skala Child-Pugh
Skala Child-Pugh (klasyfikacja Child-Pugh) to powszechnie stosowane narzędzie kliniczne służące do oceny stopnia zaawansowania przewlekłej choroby wątroby, zwłaszcza marskości. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.
Klasyfikacja opiera się na pięciu parametrach klinicznych i laboratoryjnych: stężeniu bilirubiny i albumin w surowicy, czasie protrombinowym (lub INR), obecności wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy z tych parametrów oceniany jest w skali 1-3 punktów, a suma punktów pozwala zakwalifikować pacjenta do jednej z trzech klas: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) lub C (10-15 punktów).
Skala Child-Pugh ma istotne znaczenie prognostyczne – wyższe klasy (B i C) wiążą się z gorszym rokowaniem i wyższą śmiertelnością. Jest wykorzystywana przy kwalifikacji pacjentów do przeszczepu wątroby, planowaniu zabiegów chirurgicznych oraz dostosowywaniu dawek leków metabolizowanych przez wątrobę. Stanowi również ważny element oceny ryzyka powikłań marskości, takich jak krwawienia z żylaków przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adalift
Produkt leczniczy Adalift zawierający tadalafil w dawce 2,5 mg wymaga szczegółowej oceny klinicznej przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami erekcji i współistniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego. Konieczne jest przeprowadzenie wywiadu chorobowego oraz badania fizykalnego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny ryzyka sercowo-naczyniowego, gdyż tadalafil może powodować łagodne, przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, nasilające działanie hipotensyjne azotanów. U pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe, zwłaszcza blokery receptorów α1-adrenergicznych (np. doksazosynę), istnieje ryzyko niedociśnienia tętniczego, co wymaga dostosowania terapii. Produkt nie jest zalecany u pacjentów po radykalnej prostatektomii bez oszczędzania nerwów oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek i wątroby (klasa C Child-Pugh) ze względu na ograniczone dane kliniczne i zwiększoną ekspozycję na tadalafil (AUC). Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w przypadku priapizmu trwającego powyżej 4 godzin.
azotany, białaczka, brak laktazy, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dławica piersiowa, dysfagia, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, komorowe zaburzenia rytmu serca, laktoza jednowodna, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, receptor α1-adrenergiczny, skala Child-Pugh, szpiczak mnogi, udar, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Treprostinil Zentiva 10 mg/ml
Treprostinil Zentiva (10 mg/ml roztwór do infuzji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na treprostynil lub substancje pomocnicze, nadciśnieniem płucnym związanym z chorobą zarostową żył, zastoinową niewydolnością serca z ciężkim zaburzeniem czynności lewej komory, ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C), a także u osób z czynną chorobą wrzodową przewodu pokarmowego, krwawieniem śródczaszkowym, zranieniami lub innymi krwawieniami. Ze względu na właściwości naczyniorozszerzające i antyagregacyjne, stosowanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań, w tym nasilenia krwawień i pogorszenia hemodynamiki. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z wrodzonymi lub nabytymi wadami zastawkowymi serca z klinicznie istotnymi zaburzeniami czynności mięśnia sercowego niezwiązanymi z nadciśnieniem płucnym.
arytmia, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, choroba zarostowa żył, dławica piersiowa niestabilna, epizod naczyniowo-mózgowy, hemodynamika, krwawienie śródczaszkowe, nadciśnienie płucne, niewydolność lewej komory, niewydolność serca, niewydolność wątroby, przejściowe niedokrwienie mózgu, skala Child-Pugh, treprostynil, udar mózgu, wada zastawkowa serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół podkradania wieńcowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosufy 40 mg
Rosufy (rozuwastatyna) stosuje się doustnie, z dawką początkową 5-10 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając wyjściowe stężenie cholesterolu, ryzyko sercowo-naczyniowe oraz tolerancję leku. W przypadku niedostatecznej odpowiedzi dawkę można zwiększyć po 4 tygodniach, maksymalnie do 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka wynosi 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-17 lat) do maksymalnie 20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka maksymalna to 20 mg/dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów powyżej 70 lat dawka początkowa to 5 mg, bez konieczności dalszych modyfikacji.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, prewencja zdarzeń sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, typranawir - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Teva 20 mg
Tadalafil Teva dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 20 mg tadalafilu, o wymiarach 15,0 mm na 9,0 mm, z możliwością podziału na dwie lub cztery równe dawki, co umożliwia elastyczne dostosowanie terapii. Standardowa dawka doraźna w leczeniu zaburzeń erekcji wynosi 10 mg, przyjmowana co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Maksymalna częstość podawania to raz na dobę. Dla pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) zaleca się schemat raz na dobę z dawką 5 mg, którą można zmniejszyć do 2,5 mg w zależności od tolerancji. Nie zaleca się stosowania tadalafilu u dzieci i młodzieży.
- Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Dawkowanie i sposób podawania
Eltrombopag jest agonistą receptora trombopoetyny stosowanym w leczeniu pierwotnej małopłytkowości immunologicznej (ITP) oraz małopłytkowości związanej z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C). Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty hematologa lub hepatologa, z celem utrzymania liczby płytek krwi na poziomie minimalnym zapobiegającym klinicznie istotnym krwawieniom, tj. ≥50 000/μl w ITP oraz 50 000-75 000/μl w WZW C. Dawkowanie eltrombopagu rozpoczyna się zwykle od 50 mg/dobę u dorosłych i dzieci powyżej 6 lat, 25 mg/dobę u dzieci 1-5 lat oraz 25 mg/dobę u pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego. Maksymalna dawka dobowa wynosi 75 mg w ITP i 100 mg w WZW C. Dawkę dostosowuje się co 2 tygodnie o 25 mg w zależności od liczby płytek, z regularnym monitorowaniem morfologii krwi i funkcji wątroby (co tydzień do stabilizacji, następnie co miesiąc). W przypadku przekroczenia liczby płytek >250 000/μl (ITP) lub >150 000/μl (WZW C) zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, z częstszym monitorowaniem.
dekompensacja czynności wątroby, eltrombopag, hematologia, kation wielowartościowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, liczba płytek krwi, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, peginterferon, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, rozmaz krwi obwodowej, skala Child-Pugh, splenektomia, stężenie kreatyniny w surowicy, suplement mineralny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zawiesina doustna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy zawierający sytagliptynę i metforminę charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, potwierdzonym badaniami biorównoważności. Sytagliptyna wykazuje wysoką biodostępność bezwzględną (~87%), szybkie wchłanianie z Tmax wynoszącym 1-4 godziny oraz znaczną dystrybucję do tkanek (Vd ~198 L). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, nieznaczne wiązanie z białkami osocza oraz szeroki zakres objętości dystrybucji (63-276 L). Metformina nie ulega metabolizmowi i jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 godziny. Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i ulega zmniejszeniu pod wpływem pokarmu, co skutkuje obniżeniem Cmax o 40% i AUC o 25%, natomiast sytagliptyna może być podawana niezależnie od posiłków bez wpływu na farmakokinetykę.
biodostępność bezwzględna, biorównoważność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP3A4, eliminacja leku, glikoproteina p, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w stanie stacjonarnym, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Glenmark 600 mg
Farmakokinetyka darunawiru w skojarzeniu z rytonawirem została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz pacjentów zakażonych HIV-1. U pacjentów z HIV-1 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na darunawir, co wiąże się z podwyższonym stężeniem kwaśnej α1-glikoproteiny (AAG) i zwiększonym wiązaniem leku z białkami osocza. Darunawir jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, a rytonawir, jako silny inhibitor CYP3A, znacząco zwiększa jego stężenie w osoczu, co uzasadnia ich wspólne stosowanie. Po podaniu doustnym dawki 600 mg darunawiru, biodostępność wynosi około 37%, natomiast w obecności rytonawiru (100 mg dwa razy na dobę) wzrasta do około 82%. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 2,5-4 godzin, a rytonawir powoduje około 14-krotny wzrost ekspozycji na darunawir. Podanie leku z posiłkiem zwiększa biodostępność o około 30% w porównaniu do podania na czczo, dlatego zaleca się przyjmowanie preparatu z jedzeniem. Darunawir wiąże się w około 95% z białkami osocza, głównie z AAG, a jego objętość dystrybucji wynosi średnio 88,1 ± 59,0 l, zwiększając się do 131 ± 49,9 l w obecności rytonawiru. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 l/godz. do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
białko osocza, biodostępność darunawiru, farmakokinetyka darunawiru, inhibitor CYP3A, izoenzym CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna α1-glikoproteina, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosom wątrobowy, mutacja DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, wiremia HIV-1, wirus HIV-1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Opokan
Meloksykam należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności, używając najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Nie zaleca się przekraczania maksymalnej dawki dobowej ani łączenia meloksykamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Przed terapią należy wykluczyć aktywne choroby przewodu pokarmowego, a u pacjentów z historią wrzodów lub zapalenia przełyku konieczne jest monitorowanie nawrotów. Ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje, wzrasta przy podwyższonych dawkach, chorobie wrzodowej w wywiadzie oraz u osób w podeszłym wieku. W tych grupach wskazane jest stosowanie leków ochronnych błony śluzowej, np. inhibitorów pompy protonowej lub mizoprostolu. Meloksykam jest przeciwwskazany u pacjentów przyjmujących heparynę w dawkach leczniczych, leki przeciwzakrzepowe, inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę.
aminotransferazy, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, bilirubina, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, filtracja kłębuszkowa, heparyna, hiperlipidemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor pompy protonowej, inhibitory cyklooksygenazy-2, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, meloksykam, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nefropatia toczniowa, NLPZ, perforacja, skala Child-Pugh, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trwały rumień polekowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Egidon 120 mg
Etorykoksyb (lek Egidon) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zwłaszcza u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Nie należy stosować go u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit (w tym chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego). Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby (albumina <25 g/L, Child-Pugh ≥10) oraz ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min).
albumina w surowicy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dławica piersiowa, działanie teratogenne, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przemijające niedokrwienie mózgu, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Exeltis 500 mg
Abiraterone Exeltis zawiera abirateron octan w dawce 500 mg (446 mg abirateronu) w formie tabletek powlekanych, stosowany w dawce 1000 mg (2 tabletki) raz na dobę, bez jedzenia (co najmniej 1 godz. przed lub 2 godz. po posiłku). Lek jest wskazany w leczeniu przerzutowego hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego (mHSPC) w skojarzeniu z 5 mg prednizonu/prednizolonu oraz przerzutowego opornego na kastrację raka gruczołu krokowego (mCRPC) z 10 mg prednizonu/prednizolonu. U pacjentów bez kastracji chirurgicznej konieczne jest kontynuowanie kastracji farmakologicznej analogami LHRH. Monitorowanie obejmuje aminotransferazy (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, potem co miesiąc), ciśnienie tętnicze, potas i zastój płynów (co miesiąc), z częstszą kontrolą u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca. W przypadku toksyczności stopnia ≥ 3 leczenie należy wstrzymać do ustąpienia objawów do stopnia 1 lub wartości wyjściowych.
abirateron, abirateron octan, aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, analogi gonadoliberyny, ciśnienie tętnicze, górna granica normy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, kastracja farmakologiczna, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, potas w surowicy, prednizon, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Child-Pugh, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simlerid 50 mg
Simlerid (sytagliptyna) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając mediana Tmax w zakresie 1-4 godzin, z osoczowym AUC wynoszącym 8,52 µM•hr oraz Cmax na poziomie 950 nM. Bezwzględna biodostępność leku wynosi około 87%, a podawanie podczas posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływa na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie eliminowana jest w postaci niezmienionej z moczem (około 79%), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Lek jest substratem dla hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białka osocza, biodostępność, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PK/PD, schyłkowa niewydolność nerek, Simlerid, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiraterone Sandoz 500 mg
Lek Abiraterone Sandoz w dawce 500 mg (tabletki powlekane) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na octan abirateronu lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (68 mg/tabletkę, co odpowiada 64,6 mg laktozy). Nie należy go stosować u kobiet w ciąży lub podejrzewających ciążę ze względu na potencjalne teratogenne działanie. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby (klasa C wg Child-Pugh), gdzie metabolizm leku jest znacznie upośledzony, co zwiększa ryzyko toksyczności. Ponadto, stosowanie abirateronu w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz Ra-223 jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka interakcji i nasilenia działań niepożądanych.
antykoncepcja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie niepożądane, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, octan abirateronu, parametry wątrobowe, rad-223, reakcja alergiczna, skala Child-Pugh, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Coxydyna 120 mg
Etorykoksyb (Coxydyna) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania terapeutycznego, z uwzględnieniem ryzyka powikłań układu krążenia, które wzrasta wraz z dawką i czasem leczenia. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Dla choroby zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa to 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg; w RZS i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka wynosi 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę maksymalnie przez 8 dni, a w bólu po zabiegach stomatologicznych 90 mg/dobę do 3 dni. Dawkowanie u osób starszych nie wymaga modyfikacji, jednak należy zachować ostrożność.
analgezja pooperacyjna, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, niewydolność wątroby, ostry zespół bólowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, układ krążenia, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nonpres Duo 25 mg + 40 mg
Lek Eplexemid, zawierający eplerenon (25 mg lub 50 mg) oraz furosemid (40 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym laktozę (490,03 mg w dawce 25 mg + 40 mg i 475,78 mg w dawce 50 mg + 40 mg). Stosowanie leku jest niewskazane przy hiperkaliemii (K⁺ > 5,0 mmol/l), ciężkiej niewydolności nerek (eGFR < 30 ml/min/1,73 m²), ciężkiej niewydolności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) oraz w stanach odwodnienia, hipowolemii, bezmoczu, a także w chorobie Addisona, zatruciu glikozydami naparstnicy i porfirii. Ponadto, furosemid może nasilać toksyczność glikozydów poprzez indukcję hipokaliemii, co wymaga szczególnej ostrożności.
amiloryd, antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, bezmocz, choroba Addisona, diuretyk pętlowy, eplerenon, furosemid, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, laktacja, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, porfiria, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, śpiączka wątrobowa, stężenie potasu, sulfonamid, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvezen Neo 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy SUVEZEN NEO, zawierający rozuwastatynę i ezetymib w dawkach 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg, jest wskazany do stosowania u pacjentów wymagających terapii skojarzonej po wcześniejszym ustaleniu indywidualnych dawek składników podawanych oddzielnie. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, przy czym u pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii od rozuwastatyny w dawce 5 mg w preparacie jednoskładnikowym. Produkt złożony SUVEZEN NEO 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazany w wymienionych grupach oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby (Child-Pugh >9), a także przy czynnej chorobie wątroby. Dawkowanie wymaga dostosowania w zależności od stanu klinicznego, a terapia powinna być prowadzona równolegle z dietą hipolipemizującą.
białko transportowe OATP1B1, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka miopatii, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa na rozuwastatynę, ezetymib, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kontrola stężenia lipidów, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, substrat białka transportowego, terapia skojarzona rozuwastatyna ezetymib, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hastina 21 0,02 mg + 3 mg
Hastina 21 zawiera 0,02 mg etynyloestradiolu oraz 3 mg drospirenonu, które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Drospirenon po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie około 38 ng/ml w 1-2 godziny, z biodostępnością 76-85% i okresem półtrwania 31 godzin. Wiąże się głównie z albuminami, nie z SHBG ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie poza układem cytochromu P450, z klirensem 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. Metabolity wydalane są kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania eliminacji około 40 godzin. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu kumuluje się do około 70 ng/ml po 8 dniach, z współczynnikiem kumulacji około 3. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby obserwuje się zmiany klirensu i stężenia drospirenonu, jednak bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję preparatu w tych grupach.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 3A4, drospirenon, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, klirens drospirenonu, klirens etynyloestradiolu, kwasowa postać drospirenonu, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, spironolakton, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 120 mg
Preparat Coxitex (etorykoksyb) w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na etorykoksyb lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ lub inhibitory COX-2, takich jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Coxitex jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Ponadto, ze względu na ryzyko sercowo-naczyniowe, lek nie powinien być stosowany u chorych z zastoinową niewydolnością serca klasy NYHA II-IV, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych, chorobą naczyń mózgowych oraz u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym powyżej 140/90 mmHg pomimo leczenia.
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność wątroby, Coxitex, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przemijający atak niedokrwienny, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Erybulina – Dawkowanie i sposób podawania
Erybulina, dostępna w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 0,44 mg/ml (Eribulin EVER Pharma), jest stosowana w leczeniu przeciwnowotworowym z zalecaną dawką 1,23 mg/m² powierzchni ciała, podawaną dożylnie w 1. i 8. dniu 21-dniowego cyklu. Dawka obliczana jest na podstawie substancji czynnej (erybuliny), a nie formy soli (erybuliny mezylanu), co jest istotne dla prawidłowego dawkowania. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak neutropenia (ANC < 0,5 x 10⁹/L przez >7 dni lub ANC < 1 x 10⁹/L z gorączką), trombocytopenia (< 25 x 10⁹/L lub < 50 x 10⁹/L z krwotokiem) lub toksyczność niehematologiczna 3. lub 4. stopnia, zaleca się odpowiednie zmniejszenie dawki do 0,97 mg/m² lub 0,62 mg/m², a w przypadku nawrotu działań niepożądanych rozważyć przerwanie terapii. Podanie leku powinno być wykonywane przez wykwalifikowany personel medyczny, a profilaktyka przeciwwymiotna jest wskazana ze względu na ryzyko nudności i wymiotów.
bezwzględna liczba neutrofilów, całkowita liczba neutrofilów, centralny dostęp żylny, działanie niepożądane, erybulina mezylan, gorączka neutropeniczna, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lek przeciwwymiotny, marskość wątroby, mięsak tkanek miękkich, nudności i wymioty, parametr kliniczny, podanie dożylne, rak piersi, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, substancja przeciwnowotworowa, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność niehematologiczna, transfuzja krwi, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solinco
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną (produkt leczniczy SOLINCO) u pacjentów z częstomoczem konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej w celu wykluczenia innych przyczyn objawu, takich jak niewydolność serca czy choroby nerek. W przypadku zakażenia układu moczowego należy najpierw wdrożyć leczenie przeciwbakteryjne. SOLINCO wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z klinicznie istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami obstrukcyjnymi przewodu pokarmowego, ryzykiem zwolnionej perystaltyki, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh), gdzie dawka dobowa nie powinna przekraczać 5 mg. Ponadto, ostrożność jest wskazana u osób przyjmujących silne inhibitory CYP3A4, pacjentów z przepukliną rozworu przełykowego, refluksem żołądkowo-przełykowym, neuropatią autonomicznego układu nerwowego oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka kardiologicznego, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes.
bisfosfonian, brak laktazy, bursztynian solifenacyny, choroba nerek, częstomocz, dysfagia, działanie antycholinergiczne, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwbakteryjne, nadreaktywność wypieracza pochodzenia neurogennego, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, solifenacyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Baxiren 2,5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku Baxiren (2,5 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 50% dla dawek do 10 mg, szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach oraz liniową farmakokinetyką w tym zakresie dawek. Przyjmowanie apiksabanu z posiłkiem nie wpływa na AUC ani Cmax, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Lek wiąże się z białkami osocza w 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów i jest eliminowany wieloma drogami, w tym nerkową (27% klirensu). Całkowity klirens wynosi około 3,3 L/h, a okres półtrwania to około 12 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4/5, a apiksaban jest substratem P-gp i BCRP. U pacjentów starszych (>65 lat) AUC wzrasta o 32%, natomiast Cmax pozostaje bez zmian. Zaburzenia czynności nerek powodują wzrost ekspozycji (AUC) odpowiednio o 16% (łagodne), 29% (umiarkowane) i 44% (ciężkie), a u pacjentów z ESRD po hemodializie AUC wzrasta o 36%. Hemodializa zmniejsza AUC tylko o 14%, co wskazuje na jej ograniczoną skuteczność w usuwaniu apiksabanu.
aktywność anty-Xa, białko BCRP, białko transportowe P-gp, biodostępność, biotransformacja, czynnik Xa, dysfagia, działanie przeciwkrzepliwe, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP3A4/5, klirens całkowity, klirens dializacyjny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wartość INR, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
SUVEZEN NEO to lek złożony zawierający rozuwastatynę i ezetymib, dostępny w dawkach 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg, stosowany u pacjentów z hipercholesterolemią, którzy nie osiągnęli odpowiedniej kontroli lipidów przy monoterapii statyną lub u tych, którzy już stosują rozuwastatynę i ezetymib w oddzielnych preparatach. Standardowe dawkowanie to jedna tabletka raz na dobę, dostosowana do wcześniejszego leczenia. SUVEZEN NEO nie jest wskazany do inicjacji terapii, zwłaszcza u osób powyżej 70. roku życia, u których początkowa dawka rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg w preparatach jednoskładnikowych. W przypadku stosowania leków wiążących kwasy żółciowe, SUVEZEN NEO należy podawać z odstępem co najmniej 2 godzin przed lub 4 godzin po tych lekach, aby uniknąć interakcji farmakokinetycznych.
białko transportowe, czynna choroba wątroby, dieta niskocholesterolowa, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, leki wiążące kwasy żółciowe, lipemia, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, preparat złożony, rozuwastatyna i ezetymib, skala Child-Pugh, statyna, stężenie lipidów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadamen MED 2,5 mg
Tadamen MED 2,5 mg, zawierający tadalafil, jest wskazany w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Standardowa dawka wynosi 10 mg, przyjmowana minimum 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Lek można stosować niezależnie od posiłków, z maksymalną częstością podawania raz na dobę. U pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat dawkowania 5 mg raz dziennie, z możliwością redukcji do 2,5 mg, przy czym konieczna jest okresowa ocena zasadności kontynuacji terapii. Nie wymaga się modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i cukrzycą.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, efekt terapeutyczny, leczenie zaburzeń erekcji, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, Tadamen MED, tolerancja produktu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etoricoxib Teva 120 mg
Etorykoksyb, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, jest selektywnym inhibitorem COX-2 z grupy NLPZ, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub inne NLPZ, aktywną chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby (albumina w surowicy <25 g/l lub ≥10 punktów wg skali Child-Pugh) i ciężką niewydolnością nerek (szacunkowy klirens kreatyniny <30 ml/min). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca (NYHA II-IV), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych, chorobą naczyń mózgowych oraz niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie >140/90 mmHg). Stosowanie u dzieci poniżej 16 roku życia, kobiet w ciąży i karmiących piersią jest również zabronione ze względu na ryzyko powikłań i brak danych dotyczących bezpieczeństwa.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, łagodna niewydolność serca, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na etorykoksyb, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przewód tętniczy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jazeta 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Jazeta (100 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 950 nM w czasie 1-4 godzin (Tmax). Średnie AUC wynosi 8,52 μM•hr, a biodostępność bezwzględna to około 87%. Wchłanianie nie jest modyfikowane przez posiłki, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia. Sytagliptyna wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, natomiast Cmax i stężenie po 24 godzinach (C24h) wykazują nieliniowość. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a około 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min, z eliminacją głównie przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w tym udziałem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani inhibicji cytochromów P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, interakcja lekowa, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoczowe AUC, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych-3, wchłanianie do krwiobiegu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Sandoz
Abiraterone Sandoz, zawierający 500 mg octanu abirateronu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastojów płynów, wynikających z hamowania enzymu CYP17 i wzrostu stężeń mineralokortykosteroidów. Terapia powinna być prowadzona z jednoczesnym podawaniem kortykosteroidów w celu kontroli wydzielania ACTH. Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, takimi jak niewydolność serca (klasy III-IV wg NYHA), frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 50%, niestabilna dławica piersiowa, arytmie komorowe czy niedawny zawał mięśnia sercowego. Monitorowanie parametrów obejmuje ciśnienie tętnicze, stężenie potasu, objawy zastoinowej niewydolności serca oraz aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku wzrostu enzymów wątrobowych powyżej 5-krotności górnej granicy normy (GGN) należy przerwać leczenie, a przy przekroczeniu 20-krotności GGN – bezwzględnie odstawić lek.
aminotransferazy, arytmia komorowa, brak laktazy, chemioterapia cytotoksyczna, choroba niedokrwienna serca, choroby sercowo-naczyniowe, dławica piersiowa, echokardiografia, enzym CYP17, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, frakcja wyrzutowa serca, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktory CYP3A4, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroidy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmiar mineralokortykosteroidów, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, octan abirateronu, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, rabdomioliza, skala Child-Pugh, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności seksualnych, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darunavir Aurovitas 800 mg
Leczenie produktem Darunavir Aurovitas powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów w dziedzinie HIV, z uwzględnieniem konieczności stosowania wzmacniaczy farmakokinetycznych – kobicystatu (150 mg/dobę) lub rytonawiru (100 mg/dobę). Dawkowanie u dorosłych pacjentów wcześniej nieleczonych wynosi 800 mg darunawiru raz na dobę, podawane podczas posiłku. U pacjentów wcześniej leczonych bez mutacji DRV-RAM, z wiremią HIV-1 RNA < 100 000 kopii/ml i liczbą CD4+ ≥ 100 x 10^6/L, stosuje się ten sam schemat. W pozostałych przypadkach zalecane jest dawkowanie 600 mg darunawiru dwa razy na dobę z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (3-17 lat, ≥ 40 kg) dawkowanie jest analogiczne, z zastrzeżeniem, że kobicystat stosuje się tylko u młodzieży ≥ 12 lat. Lek podaje się wyłącznie doustnie w formie tabletek powlekanych, co może ograniczać stosowanie u małych dzieci i pacjentów z trudnościami w połykaniu.
darunawir, dializa, dysfagia, ekspozycja na lek, genotypowanie HIV-1, HIV, HIV-1 RNA, kanaliki nerkowe, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, mutacja DRV-RAM, okres półtrwania, rytonawir, skala Child-Pugh, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby