zapalenie trzustki

Zapalenie trzustki to stan zapalny narządu, który może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. Ostre zapalenie trzustki charakteryzuje się nagłym początkiem, silnym bólem brzucha, często promieniującym do pleców, oraz podwyższonym poziomem enzymów trzustkowych w surowicy. Główne przyczyny to kamica żółciowa i nadużywanie alkoholu, które odpowiadają za około 70-80% przypadków.

Przewlekłe zapalenie trzustki rozwija się stopniowo i prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia miąższu narządu, włóknienia oraz upośledzenia funkcji zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczej. Skutkuje to zaburzeniami trawienia, niedożywieniem i cukrzycą. Długotrwałe nadużywanie alkoholu pozostaje główną przyczyną tej postaci choroby.

Diagnostyka zapalenia trzustki opiera się na badaniach laboratoryjnych (lipaza, amylaza), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, MRI) oraz ocenie klinicznej. Leczenie ostrego zapalenia jest głównie objawowe i obejmuje nawodnienie, leczenie przeciwbólowe oraz czasowe wstrzymanie żywienia doustnego. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii. Leczenie przewlekłego zapalenia koncentruje się na łagodzeniu objawów, suplementacji enzymów trzustkowych oraz modyfikacji stylu życia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Apap Przeziębienie CAPS 500 mg + 6,1 mg

Lek Apap Przeziębienie CAPS zawiera paracetamol (500 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (6,1 mg), co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych charakterystycznych dla obu substancji. Paracetamol może rzadko powodować poważne zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, agranulocytoza, leukopenia), obrzęki sercowo-naczyniowe, ostre i przewlekłe zapalenie trzustki, krwotoki, a także hepatotoksyczność objawiającą się niewydolnością, martwicą i żółtaczką wątroby. Dodatkowo, rzadko obserwuje się reakcje skórne (świąd, pokrzywka, ciężkie reakcje), nefropatie oraz bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny i obrzęk krtani. Fenylefryna często wywołuje nudności, wymioty i zaburzenia trawienia, a rzadko reakcje alergiczne, podwyższenie ciśnienia tętniczego, tachykardię, zaburzenia rytmu serca oraz objawy ze strony układu nerwowego, takie jak lęk i bezsenność. Zatrzymanie moczu występuje z częstością nieznaną, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu moczowego.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, chlorowodorek fenylefryny, jadłowstręt, kołatanie serca, krwotok, lęk, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, plamica, pokrzywka, przerost prostaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, świąd, szpik kostny, tachykardia, tubulopatia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramicor 2,5 mg

Lek Ramicor (ramipryl) dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są uporczywy suchy kaszel oraz hipotonia, występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Ciężkie powikłania obejmują obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemię, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenię i agranulocytozę. Zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia (często ≥1/100 do <1/10), leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100) oraz aplazja szpiku i pancytopenia (rzadko ≥1/10 000 do <1/1000), stanowią istotne ryzyko, które wymaga regularnej kontroli morfologii krwi.
agranulocytoza, aplazja szpiku, drżenie, działanie niepożądane, eozynofilia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, leukopenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, przekrwienie, ramipryl, reakcja alergiczna, suchy kaszel, tachykardia, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Axotret 20 mg

Izotretynoina (Axotret) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawką leku. Najczęściej obserwuje się objawy dermatologiczne, takie jak suchość skóry i błon śluzowych, zapalenie czerwieni wargowej, złuszczanie skóry oraz świąd (≥1/10). Rzadziej występują łysienie (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadkie, ale poważne reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczno-rozpływna martwica naskórka. W obrębie narządu wzroku często pojawiają się zapalenie powiek, spojówek, suchość i podrażnienie oka (≥1/10), natomiast bardzo rzadko (≤1/10 000) mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak obrzęk tarczy nerwu wzrokowego czy zaćma. Zaburzenia psychiczne, w tym depresja i zmiany nastroju, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), zaś myśli i próby samobójcze oraz zaburzenia psychotyczne są bardzo rzadkie (≤1/10 000) i wymagają natychmiastowego przerwania terapii oraz konsultacji psychiatrycznej.
ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca, depresja, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, izotretynoina, kłębuszkowe zapalenie nerek, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, łysienie, myśli samobójcze, neutropenia, niedokrwistość, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, zaburzenie erekcji, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie powiek, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększona aktywność aminotransferaz, zwiększone stężenie trójglicerydów
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Bluefish 15 mg

Rywaroksaban, oceniany w badaniach klinicznych fazy II i III na 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentach pediatrycznych, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim ryzykiem krwawień, które są najczęstszym działaniem niepożądanym. Najczęściej obserwowane krwawienia to epistaksja (4,5%) oraz krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%). U dzieci i młodzieży częstość epistaksji wynosiła 11,2%, a inne częste działania niepożądane to ból głowy (16,7%), gorączka (11,7%) i wymioty (10,7%). Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami krzepnięcia, chorobami nerek lub wątroby oraz u osób stosujących leki wpływające na hemostazę. Powikłania krwotoczne mogą prowadzić do niedokrwistości, zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek oraz nefropatii związanej z antykoagulantami, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego pacjentów.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, antagonista witaminy K, hemostaza, hiperbilirubinemia, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nefropatia związana z antykoagulantami, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, polekowe uszkodzenie wątroby, rumień wielopostaciowy, rywaroksaban, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zahron Combi 10 mg + 5 mg

Lek Zahron Combi to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz amlodypinę bezylan, stosowany w leczeniu hipercholesterolemii i nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych odpowiada znanym efektom obu substancji czynnych, z rozuwastatyną wywołującą m.in. miopatię, rabdomiolizę (rzadko), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (często) oraz ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 (często), szczególnie u pacjentów z podwyższonym BMI i glikemią na czczo. Amlodypina natomiast często powoduje obrzęki obwodowe, uderzenia gorąca, kołatanie serca oraz bóle i zawroty głowy, a także senność. Bardzo rzadkie, ale poważne działania niepożądane amlodypiny obejmują zawał mięśnia sercowego, arytmię, zapalenie naczyń, trzustki i wątroby, wymagające pilnej interwencji.
amlodypina bezylan, arytmia, bloker kanałów wapniowych, cukrzyca typu 2, częstomocz, dyspepsja, enzym wątrobowy, ginekomastia, hematuria, hipercholesterolemia, hiperglikemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukopenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezje, polineuropatia, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, statyna, trombocytopenia, wazodylatacja, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosutinib Zentiva 500 mg

Profil bezpieczeństwa bosutynibu został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 1372 pacjentów z białaczką, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę leku w monoterapii, z medianą czasu leczenia wynoszącą 26,3 miesiąca (zakres 0,03–170,49 miesiąca). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥20% pacjentów) były biegunka (80,4%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%), wzrost aktywności AlAT (28,0%), niedokrwistość (27,2%), gorączka (23,4%), wzrost aktywności AspAT (22,5%), zmęczenie (32,0%) oraz ból głowy (20,3%). Działania niepożądane stopnia 3. lub 4. wystąpiły u 68,7% pacjentów, z najczęstszymi zdarzeniami takimi jak małopłytkowość (19,7%), wzrost aktywności AlAT (14,6%), neutropenia (10,6%), biegunka (10,6%) i niedokrwistość (10,3%). Mediana czasu do wystąpienia niedokrwistości wynosiła 29 dni, neutropenii 56 dni, a małopłytkowości 28 dni, z medianą czasu trwania zdarzeń od 15 do 22 dni. Zgłoszono także rzadkie przypadki polekowego uszkodzenia wątroby (0,1%) oraz reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B, które mogły prowadzić do ciężkich powikłań.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, białaczka, biegunka, ból brzucha, bosutynib, chromosom Philadelphia, dysfagia, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hepatotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność wątroby, ostre uszkodzenie nerek, piorunujące zapalenie wątroby, płyn w jamie opłucnej, polekowe uszkodzenie wątroby, przeszczepienie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trądzik, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nosogardzieli, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kwetaplex

Profil bezpieczeństwa kwetiapiny (Kwetaplex) wymaga indywidualnej oceny w zależności od wskazań i dawki stosowanej u pacjenta. Lek nie jest zalecany u osób poniżej 18 lat ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost apetytu, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, objawy pozapiramidowe, drażliwość oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży obserwowano także zmiany w funkcji tarczycy. U pacjentów z chorobą dwubiegunową, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, kwetiapina wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych (3,0% vs 0% placebo). Zaleca się ścisłą kontrolę kliniczną, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawki, oraz edukację pacjentów i opiekunów w zakresie monitorowania objawów nasilenia choroby i myśli samobójczych. Ponadto, kwetiapina może powodować pogorszenie profilu metabolicznego, w tym wzrost masy ciała, hiperglikemię, zaburzenia lipidowe (wzrost triglicerydów, cholesterolu LDL i całkowitego, spadek HDL), co wymaga regularnego monitorowania parametrów metabolicznych i odpowiednich interwencji klinicznych.
agranulocytoza, akatyzja, cholesterol HDL, cholesterol LDL, czynność tarczycy, depresja w chorobie dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, kwetiapina, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, polidypsja, polifagia, poliuria, prolaktyna, remisja, schizofrenia, toksyczna martwica naskórka, triglicerydy, zaburzenie maniakalne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramizek Plus 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), co determinuje specyficzny profil działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy, zawroty głowy, niedociśnienie, zimne kończyny, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia), osłabienie i zmęczenie. Ramipryl może wywoływać uporczywy suchy kaszel oraz niedociśnienie tętnicze. Szczególnie istotne klinicznie działania niepożądane obejmują obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemię, zaburzenia funkcji nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczną nekrolizę naskórka) oraz neutropenię/agranulocytozę. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA i wynosi od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000).
agranulocytoza, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol, ból głowy, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, depresja, dolegliwości przewodu pokarmowego, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, jadłowstręt, koszmary senne, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedobór G-6PDH, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, ramipryl, splątanie, suchy kaszel, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Eslibon 200 mg

Octan eslikarbazepiny (Eslibon) stosowany w leczeniu napadów częściowych u pacjentów z padaczką wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków przeciwpadaczkowych, z objawami najczęściej łagodnymi do umiarkowanych, pojawiającymi się głównie w początkowych tygodniach terapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to zawroty głowy, senność, ból głowy i nudności, występujące u mniej niż 3% pacjentów. Wśród poważniejszych działań odnotowano hiponatremię, zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu PR i blok przedsionkowo-komorowy), a także rzadkie reakcje alergiczne i hematologiczne, takie jak niedokrwistość, małopłytkowość i leukopenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z karbamazepiną, które zwiększają częstość występowania podwójnego widzenia (11,4%), nieprawidłowej koordynacji (6,7%) oraz zawrotów głowy (30,0%). Monitorowanie EKG jest wskazane u pacjentów z ryzykiem zaburzeń przewodnictwa.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfagia, dyspepsja, hiponatremia, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, małopłytkowość, napad częściowy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, octan eslikarbazepiny, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, padaczka, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość w jamie ustnej, toczeń rumieniowaty układowy, wymioty, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszona gęstość mineralna kości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Asbima 5 mg + 80 mg

Lek Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu badaniach klinicznych na 5175 pacjentach, z czego 2613 otrzymywało terapię skojarzoną. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zapalenie części nosowej gardła, grypę, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej przy stosowaniu leku złożonego (średnia częstość 5,1%) niż przy monoterapii amlodypiną. Działania niepożądane hematologiczne obejmują zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu (walsartan), leukopenię (amlodypina, bardzo rzadko), neutropenię (walsartan, częstość nieznana) oraz małopłytkowość z plamicą (amlodypina i walsartan). W układzie sercowo-naczyniowym obserwowano niedociśnienie ortostatyczne, kołatanie serca (amlodypina – często), zaburzenia rytmu (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków – bardzo rzadko) oraz rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego i zapalenia naczyń.
amlodypina i walsartan, bilirubina w surowicy, bradykardia, choroba posurowicza, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hematokryt, hiperglikemia, hiperkaliemia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, tachykardia komorowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie naczyń, zapalenie nosowej części gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Apra-swift 15 mg

Lek Apra-swift (arypiprazol) dostępny jest w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 30 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w badaniach klinicznych były akatyzja oraz nudności, występujące u ponad 3% pacjentów. Profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, dyskinezy późne, dystonia, zaburzenia sercowo-naczyniowe (w tym wydłużenie QT, torsade de pointes, nagły zgon sercowy), żylna choroba zakrzepowo-zatorowa oraz ciężkie reakcje skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona. Monitorowanie pacjentów powinno obejmować ocenę neurologiczną, metaboliczną (masa ciała, glikemia, profil lipidowy), kardiologiczną (ciśnienie tętnicze, EKG) oraz psychologiczną, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka samobójstwa i objawów NMS.
akatyzja, aminotransferazy, arypiprazol, aspartam, demencja, dysfagia, dyskineza późna, dystonia, fosfokinaza kreatynowa, hemoglobina glikowana, hipertermia, hipotonia ortostatyczna, laktoza jednowodna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, przełom jaskrowy, rabdomioliza, szczękościsk, torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT, wysypka polekowa, zaburzenia pozapiramidowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół odstawienny noworodków, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Egzysta 300 mg

Pregabalina, zawarta w produkcie leczniczym Egzysta, została przebadana klinicznie u ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Działania niepożądane pregabaliny są zwykle łagodne do umiarkowanych, z odsetkiem przerwania terapii wynoszącym 12% w porównaniu do 5% w grupie placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które również stanowią główne przyczyny odstawienia leku. W terapii ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym nasiloną senność. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując szeroki zakres objawów ze strony układów: nerwowego, psychicznego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, skórnego i innych.
anizokoria, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, diplopia, drgawki, dysfagia, dysgeusia, dyzartria, dyzuria, encefalopatia, euforia, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, halucynacje, hiperkineza, hipoestezja, hipoglikemia, hiporefleksja, jadłowstręt, jaskrawe widzenie, krwiomocz, myśli samobójcze, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, skurcz oskrzeli, splątanie, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmix Plus 80 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 25 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z danymi z badań klinicznych oraz doświadczeniem po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach kontrolowanych z udziałem 1471 pacjentów częstość działań niepożądanych była porównywalna między grupą stosującą kombinację telmisartanu z hydrochlorotiazydem a grupą stosującą sam telmisartan. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwowano ciężki obrzęk naczynioruchowy, który w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), hiponatremię, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, a także reakcje skórne takie jak rumień, świąd i pokrzywka. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipowolemię i zaburzenia elektrolitowe, a także wiązać się z ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów pod kątem tych powikłań.
agranulocytoza, cukromocz, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemie, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alventa 75 mg

Alventa, zawierająca wenlafaksynę chlorowodorek w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Inne często występujące objawy obejmują bezsenność, zawroty głowy, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, zmniejszenie apetytu, zaparcia oraz zmęczenie. Rzadziej zgłaszane, ale istotne działania niepożądane to m.in. agranulocytoza, pancytopenia, reakcje anafilaktyczne, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia rytmu serca (w tym torsade de pointes), a także zaburzenia psychiczne, takie jak mania, omamy, myśli i zachowania samobójcze. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (6-17 lat) jest podobny do dorosłych, z dodatkowymi objawami jak ból brzucha, pobudzenie, wybroczyny i krwawienia z nosa oraz zwiększoną częstością myśli samobójczych i samookaleczeń.
agranulocytoza, akatyzja, ból głowy, bruksizm, depersonalizacja, duszność, dysfagia, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hipertonia, hipomania, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z błon śluzowych, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, majaczenie, mania, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obniżone libido, omdlenie, pancytopenia, parestezje, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz miokloniczny, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenie akomodacji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty błędnikowe, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 10 mg + 5 mg

Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT to lek łączący lizynopryl (inhibitor ACE) i amlodypinę (bloker kanału wapniowego), dostępny w dawkach 10 mg+5 mg, 20 mg+10 mg oraz 20 mg+5 mg. Terapia skojarzona wymaga monitorowania ze względu na potencjalne działania niepożądane, które są zazwyczaj łagodne i przemijające, najczęściej ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%). Istotne są jednak poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość hemolityczna, a także reakcje anafilaktyczne i zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) prowadzący do hiponatremii. Należy również monitorować metabolizm glukozy i elektrolitów, gdyż mogą wystąpić hipoglikemia, hiperglikemia, hiperkaliemia i hiponatremia.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, amlodypina, ból głowy, eozynofilia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent mózgowo-naczyniowy, kołatanie serca, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, mocznica, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk Quinckego, odczyn Biernackiego, ostra niewydolność nerek, parestezje, pęcherzyca, podwójne widzenie, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atywia Daily

Przed rozpoczęciem terapii produktem Atywia Daily (etynyloestradiol 0,03 mg + dienogest 2 mg) konieczna jest szczegółowa ocena stanu zdrowia pacjentki oraz omówienie zasadności stosowania, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Produkt zwiększa ryzyko ŻChZZ 1,6-krotnie w porównaniu do antykoncepcji bezhormonalnej, z częstością 8-11 przypadków na 10 000 kobiet rocznie (w porównaniu do 6 przypadków na 10 000 dla preparatów z lewonorgestrelem). Ryzyko jest najwyższe w pierwszym roku stosowania oraz po przerwie ≥4 tygodni. Przeciwwskazaniem do stosowania są m.in. stany po zakrzepicy, otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, wiek >35 lat oraz inne choroby predysponujące do zakrzepicy. Pacjentki powinny być poinformowane o objawach zakrzepicy i konieczności natychmiastowej konsultacji lekarskiej w przypadku ich wystąpienia. Ponadto, stosowanie Atywia Daily wiąże się ze zwiększonym ryzykiem tętniczych incydentów zakrzepowo-zatorowych (np. zawał mięśnia sercowego, udar), szczególnie u kobiet z czynnikami ryzyka takimi jak palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, migrena z aurą czy wiek >35 lat.
anemia sierpowatokrwinkowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, dienogest, etynyloestradiol, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, krwawienie śródcykliczne, krwioplucie, migrena z aurą, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, otoskleroza, otyłość, padaczka, pląsawica Sydenhama, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, rak wątroby, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, włókniakomięśniak macicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik masy ciała, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożone hormonalne środki antykoncepcyjne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Memolek 10 mg

Memolek, zawierający 10 mg memantyny chlorowodorku (ekwiwalent 8,31 mg memantyny), stosowany w leczeniu otępienia, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi na 1784 pacjentach leczonych memantyną oraz 1595 pacjentach placebo. Częstość działań niepożądanych była porównywalna w obu grupach, a objawy miały przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane w grupie memantyny to zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia psychiczne (senność, splątanie, omamy, reakcje psychotyczne), neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia równowagi, napady padaczkowe), naczyniowe (nadciśnienie, zakrzepica), wątrobowe (zwiększenie enzymów, zapalenie wątroby) oraz żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wymioty, zapalenie trzustki). Wskazane jest monitorowanie pacjentów, zwłaszcza z ciężkim przebiegiem choroby Alzheimera, chorobami sercowo-naczyniowymi, padaczką lub zaburzeniami wątroby.
choroba Alzheimera, duszność, enzymy wątrobowe, memantyna chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napady padaczkowe, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, omamy, otępienie, reakcja alergiczna, reakcje psychotyczne, splątanie, zaburzenia koordynacji, zaburzenia równowagi, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axotret

Izotretynoina (Axotret) jest lekiem o silnym działaniu teratogennym, wskazanym do leczenia ciężkich postaci trądziku opornych na standardowe terapie. Stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym wymaga ścisłego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży, obejmującego skuteczną antykoncepcję przez minimum 1 miesiąc przed, w trakcie oraz 1 miesiąc po zakończeniu terapii, regularne testy ciążowe o czułości co najmniej 25 mlU/ml oraz comiesięczne wizyty kontrolne. Terapia jest bezwzględnie przeciwwskazana u kobiet w ciąży, a w przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia należy natychmiast przerwać podawanie leku i skierować pacjentkę do specjalisty. Mężczyźni powinni unikać przekazywania leku innym osobom i nie być dawcami krwi podczas terapii oraz przez 1 miesiąc po jej zakończeniu. Izotretynoina może powodować liczne działania niepożądane, w tym zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, myśli samobójcze), reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia okulistyczne (suchość oczu, pogorszenie widzenia w ciemnościach), bóle mięśni i stawów oraz rzadkie przypadki łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego.
alergiczne zapalenie naczyń, choroba jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężki trądzik, cukrzyca, działanie teratogenne, fosfokinaza kreatynowa, hipertrójglicerydemia, izotretynoina, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, lek przeciwbakteryjny, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, otyłość, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja anafilaktyczna, rezonans magnetyczny, rumień wielopostaciowy, ślepota zmierzchowa, trądzik bliznowaty, trądzik guzkowy, trądzik skupiony, zaburzenia metabolizmu lipidów, zapalenie rogówki, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Exbol 37,5 mg + 325 mg

Przedawkowanie leku Exbol, zawierającego tramadol i paracetamol, stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, manifestujące się objawami wynikającymi z toksycznego działania obu składników. Tramadol wywołuje objawy ośrodkowe, takie jak zwężenie źrenic, wymioty, zapaść sercowo-naczyniową, zaburzenia świadomości, drgawki toniczno-kloniczne, depresję oddechową oraz zespół serotoninowy. Paracetamol natomiast powoduje hepatotoksyczność, której wczesne objawy (0-24h) to bladość powłok, nudności, wymioty, jadłowstręt i ból brzucha, a późne (12-48h) obejmują uszkodzenie wątroby, kwasicę metaboliczną, niewydolność wątroby z encefalopatią, ostrą niewydolność nerek oraz zaburzenia rytmu serca. Dawka toksyczna paracetamolu u dorosłych wynosi ≥7,5-10 g, a u dzieci ≥150 mg/kg. Mechanizm toksyczności paracetamolu opiera się na nieodwracalnym wiązaniu toksycznych metabolitów z tkanką wątrobową, co prowadzi do jej uszkodzenia.
dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, encefalopatia, jadłowstręt, kwasica metaboliczna, martwica kanalików nerkowych, metionina, N-acetylocysteina, nalokson, niewydolność wątroby, nomogram przedawkowania paracetamolu, ostra niewydolność nerek, paracetamol, płukanie żołądka, przedawkowanie tramadolu, tramadolu chlorowodorek, uszkodzenie wątroby, zaburzenia metabolizmu glukozy, zapalenie trzustki, zapaść sercowo-naczyniowa, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic
Leksykon leków
Działania niepożądane – Areplex 75 mg

Klopidogrel, substancja czynna leku Areplex (tabletki powlekane 75 mg), był szeroko badany u ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 leczonych było przez co najmniej rok. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie, które najczęściej występuje w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE częstość krwawień wynosiła 9,3% zarówno dla klopidogrelu, jak i ASA, z podobnym odsetkiem ciężkich krwawień. W badaniach CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A odnotowano wzrost ryzyka krwawień przy terapii skojarzonej klopidogrel + ASA, zwłaszcza w przewodzie pokarmowym (3,5% vs 1,8%) oraz krwawieniach wewnątrzczaszkowych (1,4% vs 0,8%), jednak bez istotnego wzrostu krwawień śmiertelnych. Intensywne leczenie przeciwpłytkowe trzema lekami (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym zwiększało ryzyko krwawień (OR 2,54, 95% CI 2,05-3,16, p<0,0001).
agranulocytoza, autoimmunologiczny zespół insulinowy, choroba posurowicza, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, granulocytopenia, hemofilia nabyta A, hipoglikemia, klopidogrel, krwawienie, krwawienie dostawowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leukopenia, limfocytowe zapalenie jelita grubego, liszaj płaski, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, pomostowanie tętnic wieńcowych, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar niedokrwienny mózgu, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Ukąszenie skorpiona – Diagnostyka i diagnoza

Diagnostyka ukąszenia skorpiona opiera się przede wszystkim na wywiadzie epidemiologicznym, objawach klinicznych oraz badaniu fizykalnym, w tym charakterystycznym „tap teście” nasilającym ból w miejscu ukąszenia. Objawy neurotoksyczne, szczególnie po ukąszeniach gatunków takich jak Centruroides sculpturatus, obejmują ból, parestezje, drżenia mięśni, zaburzenia ruchów gałek ocznych, ślinotok, a w ciężkich przypadkach niewydolność oddechową i wielonarządową. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić ukąszenia innych stawonogów, reakcje alergiczne oraz neuropatie. U dzieci, zwłaszcza poniżej 6 roku życia, objawy mogą rozwijać się szybciej i mieć cięższy przebieg, co wymaga natychmiastowej konsultacji medycznej. W USA jedynym skorpionem o jadowitości zagrażającej życiu jest Centruroides exilicauda (dawniej C. sculpturatus), a w innych regionach świata, takich jak Turcja czy Indie, występują inne jadowite gatunki wymagające specyficznego leczenia.
aminotransferazy, anafilaksja, badanie obrazowe, drżenie mięśni, dysfagia, echokardiografia, elektrokardiografia, elektrolity, frakcja wyrzutowa, gazometria krwi tętniczej, hemoglobinuria, hemoliza, hiperestezja, hiperglikemia, interleukina, katecholaminy, kwasica metaboliczna, mioglobinuria, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niewydolność nerek, obrzęk płuc, parametry krzepnięcia, parestezje, rabdomioliza, reakcja alergiczna, ślinotok, test immunoenzymatyczny, tężec, zaburzenie rytmu, zakażenie miejscowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zatrucie jadem
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Grofibrat 200 200 mg

Lek Grofibrat 200 zawiera 200 mg mikronizowanego fenofibratu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fenofibrat lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (102,0 mg/kapsułkę). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują niewydolność wątroby (w tym żółciową marskość), niewyjaśnione zaburzenia funkcji wątroby, chorobę pęcherzyka żółciowego, ciężką niewydolność nerek z eGFR <30 ml/min/1,73 m² oraz przeszłe reakcje fototoksyczne lub uczulenie na światło związane z fibratami lub ketoprofenem. Przewlekłe i ostre zapalenie trzustki również stanowi przeciwwskazanie, z wyjątkiem ostrego zapalenia trzustki wywołanego ciężką hipertrójglicerydemią, gdzie fenofibrat może być rozważany pod ścisłą kontrolą lekarską.
choroba pęcherzyka żółciowego, enzym wątrobowy, fenofibrat mikronizowany, fibrat, filtracja kłębuszkowa, fotouczulenie, Grofibrat, hipertrójglicerydemia, kamienie żółciowe, ketoprofen, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość żółciowa wątroby, metabolit fenofibratu, metabolizm fenofibratu, nadwrażliwość na fenofibrat, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr krzepnięcia, parametr nerkowy, pochodna kumaryny, reakcja fototoksyczna, substancja czynna, terapia fenofibratem, zaburzenie funkcji wątroby, zapalenie trzustki
Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Zonisamid, pochodna benzizoksazolu z grupą sulfonamidową, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, reakcje alergiczne oraz poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia). U pacjentów leczonych zonisamidem obserwowano także zespół ostrej krótkowzroczności z jaskrą wtórną zamykającego się kąta, objawiający się nagłym spadkiem ostrości wzroku, bólem oczu, spłyceniem komory przedniej i wzrostem ciśnienia śródgałkowego. Wystąpienie tych objawów wymaga natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia terapii obniżającej ciśnienie śródgałkowe. Ponadto, u pacjentów stosujących zonisamid odnotowano zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, co wymaga regularnej oceny stanu psychicznego oraz edukacji pacjentów i opiekunów w zakresie wczesnego rozpoznawania tych objawów.
acetazolamid, agranulocytoza, aldolaza, amylaza trzustkowa, anhydraza węglanowa, bilans korzyści i ryzyka, ciśnienie śródgałkowe, cykl mocznikowy, dieta ketogenna, encefalopatia, grupa sulfonamidowa, hiperamonemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, kolka nerkowa, kwas walproinowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, napad drgawkowy, napad grand mal, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, rabdomioliza, topiramat, udar cieplny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Encorton 10 mg

Encorton, zawierający prednizon w dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest kortykosteroidem stosowanym w terapii krótkotrwałej i długotrwałej. Działania niepożądane są rzadkie przy krótkotrwałym stosowaniu, natomiast długotrwała terapia wiąże się z licznymi powikłaniami, w tym wtórną niedoczynnością kory nadnerczy (szczególnie przy dawkach >5 mg/dobę), zespołem Cushinga, zahamowaniem wzrostu u dzieci, zaburzeniami cyklu miesiączkowego, hiperglikemią, ujawnieniem cukrzycy, hirsutyzmem oraz ujemnym bilansem azotowym. Ponadto obserwuje się wzrost masy ciała, zwiększone łaknienie, zespoły zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia psychiczne (występujące u 15-50% pacjentów, zwłaszcza przy dawkach 40 mg/dobę), wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego, drgawki, zawroty głowy, bóle głowy oraz powikłania okulistyczne takie jak zaćma podtorebkowa tylna (2,5-60% pacjentów), jaskra i wytrzeszcz.
alergiczne zapalenie skóry, aseptyczna martwica kości, bradykardia, cukrzyca, drgawki, glukozuria, hiperglikemia, hipokaliemia, hirsutyzm, jaskra, kortykosteroid, miopatia steroidowa, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedoczynność kory nadnerczy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, steroidoterapia, toczeń rumieniowaty, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, ujemny bilans azotowy, uogólniona twardzina układowa, wrzód trawienny, wytrzeszcz, zaburzenie cyklu miesiączkowego, zaćma podtorebkowa, zahamowanie wzrostu, zapalenie trzustki, zasadowica hipokaliemiczna, zespół Cushinga, zespół odstawienia, zespół zakrzepowo-zatorowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Synthon 12,5 mg

Sunitynib jabłczan, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych od 7115 pacjentów, u których odnotowano poważne działania niepożądane, w tym niewydolność nerek, serca, zator tętnicy płucnej, perforację przewodu pokarmowego oraz krwotoki z różnych układów. Często występują także zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (stopień 3 u 10-16%, stopień 4 u 1,6-2,4%), małopłytkowość (stopień 3 u 3,7-8,2%, stopień 4 u 0,4-1,2%) i niedokrwistość. Krwawienia, w tym krwotoki z guza, obserwowano u 18-39% pacjentów w zależności od typu nowotworu i fazy leczenia, z ciężkimi krwotokami (stopień ≥3) u 4,5% pacjentów z MRCC. Ponadto, terapia może indukować niedoczynność tarczycy, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.
białkomocz, dysfagia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, posocznica, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sunitynibu jabłczan, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, wysięk osierdziowy, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie przełyku, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flucontrol Hot

Produkt leczniczy FluControl Hot zawiera paracetamol (1000 mg), fenylefrynę (10 mg) oraz chlorfenaminę (4 mg), co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, płuc, nerek, astmą, cukrzycą, rozrostem gruczołu krokowego, chorobami tarczycy, niedokrwistością oraz u osób nadużywających alkohol (zalecana dawka paracetamolu nie powinna przekraczać 2 g/dobę). Produkt nie jest wskazany dla dzieci poniżej 12 roku życia oraz wymaga ostrożności u osób w podeszłym wieku ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak bradykardia, hipotensja, sedacja czy reakcje paradoksalne. Ponadto, FluControl Hot zawiera sacharozę (3,994 g/saszetka), 20,1 mg sodu na saszetkę oraz siarczyny (<10 ppm), co należy uwzględnić u pacjentów z cukrzycą, schorzeniami wymagającymi kontroli podaży sodu oraz alergiami na siarczyny i substancje zapachowe (cytral, cytronellol, d-limonen, geraniol, linalol).
aminotransferaza, astma, astma oskrzelowa, bradykardia, bronchospazm, chlorfenamina, choroba nerek, choroba serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tarczycy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, fenylefryna, fosfataza alkaliczna, hipotensja ortostatyczna, kwas 5-hydroksyindolooctowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, miażdżyca naczyń mózgowych, nadpobudliwość, nadwrażliwość krzyżowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwistość, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja fruktozy, oksydaza-peroksydaza, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, paracetamol, przedawkowanie, reakcja alergiczna, rozrost prostaty, sedacja, skurcz oskrzeli, splątanie, stężenie amoniaku, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stężenie mleczanów, suchość jamy ustnej, test skórny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaleganie moczu, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernika
Leksykon leków
Działania niepożądane – Klertis 50 mg

Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, od łagodnych do potencjalnie zagrażających życiu. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki, w tym mózgowe i z guza nowotworowego. Często obserwuje się nadciśnienie tętnicze (do 33,9% u pacjentów z MRCC), zaburzenia hematologiczne (neutropenia stopnia 3. i 4. u 10-16% pacjentów, małopłytkowość stopnia 3. i 4. do 8,2%), a także niedoczynność tarczycy rozwijającą się u 6,2-16% chorych w zależności od wskazania. Krwawienia występują u 18-39% pacjentów, z krwotokami stopnia ≥3 u 4,5% chorych z MRCC. Zgłaszano również rzadkie, ale poważne zdarzenia, takie jak zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, miopatia, rabdomioliza, martwica kości szczęki i żuchwy oraz wydłużenie odstępu QTc (>500 ms u 0,5% pacjentów). Długoterminowa terapia (≥2 lat) nie wiązała się z pojawieniem się nowych działań niepożądanych, choć częstość niedoczynności tarczycy wzrastała z czasem.
dysfunkcja wątroby, encefalopatia hiperamoniczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, krwotok mózgowy, lewokomorowa niewydolność serca, małopłytkowość, martwica kości szczęki, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nekrotyczne zapalenie powięzi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwory neuroendokrynne trzustki, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, przemijający atak niedokrwienny, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Olej rybny – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Olej rybny, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Omegaven, SMOFlipid, SmofKabiven i ich warianty, wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych, zwłaszcza stężenia triglicerydów w surowicy krwi. Zalecane jest codzienne kontrolowanie poziomu triglicerydów, który nie powinien przekraczać 3 mmol/l dla Omegaven i SMOFlipid oraz 4 mmol/l dla SmofKabiven i jego wariantów. Przekroczenie tych wartości wymaga zmniejszenia dawki lub przerwania podawania emulsji tłuszczowej, aby uniknąć zespołu przedawkowania tłuszczu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu tłuszczów, takimi jak niewydolność nerek, cukrzyca, zapalenie trzustki, zaburzenia czynności wątroby, niedoczynność tarczycy oraz posocznica. Dodatkowo, u noworodków i wcześniaków konieczne jest monitorowanie liczby płytek krwi, enzymów wątrobowych oraz stężenia triglicerydów, a preparaty takie jak SmofKabiven nie są zalecane u dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład roztworu aminokwasów.
emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, hiperbilirubinemia, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, krzepnięcie krwi, kwas tłuszczowy, kwasica metaboliczna, nadciśnienie płucne, nadtlenki, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, obrzęk płuc, posocznica, próby wątrobowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, równowaga kwasowo-zasadowa, triglicerydy, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu tłuszczów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół przedawkowania tłuszczu, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Astorid 20 mg

Torasemid (Astorid 20 mg) wiąże się z ryzykiem istotnych działań niepożądanych, przede wszystkim zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, takich jak hipowolemia, hipokaliemia i hiponatremia. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki 2,5-5 mg przez 12-14 tygodni powodują średni spadek stężenia potasu w surowicy o 0,2-0,3 mM/L, natomiast dawki 10 mg i 40 mg po 6 tygodniach obniżają potas odpowiednio o 0,39 i 0,42 mM/L. Należy monitorować elektrolity, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (dieta ubogopotasowa, wymioty, biegunka, przewlekłe choroby wątroby). Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują hemodynamiczne skutki nadmiernej diurezy, takie jak niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe. Często obserwuje się także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunki), bóle i zawroty głowy oraz kurcze mięśni, a także wzrost stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów (triglicerydy, cholesterol) oraz aktywności enzymów wątrobowych, zwłaszcza gamma-GT.
ból głowy, dławica piersiowa, erytrocyty, gamma-glutamylotranspeptydaza, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kreatynina, kserostomia, kurcze mięśni, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny, leukocyty, mocznik, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, pęcherz moczowy, płytki krwi, powikłania zakrzepowo-zatorowe, reakcja alergiczna, rozrost gruczołu krokowego, splątanie, szumy uszne, toksyczna rozpływna martwica naskórka, torasemid, utrata słuchu, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia dróg moczowych, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia krążenia wieńcowego, zaburzenia krwi, zaburzenia metabolizmu, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia mikcji, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia nerek, zaburzenia oka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia serca, zaburzenia skóry, zaburzenia tkanki podskórnej, zaburzenia ucha i błędnika, zaburzenia układu chłonnego, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia wątroby, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Furagina APTEO MED 50 mg

Furagina APTEO MED (furazydyna 50 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (8%), bóle głowy (6%) oraz nadmierne oddawanie gazów (1,5%). Rzadziej (<1%) obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, w tym methemoglobinemię i niedokrwistość megaloblastyczną lub hemolityczną u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Neurologiczne działania niepożądane obejmują zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia oraz neuropatię obwodową, szczególnie u osób z niewydolnością nerek, cukrzycą, niedokrwistością, zaburzeniami elektrolitowymi lub niedoborem witaminy B. Furazydyna może wywoływać ostre i przewlekłe reakcje nadwrażliwości płucnej, w tym zwłóknienie i śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłaszcza u pacjentów starszych i przy długotrwałym stosowaniu (>6 miesięcy).
anafilaksja, Candida, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dyspepsja, działanie niepożądane, furazydyna, martwica wątroby, methemoglobinemia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, polekowe zapalenie wątroby, produkt leczniczy, Pseudomonas, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomid Egis 20 mg

Leflunomid Egis w dawce 20 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania przez lekarzy. Do najczęstszych należą łagodny wzrost ciśnienia tętniczego, leukopenia (leukocyty > 2 G/l), parestezje, bóle i zawroty głowy oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Charakterystyczne są również reakcje skórne, w tym nadmierne wypadanie włosów, wyprysk i świąd. Istotne są także zaburzenia hematologiczne, w tym niedokrwistość, trombocytopenia (< 100 G/l), a rzadziej agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna. Leflunomid może zwiększać ryzyko zakażeń, w tym oportunistycznych i ciężkich, takich jak posocznica, co może prowadzić do zgonu. Wątroba jest szczególnie narażona na toksyczność, z częstym wzrostem enzymów wątrobowych (AlAT, gamma-GT), a w rzadkich przypadkach może dojść do niewydolności lub ostrej martwicy wątroby.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, AlAT, bilirubina, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, DRESS, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, immunosupresja, kinaza kreatynowa, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leflunomid, lek mielotoksyczny, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, parastezja, posocznica, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lamisil 125 mg

Produkt leczniczy Lamisil (terbinafina) w dawkach 125 mg i 250 mg jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układu MedDRA i częstości występowania. Najczęściej obserwuje się bóle głowy (≥1/10), objawy żołądkowo-jelitowe takie jak rozdęcie brzucha, zmniejszenie apetytu, nudności, niestrawność, bóle brzucha i biegunka, reakcje skórne (wysypka, pokrzywka) oraz dolegliwości mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni). Często występują również zaburzenia psychiczne, w tym depresja, oraz zaburzenia układu nerwowego, takie jak dysgeuzja i zawroty głowy. Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych wymienia się zaburzenia wątroby (niewydolność, zapalenie, żółtaczka, cholestaza, podwyższone enzymy wątrobowe), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, pancytopenia) oraz reakcje immunologiczne (reakcje rzekomoanafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy).
ageuzja, agranulocytoza, anosmia, cholestaza, dysgeuzja, kinaza kreatynowa, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, rabdomioliza, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, terbinafina, toczeń rumieniowaty, układ MedDRA, wykwit łuszczycopodobny, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Benalapril 5 5 mg

Lek Benalapril zawierający enalaprylu maleinian w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujący różne układy i narządy. Do najczęściej obserwowanych należą zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, niewyraźne widzenie, suchy kaszel, nudności, osłabienie oraz zmęczenie. Często występują również zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niedociśnienie (w tym ortostatyczne), ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, dusznica bolesna i tachykardia. W zakresie układu krwiotwórczego mogą pojawić się niedokrwistości (w tym aplastyczna i hemolityczna), neutropenia, trombocytopenia oraz pancytopenia. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielenie się naskórka. W trakcie terapii mogą wystąpić także zaburzenia elektrolitowe, w tym hiperkaliemia i hiponatremia, a także zwiększone stężenie kreatyniny i mocznika w surowicy krwi.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, białkomocz, cholestaza, dusznica bolesna, enalapryl, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, kurcze mięśni, kwasica mleczanowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielenie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lonamo Duo 50 mg + 1000 mg

Profil bezpieczeństwa leku Lonamo Duo, zawierającego sytagliptynę i metforminę, opiera się na danych klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Najważniejsze działania niepożądane obejmują zapalenie trzustki, reakcje nadwrażliwości oraz hipoglikemię, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (13,8%) i insuliny (10,9%). Częstość występowania innych działań niepożądanych według klasyfikacji MedDRA obejmuje m.in. hipoglikemię i niedobór witaminy B12 (często), nudności, wymioty i wzdęcia (często), a także rzadziej występujące trombocytopenię, śródmiąższową chorobę płuc czy ostre zapalenie trzustki. W badaniu TECOS, obejmującym 14 671 pacjentów, nie stwierdzono istotnych różnic w częstości ciężkich działań niepożądanych między grupą sytagliptyny a placebo, z częstością ciężkiej hipoglikemii 2,7% vs 2,5% u pacjentów stosujących insulinę i/lub sulfonylomocznik oraz 1,0% vs 0,7% u pacjentów bez takiego leczenia.
artropatia, badanie TECOS, biorównoważność, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metaliczny posmak, metformina, niedobór witaminy B12, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumilar HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg

Sumilar HCT to lek złożony zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa leku wynika z działań niepożądanych poszczególnych składników. Ramipryl najczęściej powoduje hiperkaliemię, bóle i zawroty głowy, niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, suchy kaszel oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Ciężkie działania niepożądane obejmują agranulocytozę, pancytopenię, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki i wątroby, zespół Stevensa-Johnsona oraz zawał mięśnia sercowego. Amlodypina może wywoływać senność, obrzęki, kołatanie serca i zaczerwienienie skóry, a w rzadkich przypadkach leukopenię, małopłytkowość, migotanie przedsionków i tachykardię komorową. Hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm glukozy, lipidów i kwasu moczowego oraz często powoduje hipokaliemię i hiperlipidemię.
agranulocytoza, amlodypina, ból głowy, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, impotencja, jaskra zamkniętego kąta, kaszel, kołatanie serca, kurcze mięśniowe, leukopenia, małopłytkowość, metabolizm glukozy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, ramipryl, rumień wielopostaciowy, senność, SIADH, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórkowa, wysypka skórna, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Trimetoprim – Działania niepożądane

Trimetoprim, stosowany samodzielnie lub w połączeniu z sulfametoksazolem (kotrimoksazol), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistości, methemoglobinemia), immunologiczne (reakcje anafilaktyczne, zespół choroby posurowiczej, toczeń rumieniowaty układowy), metaboliczne (hiperkaliemia bardzo często ≥1/10, hiponatremia bardzo rzadko, hipoglikemia bardzo rzadko), neurologiczne (bóle głowy często ≥1/100 do <1/10, aseptyczne zapalenie opon mózgowych bardzo rzadko), żołądkowo-jelitowe (nudności i biegunka często ≥1/100 do <1/10, wymioty niezbyt często lub rzadko), skórne (wysypka często ≥1/100 do <1/10, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka bardzo rzadko), nefrotoksyczne oraz hepatotoksyczne (podwyższenie aminotransferaz, zapalenie wątroby, martwica wątroby). Szczególnie narażeni na powikłania są pacjenci z PJP, AIDS, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolnością nerek i wątroby oraz osoby niedożywione. Hiperkaliemia jest częstym powikłaniem przy dużych dawkach, zwłaszcza w terapii PJP, a ciężkie reakcje skórne i hematologiczne wymagają natychmiastowego odstawienia leku i intensywnego leczenia.
agranulocytoza, choroba posurowicza, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, fotowrażliwość, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, kotrimoksazol, krystaluria, kwasica metaboliczna, martwica wątroby, methemoglobinemia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, plamica Henocha-Schoenleina, pneumocystozowe zapalenie płuc, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulfametoksazol, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trimetoprim, trombocytopenia, zapalenie naczyń alergiczne, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie okrężnicy rzekomobłoniaste, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flamexin 20 mg

Flamexin, zawierający piroksykam w kompleksie z β-cyklodekstryną w dawce 20 mg, wykazuje poprawioną tolerancję przewodu pokarmowego w porównaniu do standardowego piroksykamu, co wynika z ograniczonej ekspozycji błony śluzowej na substancję czynną. Niemniej jednak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), Flamexin może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym najczęściej ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, zaparcia, biegunki, zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia, perforacje). Ponadto, obserwuje się zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia), ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych (obrzęki, nadciśnienie, niewydolność serca) oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, choć te występują bardzo rzadko.
anafilaksja, beta-cyklodekstryna, choroba posurowicza, choroba wrzodowa, ciężkie reakcje skórne, hiperglikemia, hipoglikemia, incydent zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, polekowa reakcja z eozynofilią, powikłania sercowo-naczyniowe, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Myrelez

Lanreotyd, substancja czynna leku Myrelez, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko powikłań żółciowych, takich jak kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych oraz trzustki, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej, w tym cholecystektomii. Ponadto, lanreotyd hamuje wydzielanie insuliny i glukagonu, co może prowadzić do zaburzeń gospodarki węglowodanowej manifestujących się hipoglikemią lub hiperglikemią. Zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi szczególnie na początku terapii oraz przy zmianach dawkowania, a u pacjentów z cukrzycą konieczna może być modyfikacja leczenia przeciwcukrzycowego. U pacjentów z akromegalią obserwuje się także rzadkie przypadki klinicznie istotnej niedoczynności tarczycy, co uzasadnia okresową ocenę funkcji tarczycy w wybranych przypadkach.
akromegalia, bradykardia, bradykardia zatokowa, cholecystektomia, funkcja tarczycy, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, kamica żółciowa, lanreotyd, lanreotyd octan, leczenie przeciwcukrzycowe, motoryka pęcherzyka żółciowego, niedoczynność tarczycy, stężenie glukozy we krwi, wydzielanie insuliny, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Krka 15 mg

Rozuwastatyna charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które są najczęściej łagodne i przemijające, a mniej niż 4% pacjentów musiało przerwać leczenie z powodu niepożądanych efektów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie przy dawce 40 mg obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerek i wątroby, w tym podwyższonej aktywności aminotransferaz. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni, miopatia, rabdomioliza), zaburzenia wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz, żółtaczka), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia), reakcje skórne (wysypka, zespół Stevensa-Jonhsona), a także rzadziej występujące zaburzenia psychiczne, neurologiczne i immunologiczne. Proteinuria, głównie kanalikowa, jest obserwowana częściej przy dawce 40 mg (3% pacjentów z wynikiem „++” lub więcej w teście paskowym), jednak zwykle ustępuje samoistnie i nie poprzedza ostrej choroby nerek.
aminotransferaza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, cukrzyca, duszność, działanie niepożądane, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, utrata pamięci, wysypka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Metafen Ibuprofen Caps 200 mg

Ibuprofen, jako NLPZ, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej dotyczą układu pokarmowego, ze zgagą, bólami brzucha, nudnościami, wymiotami, wzdęciami, biegunką i zaparciami występującymi z częstością ≥1/100 do <1/10 przy dawkach dobowych do 1200 mg. Niezbyt często obserwuje się wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaostrzenie chorób zapalnych jelit oraz zapalenie błony śluzowej żołądka. Bardzo rzadkie, ale poważne powikłania obejmują wrzody żołądka, perforacje, krwawienia z przewodu pokarmowego, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza), ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk krtani, wstrząs anafilaktyczny), a także powikłania skórne typu SCAR (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Długotrwałe stosowanie dużych dawek (do 2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar, oraz nadciśnienia tętniczego.
agranulocytoza, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, ciężkie skórne działania niepożądane, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwinfekcyjne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk języka, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, perforacja, polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomide Medical Valley

Przed rozpoczęciem terapii teriflunomidem konieczne jest wykonanie oceny parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz pełna morfologia krwi z uwzględnieniem wzoru odsetkowego krwinek białych i liczby płytek. Monitorowanie AlAT/SGPT powinno odbywać się co 4 tygodnie w pierwszych 6 miesiącach, a następnie regularnie; u pacjentów z zaburzeniami wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne częściej, tj. co 2 tygodnie w pierwszym półroczu, a potem co 8 tygodni przez minimum 2 lata. Wartości enzymów przekraczające 2-3-krotnie górną granicę normy wymagają cotygodniowego monitoringu. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (mediana około 19 dni), a eliminacja do stężenia <0,02 mg/L może trwać od 8 miesięcy do 2 lat, co uzasadnia możliwość zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji w dowolnym momencie po zakończeniu terapii. Należy zwrócić uwagę na ryzyko hepatotoksyczności, w tym polekowego uszkodzenia wątroby (DILI), szczególnie u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności wątroby, stosujących inne hepatotoksyczne leki lub spożywających alkohol. Przerwanie terapii jest obligatoryjne przy wzroście AlAT powyżej 3-krotnej GGN oraz w przypadku podejrzenia DILI, z kontynuacją monitoringu do normalizacji enzymów.
aminotransferaza alaninowa, amylaza, białe krwinki, brak laktazy, ciężkie czynne zakażenie, ciśnienie tętnicze, fingolimod, hipoproteinemia, interferon beta, leflunomid, leukopenia, lipaza, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, natalizumab, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, octan glatirameru, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, procedura przyspieszonej eliminacji, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, śródmiąższowa choroba płuc, teriflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wzór odsetkowy krwinek białych, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Egiramlon 5 mg + 5 mg

Egiramlon, zawierający ramipryl i amlodypinę, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, które wynikają z farmakologicznych właściwości obu substancji czynnych. Ramipryl jest związany głównie z występowaniem uporczywego suchego kaszlu, niedociśnienia, a także poważnych działań niepożądanych takich jak obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia (często), zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza. Amlodypina natomiast najczęściej powoduje senność, zawroty i bóle głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, obrzęki obwodowe (np. opuchnięcie kostek) oraz zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo częstych (>1/10) do bardzo rzadkich (<1/10000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie ryzyka u pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak obrzęk naczynioruchowy prowadzący do niedrożności dróg oddechowych, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), ostra niewydolność wątroby oraz poważne zaburzenia hematologiczne i niedokrwienie narządów.
akatyzja, ból brzucha, ból głowy, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, impotencja, kołatanie serca, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, nudności, objaw Raynauda, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, udar niedokrwienny, uderzenia gorąca, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Empagliflozyna, jako inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z umiarkowanym hiperglikemią (<14 mmol/l lub 250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania, dezorientacja czy senność powinny skłonić do natychmiastowej diagnostyki ketonemii i przerwania terapii. Leczenie empagliflozyną jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z eGFR <30 ml/min/1,73 m² (lub CrCl <30 ml/min), a dawka powinna być ograniczona do 10 mg/dobę przy eGFR 30-60 ml/min/1,73 m². U pacjentów z niewydolnością serca nie zaleca się stosowania leku przy eGFR <20 ml/min/1,73 m². Regularna ocena czynności nerek jest obligatoryjna przed i w trakcie terapii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych.
albuminuria, choroba naciekowa, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, elektrolity, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, hematokryt, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia Takotsubo, klirens kreatyniny, kwasica ketonowa, lek moczopędny, martwicze zapalenie powięzi krocza, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera
Leksykon leków
Działania niepożądane – Metformax SR Combi 50 mg + 1000 mg

Metformax SR Combi to preparat złożony zawierający sytagliptynę (50 mg lub 100 mg) oraz metforminę chlorowodorek (500 mg lub 1000 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Produkt jest biorównoważny z jednoczesnym podawaniem obu substancji osobno. W trakcie terapii obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Hipoglikemia występowała częściej przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliny (10,9%). Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. trombocytopenię (rzadko), reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana), śródmiąższową chorobę płuc (częstość nieznana), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia) oraz zmiany skórne, takie jak wysypka, pokrzywka czy zespół Stevensa-Johnsona (częstość nieznana). Długotrwałe stosowanie metforminy może prowadzić do niedoboru witaminy B12 i niedokrwistości megaloblastycznej.
artropatia, biorównoważność, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, witamina B12, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Kwas ursodeoksycholowy – Przeciwwskazania stosowania

Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) jest szeroko stosowany w leczeniu chorób dróg żółciowych i wątroby, jednak jego podanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na UDCA lub substancje pomocnicze (np. laktozę jednowodną, azorubin w Ursopolu, kwas benzoesowy i składniki aromatu cytrynowego w Ursofalku), ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, niedrożność przewodu żółciowego wspólnego lub pęcherzykowego, częste epizody kolki żółciowej, obecność zwapniałych kamieni żółciowych (nieprzepuszczalnych dla promieni rentgenowskich), osłabioną kurczliwość pęcherzyka żółciowego oraz u dzieci po nieudanej portoenterostomii lub bez poprawy przepływu żółci w atrezji dróg żółciowych. Ponadto, niewidoczny pęcherzyk żółciowy na zdjęciu rentgenowskim uniemożliwia monitorowanie terapii, co stanowi dodatkowe ograniczenie stosowania UDCA. Dawkowanie u dzieci powinno być dostosowane do masy ciała, zgodnie z tabelą dla preparatu Ursoxyn.
atrezja dróg żółciowych, badanie radiologiczne, cholecystektomia, choroba Leśniowskiego-Crohna, drogi żółciowe, gastroenterolog, hepatolog, kamienie cholesterolowe, kamienie żółciowe, kolka żółciowa, kurczliwość pęcherzyka żółciowego, kwas ursodeoksycholowy, kwasy żółciowe, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadwrażliwość, niedrożność dróg żółciowych, portoenterostomia, przewód pęcherzykowy, przewód żółciowy wspólny, reakcja anafilaktyczna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 50 mg

Pregabalin Stada, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥1/10). Inne często występujące objawy to ataksja, zaburzenia uwagi, pamięci, koordynacji, parestezje oraz zaburzenia mowy. Wśród działań niepożądanych o częstości ≥1/100 do <1/10 znajdują się m.in. zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zwiększenie apetytu, euforia, splątanie, drażliwość, bezsenność, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego oraz kurcze mięśni i bóle stawów. W badaniach kontrolowanych placebo 12% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, głównie zawrotów głowy i senności, podczas gdy w grupie placebo odsetek ten wynosił 5%. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększoną częstość działań niepożądanych u pacjentów leczonych z powodu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego, gdzie dominującym objawem była senność.
anoreksja, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, duszność, dysfagia, dyskineza, dyzuria, hiperglikemia, hipoglikemia, małopłytkowość, mioklonie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, szumy uszne, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, vertigo, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine APC 20 mg

Olanzapine APC, zawierający olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia metaboliczne (wzrost masy ciała, hiperlipidemia, hiperglikemia), hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia), neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne) oraz ogólne (astenia, zmęczenie). Szczególnie istotny jest wzrost masy ciała, który w krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni) dotyczy 22,2% pacjentów z przyrostem ≥7%, a w długotrwałym (≥48 tygodni) aż 64,4%. Ponadto obserwuje się klinicznie istotne podwyższenie cholesterolu całkowitego (≥6,2 mmol/l), glukozy (≥7 mmol/l) i triglicerydów (≥2,26 mmol/l), co może predysponować do rozwoju cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, astenia, bezsenność, bradykardia, cholesterol, cukromocz, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotowrażliwość, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, nadmierna potliwość, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia lękowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Ultramax Sprint 600 mg

Ibuprom Ultramax Sprint zawiera ibuprofen w dawce 600 mg i może wywoływać działania niepożądane, z których najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów, biegunki, wzdęć, zaparć, bólu brzucha oraz ryzyka owrzodzeń, perforacji i krwawień, które szczególnie u osób starszych mogą prowadzić do zgonu. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, stosowanie ibuprofenu wiąże się z ryzykiem obrzęków, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz nieznacznie podwyższonym ryzykiem incydentów zatorowo-zakrzepowych przy dawkach do 2400 mg/dobę. W trakcie terapii należy monitorować morfologię krwi ze względu na możliwość wystąpienia niedokrwistości, leukopenii, małopłytkowości, pancytopenii i agranulocytozy.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Crohna, choroba mieszana tkanki łącznej, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzaran 10 mg

Olanzapina, stosowana u dorosłych, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze (≥1%) to senność, przyrost masy ciała, eozynofilia, wzrost stężenia prolaktyny, cholesterolu, glukozy i triglicerydów. Przyrost masy ciała jest istotnym klinicznie efektem, obserwowanym zarówno w krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni: wzrost ≥7% u 22,2% pacjentów), jak i długotrwałym (≥48 tygodni: wzrost ≥7% u 64,4%, ≥15% u 31,7%, ≥25% u 12,3%). Występują również zaburzenia metaboliczne, takie jak podwyższenie cholesterolu całkowitego (≥6,2 mmol/l), glukozy na czczo (≥7 mmol/l) oraz triglicerydów (≥2,26 mmol/l), często przechodzące z wartości granicznych do wysokich. Neurologicznie obserwuje się parkinsonizm, akatyzję i dystonię, choć rzadziej niż przy stosowaniu haloperydolu. Nagłe odstawienie olanzapiny może powodować objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie. W trakcie terapii notuje się także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych i prolaktyny (około 30% pacjentów w badaniach do 12 tygodni). U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem zwiększa się ryzyko zgonów i zdarzeń naczyniowo-mózgowych, a u chorych z chorobą Parkinsona nasila się parkinsonizm i omamy.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, bradykardia, cholesterol, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba dwubiegunowa, cukromocz, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, glukoza, halucynacje wzrokowe, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, letarg, leukopenia, migotanie komór, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, prolaktyna, psychoza polekowa, rabdomioliza, senność, triglicerydy, trombocytopenia, wydłużenie odcinka QTc, wzmożone łaknienie, zakrzep z zatorami, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) jest lekiem złożonym, którego profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane charakterystyczne dla obu składników. Najczęściej obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia, hiponatremia i hipomagnezemia, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, w tym zaburzeń rytmu serca. Inne działania niepożądane o częstości występowania od niezbyt często do bardzo rzadko obejmują odwodnienie, zawroty głowy, parestezje, niedociśnienie, kaszel, bóle mięśniowe, zmęczenie oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych (np. zwiększone stężenie kwasu moczowego, bilirubiny, kreatyniny, azotu mocznikowego, neutropenia). Wśród rzadkich i nieznanych działań wymienia się reakcje alergiczne, niewydolność nerek, obrzęk naczyniowy, zapalenie naczyń oraz zmiany skórne, w tym wysypki i martwicze zapalenie naczyń.
agranulocytoza, anemia hemolityczna, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, cukromocz, diuretyk tiazydowy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra ostra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczyniowy, odwodnienie, omdlenie, parestezja, plamica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty, Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej