zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki to stan zapalny narządu, który może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. Ostre zapalenie trzustki charakteryzuje się nagłym początkiem, silnym bólem brzucha, często promieniującym do pleców, oraz podwyższonym poziomem enzymów trzustkowych w surowicy. Główne przyczyny to kamica żółciowa i nadużywanie alkoholu, które odpowiadają za około 70-80% przypadków.
Przewlekłe zapalenie trzustki rozwija się stopniowo i prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia miąższu narządu, włóknienia oraz upośledzenia funkcji zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczej. Skutkuje to zaburzeniami trawienia, niedożywieniem i cukrzycą. Długotrwałe nadużywanie alkoholu pozostaje główną przyczyną tej postaci choroby.
Diagnostyka zapalenia trzustki opiera się na badaniach laboratoryjnych (lipaza, amylaza), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, MRI) oraz ocenie klinicznej. Leczenie ostrego zapalenia jest głównie objawowe i obejmuje nawodnienie, leczenie przeciwbólowe oraz czasowe wstrzymanie żywienia doustnego. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii. Leczenie przewlekłego zapalenia koncentruje się na łagodzeniu objawów, suplementacji enzymów trzustkowych oraz modyfikacji stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 4 mg
Risperidone Grindeks, zawierający rysperydon w dawkach od 0,5 mg do 6 mg, jest lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to parkinsonizm, sedacja, ból głowy oraz bezsenność, z wyraźną zależnością dawki w przypadku parkinsonizmu i akatyzji. Szczególnie istotne są poważne powikłania neurologiczne, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny oraz objawy pozapiramidowe (dystonia, akatyzja, drżenia). Rysperydon może powodować istotny przyrost masy ciała (≥7% u 18% pacjentów ze schizofrenią) oraz hiperglikemię i ryzyko rozwoju cukrzycy (0,43% przypadków). Ponadto, lek często indukuje hiperprolaktynemię, prowadzącą do zaburzeń endokrynologicznych i seksualnych. Wśród działań niepożądanych kardiologicznych należy zwrócić uwagę na ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowych oraz zdarzeń nagłych, co wymaga monitorowania EKG, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykinezja, brak miesiączki, cukrzyca, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, jaskra, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, miotonia, mlekotok, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, objawy pozapiramidowe, opistotonus, parkinsonizm, pleurototonus, polidypsja, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rysperydon, sedacja, szczękościsk, tachykardia komorowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół odstawienia leku, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, złe samopoczucie, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cazaprol 2,5 mg
Cylazapryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), wykazuje profil działań niepożądanych oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 7171 pacjentów oraz raportach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane to kaszel (częściej u kobiet i niepalących), wysypka skórna oraz zaburzenia czynności nerek. Ciężkie działania niepożądane występują u mniej niż 5% pacjentów i obejmują niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia czynności nerek (w tym ostrą niewydolność nerek), hiperkaliemię oraz incydenty niedokrwienne (udar niedokrwienny, niedokrwienie mięśnia sercowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz na potencjalne powikłania nerkowe u osób z ciężką niewydolnością serca, zwężeniem tętnicy nerkowej lub zmniejszoną objętością płynów krążących.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, anafilaksja, białkomocz, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba mózgowo-naczyniowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, lek moczopędny oszczędzający potas, leukocytoza, liszaj płaski, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mięsak Kaposiego, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienna choroba serca, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, udar niedokrwienny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie nerek, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci forte pomarańczowy 40 mg/ml
Ibuprofen w postaci zawiesiny doustnej Nurofen dla dzieci Forte (40 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są zależne od dawki, czasu stosowania oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Najczęściej obserwowane są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha, nudności, niestrawność, biegunka, a także ryzyko krwawień, owrzodzeń i perforacji, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i u osób starszych. Dawkowanie powyżej 2400 mg/dobę wiąże się z podwyższonym ryzykiem incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu. Ponadto, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, a także ciężkie reakcje skórne, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza czy pancytopenia.
agranulocytoza, anafilaksja, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, dyskrazja krwi, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwbakteryjne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, układ krwiotwórczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Axoprofen 200 mg
Axoprofen zawiera ibuprofen, NLPZ stosowany w dawkach do 1200 mg/dobę doustnie (1800 mg w czopkach) w krótkotrwałym leczeniu, z działaniami niepożądanymi zależnymi od dawki i indywidualnej wrażliwości. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (do 2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, dyspepsję, ból brzucha, a także poważne powikłania, takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, szczególnie u osób starszych. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu stosowania. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia neurologiczne, skórne (w tym ciężkie reakcje pęcherzowe) oraz nefrotoksyczność.
AGEP, agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hiponatremia, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, koagulopatia, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk twarzy, owrzodzenie trawienne, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandostatin LAR 20 mg
Sandostatin LAR zawiera oktreotyd w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg, stosowany w formie zawiesiny do wstrzykiwań. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, wzdęcia), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), wątroby i dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów długotrwale leczonych, błotko żółciowe) oraz zaburzeń metabolizmu (hiperglikemia, hipoglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy). Kamica żółciowa, wynikająca z hamowania kurczliwości pęcherzyka żółciowego i zmniejszenia wydzielania żółci, często przebiega bezobjawowo, ale w przypadku objawowej kamicy zaleca się leczenie kwasami żółciowymi lub interwencję chirurgiczną. Terapia może także powodować niedoczynność tarczycy (obniżenie TSH, całkowitej i wolnej T4) oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, obrzęk). Bradykardia i zmiany w EKG są częstymi obserwacjami, choć bez jednoznacznego związku przyczynowego z oktreotydem.
analog somatostatyny, anoreksja, biegunka, biegunka tłuszczowa, błotko żółciowe, bradykardia, cholecystitis, dyspepsja, gospodarka węglowodanowa, guz neuroendokrynny, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon T4, kamica żółciowa, kwas żółciowy, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, nietolerancja glukozy, oktreotyd octan, ostre zapalenie trzustki, podwyższone aminotransferazy, schorzenia pęcherzyka żółciowego, steatorrhea, TSH, wstrząs anafilaktyczny, wydłużony odstęp QT, wzdęcie brzucha, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, zespół rakowiaka, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apoauronarami 2,5 mg
Ramipryl, substancja czynna Apoauronarami, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, wśród których najczęściej występują uporczywy suchy kaszel oraz reakcje hipotoniczne. W zakresie hematologicznym obserwuje się eozynofilię, leukopenię, neutropenię/agranulocytozę, a także rzadko aplazję szpiku i pancytopenię. Istotne są również reakcje anafilaktyczne, podwyższone miano przeciwciał przeciwjądrowych oraz zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH). Metabolicznie często występuje hiperkaliemia, a rzadziej hiponatremia. Ze strony układu nerwowego dominują bóle i zawroty głowy, a także parestezje i zaburzenia smaku. Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, np. tachykardia i zapalenie błony śluzowej nosa u dzieci występują często (≥1/100 do <1/10), podczas gdy u dorosłych są niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100).
aplazja szpiku, białkomocz, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, hipoperfuzja, hipotonia ortostatyczna, leukopenia, łuszczycopodobne zapalenie skóry, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie OUN, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, tachykardia, udar niedokrwienny, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosufy 5 mg
Rozuwastatyna, dostępna w produkcie Rosufa, wykazuje profil działań niepożądanych głównie łagodnych i przemijających, z mniej niż 4% pacjentów przerywających terapię z powodu niepożądanych efektów. Częstość działań niepożądanych jest dawkozależna, szczególnie przy dawce 40 mg obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerkowych i wątrobowych, w tym podwyższenia aktywności aminotransferaz. Proteinuria, głównie kanalikowa, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u około 3% przy dawce 40 mg, jednak zwykle ustępuje podczas kontynuacji leczenia i nie poprzedza ostrej choroby nerek. Działania niepożądane mięśniowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rzadko rabdomioliza, są częstsze przy dawkach powyżej 20 mg. Aktywność kinazy kreatynowej może wzrastać, a przekroczenie 5-krotności górnej granicy normy (>5 x GGN) wymaga przerwania terapii.
aminotransferaza, ból mięśni, cukrzyca, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Aurovitas 150 mg
Pregabalin Aurovitas, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, z 12% częstością przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych (w porównaniu do 5% w grupie placebo). W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN, w tym nasilona senność. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10) – zawroty głowy, senność, bóle głowy; często (≥1/100 do <1/10) – zaburzenia chodu, zmęczenie, obrzęki obwodowe, zaburzenia widzenia, zaburzenia erekcji, objawy żołądkowo-jelitowe; niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) – zaburzenia poznawcze, objawy sercowo-naczyniowe, nietrzymanie moczu; rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) – poważne reakcje skórne, rabdomioliza, niewydolność nerek. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi: senność, gorączka, zakażenia górnych dróg oddechowych, zwiększony apetyt i masa ciała.
arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, dyskineza, dyzuria, euforia, napad padaczkowy częściowy, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obniżone libido, obrzęk obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, toksyczna nekroliza naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie chodu, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zaburzenie poznawcze, zaburzenie widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zawrót głowy, zespół grypopodobny, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Voluven 10% 10% + 0,9%
Produkt leczniczy Voluven 10% (10% + 0,9%, roztwór do infuzji) zawiera poli(O-2-hydroksyetylo)skrobię (HES) oraz chlorek sodu (154 mmol/l Na+ i 154 mmol/l Cl-). Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami ani alkoholem, jednak z uwagi na właściwości farmakologiczne HES i skład elektrolitowy, istnieje potencjalne ryzyko interakcji. Podawanie Voluven 10% może prowadzić do wzrostu stężenia amylazy w surowicy, co może utrudniać diagnostykę zapalenia trzustki i prowadzić do błędnej interpretacji wyników. Ponadto, istnieje teoretyczne ryzyko zwiększonego obciążenia nerek przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych oraz potencjalne oddziaływanie na gospodarkę elektrolitową i działanie leków przeciwkrzepliwych, choć brak jest potwierdzających to badań klinicznych.
amylaza w surowicy, charakterystyka produktu leczniczego, chlorek sodu, funkcja nerek, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hydroksyetyloskrobia, interakcja diagnostyczna, jony sodu i chlorku, krzepnięcie krwi, lek nefrotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, parametry laboratoryjne, roztwór do infuzji, właściwości farmakologiczne, zaburzenie funkcji wątroby, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks zawiera sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorek (850 mg lub 1000 mg). Pomimo braku specyficznych badań klinicznych dla tej kombinacji w formie tabletek powlekanych, wykazano biorównoważność obu substancji czynnych. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych poszczególnych składników oraz ich kombinacji. Najpoważniejsze działania niepożądane to zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Hipoglikemia występuje częściej przy terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (13,8%) oraz insuliną (10,9%). Działania niepożądane klasyfikowane są według MedDRA i częstości występowania, obejmując m.in. trombocytopenię (rzadko), reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana), senność (niezbyt często), ból głowy i zawroty głowy (często), nudności, wzdęcia i utratę apetytu (często), a także ostre i martwicze zapalenie trzustki (częstość nieznana). Długotrwałe stosowanie metforminy może prowadzić do niedoboru witaminy B12 i niedokrwistości megaloblastycznej (bardzo rzadko).
badanie TECOS, biegunka, ból brzucha, ból kończyny, ciężka hipoglikemia, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina chlorowodorek, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – GluaMet 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy GluaMet, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wykazuje profil działań niepożądanych głównie łagodnych i przemijających, nie wymagających zwykle przerwania terapii. W badaniach klinicznych obserwowano rzadkie przypadki zaburzeń czynności wątroby, w tym zapalenia wątroby, z odwracalnym wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) przekraczającym 3-krotnie górną granicę normy u 0,2-0,3% pacjentów. Hipoglikemia stanowi najistotniejsze działanie niepożądane, występujące często (1%) przy monoterapii wildagliptyną z metforminą, a częściej w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (5,1%) lub insuliną (14%), z pojedynczymi ciężkimi przypadkami wymagającymi interwencji. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha, są bardzo częste przy stosowaniu metforminy i mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza na początku leczenia.
aminotransferazy, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica mleczanowa, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania witaminy B12, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardzieli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, złuszczające zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Leczenie
Świnka (mumps) to ostra wirusowa infekcja charakteryzująca się obrzękiem i bolesnością gruczołów ślinowych, zwłaszcza przyusznych. Choroba przenosi się drogą kropelkową przez kontakt z wydzieliną z nosa lub śliną osoby zakażonej. Obecnie dzięki szczepieniom MMR częstość zachorowań jest znacznie obniżona, jednak nadal występują ogniska epidemiczne, szczególnie w populacjach niezaszczepionych. Leczenie jest objawowe, obejmujące stosowanie paracetamolu i ibuprofenu w celu łagodzenia bólu i gorączki, unikanie aspiryny u dzieci ze względu na ryzyko zespołu Reye’a, odpowiednie nawodnienie oraz dietę miękką i płynną, unikającą pokarmów kwaśnych nasilających ból. Izolacja pacjenta przez minimum 5 dni od pojawienia się obrzęku gruczołów jest kluczowa dla ograniczenia transmisji wirusa.
akupunktura, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba wirusowa, gruczoły ślinowe, ibuprofen, immunoglobulina, immunoglobulina dożylna, interferon alfa, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwbólowy, nakłucie lędźwiowe, obrzęk ślinianek, ognisko epidemiczne, paracetamol, suspensorium, świnka, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, sztywność karku, wirus, zakażenie bakteryjne, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie trzustki, zespół Reye’a - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Synoptis 300 mg
Darunawir, stosowany w skojarzeniu z rytonawirem (600/100 mg dwa razy na dobę lub 800/100 mg raz na dobę), wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący liczne działania niepożądane, które wymagają uważnego monitorowania. W badaniach klinicznych u 51,3% pacjentów odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane, najczęściej biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Ciężkie działania niepożądane obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość oraz martwicę kości. Profil bezpieczeństwa u pacjentów wcześniej nieleczonych był zbliżony do pacjentów leczonych wcześniej, z wyjątkiem częstszego występowania nudności o łagodnym nasileniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, oraz na konieczność monitorowania parametrów metabolicznych, w tym lipidów i glukozy, ze względu na ryzyko hiperlipidemii i hiperglikemii.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, biegunka, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzyca, dna moczanowa, hemofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, inhibitor proteazy HIV, insulinooporność, kamica nerkowa, leukopenia, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nudności, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, parestezja, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, wirus HIV-1, wirusowe zapalenie wątroby, wymioty, wysypka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ridlip 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Ridlip, wykazuje profil działań niepożądanych o najczęściej łagodnym i przemijającym charakterze, z koniecznością przerwania terapii u mniej niż 4% pacjentów w badaniach klinicznych. Działania niepożądane są klasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie przy dawce 40 mg obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz ciężkich działań niepożądanych ze strony nerek i wątroby (w tym wzrost aktywności aminotransferaz). Najczęstsze działania obejmują bóle mięśni, bóle głowy, zaburzenia snu, nudności, zaparcia oraz zwiększone stężenia aminotransferaz wątrobowych. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, występuje u około 3% pacjentów przy dawce 40 mg, jednak zwykle jest przemijająca i nie poprzedza ostrej choroby nerek.
aminotransferaza, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – NO-SPA Comfort 40 mg
NO-SPA Comfort, zawierający 40 mg chlorowodorku drotaweryny w formie tabletek powlekanych, jest lekiem rozkurczowym stosowanym w leczeniu stanów skurczowych mięśni gładkich w różnych układach narządowych. Wskazania obejmują schorzenia dróg żółciowych (np. kolka żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie przewodów żółciowych), dróg moczowych (np. kolka nerkowa, kamica moczowodowa, zapalenie pęcherza moczowego) oraz przewodu pokarmowego (np. choroba wrzodowa, zapalenie żołądka, zespół jelita drażliwego). W ginekologii lek jest stosowany jako terapia pierwszego rzutu w bolesnym miesiączkowaniu. Drotaweryna działa poprzez rozkurcz mięśniówki gładkiej, co prowadzi do zmniejszenia dolegliwości bólowych i poprawy komfortu pacjenta.
bolesne miesiączkowanie, bolesne parcie na mocz, chlorowodorek drotaweryny, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, choroba zapalna jelit, kamica dróg żółciowych, kamica moczowodowa, kamica nerkowa, kolka nerkowa, kolka żółciowa, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, nadreaktywność pęcherza, stan skurczowy mięśni gładkich, stan skurczowy wpustu i odźwiernika, tartrazyna, zapalenie brodawki Vatera, zapalenie jelit, zapalenie miedniczek nerkowych, zapalenie okołopęcherzykowe, zapalenie okrężnicy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie przewodów żółciowych, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zaparcie spastyczne, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simcovas 20 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny został szczegółowo oceniony w dużych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4 444). W badaniu HPS, przy dawce 40 mg/dobę przez średnio 5 lat, częstość przerywania terapii z powodu działań niepożądanych wynosiła 4,8% w grupie leczonej i 5,1% w grupie placebo. Miopatia występowała u mniej niż 0,1% pacjentów przy dawce 40 mg, natomiast podwyższona aktywność aminotransferaz (ALT, AST) ponad 3-krotnie powyżej normy stwierdzono u 0,21% pacjentów na symwastatynie versus 0,09% w grupie placebo. Działania niepożądane mięśniowo-szkieletowe, takie jak miopatia, rabdomioliza i bóle mięśni, były rzadkie, ale częstsze przy dawce 80 mg (1%) niż 20 mg (0,02%). Zgłaszano również bardzo rzadkie przypadki zerwania mięśni oraz tendinopatii i martwiczej miopatii o podłożu immunologicznym. Inne rzadkie działania obejmowały zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość), reakcje alergiczne (anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, neuropatia, zaburzenia pamięci), a także zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja). W okresie po wprowadzeniu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki zaburzeń funkcji poznawczych, które ustępowały po odstawieniu leku.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astenia, cukrzyca, enzym wątrobowy, eozynofilia, gamma-glutamylotranspeptydaza, ginekomastia, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, kinaza kreatynowa, martwicza miopatia immunologiczna, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, polekowa zmiana liszajowata, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, trombocytopenia, zaburzenie erekcji, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie pamięci, zaburzenie układu chłonnego, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Co-Diovan to lek złożony zawierający walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych jest sumą efektów obu składników, z różną częstością występowania. Do najczęstszych działań niepożądanych należą hipokaliemia (bardzo często), hiponatremia i hipomagnezemia (często) związane z hydrochlorotiazydem, a także zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu w surowicy, charakterystyczne dla walsartanu. Inne zgłaszane działania obejmują odwodnienie, zawroty głowy, niedociśnienie, bóle mięśni, zaburzenia widzenia, a także rzadkie przypadki niewydolności nerek, agranulocytozy, małopłytkowości i reakcji alergicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu hydrochlorotiazydu, co wymaga regularnej kontroli dermatologicznej.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, cukromocz, dysfagia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niekardiogenny obrzęk płuc, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, omdlenie, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, szum w uszach, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zmniejszenie hemoglobiny - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak potasowy – Działania niepożądane
Diklofenak potasowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje skuteczność w leczeniu bólu, stanów zapalnych i gorączki, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, niestrawność i bóle brzucha (często ≥ 1/100 do < 1/10). Poważniejsze powikłania obejmują krwawienia z przewodu pokarmowego, chorobę wrzodową oraz niedokrwienne zapalenie okrężnicy (rzadko do bardzo rzadko < 1/10 000). W zakresie układu sercowo-naczyniowego diklofenak potasowy zwiększa ryzyko incydentów takich jak zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze oraz zespół Kounisa, szczególnie przy dawkach 150 mg/dobę stosowanych długotrwale. Działania niepożądane obejmują także zaburzenia czynności wątroby (często podwyższenie aminotransferaz, rzadko zapalenie wątroby, żółtaczkę, martwicę i niewydolność wątroby) oraz uszkodzenia nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i zespół nerczycowy (bardzo rzadko < 1/10 000).
agranulocytoza, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak potasowy, dysfagia, incydent sercowo-naczyniowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar naczyniowy mózgu, uszkodzenie nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olpinat 10 mg
Profil bezpieczeństwa olanzapiny jest dobrze udokumentowany na podstawie licznych badań klinicznych oraz doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1%) obejmują senność, przyrost masy ciała (≥7% u 22,2% pacjentów po krótkotrwałym leczeniu i 64,4% po długotrwałym), eozynofilię, podwyższone stężenia prolaktyny (u około 30% pacjentów), cholesterolu, glukozy (wzrost z wartości prawidłowych <5,56 mmol/l do ≥7 mmol/l) i triglicerydów. Często występują również cukromocz, wzmożony apetyt, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, leukopenia, neutropenia, dyskineza, niedociśnienie ortostatyczne oraz objawy antycholinergiczne. Długotrwałe stosowanie (≥48 tygodni) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niekorzystnych zmian metabolicznych, w tym istotnych klinicznie wzrostów masy ciała, glukozy, cholesterolu całkowitego, LDL, HDL i triglicerydów. U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem odnotowano zwiększoną śmiertelność i ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych, a u chorych z chorobą Parkinsona i psychozą polekową – nasilenie objawów parkinsonizmu i omamy. Wskazane jest stopniowe odstawianie olanzapiny, aby uniknąć objawów odstawiennych, takich jak pocenie się, bezsenność, drżenie czy lęk.
akatyzja, astenia, bradykardia, cukromocz, dyskineza, dystonia, działania antycholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hiperurykemia, letarg, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowy chód, nietrzymanie moczu, olanzapina, omamy wzrokowe, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, senność, walproinian, wydłużenie odstępu QTc, wzmożony apetyt, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zdarzenia naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramizek Plus 10 mg + 5 mg
Lek Ramizek Plus, będący połączeniem bisoprololu fumaranu i ramiprylu, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane charakterystyczne dla obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane bisoprololu to ból głowy, zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, zimne kończyny oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia), a także osłabienie i zmęczenie. Ramipryl natomiast może powodować uporczywy suchy kaszel, niedociśnienie, a także poważne reakcje takie jak obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemię (częstość występowania zwiększonego stężenia potasu we krwi jest często), zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenię i agranulocytozę. Działania niepożądane sklasyfikowano według terminologii MedDRA i częstości występowania, co ułatwia ich monitorowanie i ocenę ryzyka u pacjentów.
agranulocytoza, bisoprolol fumaran, ból głowy, depresja, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, koszmary senne, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedobór G-6PDH, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, ramipryl, reakcje skórne, splątanie, suchy kaszel, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zimne kończyny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symgliptin 25 mg
Sitagliptyna (Symgliptin) dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący zarówno często występujące, jak i rzadkie działania niepożądane. Najważniejsze z nich to hipoglikemia, szczególnie w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7–13,8%) oraz insuliną (9,6%), oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i zapalenie trzustki (częstość nieznana, ale potencjalnie zagrażająca życiu). Inne zgłaszane działania obejmują bóle głowy (często), zawroty głowy (niezbyt często), zaparcia (niezbyt często), świąd skóry, obrzęk naczynioruchowy, wysypkę, pokrzywkę, a także poważne zmiany skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. W badaniu TECOS, obejmującym 7332 pacjentów leczonych sitagliptyną, częstość ciężkich działań niepożądanych była porównywalna z placebo, a zapalenie trzustki występowało u 0,3% pacjentów (vs. 0,2% placebo).
artropatia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, insulina, leczenie skojarzone, martwicze zapalenie trzustki, metformina, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, sitagliptyna, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remolexam 15 mg
Meloksykam w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg, stosowany doustnie w terapii do roku, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych typowych dla NLPZ, w tym zwiększonego ryzyka tętniczych zdarzeń zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Obserwuje się również powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują chorobę wrzodową, perforację, krwawienia (np. smoliste stolce, hematemeza), nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia, wzdęcia, ból brzucha oraz wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Meloksykam może zaostrzać choroby zapalne jelit, takie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna, a także wywoływać rzadkie przypadki zapalenia błony śluzowej żołądka.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, ciężkie skórne działania niepożądane, granulocyt, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ASA, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, podwyższone ciśnienie tętnicze, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zdarzenie zatorowo-zakrzepowe, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anagrelide Vipharm 0,5 mg
Anagrelide Vipharm, zawierający chlorowodorek anagrelidu jednowodny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 4 tysiące pacjentów, z dawką średnią około 2 mg/dobę i terapią trwającą do 5 lat. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (ok. 14%), kołatanie serca (ok. 9%), retencja płynów i nudności (po ok. 6%), a także biegunka (ok. 5%). Działania te są związane z inhibicją fosfodiesterazy III (PDE III) i mogą być łagodzone przez stopniowe dostosowanie dawki. Występują również poważniejsze powikłania, takie jak zaburzenia rytmu serca (tachykardia, częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków), zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego oraz torsade de pointes, a także udar mózgu, który jest powikłaniem zakrzepowym. Wśród innych istotnych działań niepożądanych wymienia się nadciśnienie płucne, śródmiąższową chorobę płuc, zapalenie płuc i alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, które manifestują się dusznością i wymagają pilnej interwencji.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, arytmia, chlorowodorek anagrelidu, częstoskurcz komorowy, diplopia, dławica piersiowa, duszność, dyzartria, inhibitor fosfodiesterazy III, jadłowstręt, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kapsułka twarda, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niestrawność, pancytopenia, parestezja, powikłanie zakrzepowe, retencja płynów, śródmiąższowa choroba płuc, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, udar mózgu, układ krwiotwórczy, wylew podskórny, wymioty, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Devikap 2000 IU
Przedawkowanie witaminy D (cholekalcyferolu) zawartej w preparacie Devikap 2000 IU prowadzi do hiperkalcemii, charakteryzującej się podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy oraz zwiększonym wydalaniem wapnia z moczem. Objawy kliniczne są niespecyficzne i obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, jadłowstręt), nerwowo-mięśniowego (zmęczenie, bóle głowy, bóle stawów i mięśni, osłabienie mięśni), moczowego (polidypsja, wielomocz, kamica nerkowa, wapnienie nerek, niewydolność nerek), sercowo-naczyniowego (zmiany w EKG, arytmie) oraz poważne powikłania, takie jak zapalenie trzustki i wapnienie tkanek miękkich. W skrajnych przypadkach przedawkowanie może prowadzić do zgonu pacjenta.
anoreksja, arytmia, cholekalcyferol, diuretyk pętlowy, furosemid, hiperkalcemia, kalcytonina, kamienie nerkowe, kortykosteroid, niewydolność nerek, nudności i wymioty, polidypsja, poliuria, przedawkowanie witaminy D, wapnienie nerek, wapnienie tkanek miękkich, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zapis EKG, zespół objawów, złogi wapnia, zwapnienie przerzutowe - Leksykon substancji czynnych
Acytretyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Acytretyna, zawarta w lekach Acitren i Neotigason, jest silnie teratogenna, powodując ciężkie wady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego, serca i naczyń u płodu. Stosowanie u kobiet w ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane, a u kobiet w wieku rozrodczym wymaga spełnienia rygorystycznych warunków Programu Zapobiegania Ciąży. Konieczne jest stosowanie co najmniej jednej wysoce skutecznej metody antykoncepcji lub dwóch uzupełniających się metod przez minimum 1 miesiąc przed leczeniem, w trakcie terapii oraz przez 3 lata po jej zakończeniu. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mlU/mL powinny być wykonywane przed rozpoczęciem leczenia, co miesiąc podczas terapii oraz okresowo co 1-3 miesiące przez 3 lata po zakończeniu leczenia. Monitorowanie funkcji wątroby, lipidów (cholesterol, trójglicerydy) oraz parametrów sercowo-naczyniowych jest obligatoryjne, a leczenie należy przerwać w przypadku niekontrolowanej hipertriglicerydemii, pogorszenia czynności wątroby lub objawów zapalenia trzustki.
acytretyna, choroba Dariera, depresja, etretynat, hiperostoza, hipertriglicerydemia, łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca erytrodermiczna, łuszczyca krostkowa, nadciśnienie śródczaszkowe, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, Program Zapobiegania Ciąży, przedwczesne zarastanie nasad kości, rybia łuska, stan lękowy, teratogenność, test ciążowy, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zaburzenie rogowacenia skóry, zaburzenie widzenia nocnego, zapalenie trzustki, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry, zmiana nastroju, zwapnienie pozakostne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gefitinib Krka 250 mg
Gefitinib Krka w dawce 250 mg, stosowany w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych III fazy (ISEL, INTEREST, IPASS) obejmujących 2462 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi (≥20%) są biegunka oraz objawy skórne, takie jak wysypka, trądzik, suchość skóry i świąd, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (1. lub 2. stopień CTC). Ciężkie działania niepożądane (3. lub 4. stopień CTC) wystąpiły u około 8% pacjentów, a u 3% konieczne było przerwanie terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na śródmiąższową chorobę płuc (ILD), która pojawiła się u 1,3% pacjentów, często o ciężkim przebiegu (3.-4. stopień CTC) i z udokumentowanymi przypadkami zgonów. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana według standardowych kategorii: bardzo częste (≥10%), częste (≥1% do <10%), niezbyt częste (≥0,1% do <1%), rzadkie (≥0,01% do <0,1%), bardzo rzadkie (<0,01%) oraz częstość nieznana.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, białkomocz, biegunka, brak łaknienia, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadżerka rogówki, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność wątroby, nudności, objawy skórne, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, suchość oka, Wspólna Skala Toksyczności, wymioty, wysypka krostkowa, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adimuplan 25 mg
Lek Adimuplan (sytagliptyna) stosowany w terapii cukrzycy typu 2 wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi obejmującymi m.in. hipoglikemię (częstość 4,7–13,8% przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika oraz 9,6% z insuliną), zapalenie trzustki (częstość nieznana) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów, z częstością występowania od rzadkich (np. małopłytkowość) do często występujących (np. ból głowy, hipoglikemia). Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i pemfigoid pęcherzowy, oraz na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych. W badaniu TECOS, obejmującym 7332 pacjentów leczonych sytagliptyną (dawka 100 mg/dobę lub 50 mg/dobę przy eGFR 30–50 ml/min/1,73 m²), częstość ciężkich działań niepożądanych była porównywalna z placebo, a ryzyko zapalenia trzustki wynosiło 0,3% vs. 0,2% w grupie kontrolnej.
artropatia, biegunka, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, ból pleców, ból stawów, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, insulina, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, metformina, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w jamie ustnej, świąd, sytagliptyna, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cordarone 50 mg/ml
Amiodaron w postaci roztworu do wstrzykiwań (50 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, obejmujących głównie układ sercowo-naczyniowy, wątrobę, płuca oraz układ nerwowy. Często obserwuje się umiarkowaną bradykardię oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast bardzo rzadko występują ciężkie zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes, znaczna bradykardia czy zatrzymanie czynności węzła zatokowego, które mogą wymagać przerwania terapii. W zakresie hepatotoksyczności odnotowano bardzo rzadkie przypadki wzrostu aminotransferaz (1,5-3× powyżej normy) oraz ostre uszkodzenia wątroby z żółtaczką i niewydolnością, potencjalnie śmiertelne. Poważne powikłania pulmonologiczne, takie jak śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłóknienie oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej, również należą do rzadkich, ale groźnych zdarzeń.
agranulocytoza, aminotransferaza, amiodaron, bradykardia, majaczenie, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadczynność tarczycy, neuropatia, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zatrzymanie czynności węzła zatokowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abacavir + Lamivudine Sandoz
Produkt Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg + 300 mg) wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości na abakawir, które mogą być zagrażające życiu, szczególnie u pacjentów z allelem HLA-B*5701. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie statusu HLA-B*5701, a u nosicieli tego allelu lub pacjentów z wcześniejszymi reakcjami na abakawir leczenie jest przeciwwskazane. Objawy nadwrażliwości pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 6 tygodni (mediana 11 dni) i obejmują gorączkę, wysypkę, objawy ze strony układu oddechowego i pokarmowego. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości lek należy natychmiast odstawić, a ponowne podanie abakawiru jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich, zagrażających życiu powikłań. Ponadto, leczenie może powodować wzrost masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy, co wymaga regularnej kontroli parametrów metabolicznych. U pacjentów z klirensem kreatyniny 30-49 ml/min obserwuje się 1,6-3,3-krotny wzrost ekspozycji na lamiwudynę, co zwiększa ryzyko toksyczności hematologicznej i wymaga monitorowania oraz ewentualnej zmiany schematu terapeutycznego.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężki niedobór odporności, klirens kreatyniny, martwica kości, neutropenia i niedokrwistość, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, reakcja nadwrażliwości na abakawir, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność hematologiczna, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramladio 5 mg + 5 mg
Lek Ramladio to preparat złożony zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (bloker kanału wapniowego), dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Profil działań niepożądanych odzwierciedla efekty obu substancji, z typowymi objawami takimi jak uporczywy suchy kaszel, niedociśnienie, senność, zawroty głowy, kołatanie serca, obrzęki obwodowe oraz zmęczenie. Poważne działania niepożądane, choć rzadkie, obejmują udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemię, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenię/agranulocytozę. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie ryzyka u pacjentów.
agranulocytoza, bloker kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, choroba wieńcowa, ciężka reakcja skórna, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność naczyń mózgowych, niewydolność nerek, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, senność, stenoza tętnicy nerkowej, suchy kaszel, toksyczna nekroliza naskórka, udar, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Produkt leczniczy Vabinxo, zawierający 160 mg walsartanu oraz 1,5 mg indapamidu w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z farmakologicznym działaniem składników. Walsartan charakteryzuje się częstością działań niepożądanych porównywalną z placebo, natomiast indapamid wiąże się z ryzykiem hipokaliemii, obserwowanej u 10% pacjentów ze stężeniem potasu w osoczu <3,4 mmol/l oraz u 4% z poziomem <3,2 mmol/l po 4-6 tygodniach terapii. Po 12 tygodniach leczenia średnie obniżenie potasu wynosiło 0,23 mmol/l, co wskazuje na zależność dawka-odpowiedź w zakresie zaburzeń elektrolitowych. Najczęstsze działania niepożądane indapamidu to reakcje nadwrażliwości skórnej oraz wysypki grudkowo-plamkowe, a także zaburzenia elektrolitowe i metaboliczne wymagające monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym potasu, glukozy, kwasu moczowego oraz funkcji wątroby i nerek.
encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, indapamid, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, stężenie potasu w osoczu, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, walsartan, wydłużenie odstępu QT, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Express Forte Mini 400 mg
Ibuprofen w dawce 400 mg (Nurofen Express Forte Mini) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od bardzo częstych do bardzo rzadkich, przy czym dawki dobowej nie powinny przekraczać 1200 mg (formy doustne) lub 1800 mg (czopki). Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (niestrawność, zgaga, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, krwawienia), które występują często i mogą prowadzić do niedokrwistości. Rzadziej obserwuje się owrzodzenia przewodu pokarmowego z ryzykiem krwawienia i perforacji, a bardzo rzadko zapalenie przełyku, trzustki oraz błoniaste zwężenia jelit. Istotne jest monitorowanie objawów takich jak silny ból w nadbrzuszu, smoliste stolce czy krwawe wymioty, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i konsultacji lekarskiej. Długotrwałe stosowanie ibuprofenu wiąże się z ryzykiem uszkodzenia wątroby, nerek oraz zaburzeń hematologicznych (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi i funkcji nerek.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vinorelbine Zentiva 20 mg
Profil bezpieczeństwa winorelbiny w postaci kapsułek miękkich (dawki początkowe 60 mg/m² tygodniowo, następnie 80 mg/m² pc. tygodniowo) został oceniony na podstawie badań klinicznych u 316 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc i rakiem piersi. Najczęstsze działania niepożądane obejmują mielosupresję, głównie neutropenię (71,5%, w tym 21,8% stopnia 3 i 25,9% stopnia 4), leukopenię (70,6%), niedokrwistość (67,4%) oraz małopłytkowość (10,8%). Neutropenia stopnia 4 (<500/mm³) może prowadzić do gorączki neutropenicznej (2,8%) i powikłań infekcyjnych, w tym posocznicy neutropenicznej, która stanowi zagrożenie życia. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są bardzo częste: nudności (74,7%, w tym 7,3% stopnia 3-4), wymioty (54,7%, w tym 6,3% stopnia 3-4), biegunka (49,7%, w tym 5,7% stopnia 3-4), zapalenie jamy ustnej (10,4%) oraz zaparcia (19%). Rzadko obserwowano niedrożność porażenną jelit (0,9%, stopień 3-4), która może być śmiertelna. Neurotoksyczność manifestuje się zaburzeniami czucia (11,1%) i ruchowymi (9,2%), zwykle łagodnymi, ale możliwymi do kumulacji przy długotrwałej terapii. Zgłaszano także zespół tylnej odwracalnej encefalopatii.
anoreksja, ataksja, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność porażenna jelit, pancytopenia, posocznica neutropeniczna, reakcja alergiczna uogólniona, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenie czucia, zaburzenie ruchowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Faxolet ER 150 mg
Faxolet ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do bardzo częstych działań niepożądanych (≥1/10) należą nudności, suchość w ustach, ból głowy (30,3% vs. 31,3% placebo) oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Często obserwuje się również bezsenność, zawroty głowy, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka, wymioty) oraz zaburzenia psychiczne, takie jak nerwowość, pobudzenie, stan splątania i obniżone libido. Rzadziej występują poważne reakcje, m.in. agranulocytoza, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, torsade de pointes, zapalenie wątroby oraz zespół Stevensa-Johnsona. Nagłe przerwanie leczenia może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, pobudzenie, nudności, drgawki i nadciśnienie, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
agranulocytoza, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipertermia, hiponatremia, hormon antidiuretyczny, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok z błon śluzowych, migotanie komór, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, objaw odstawienia, objaw wegetatywny, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, poty nocne, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość w ustach, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipanthyl Supra 160 160 mg
Lipanthyl Supra 160 zawiera mikronizowany fenofibrat w dawce 160 mg i jest stosowany w terapii dyslipidemii. W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, obejmujących 2344 pacjentów, najczęściej obserwowano działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia) oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz, kamicę żółciową i zapalenie wątroby. Inne zgłaszane działania obejmowały bóle głowy, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i leukopenię, nadwrażliwość, zaburzenia mięśniowe (mialgie, zapalenie mięśni), zaburzenia potencji oraz zwiększenie stężenia homocysteiny (średnio o 6,5 µmol/l), kreatyniny i mocznika we krwi. W badaniu FIELD na 9795 pacjentach z cukrzycą typu 2 odnotowano istotne statystycznie zwiększenie częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%; p=0,031) oraz zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%; p=0,022) w grupie leczonej fenofibratem w porównaniu z placebo.
aminotransferazy, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat mikronizowany, fotowrażliwość, hemoglobina, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, krwinki białe, mialgia, mioglobinuria, miopatia, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie trawienne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Syndi-35
Produkt Syndi-35, zawierający 2 mg octanu cyproteronu i 0,035 mg etynyloestradiolu, jest stosowany w terapii wymagającej co najmniej 3 miesięcy leczenia, z koniecznością okresowej oceny przez lekarza. Stosowanie tego preparatu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), które jest 1,5-2 razy wyższe niż w przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających lewonorgestrel, a porównywalne do ryzyka przy dezogestrelu, gestodenie lub drospirenonie. Największe ryzyko VTE występuje w pierwszym roku stosowania, przy ponownym rozpoczęciu po przerwie ≥1 miesiąca oraz przy zmianie preparatu. Objawy zakrzepicy obejmują m.in. jednostronny ból i obrzęk kończyny dolnej, nagły ból w klatce piersiowej, duszność, silny ból głowy, zaburzenia widzenia i mowy, a także nagłe osłabienie połowicze ciała. Występowanie wielu czynników ryzyka (wiek >35 lat, palenie, otyłość BMI >30 kg/m², dodatni wywiad rodzinny, unieruchomienie, choroby współistniejące) wymaga ostrożności i może stanowić przeciwwskazanie do stosowania Syndi-35.
afazja, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, depresja, depresja endogenna, hipertrójglicerydemia, hirsutyzm, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, kamienie żółciowe, łagodny nowotwór wątroby, migotanie przedsionków, niedokrwistość sierpowata, nieregularne krwawienie, obrzęk naczynioruchowy, oponiak, opryszczka ciężarna, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół policystycznych jajników, złośliwy nowotwór wątroby, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Zanacodar Combi zawiera telmisartan (80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg) i wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny do stosowania samego telmisartanu. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (częstość ≥ 1/100 do < 1/10). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują obrzęk naczynioruchowy (≥ 1/10 000 do < 1/1000), który może prowadzić do zgonu. Inne działania niepożądane o różnej częstości to m.in. hipokaliemia (≥ 1/1000 do < 1/100), niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia rytmu serca, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne oraz zmiany parametrów biochemicznych, takie jak zwiększenie stężenia kwasu moczowego i kreatyniny. Profil działań niepożądanych nie wykazuje zależności od dawki, płci, wieku ani rasy pacjentów, choć u pacjentów japońskich częściej obserwuje się zaburzenia czynności wątroby.
agranulocytoza, aplazja szpiku kostnego, arytmia, dyspepsja, enzymy wątrobowe, fosfokinaza kreatynowa, glukozuria, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra zamkniętego kąta, kreatynina, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezje, posocznica, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół toczniopodobny, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa