadalafil 20 mg) konieczna jest szczegółowa ocena stanu zdrowia pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko poważnych zdarzeń kardiologicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, udar mózgu czy przemijające napady niedokrwienne (TIA). Tadalafil, jako inhibitor PDE5, powoduje łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, co może nasilać działanie hipotensyjne azotanów oraz leków blokujących receptory α1-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyny. Wskazane jest również monitorowanie pacjentów pod kątem zaburzeń widzenia (CSCR, NAION) oraz nagłej utraty słuchu, a w przypadku wystąpienia tych objawów natychmiastowa konsultacja lekarska jest obligatoryjna. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C Child-Pugh) dane dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
białaczka, blokery receptorów alfa-adrenergicznych, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, częstoskurcz, doksazosyna, fosfodiesteraza typu 5, inhibitor CYP3A4, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, nagła utrata słuchu, nagły zgon sercowy, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, obniżenie ciśnienia tętniczego, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryzyko kardiologiczne, skala Child-Pugh, szpiczak mnogi, tadalafil, udar mózgu, zaburzenia widzenia, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sidarso 4 mg
Farmakokinetyka sylodosyny u dorosłych mężczyzn, zarówno z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH), jak i bez tego schorzenia, wykazuje liniowość w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę. Sylodosyna charakteryzuje się dobrą biodostępnością około 32%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%) oraz objętością dystrybucji 0,81 l/kg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 8 mg wynosi średnio 87±51 ng/ml, osiągane jest po 2,5 godzinach (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez UGT2B7, dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz CYP3A4, a głównym metabolitem jest aktywny glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) z dłuższym okresem półtrwania około 24 godzin i stężeniem w osoczu około trzykrotnie wyższym niż substancji macierzystej. Sylodosyna osiąga stan stacjonarny po 3 dniach, a jej glukuronid po 5 dniach terapii. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC.
aktywność biologiczna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza aldehydowa, dostępność biologiczna, encefalopatia wątrobowa, glikoproteina p, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, klirens sylodosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie otrzewnej – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie otrzewnej (peritonitis) stanowi istotne powikłanie u pacjentów dializowanych otrzewnowo oraz u osób z marskością wątroby i wodobrzuszem, wiążąc się z wysoką śmiertelnością i chorobowością. Wytyczne ISPD zalecają monitorowanie częstości zapalenia otrzewnej, z celem utrzymania wskaźnika poniżej 0,40 epizodów na rok ryzyka oraz ponad 80% pacjentów bez epizodów rocznie. Profilaktyka obejmuje techniki aseptyczne, właściwe szkolenie pacjentów i personelu, pielęgnację miejsca ujścia cewnika, szybkie leczenie zakażeń oraz stosowanie antybiotyków profilaktycznych w określonych sytuacjach, takich jak przed wprowadzeniem cewnika (wankomycyna 1 g lub cefazolina 1 g dożylnie, zalecenie klasy 1A), przed kolonoskopią i zabiegami ginekologicznymi (schemat ampicylina z aminoglikozydem ± metronidazol, zalecenia klasy 2C/D). Profilaktyka przeciwgrzybicza (np. nystatyna lub flukonazol doustnie) jest rekomendowana podczas antybiotykoterapii (zalecenie klasy 1B), co zmniejsza ryzyko grzybiczego zapalenia otrzewnej (RR 0,28, 95% CI 0,12–0,63).
antybiotykoterapia, cefazolina, ceftriakson, chinolon, choroba zapalna miednicy, ciprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dysfunkcja nerek, higiena rąk, kotrimoksazol, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, marskość wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norfloksacyna, oporność bakterii, płyn puchlinowy, profilaktyka przeciwgrzybicza, rifaksymina, skala Child-Pugh, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, trimetoprim-sulfametoksazol, wankomycyna dożylna, wodobrzusze, zakażenie cewnika, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie otrzewnej, zapalenie wyrostka robaczkowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Baxiren 2,5 mg
Baxiren zawiera apiksaban w dawce 2,5 mg w formie tabletek powlekanych i jest stosowany w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zalecana dawka to 2,5 mg dwa razy na dobę, podawana po 12-24 godzinach od zabiegu, przez 32-38 dni (biodro) lub 10-14 dni (kolano). W niezastawkowym migotaniu przedsionków (NVAF) standardowa dawka wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z redukcją do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów spełniających co najmniej dwa kryteria: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg, stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L). W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawkę 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę, a w profilaktyce nawrotowej dawkę 2,5 mg dwa razy na dobę po 6-miesięcznej terapii. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając ryzyko krwawienia i funkcję nerek oraz wątroby.
ablacja cewnikowa, aminotransferazy wątrobowe, antagonista witaminy K, antykoagulacja, apiksaban, bilirubina, echokardiografia przezprzełykowa, enzymy wątrobowe, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, kreatynina w surowicy, krwawienie pooperacyjne, lek przeciwpłytkowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, udar mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darunavir Glenmark 800 mg
Leczenie produktem Darunavir Glenmark powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów w terapii HIV, z uwzględnieniem konieczności stosowania darunawiru w skojarzeniu z wzmacniaczem farmakokinetycznym – kobicystatem (150 mg/dobę) lub rytonawirem (100 mg/dobę). Dawkowanie u dorosłych pacjentów bez wcześniejszej terapii wynosi 800 mg darunawiru raz na dobę, podawane z posiłkiem. U pacjentów po wcześniejszej terapii bez mutacji DRV-RAM i wiremii HIV-1 RNA <100 000 kopii/ml oraz liczbie CD4+ ≥100 x 10⁶/l stosuje się ten sam schemat. W pozostałych przypadkach zalecane jest dawkowanie 600 mg darunawiru dwa razy na dobę z 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (3-17 lat, ≥40 kg) dawkowanie jest analogiczne, z zastrzeżeniem, że kobicystatu nie stosuje się u dzieci <12 lat i masie ciała <40 kg. W przypadku pominięcia dawki, jeśli nie minęło więcej niż 12 godzin, należy ją przyjąć z posiłkiem; w przeciwnym razie kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
darunawir z rytonawirem, dipiwoksyl adefowiru, ekspozycja na darunawir, emtrycytabina, fachowy pracownik opieki zdrowotnej, genotypowanie HIV-1, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, lamiwudyna, lek przeciwretrowirusowy, mutacje oporności, rytonawir, skala Child-Pugh, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wydzielanie kreatyniny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby