zapalenie trzustki

Zapalenie trzustki to stan zapalny narządu, który może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. Ostre zapalenie trzustki charakteryzuje się nagłym początkiem, silnym bólem brzucha, często promieniującym do pleców, oraz podwyższonym poziomem enzymów trzustkowych w surowicy. Główne przyczyny to kamica żółciowa i nadużywanie alkoholu, które odpowiadają za około 70-80% przypadków.

Przewlekłe zapalenie trzustki rozwija się stopniowo i prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia miąższu narządu, włóknienia oraz upośledzenia funkcji zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczej. Skutkuje to zaburzeniami trawienia, niedożywieniem i cukrzycą. Długotrwałe nadużywanie alkoholu pozostaje główną przyczyną tej postaci choroby.

Diagnostyka zapalenia trzustki opiera się na badaniach laboratoryjnych (lipaza, amylaza), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, MRI) oraz ocenie klinicznej. Leczenie ostrego zapalenia jest głównie objawowe i obejmuje nawodnienie, leczenie przeciwbólowe oraz czasowe wstrzymanie żywienia doustnego. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii. Leczenie przewlekłego zapalenia koncentruje się na łagodzeniu objawów, suplementacji enzymów trzustkowych oraz modyfikacji stylu życia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol Teva 500 mg

Przedawkowanie paracetamolu, definiowane jako przyjęcie ≥7,5 g u dorosłych lub ≥140 mg/kg masy ciała u dzieci w pojedynczej dawce, stanowi poważne zagrożenie dla funkcji wątroby i życia pacjenta. Toksyczność objawia się w charakterystycznej sekwencji czasowej: w ciągu pierwszych 24 godzin dominują objawy prodromalne (nudności, wymioty, brak łaknienia, ból brzucha), natomiast w okresie 12-48 godzin obserwuje się wzrost aminotransferaz (AspAT, AlAT), dehydrogenazy mleczanowej, bilirubiny oraz spadek protrombiny. Kliniczne objawy uszkodzenia wątroby pojawiają się po 2-4 dniach, osiągając maksimum w 4-6 dniu, z możliwym rozwojem niewydolności komórek wątrobowych, kwasicy metabolicznej, encefalopatii, śpiączki oraz potencjalnie ostrej niewydolności nerek i innych powikłań, takich jak zaburzenia serca i zapalenie trzustki. Szczególnie narażone są grupy pacjentów z chorobami wątroby, przewlekłym alkoholizmem, niedożywieniem, niedoborem glutationu oraz przyjmujących induktory enzymów wątrobowych.
AlAT, aminotransferaza wątrobowa, AspAT, bilirubina, ból brzucha, choroba wątroby, cytoliza wątroby, dehydrogenaza mleczanowa, dializa, encefalopatia, kwasica metaboliczna, martwica kanalików nerkowych, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, nudność, ostra niewydolność nerek, protrombina, przedawkowanie paracetamolu, przeszczep wątroby, przewlekłe niedożywienie, przewlekły alkoholizm, siarczan sodu, śpiączka, substancja indukująca enzymy, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenie serca, zapalenie trzustki, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zentasta 10 mg + 80 mg

Lek Zentasta, zawierający ezetymib (10 mg) oraz atorwastatynę w dawkach 10-80 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują zapalenie nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemię, bóle głowy, bóle stawów i mięśni oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wzdęcia, biegunka, zaparcia, nudności). Rzadziej występują trombocytopenia, neuropatia obwodowa, cholestaza, zapalenie wątroby, a bardzo rzadko reakcje anafilaktyczne, niewydolność wątroby czy śródmiąższowa choroba płuc. W trakcie stosowania leku obserwuje się także zmiany w parametrach laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT > 3 × GGN) u 1,3% pacjentów przy terapii skojarzonej oraz wzrost kinazy kreatynowej (CPK > 10 × GGN) u 0,1-0,2% pacjentów, bez zwiększonej częstości miopatii czy rabdomiolizy.
aminotransferaza, ból stawu, cholestaza, działanie niepożądane, ezetymib i atorwastatyna, hiperglikemia, hipoestezja, hipoglikemia, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie leku, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenia metabolizmu, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Somatuline Autogel 90 mg/dawkę

Somatuline Autogel (lanreotyd) w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla analogów somatostatyny, z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego. Najczęściej obserwuje się przemijającą biegunkę (≥1/10), ból brzucha, nudności, wymioty, zaparcia, wzdęcia oraz uczucie pełności i dyskomfortu. U pacjentów z guzami neuroendokrynnymi (GEP-NET) może wystąpić specyficzna biegunka tłuszczowa oraz zapalenie trzustki (częstość nieznana). Kamica żółciowa jest częstym, często bezobjawowym działaniem niepożądanym, z możliwymi powikłaniami w postaci zapalenia pęcherzyka i dróg żółciowych. Reakcje w miejscu podania, takie jak ból, zgrubienie, stwardnienie, guzek i świąd, występują często, a rzadko zgłaszano ropień. Lanreotyd może wpływać na metabolizm glukozy, powodując hipoglikemię (często), a także hiperglikemię i cukrzycę (częstość nieznana). W badaniach laboratoryjnych obserwuje się wzrost aktywności ALAT, AspAT, bilirubiny, glukozy i hemoglobiny glikozylowanej oraz zmniejszenie aktywności enzymów trzustkowych, zwłaszcza u pacjentów z GEP-NET. Często notuje się także zmniejszenie masy ciała.
akromegalia, anafilaksja, bezsenność, biegunka, biegunka tłuszczowa, ból brzucha, ból mięśniowo-szkieletowy, bradykardia zatokowa, cukrzyca, dyspepsja, enzymy trzustkowe, guzy neuroendokrynne, hemoglobina glikozylowana, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotrychoza, kamica żółciowa, lanreotyd, łysienie, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, poszerzenie przewodów żółciowych, reakcje alergiczne, reakcje w miejscu podania, ropień w miejscu wstrzyknięcia, roztwór do wstrzykiwań, uderzenia gorąca, wymioty, wzdęcia, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądka i jelit, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zmniejszenie apetytu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Levoxa 500 mg

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levoxa, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzonych w badaniach klinicznych na ponad 8300 pacjentach oraz w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują zakażenia grzybicze (w tym Candida), bóle głowy, zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa, GGT) oraz reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierna potliwość). Szczególnie istotne są rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak wstrząs anafilaktyczny, częstoskurcz komorowy z ryzykiem zatrzymania akcji serca, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, ciężkie uszkodzenie wątroby, rabdomioliza oraz zerwania ścięgien i więzadeł. Ponadto, lewofloksacyna może powodować długotrwałe, potencjalnie nieodwracalne zaburzenia neurologiczne, mięśniowo-szkieletowe i sensoryczne, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie płuc, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, kandydoza, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, lewofloksacyna, miastenia, nadciśnienie śródczaszkowe, neuropatia czuciowo-ruchowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obwodowa neuropatia czuciowa, oporność drobnoustrojów, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, porfiria, rabdomioliza, reakcja psychotyczna, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śpiączka hipoglikemiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie trzustki, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zerwanie ścięgna, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Opokan 7,5 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), stosowany w dawkach dobowych 7,5 lub 15 mg, wiąże się z ryzykiem szeregu działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane są objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, wzdęcia, zaparcia i biegunka, występujące u ponad 10% pacjentów. Istotne są także poważne powikłania, w tym choroba wrzodowa, perforacja i krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą zagrażać życiu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Dodatkowo, meloksykam może powodować zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne, oraz ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN).
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Crohna, choroba wrzodowa, dezorientacja, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, niedokrwistość, nieostre widzenie, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, nudności, objawy dyspeptyczne, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości na światło, reakcja pęcherzowa, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, senność, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trwały rumień polekowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zatrzymanie sodu, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Terbisil 250 mg

Terbisil, zawierający 250 mg terbinafiny (chlorowodorek), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu, sklasyfikowanych według MedDRA. Najczęściej obserwuje się objawy żołądkowo-jelitowe (rozdęcie brzucha, zmniejszenie apetytu, niestrawność, nudności, bóle brzucha, biegunka) oraz zmęczenie (częstość ≥1/100 do <1/10). W zakresie układu nerwowego często występuje ból głowy, a niezbyt często zaburzenia smaku i zawroty głowy. Rzadko notuje się niedokrwistość, niepokój, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, żółtaczkę, cholestazę oraz reakcje skórne takie jak reakcje nadwrażliwości na światło. Bardzo rzadko mogą pojawić się ciężkie reakcje hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, pancytopenia) oraz poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka).
agranulocytoza, anosmia, chlorowodorek terbinafiny, cholestaza, choroba posurowicza, kinaza kreatynowa, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szumy uszne, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, wysypka krostowata, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół grypopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Foskarnet – Działania niepożądane

Foskarnet sodowy sześciowodny (Foscarnet sodium hexahydrate Tillomed) jest lekiem o szerokim spektrum działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością i poważnymi infekcjami wirusowymi. Najczęściej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak granulocytopenia i niedokrwistość, oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię, hipomagnezemię i hipokalemię, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowych i torsade de pointes. Często występują także objawy neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, drgawki) oraz nefrotoksyczność manifestująca się ostrą niewydolnością nerek, białkomoczem i innymi poważnymi uszkodzeniami nerek. Kluczowe jest monitorowanie elektrolitów, funkcji nerek oraz parametrów morfologii krwi, a także stosowanie odpowiedniego nawadniania w celu minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
astenia, biegunka, ból głowy, foskarnet sodowy, granulocytopenia, hiperfosfatemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kołatanie serca, kwasica kanalików nerkowych, leukopenia, moczówka prosta, nefropatia krystaliczna, neutropenia, niedokrwistość, nudności, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, posocznica, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SmofKabiven extra Nitrogen

SmofKabiven extra Nitrogen, ze względu na swój złożony skład, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami gospodarki tłuszczowej, niewydolnością nerek, cukrzycą, zapaleniem trzustki, nieprawidłową czynnością wątroby, niedoczynnością tarczycy, posocznicą, kwasicą mleczanową, stanem niedotlenienia komórkowego oraz zwiększoną osmolarnością surowicy. Kluczowe jest regularne monitorowanie stężenia triglicerydów w surowicy, które nie powinno przekraczać 4 mmol/l podczas infuzji, aby uniknąć zespołu przedawkowania tłuszczu. Infuzję należy prowadzić ciągłym, kontrolowanym tempem, najlepiej przy użyciu pompy objętościowej, z zachowaniem zasad aseptyki, zwłaszcza przy podawaniu do żyły centralnej. Preparat zawiera olej sojowy, olej rybi oraz fosfolipidy z jaja kurzego, co niesie ryzyko reakcji alergicznych, w tym krzyżowych z alergenami soi i orzeszków ziemnych, a w przypadku objawów anafilaksji infuzję należy natychmiast przerwać.
bilirubina, cukrzyca, dehydrogenaza mleczanowa, elektrolity, glukoza w surowicy, hemoglobina, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, krzepnięcie krwi, kwasica mleczanowa, nasycenie tlenem, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność nerek, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, pierwiastki śladowe, posocznica, próby wątrobowe, pseudoaglutynacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór aminokwasów, triglicerydy w surowicy, zakażenie, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół ponownego odżywienia, zespół przedawkowania tłuszczu, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Lewometadon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Lewometadon, będący silnym μ-agonistą opioidowym o około dwukrotnie większej sile działania niż racemat metadonu, wymaga stosowania wyłącznie przez lekarzy upoważnionych do leczenia substytucyjnego u pacjentów uzależnionych od opiatów. Standardowe dawki mogą prowadzić do ciężkiego zatrucia i śmierci u osób bez tolerancji na opioidy, dlatego konieczne jest bezpieczne przechowywanie leku, zwłaszcza z dala od dzieci. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami oddychania (np. astma, POChP, bradykardia), chorobami serca (w tym wydłużonym odstępem QT), zaburzeniami neurologicznymi, niewydolnością kory nadnerczy, a także u kobiet w ciąży i karmiących. Zaleca się monitorowanie EKG przed i w trakcie terapii, kontrolę poziomu glukozy oraz regularne badania moczu w celu wykrycia współistniejącego używania substancji. Jednoczesne stosowanie lewometadonu z benzodiazepinami, alkoholem lub gabapentynoidami znacząco zwiększa ryzyko depresji oddechowej, sedacji i zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i ścisłej obserwacji pacjenta.
arytmia serca, astma, benzodiazepiny, bradykardia, ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, depresja układu oddechowego, eozynofilia, guz chromochłonny, hiperkapnia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipoksja, hipowolemia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortyzol, lek przeciwarytmiczny, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, niewydolność kory nadnerczy, opiat, ośrodkowy bezdech senny, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, prolaktyna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrost gruczołu krokowego, sepsa, serce płucne, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zatorowość płucna, zespół serotoninergiczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosufy 40 mg

Rozuwastatyna (Rosufa) wykazuje profil działań niepożądanych głównie łagodnych i przemijających, z mniej niż 4% pacjentów przerywających terapię z powodu niepożądanych efektów. Częstość działań niepożądanych jest dawkozależna, a najczęściej zgłaszane objawy (≥1/100 do <1/10) to ból głowy, zawroty głowy, zaparcia, nudności, ból brzucha, bóle mięśni, osłabienie oraz cukrzyca, której ryzyko wzrasta przy czynnikach ryzyka takich jak glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższone triglicerydy i nadciśnienie tętnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane mięśniowo-szkieletowe, zwłaszcza przy dawkach powyżej 20 mg, obejmujące bóle mięśni, miopatię, zapalenie mięśni oraz rzadko rabdomiolizę z możliwą ostrą niewydolnością nerek. Wzrost aktywności kinazy kreatynowej, zwykle łagodny i przemijający, wymaga przerwania leczenia przy wartości >5 x GGN.
aminotransferaza, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba ścięgien, cukrzyca, dysfagia, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, stężenie glukozy we krwi, triglicerydy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zerwanie mięśni, zespół podobny do tocznia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Norvasc 5 mg

Amlodypina, będąca antagonistą kanałów wapniowych, jest szeroko stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby wieńcowej. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych (≥ 1/10) do bardzo rzadkich (< 1/10 000). Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane mogą dotyczyć różnych układów, w tym hematologicznego (leukopenia, małopłytkowość), immunologicznego (reakcje alergiczne), neurologicznego (drżenia, parestezje, zespół pozapiramidowy), sercowo-naczyniowego (arytmie, zawał serca), a także skórnego (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona) i wątrobowego (zapalenie wątroby, żółtaczka). Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe oraz zmiany w parametrach wątrobowych, które mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku i intensywnego leczenia.
antagonista wapnia, arytmia serca, badanie diagnostyczne, choroba wieńcowa, diplopia, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał serca, zespół Lyella, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Aurovitas 10 mg

Leflunomide Aurovitas, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych typowych dla leków immunosupresyjnych. Najczęściej obserwuje się łagodny wzrost ciśnienia tętniczego, leukopenię (leukocyty > 2 G/L), parestezje, bóle głowy, zawroty głowy oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, nudności i wymioty. Często występują także reakcje skórne (wypadanie włosów, egzema, wysypka, świąd), zapalenie pochewek ścięgien, wzrost aktywności CPK oraz łagodne reakcje alergiczne. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowe choroby płuc, zapalenie wątroby, pancytopenię, agranulocytozę oraz ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Warto podkreślić, że leflunomid może zwiększać ryzyko zakażeń oportunistycznych oraz nowotworów złośliwych, zwłaszcza zaburzeń limfoproliferacyjnych, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów podczas terapii.
agranulocytoza, aktywność CPK, eozynofilia, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, łuszczyca krostkowa, mielotoksyczność, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, owrzodzenie skóry, pancytopenia, parametry wątrobowe, parestezja, posocznica, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, właściwości immunosupresyjne, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie naczyń, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie trzustki, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Imuran 50 mg

Azatiopryna (Imuran) przenika przez barierę łożyskową do płodu oraz do płynu owodniowego, co powoduje bezpośrednią ekspozycję płodu na lek. Chociaż wpływ azatiopryny na płodność u ludzi nie jest jednoznacznie potwierdzony, stosowanie tego leku w ciąży wiąże się z ryzykiem powikłań położniczych, takich jak porody przedwczesne, niska masa urodzeniowa noworodków (szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów), poronienia samoistne oraz sporadyczna cholestaza ciążowa. U noworodków obserwowano również zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenię i małopłytkowość, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi u ciężarnych pacjentek leczonych azatiopryną. Dodatkowo, azatiopryna wykazuje synergistyczne działanie klastogenne w połączeniu z długotrwałą ekspozycją na światło ultrafioletowe, co podkreśla konieczność edukacji pacjentek w zakresie ochrony przeciwsłonecznej.
6-merkaptopuryna, azatiopryna, bariera łożyskowa, cholestaza ciążowa, działanie klastogenne, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, immunosupresja, leczenie immunosupresyjne, lek cytotoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, metabolit, morfologia krwi, niedokrwistość, nieprawidłowość chromosomalna, parametr hematologiczny, płyn owodniowy, poród przedwczesny, poronienie samoistne, terapia immunosupresyjna, trombocytopenia, wada wrodzona, zaburzenie hematologiczne, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Krka 30 mg

Atorvastatin Krka, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg i 80 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, hiperglikemię, bóle mięśniowo-szkieletowe, podwyższone wartości enzymów wątrobowych oraz zwiększoną aktywność kinazy kreatynowej (CK). Istotne klinicznie podwyższenie aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a podwyższenie CK (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wartości >10x GGN, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko rabdomiolizy. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, bez wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, płytka krwi, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szum uszny, tendinopatia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvalipin 20 mg

Na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych atorwastatyną (Torvalipin) przez średnio 53 tygodnie, 5,2% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemia, bóle głowy, bóle mięśni i zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3 razy GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (>3 razy GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało znaczne podwyższenie (>10 razy GGN). Zmiany te były przeważnie łagodne i odwracalne. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) był podobny do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, depresja, dyspepsja, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia gravis, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenie seksualne, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny
Leksykon leków
Interakcje leku – Tenofovir disoproxil Aurovitas 245 mg

Tenofowir dizoproksyl wykazuje minimalny potencjał interakcji farmakokinetycznych poprzez enzymy CYP450, co potwierdzają badania in vitro oraz dane dotyczące eliminacji nerkowej. Jednakże, badania te dotyczą wyłącznie populacji dorosłych, co ogranicza możliwość ekstrapolacji na pacjentów pediatrycznych. Jednoczesne stosowanie tenofowiru z innymi produktami zawierającymi tenofowir lub adefowirem dipiwoksylem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej ekspozycji i toksyczności. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie tenofowiru z dydanozyną, które zwiększa jej stężenie o 40-60%, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki, kwasica mleczanowa oraz istotne obniżenie liczby limfocytów CD4. Ze względu na nerkowy sposób eliminacji tenofowiru, należy unikać jednoczesnego stosowania leków nefrotoksycznych (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz leków konkurujących o transportery nerkowe hOAT1, hOAT3 i MRP4, aby zapobiec wzrostowi stężenia tenofowiru i ryzyku nefrotoksyczności.
adefowir dipiwoksyl, adherencja, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir/rytonawir, biodostępność tenofowiru, cydofowir, cytochrom P450, darunawir rytonawir, dydanozyna, działanie nefrotoksyczne, efawirenz, emtrycytabina, emtrycytabina tenofowir, entekawir, etynyloestradiol, foskarnet, gancyklowir, indynawir, inhibitor proteazy, interleukina-2, kobicystat, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, ledipaswir/sofosbuwir, limfocyt CD4+, lopinawir/rytonawir, metadon, nefrotoksyczność, nelfinawir, norgestymat, pentamidyna, przewlekłe WZW typu B, rybawiryna, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydzielanie kanalikowe, zapalenie trzustki
Leksykon substancji czynnych
Olej rybi – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Preparaty zawierające olej rybi stosowane w żywieniu pozajelitowym, takie jak SmofKabiven czy Finomel, mogą wywoływać reakcje alergiczne, zwłaszcza u pacjentów z alergią na białka rybie, owoce morza, soję lub orzeszki ziemne. Infuzję należy natychmiast przerwać w przypadku objawów anafilaksji (gorączka, dreszcze, wysypka, duszność). Monitorowanie stężenia triglicerydów w surowicy jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii i nie powinno przekraczać 4 mmol/l (SmofKabiven) lub 4,6 mmol/l (Finomel). Zgłaszano zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się m.in. gorączką, niedokrwistością, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepliwości, hiperlipidemią, hepatomegalią i objawami neurologicznymi, który jest odwracalny po zaprzestaniu infuzji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, zapaleniem trzustki, zaburzeniami czynności wątroby, niedoczynnością tarczycy oraz posocznicą.
alergen sojowy, cholestaza, enzymy wątrobowe, fosfolipid jajeczny, hepatomegalia, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipermagnezemia, kwasica mleczanowa, leukopenia, morfologia krwi, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność płuc, niewydolność serca, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, ośrodkowy układ nerwowy, posocznica, pseudoaglutynacja, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, stłuszczenie wątroby, triglicerydy w surowicy, trombocytopenia, zaburzenie krzepliwości krwi, zapalenie trzustki, zator naczyń płucnych, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Krka 140 mg

Dazatynib jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Analiza bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów, z medianą czasu leczenia wynoszącą od 6,2 do 60 miesięcy w zależności od podgrupy. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z istotnym brakiem przypadków wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego. Działania niepożądane prowadzące do przerwania leczenia wystąpiły u 19% dorosłych i 1,5% dzieci. Najczęstsze działania niepożądane to zahamowanie czynności szpiku kostnego (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), wysięk w jamie opłucnej, duszność, biegunka, nudności, wymioty oraz wysypka skórna.
aplazja czerwonokrwinkowa, biegunka, ból brzucha, dazatynib, duszność, dysfagia, gorączka neutropeniczna, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nudności, ostra białaczka limfoblastyczna, ostry zespół wieńcowy, przewlekła białaczka szpikowa, śródmiąższowa choroba płuc, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka skórna, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 100 mg/5 ml

Profil bezpieczeństwa azytromycyny w postaci zawiesiny doustnej (Sumamed 100 mg/5 ml) obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, w tym biegunkę (bardzo często, ≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (często, ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz poważne powikłania jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (częstość nieznana). Zaburzenia wątroby, takie jak żółtaczka cholestatyczna (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000) oraz ciężkie powikłania hepatologiczne (częstość nieznana) wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Reakcje skórne obejmują wysypkę, świąd i pokrzywkę (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), a także zagrażające życiu zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej nekrolizy naskórka (częstość nieznana). Neurologiczne działania niepożądane to ból głowy (często), zawroty głowy, parestezje i poważne objawy jak drgawki (częstość nieznana). Kardiologicznie należy zwrócić uwagę na ryzyko torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT (częstość nieznana), szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka.
antybiotykoterapia, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, dysfagia, eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, mykobakterioza, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zawiesina doustna, zespół AGEP, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Azitrox 500 500 mg

Azitromycyna w dawce 500 mg (Azitrox 500) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Najczęstsze działania obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (bardzo często, ≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (często, ≥1/100 do <1/10). Inne istotne działania to leukopenia, neutropenia (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana), a także zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT (częstość nieznana). Poważne powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, hepatotoksyczność, ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS) oraz nasilenie objawów miastenii. Zaburzenia słuchu, w tym głuchota i szumy uszne, są szczególnie istotne przy długotrwałym stosowaniu.
AGEP, azytromycyna, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, eozynofilia, hepatotoksyczność, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, Mycobacterium avium, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ceftriaxon-MIP i.v./i.m 1 g

Ceftriakson, jako antybiotyk beta-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości takich jak zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella oraz zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu. U noworodków, zwłaszcza wcześniaków, istnieje wysokie ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach, co może prowadzić do zgonu; dlatego bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń. U pacjentów powyżej 28 dni życia dopuszcza się podawanie ceftriaksonu i roztworów wapniowych kolejno, pod warunkiem stosowania różnych linii infuzyjnych lub ich starannego przepłukania. Należy także monitorować morfologię krwi ze względu na ryzyko autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej oraz obserwować objawy encefalopatii, szczególnie u osób z niewydolnością nerek i wątroby. Ceftriakson może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów laboratoryjnych, w tym testu Coombsa i testu na galaktozemię, a także wpływać na oznaczanie glukozy w moczu, co wymaga stosowania metod enzymatycznych.
antybiotyk beta-laktamowy, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, Clostridium difficile, encefalopatia bilirubinowa, galaktozemia, glukozuria, hiperkalciuria, kamica nerkowa, kamica żółciowa, morfologia krwi, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, szlam żółciowy, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wytrącanie soli wapniowej, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie krętkami, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żywienie pozajelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Limfadenitis mezenterialny – Epidemiologia

Limfadenitis mezenterialny, będący zapaleniem węzłów chłonnych krezki, jest istotną przyczyną ostrego bólu brzucha, zwłaszcza u dzieci i młodzieży w wieku 5-8 lat, choć może dotyczyć także młodych dorosłych. Choroba często bywa mylona z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego, co potwierdzają dane wskazujące, że do 20% pacjentów poddawanych appendektomii miało faktycznie limfadenitis mezenterialny. Etiologia jest zróżnicowana, z dominującą rolą infekcji wirusowych (np. wirus Epsteina-Barr, SARS-CoV-2) oraz bakteryjnych, zwłaszcza Yersinia enterocolitica. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych stanów ostrego brzucha, a w badaniach obrazowych proponuje się rewizję kryteriów powiększenia węzłów chłonnych krezki do 8 mm w osi krótkiej, aby ograniczyć fałszywe rozpoznania. W około 20,7% przypadków limfadenitis mezenterialny może współistnieć z układowym zespołem odpowiedzi zapalnej (SIRS), co wiąże się z wyższym wskaźnikiem hospitalizacji i koniecznością uważnej obserwacji klinicznej.
adenopatia, appendektomia, badanie ultrasonograficzne, infekcja górnych dróg oddechowych, limfadenitis mezenterialny, limfadenopatia krezkowa, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, nieswoiste zapalenie jelit, obrazowanie diagnostyczne, ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, SARS-CoV-2, terapia kortykosteroidowa, toczeń rumieniowaty układowy, wirus Epsteina-Barr, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, Yersinia enterocolitica, zakażenie COVID-19, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie węzłów chłonnych krezki, zapalenie żołądka i jelit
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvasterol 40 mg

Atorwastatyna, substancja czynna leku Atorvasterol, wykazuje dobrze udokumentowany profil działań niepożądanych, potwierdzony badaniami klinicznymi na 16 066 pacjentach przez średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie leczonej atorwastatyną versus 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, miopatia, rabdomioliza), wątroby (istotne klinicznie wzrosty aktywności aminotransferaz >3x GGN u 0,8% pacjentów) oraz układu immunologicznego (reakcje alergiczne, w tym bardzo rzadkie anafilaksje). Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej >3x GGN wystąpiło u 2,5% pacjentów, a >10x GGN u 0,4%, co wiąże się z ryzykiem rabdomiolizy i uszkodzenia nerek. W populacji pediatrycznej (249 dzieci) profil działań niepożądanych jest zbliżony do dorosłych, jednak dane dotyczące długoterminowego bezpieczeństwa są ograniczone.
aminotransferaza, Atorvasterol, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny
Leksykon substancji czynnych
Kryzantaspaza – Przeciwwskazania stosowania

Kryzantaspaza (L-asparaginaza z Erwinia chrysanthemi) w dawce 10 000 IU, dostępna w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji (Crisantaspase Porton Biopharma), posiada ściśle określone przeciwwskazania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym ryzyko wstrząsu anafilaktycznego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności. Kryzantaspaza nie powinna być stosowana u pacjentów z aktywnym lub przebytym ciężkim zapaleniem trzustki, zarówno związaną z wcześniejszą terapią L-asparaginazą, jak i niezależnie od jej przyczyny, ze względu na wysokie ryzyko nawrotu lub zaostrzenia choroby.
charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane, funkcja trzustki, hepatotoksyczność, kryzantaspaza, L-asparaginaza, modyfikacja dawkowania, parametry funkcji wątroby, premedykacja, produkt leczniczy, proszek liofilizowany, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, terapia przeciwnowotworowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki
Leksykon substancji czynnych
Asparagina – Przeciwwskazania stosowania

Asparagina, stosowana zarówno jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego (np. Aminoplasmal Hepa-10%) jak i w formie enzymu L-asparaginazy (kryzantaspaza w preparacie Crisantaspase Porton Biopharma), posiada szereg przeciwwskazań zależnych od formy i wskazań terapeutycznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Preparaty te są niewskazane u pacjentów z wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu aminokwasów, ciężką niewydolnością nerek bez leczenia nerkozastępczego, niewyrównaną niewydolnością serca, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (szczególnie dla Crisantaspase Porton Biopharma), ostrym obrzękiem płuc, hipoksją, kwasicą metaboliczną oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej i płynów. Aminoplasmal Hepa-10% jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na nieodpowiedni skład aminokwasowy.
asparagina jednowodna, ciężka reakcja nadwrażliwości, ciężkie zaburzenia wątroby, ciężkie zapalenie trzustki, Crisantaspase, Erwinia chrysanthemi, hipoksja, kryzantaspaza, kwasica metaboliczna, L-asparaginaza, leczenie nerkozastępcze, niestabilność hemodynamiczna, niestabilność układu krążenia, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, ostry obrzęk płuc, reakcja alergiczna, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalenie trzustki, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Egiramlon 10 mg + 10 mg

Egiramlon, zawierający ramipryl i amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Ramipryl jest związany z ryzykiem uporczywego suchego kaszlu, niedociśnienia, obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek i wątroby, zapalenia trzustki oraz poważnych reakcji hematologicznych, takich jak neutropenia, agranulocytoza i pancytopenia. Amlodypina najczęściej powoduje senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, obrzęki obwodowe i zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co ułatwia ocenę ryzyka u poszczególnych pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, oraz na obrzęk naczynioruchowy, który może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i zgonu.
agranulocytoza, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kołatanie serca, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, uderzenie gorąca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie pozapiramidowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Framasnoa 14 mg

Przedawkowanie teriflunomidu, szczególnie w dawkach ≥70 mg/dobę (pięciokrotność standardowej dawki 14 mg), może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych, takich jak dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej i trzustki), hepatotoksyczność (podwyższone enzymy wątrobowe, żółtaczka, uszkodzenie wątroby) oraz zaburzenia hematologiczne (leukopenia, limfopenia, trombocytopenia, anemia). Długotrwała ekspozycja na dawki przekraczające 14 mg/dobę zwiększa ryzyko działań immunosupresyjnych, co może skutkować ciężkimi infekcjami zagrażającymi życiu. Objawy przedawkowania mogą być nasileniem znanych działań niepożądanych, jednak brak jest szczegółowych danych klinicznych dotyczących toksyczności u ludzi.
anemia, biegunka, ból brzucha, cholestyramina, dolegliwości przewodu pokarmowego, działanie immunosupresyjne, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, krążenie jelitowo-wątrobowe, leukopenia, limfopenia, nudności i wymioty, parametry hematologiczne, podwyższone enzymy wątrobowe, profil bezpieczeństwa teriflunomidu, przedawkowanie teriflunomidu, reakcja skórna, ryzyko infekcji, stężenie leku w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenia hematologiczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 200 mg

Pregabalina (Linefor) została przebadana klinicznie na ponad 8900 pacjentach, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo, co pozwoliło na szczegółowe określenie profilu bezpieczeństwa leku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10 pacjentów), które w większości przypadków mają łagodne lub umiarkowane nasilenie. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie pregabaliny, w porównaniu do 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia stwierdzono zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Profil działań niepożądanych obejmuje szeroki zakres objawów, od zaburzeń neurologicznych (ataksy, parestezje, drgawki) i psychicznych (euforia, depresja, myśli samobójcze) po zaburzenia sercowo-naczyniowe, oddechowe, żołądkowo-jelitowe oraz reakcje skórne, z różną częstością występowania od bardzo często do bardzo rzadko.
anorgazmia, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne mięśni, dyskineza, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, leukopenia, neutropenia, niedoczulica, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezje, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole Teva 100 mg

Profil bezpieczeństwa pozakonazolu został szczegółowo oceniony zarówno dla zawiesiny doustnej (u ponad 2400 pacjentów i zdrowych ochotników), jak i tabletek dojelitowych. W badaniach klinicznych z tabletkami dojelitowymi (230 pacjentów w profilaktyce przeciwgrzybiczej oraz 127 w leczeniu inwazyjnej aspergilozy) najczęściej obserwowano ciężkie działania niepożądane takie jak nudności, wymioty, biegunka, gorączka oraz podwyższone stężenie bilirubiny. Stężenia osoczowe pozakonazolu są wyższe po podaniu tabletek dojelitowych niż zawiesiny, co może wpływać na profil bezpieczeństwa. Dawkowanie w profilaktyce wynosiło średnio 28 dni, z dawkami 200 mg lub 300 mg na dobę (z podwójną dawką w pierwszym dniu). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
bilirubina, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba refluksowa żołądkowo-przełykowa, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inwazyjna aspergiloza, koagulopatia, leukopenia, limfadenopatia, nadciśnienie płucne, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pancytopenia, pozakonazol w tabletkach dojelitowych, profilaktyka przeciwgrzybicza, pseudoaldosteronizm, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychotyczne, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawiesina doustna, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenox 5 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Tenox w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym zarówno często występujące objawy, jak senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie, jak i rzadsze, poważniejsze powikłania. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. kołatanie serca, arytmie, rzadko zawał mięśnia sercowego), neurologiczne (senność, zawroty głowy, bóle głowy, neuropatia obwodowa), psychiczne (depresja, lęk, bezsenność), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, zapalenie trzustki), wątrobowe (zapalenie wątroby, cholestaza) oraz skórne (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Obrzęk, zmęczenie i osłabienie są bardzo często obserwanymi objawami ogólnymi, które mogą wpływać na komfort życia pacjenta.
antagonista wapnia, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, drżenie, duszność, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nagłe zaczerwienienie, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nokturia, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, pokrzywka, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, świąd, szumy uszne, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramizek Combi 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramizek Combi łączy ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), co skutkuje złożonym profilem działań niepożądanych wynikającym z farmakokinetyki i farmakodynamiki obu składników. Ramipryl często wywołuje uporczywy, suchy kaszel, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemię oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia (≥1/1000 do <1/100) i neutropenia/agranulocytoza (≥1/10 000 do <1/1000). Poważne działania niepożądane obejmują udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, niewydolność nerek i wątroby oraz ciężkie reakcje skórne. Amlodypina najczęściej powoduje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz obrzęki obwodowe, z częstością występowania sięgającą ≥1/10. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, amlodypina, białkomocz, eozynofilia, fotodermatoza, ginekomastia, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, łuszczycopodobne zapalenie skóry, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, pęcherzyca, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, udar mózgu, zapalenie języka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Urokinase medac 50 000 j.m.

Urokinase medac, zawierający 50 000 j.m. ludzkiej urokinazy, jest lekiem fibrynolitycznym stosowanym do rozpuszczania zakrzepów, jednak jego podanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną, aktywne klinicznie krwawienia, tętniaki, malformacje tętniczo-żylne, nowotwory z ryzykiem krwotoku, obniżoną krzepliwość, leczenie przeciwzakrzepowe, ciężką trombocytopenię oraz stany samoistnej fibrynolizy. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe > 200 mmHg, rozkurczowe > 100 mmHg) oraz retinopatią nadciśnieniową III lub IV stopnia, ze względu na zwiększone ryzyko krwotoku mózgowego.
aortografia, działanie fibrynolityczne, incydent mózgowo-naczyniowy, krwawienie klinicznie istotne, krwotok mózgowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze niekontrolowane, nadwrażliwość, nowotwór wewnątrzczaszkowy, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie krwotoczne, proszek do sporządzania roztworu, punkcja lędźwiowa, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, retinopatia nadciśnieniowa, samoistna fibrynoliza, substancja czynna, terapia fibrynolityczna, trombocytopenia, urokinaza, zabieg neurochirurgiczny, zaburzenia krzepliwości krwi, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wsierdzia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Xyvelam 250 mg

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Xyvelam, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Na podstawie danych klinicznych i doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu, działania niepożądane klasyfikuje się od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do najważniejszych należą: zakażenia grzybicze (często), zaburzenia hematologiczne takie jak leukopenia, trombocytopenia (rzadko), reakcje nadwrażliwości w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia psychiczne (bezsenność, niepokój, reakcje psychotyczne), neurologiczne (ból głowy, drgawki, neuropatie), sercowo-naczyniowe (tachykardia, torsade de pointes, tętniak i rozwarstwienie aorty), żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty, rzekomobłoniaste zapalenie jelit), wątrobowe (zwiększenie enzymów wątrobowych, żółtaczka), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (zapalenie i zerwanie ścięgien, rabdomioliza) oraz nerkowe (ostra niewydolność nerek). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie nieodwracalne, długotrwałe działania niepożądane obejmujące układ nerwowy, mięśniowo-szkieletowy i sercowo-naczyniowy, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wiek powyżej 60 lat, choroby współistniejące czy stosowanie kortykosteroidów.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, antybiotyk fluorochinolonowy, arytmia komorowa, biegunka krwotoczna, częstoskurcz komorowy, drgawki, dyskineza, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, kandydoza, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, majaczenie, mioklonia, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja psychotyczna, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, śpiączka hipoglikemiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zerwanie ścięgna, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Methylprednisolone Sopharma 40 mg

Produkt leczniczy Methylprednisolone Sopharma, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg do wstrzykiwań, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi lekarza. Szczególnie niebezpieczne są powikłania związane z niewłaściwą drogą podania, taką jak dooponowe lub nadtwardówkowe, które mogą prowadzić do zapalenia pajęczynówki, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, niedowładu poprzecznego, drgawek, zaburzeń czucia oraz poważnych zaburzeń czynności żołądka, jelit i pęcherza moczowego. Częstość występowania tych powikłań nie została precyzyjnie określona. Ponadto, lek może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące układy: immunologiczny, endokrynologiczny, psychiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, mięśniowo-szkieletowy oraz skórny, z częstością występowania nieznaną na podstawie dostępnych danych.
centralna retinopatia surowicza, dyslipidemia, glikokortykosteroid, jaskra, lek przeciwcukrzycowy doustny, leukocytoza, lipomatoza nadtwardówkowa, martwica kości, metyloprednizolon, miopatia, nadciśnienie śródczaszkowe, nadciśnienie tętnicze, neuropatyczne zwyrodnienie stawów, niedoczynność przysadki mózgowej, niedowład poprzeczny, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, podanie dooponowe, porażenie poprzeczne, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie przełyku, wytrzeszcz, zaburzenia tolerancji glukozy, zaćma, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zasadowica hipokaliemiczna, zastoinowa niewydolność serca, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, złamanie patologiczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxyduo

Produkt leczniczy Oxyduo, zawierający chlorowodorek oksykodonu i chlorowodorek naloksonu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami oddechowymi (np. ciężkie zaburzenia czynności układu oddechowego, bezdech senny), schorzeniami neurologicznymi, układu krążenia, narządów wewnętrznych, endokrynologicznymi oraz u osób w podeszłym wieku i osłabionych. Najpoważniejszym ryzykiem jest depresja oddechowa, która może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia centralnie indukowanego bezdechu sennego (CSA) i hipoksemii związanej ze snem, zwłaszcza przy zwiększaniu dawki oksykodonu. W przypadku jednoczesnego stosowania Oxyduo z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami) istnieje ryzyko nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu, co wymaga ograniczenia takiej terapii do niezbędnego minimum oraz ścisłej obserwacji pacjenta.
benzodiazepiny, bezdech senny, centralny bezdech senny, choroba Addisona, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia nocna, inhibitory monoaminooksydazy, kamica żółciowa, nadciśnienie śródczaszkowe, nagłe zaśnięcie, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedrożność porażenna jelit, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk śluzowaty, psychoza toksyczna, rozrost gruczołu krokowego, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddechowe, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – KETREL XR

Produkt leczniczy KETREL XR (kwetiapina w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu) wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa w kontekście rozpoznania i dawki. Skuteczność i bezpieczeństwo długoterminowego stosowania w leczeniu wspomagającym ciężkich epizodów depresyjnych nie są jednoznacznie potwierdzone, natomiast potwierdzono je dla monoterapii u dorosłych. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych klinicznych oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost apetytu, podwyższone stężenie prolaktyny, objawy pozapiramidowe, wzrost ciśnienia tętniczego i zmiany w funkcji tarczycy. Ryzyko zachowań samobójczych jest podwyższone zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 lat, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej, szczególnie w początkowej fazie leczenia i po zmianie dawkowania. Monitorowanie parametrów metabolicznych (masa ciała, glikemia, lipidogram) jest niezbędne ze względu na ryzyko hiperglikemii, dyslipidemii i przyrostu masy ciała.
agranulocytoza, akatyzja, ciężka skórna reakcja niepożądana, ciężki epizod depresyjny, depresja w chorobie dwubiegunowej, duże zaburzenie depresyjne, dysfagia, dyskineza późna, działanie antycholinergiczne, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor enzymu wątrobowego, kardiomiopatia, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, napad padaczkowy, neutropenia ciężka, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, sedacja, senność, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zaparcie, zespół bezdechu sennego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexketoprofen Ketoflix 25 mg

Dexketoprofen Ketoflix w dawce 25 mg (36,90 mg deksketoprofenu z trometamolem) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla NLPZ, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi dotyczącymi przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, niestrawność oraz bóle brzucha. Szczególnie istotne jest ryzyko rozwoju choroby wrzodowej żołądka, perforacji i krwawień z przewodu pokarmowego, które u osób starszych mogą prowadzić do zgonu. Rzadziej obserwuje się zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, a także reakcje skórne, hematologiczne i neurologiczne, w tym bardzo rzadkie, ale ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Ponadto, stosowanie deksketoprofenu może wiązać się z obrzękami, nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca oraz zwiększonym ryzykiem zdarzeń zakrzepowych tętniczych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, deksketoprofen z trometamolem, hipoplazja szpiku, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z żołądka, małopłytkowość, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, reakcje hematologiczne, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia żołądka i jelit, zakrzepica tętnic, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kefrenex

Kefrenex (kwetiapina) wykazuje wielokierunkowe działanie farmakologiczne, co wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa u każdego pacjenta, uwzględniając rozpoznanie i stosowaną dawkę. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat jest niewskazane z powodu braku danych klinicznych oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, takich jak zwiększone łaknienie, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. U pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową obserwuje się zwiększone ryzyko objawów pozapiramidowych (EPS), a także ryzyko samobójstw, szczególnie w początkowej fazie leczenia i po zmianie dawki. Monitorowanie parametrów metabolicznych (masa ciała, glikemia, lipidogram) jest niezbędne, gdyż kwetiapina może powodować ich pogorszenie, w tym hiperglikemię i rozwój cukrzycy. W badaniach klinicznych odnotowano częstość występowania EPS, akatyzji, senności, niedociśnienia ortostatycznego oraz ryzyko zespołu bezdechu sennego, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. otyłość, płeć męska).
agranulocytoza, akatyzja, bezdech senny, choroba Parkinsona, ciężka neutropenia, ciężkie skórne działania niepożądane, depresja w chorobie afektywnej dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, kwetiapina, laktaza, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, otępienie, parkinsonizm, profil bezpieczeństwa, remisja, ryzyko samobójcze, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ictady 245 mg

Tenofowir dizoproksyl wykazuje niewielkie ryzyko interakcji farmakokinetycznych poprzez izoenzymy CYP450, jednak jego eliminacja głównie przez nerki predysponuje do interakcji z lekami nefrotoksycznymi oraz tymi konkurującymi o aktywne wydzielanie kanalikowe (np. cydofowir). Równoczesne stosowanie z dydanozyną jest przeciwwskazane ze względu na wzrost ekspozycji na dydanozynę o 40-60%, co zwiększa ryzyko zapalenia trzustki i kwasicy mleczanowej oraz może prowadzić do obniżenia liczby limfocytów CD4. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami proteazy HIV wzmocnionymi rytonawirem (np. lopinawir/rytonawir, darunawir/rytonawir, atazanawir/rytonawir), które podnoszą stężenia tenofowiru w osoczu o 22-37% (AUC) i wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek. Podobnie, skojarzenia z nowoczesnymi terapiami WZW C zawierającymi sofosbuwir/ledipaswir, sofosbuwir/welpataswir lub sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir mogą zwiększać AUC tenofowiru nawet o 65-98%, co wiąże się z ryzykiem nefrotoksyczności.
adefowir dipiwoksylu, alafenamid tenofowiru, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir/rytonawir, białka nośnikowe hOAT, biodostępność leku, cydofowir, darunawir rytonawir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, entekawir, enzymy wątrobowe, foskarnet, gancyklowir, indynawir, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, izoenzymy cytochromu P450, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, limfocyty CD4, lopinawir/rytonawir, metabolizm wątrobowy, metadon, nelfinawir, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, rybawiryna, ryfampicyna, sakwinawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sofosbuwir/welpataswir, takrolimus, tenofowir dizoproksyl, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cozaar 50 mg

Losartan potasowy, substancja czynna leku COZAAR 50 mg, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat), ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000). Wśród działań niepożądanych obserwowano m.in. niedokrwistość (często, przewlekła niewydolność serca), obrzęk naczynioruchowy (rzadko), depresję (częstość nieznana), zawroty głowy (często), niedociśnienie ortostatyczne (niezbyt często), zaburzenia czynności nerek i hiperkaliemię (często, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią). Hiperkaliemia > 5,5 mmol/l występowała u 9,9% pacjentów leczonych losartanem w porównaniu do 3,4% w grupie placebo, częściej przy dawce 150 mg niż 50 mg.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy (50 mg + 1000 mg) wykazuje profil bezpieczeństwa wynikający z farmakologii obu składników. Nie przeprowadzono badań klinicznych dla tej kombinacji w formie tabletek, jednak potwierdzono biorównoważność z jednoczesnym podawaniem sytagliptyny i metforminy osobno. Najistotniejsze działania niepożądane obejmują zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości, a także zwiększone ryzyko hipoglikemii, szczególnie przy współstosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliną (10,9%). Działania niepożądane sklasyfikowano według MedDRA i częstości występowania, m.in. trombocytopenia (rzadko), hipoglikemia i niedobór witaminy B12 (często), nudności, wymioty i biegunka (często lub niezbyt często), a także poważne reakcje skórne o nieznanej częstości. W badaniu TECOS u 7332 pacjentów stosujących sytagliptynę (100 mg/dobę lub 50 mg/dobę przy eGFR 30-50 ml/min/1,73 m²) częstość ciężkich działań niepożądanych była porównywalna z placebo, z hipoglikemią ciężką odpowiednio 2,7% vs. 2,5% u pacjentów stosujących insulinę/sulfonylomocznik oraz 1,0% vs. 0,7% u pozostałych. Zapalenie trzustki występowało u 0,3% leczonych sytagliptyną i 0,2% placebo.
artropatia, badanie TECOS, cukrzyca typu 2, działanie niepożądane, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aspicam Bio 7,5 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w trakcie terapii. Najczęściej dotyczą one przewodu pokarmowego, gdzie obserwuje się niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia oraz biegunkę (częstość bardzo częsta). Istotne jest ryzyko poważnych powikłań, takich jak choroba wrzodowa, perforacja i krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość niezbyt często, leukopenia i trombocytopenia rzadko, agranulocytoza bardzo rzadko), reakcje immunologiczne (reakcje alergiczne niezbyt często, anafilaktyczne o częstości nieznanej) oraz zaburzenia psychiczne i neurologiczne, takie jak ból głowy (często), zawroty głowy i senność (niezbyt często), a także rzadkie przypadki splątania i dezorientacji.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenia morfologii krwi, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zator tętnicy, zawał serca, zawroty głowy błędnikowe, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Sandoz 20 mg

Dazatynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, potwierdzony na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość) oraz wysięk opłucnowy i duszność, występujące bardzo często (≥1/10). Inne istotne działania obejmują krwotoki (również zagrażające życiu krwawienia z przewodu pokarmowego), zaburzenia sercowo-naczyniowe (zastoinowa niewydolność serca, arytmie, zawał mięśnia sercowego), infekcje (w tym posocznicę) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku wysięku osierdziowego, opłucnowego i nadciśnienia płucnego, a przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych występuje rzadziej (1,5% vs 19%).
dazatynib, dermatoza neutrofilowa, gorączka neutropeniczna, hiperurykemia, krwawienie śródczaszkowe, krwotok, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfadenopatia, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, neutropeniczne zapalenie jelit, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja zapalenia wątroby typu B, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Apap Direct Max 1000 mg

Paracetamol w preparacie Apap Direct Max 1000 mg, stosowany powszechnie jako lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy, charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane, zwłaszcza przy przedawkowaniu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania jako rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadkie (<1/10 000). Do najważniejszych należą: zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, zahamowanie czynności szpiku, małopłytkowość), obrzęki sercowe, ostre i przewlekłe zapalenie trzustki, objawy hepatotoksyczności (niewydolność, martwica, żółtaczka) pojawiające się 24-48 godzin po przedawkowaniu, reakcje skórne od świądu i wysypki po ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej nekrolizy naskórka oraz nefropatie i tubulopatie związane z długotrwałym stosowaniem. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność związaną z metabolitem NAPQI, który w warunkach przedawkowania prowadzi do uszkodzenia hepatocytów poprzez wyczerpanie zapasów glutationu wątrobowego.
Apap Direct Max, działanie nefrotoksyczne, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, konwencja MedDRA, małopłytkowość, martwica wątroby, N-acetylo-p-benzochinonoimina, nefropatia, niedokrwistość niehemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, pokrzywka, przedawkowanie substancji czynnej, przewlekła choroba nerek, toksyczna nekroliza naskórka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Działania niepożądane

Atazanawir, inhibitor proteazy HIV, stosowany jest w terapii skojarzonej zakażenia HIV, dostępny w dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg. Profil bezpieczeństwa opiera się na badaniach klinicznych u 1806 dorosłych pacjentów, gdzie dawki wynosiły 400 mg atazanawiru raz dziennie lub 300 mg atazanawiru z 100 mg rytonawiru. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13-19%), z wyższą częstością żółtaczki u pacjentów stosujących atazanawir z rytonawirem (19% vs 13%). Istotnym problemem jest bardzo częste (87%) zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, głównie pośredniej, z 37% pacjentów doświadczających stopnia 3-4, a u 6% stopnia 4. Wzrost aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) stopnia 3-4 wraz ze wzrostem bilirubiny stopnia 3-4 występował u 2% pacjentów, co może wskazywać na poważne uszkodzenie wątroby. Dodatkowo, u pacjentów z współistniejącym zakażeniem HBV lub HCV obserwowano częstsze zwiększenie aktywności aminotransferaz, bez różnic w częstości hiperbilirubinemii.
aminotransferazy, amylaza, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, działanie niepożądane, HIV, inhibitor proteazy HIV, kamica nerkowa, kamica żółciowa, krwiomocz, lek przeciwretrowirusowy, martwica kości, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, rytonawir, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsades de pointes, wydłużenie odcinka QT, wykwit skórny, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby typu B, zastój żółci, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Quetiapine Fair-Med

Quetiapine Fair-Med wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa u każdego pacjenta, uwzględniając rozpoznanie i dawkę leku. Nie jest zalecana u osób poniżej 18 roku życia z powodu braku danych klinicznych oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, takich jak wzrost apetytu, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, objawy pozapiramidowe, drażliwość oraz podwyższone ciśnienie krwi. Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało zbadane powyżej 26 tygodni, a wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny pozostaje nieznany. U pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i depresją obserwuje się zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej. Ryzyko to dotyczy także pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi oraz po nagłym odstawieniu leku. W badaniach klinicznych u młodych pacjentów (<25 lat) odnotowano wzrost częstości zachowań samobójczych (3,0% vs. 0% placebo). Kwetiapina może powodować objawy pozapiramidowe, akatyzję, senność, niedociśnienie ortostatyczne oraz zespół bezdechu sennego, szczególnie na początku terapii lub przy zmianie dawki. Zaleca się monitorowanie parametrów metabolicznych, w tym masy ciała, glikemii i profilu lipidowego, ze względu na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy i dyslipidemii.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, epizod maniakalny, hiperglikemia, jaskra wąskiego kąta, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, laktoza jednowodna, napad padaczkowy, neutropenia ciężka, niedociśnienie ortostatyczne, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, prolaktyna, schizofrenia, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółcień pomarańczowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Curacne 5 mg 5 mg

Izotretynoina (Curacne 5 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie dotyczących skóry i błon śluzowych, takich jak suchość skóry, zapalenie warg, spojówek i nosa, których nasilenie jest zależne od dawki. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z MedDRA, obejmując m.in. bardzo częste zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, przyspieszone OB, małopłytkowość), podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz objawy ze strony oczu (zapalenie powiek, suchość oczu). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak zapalenie naczyń, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia psychiczne (depresja, myśli samobójcze), a także zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, hiperurykemia) i neurologiczne (nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, drgawki).
alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferazy, bakterie Gram-dodatnie, białkomocz, dystrofia paznokci, ginekomastia, hiperurykemia, hirsutyzm, izotretynoina, kinaza kreatynowa, konwencja MedDRA, krwiomocz, krwotok żołądkowo-jelitowy, limfadenopatia, lipoproteiny wysokiej gęstości, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadpłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, odczyn Biernackiego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, ślepota barw, suchość błon śluzowych, suchość oczu, suchość skóry, światłowstręt, tarcza zastoinowa, trądzik piorunujący, trójglicerydy, zaćma, zapalenie cewki moczowej, zapalenie czerwieni warg, zapalenie jelita krętego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zapalenie warg, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowatość Wegenera, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alikval Duo 50 mg + 1000 mg

Alikval Duo, zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 6197 pacjentów, z czego 3698 otrzymywało wildagliptynę/metforminę. Produkt jest biorównoważny z jednoczesnym podawaniem składników osobno. Najczęściej obserwowane działania niepożądane miały charakter łagodny i przemijający, bez konieczności przerwania terapii. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od wieku, etniczności, czasu terapii czy dawki. Kluczowe ryzyka to zapalenie trzustki związane z wildagliptyną oraz kwasica mleczanowa przy metforminie, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Częstość występowania działań niepożądanych obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych, zawroty głowy, bóle głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka, nudności) oraz reakcje skórne (świąd, wysypka). Hipoglikemia występowała niezbyt często (np. 1% w skojarzeniu z metforminą), a zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 było bardzo rzadkie.
aminotransferaza, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica mleczanowa, niedokrwistość megaloblastyczna, nieprawidłowe próby wątrobowe, obrzęk naczynioruchowy, pemfigoid pęcherzowy, podmiot odpowiedzialny, podwyższone aminotransferazy, profil bezpieczeństwa leku, wildagliptyna z metforminą, zaburzenia czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń skóry, zapalenie nosogardzieli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, złuszczające zmiany skórne, zmniejszenie wchłaniania witaminy B12
Leksykon leków
Działania niepożądane – Simvachol 40 mg

Profil bezpieczeństwa symwastatyny został oceniony w dużych, długoterminowych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4444). W badaniu HPS, pacjenci otrzymujący symwastatynę 40 mg/dobę (n=10 269) wykazywali porównywalny profil bezpieczeństwa do grupy placebo (n=10 267) podczas średnio 5-letniej obserwacji. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 4,8% w grupie symwastatyny i 5,1% w grupie placebo. Częstość miopatii była <0,1%, a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) wystąpiło u 0,21% pacjentów leczonych symwastatyną, w porównaniu do 0,09% w grupie placebo. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym była miopatia, która w rzadkich przypadkach prowadziła do rabdomiolizy z ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Hepatotoksyczność objawiała się rzadko zapaleniem wątroby i bardzo rzadko niewydolnością wątroby, potencjalnie śmiertelną.
aminotransferazy, anafilaksja, bezsenność, cukrzyca, depresja, ginekomastia, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, kinaza kreatynowa, mioglobinuria, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, parestezje, personel medyczny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia erekcji, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zmiany liszajowate
Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 250 mg

Metyloprednizolon (Meprelon), jako silny kortykosteroid, wywołuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zależą od dawki i czasu terapii. Wśród hematologicznych efektów obserwuje się leukocytozę, limfopenię, eozynopenię, polyglobulię, trombocytopenię oraz trombocytozę. Szczególnie niebezpieczne są reakcje anafilaktyczne z zapaścią krążeniową, zatrzymaniem akcji serca i skurczem oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową. Lek osłabia odporność, zwiększając ryzyko ciężkich zakażeń wirusowych (np. ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec) oraz maskuje objawy infekcji. Metyloprednizolon może indukować przełom guza chromochłonnego, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga, zaburzenia hormonalne (brak miesiączki, hirsutyzm, zaburzenia wzwodu) oraz u dzieci zahamowanie wzrostu. Wśród działań metabolicznych dominują retencja sodu z obrzękami, hipokaliemia, obniżona tolerancja glukozy, cukrzyca, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia.
astma oskrzelowa, centralna retinopatia surowicza, depresja, eozynopenia, guz chromochłonny, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, hirsutyzm, jałowa martwica kości, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, leukocytoza, limfopenia, metyloprednizolon, miastenia, miopatia steroidowa, nadciśnienie tętnicze, opryszczka, osłabienie odporności, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, półpasiec, polyglobulia, przełom miasteniczny, reakcja anafilaktyczna, rozedma pęcherzykowa jelit, rozstępy, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, trądzik steroidowy, trombocytopenia, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wrzód żołądka i jelit, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza