zapalenie trzustki

Zapalenie trzustki to stan zapalny narządu, który może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. Ostre zapalenie trzustki charakteryzuje się nagłym początkiem, silnym bólem brzucha, często promieniującym do pleców, oraz podwyższonym poziomem enzymów trzustkowych w surowicy. Główne przyczyny to kamica żółciowa i nadużywanie alkoholu, które odpowiadają za około 70-80% przypadków.

Przewlekłe zapalenie trzustki rozwija się stopniowo i prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia miąższu narządu, włóknienia oraz upośledzenia funkcji zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczej. Skutkuje to zaburzeniami trawienia, niedożywieniem i cukrzycą. Długotrwałe nadużywanie alkoholu pozostaje główną przyczyną tej postaci choroby.

Diagnostyka zapalenia trzustki opiera się na badaniach laboratoryjnych (lipaza, amylaza), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, MRI) oraz ocenie klinicznej. Leczenie ostrego zapalenia jest głównie objawowe i obejmuje nawodnienie, leczenie przeciwbólowe oraz czasowe wstrzymanie żywienia doustnego. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii. Leczenie przewlekłego zapalenia koncentruje się na łagodzeniu objawów, suplementacji enzymów trzustkowych oraz modyfikacji stylu życia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg

Walproinian sodu, zawarty w preparacie Depakine Chrono, jest stosowany w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jednak jego stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęściej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość i trombocytopenia (bardzo często), a także hiponatremię i zwiększenie masy ciała (często). W zakresie układu nerwowego dominują drżenia (bardzo często), zaburzenia pozapiramidowe, senność, drgawki oraz stany osłupienia i encefalopatii (niezbyt często). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności (bardzo często), wymioty i zapalenie jamy ustnej (często), a także potencjalnie śmiertelne zapalenie trzustki (częstość nieznana). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza u niemowląt i dzieci poniżej 3. roku życia, oraz na poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół DRESS (rzadko). Wśród zaburzeń endokrynologicznych występują niedoczynność tarczycy, zespół SIADH oraz hiperandrogenizm.
agranulocytoza, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas trombinowy, encefalopatia, halucynacja, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hipokarnitynemia, hiponatremia, kwas walproinowy, letarg, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, osłupienie, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, układowy toczeń rumieniowaty, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wartość INR, wydłużenie czasu protrombinowego, zaburzenie pozapiramidowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie gęstości mineralnej kości
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Rigevidon 0,03 mg + 0,15 mg

Produkt leczniczy Rigevidon zawiera 30 µg etynyloestradiolu oraz 150 µg lewonorgestrelu i jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży, a w przypadku jej stwierdzenia należy natychmiast przerwać terapię. Badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych przed ciążą ani działania teratogennego przy przypadkowym zastosowaniu w początkowym okresie ciąży. W okresie poporodowym decyzja o ponownym rozpoczęciu stosowania Rigevidonu powinna uwzględniać zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Lek nie jest zalecany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie hormonów do mleka, co może wpływać na produkcję mleka i rozwój dziecka; w takich przypadkach należy rozważyć alternatywne metody antykoncepcji.
bolesne miesiączkowanie, brak miesiączkowania, cholestaza, działanie teratogenne, ektopia szyjki macicy, estrogen i progesteron, etynyloestradiol, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent zakrzepowo-zatorowy, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, lewonorgestrel, nieprawidłowa czynność wątroby, nieregularne krwawienie miesiączkowe, powiększenie piersi, przemijający napad niedokrwienny, tabletka powlekana, udar mózgu, wada wrodzona, zakrzepica tętnicza i żylna, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atmina 4,6 mg/24 h

Rywastygmina w postaci systemu transdermalnego (plastra) jest istotną opcją terapeutyczną w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego, charakteryzującą się specyficznym profilem bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to miejscowe reakcje skórne (rumień o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, ocena 1-2 wg EMA) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty. Reakcje skórne, w tym pęcherzowe (12,5% pacjentów w wieku 55-90 lat, ocena 6 wg EMA), mają zwykle łagodne nasilenie i ustępują samoistnie po usunięciu plastra. Działania niepożądane wykazują zależność od dawki – dawki powyżej 13,3 mg/24h wiążą się z częstszym występowaniem bezsenności i niewydolności serca, natomiast dawka 13,3 mg/24h nie różni się pod tym względem od placebo. W porównaniu do form doustnych, system transdermalny nie wywołuje ciężkich powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak krwotok czy pęknięcie przełyku.
alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Parkinsona, dławica piersiowa, drgawka, dysfagia, erozja skóry, jadłowstręt, klasyfikacja EMA, krwotok żołądkowo-jelitowy, majaczenie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie typu alzheimerowskiego, pęknięcie przełyku, reakcja skórna, rumień, splątanie, system transdermalny, tachykardia, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół chorego węzła zatokowego, złe samopoczucie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrochlorothiazide Orion 25 mg

Hydrochlorotiazyd, jako diuretyk tiazydowy, wywołuje liczne działania niepożądane, z których najczęstsze dotyczą zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, w tym hipokaliemii, hiponatremii, hipomagnezemii, hipochloremii oraz hiperkalcemii. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do objawów takich jak osłabienie, zawroty głowy, bóle i kurcze mięśniowe, kołatania serca, niedociśnienie (w tym ortostatyczne) oraz poważnych powikłań, jak drgawki, śpiączka czy ostra niewydolność nerek. Hipokaliemia może powodować zmęczenie, parestezje, zaburzenia rytmu serca oraz zmiany w EKG, a także zwiększać wrażliwość na glikozydy nasercowe. Ponadto, często obserwuje się hiperglikemię i cukromocz, hiperurykemię z napadami dny moczanowej oraz podwyższenie stężenia lipidów (cholesterol, triglicerydy). Rzadziej występują poważne reakcje hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza), zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń, śródmiąższowe zapalenie płuc, reakcje alergiczne skórne oraz zaburzenia psychiczne i seksualne.
agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cukromocz, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperamylazemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipermagnezuria, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowalemia, hydrochlorotiazyd, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk płuc, ostra krótkowzroczność, porażenna niedrożność jelit, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zasadowica metaboliczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kventiax 200 mg tabletki powlekane 200 mg

Kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania przez lekarzy. Do bardzo często występujących (≥10%) należą senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz objawy odstawienia. W zakresie parametrów laboratoryjnych obserwuje się istotne zmiany metaboliczne, takie jak wzrost stężenia triglicerydów i cholesterolu całkowitego (zwłaszcza LDL), obniżenie HDL, zwiększenie masy ciała oraz spadek hemoglobiny. Często pojawiają się objawy pozapiramidowe, a także zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenia, małopłytkowość i w rzadkich przypadkach agranulocytoza. Szczególnie niebezpieczne są ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu pacjenta.
agranulocytoza, ciężkie skórne działania niepożądane, dysfagia, dysfunkcja seksualna, dyzartria, eozynofilia, hiperfagia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, kardiomiopatia, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, neutropenia, niedobór hemoglobiny, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, obniżony cholesterol HDL, obrzęk naczynioruchowy, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysypka z eozynofilią, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia tarczycy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół metaboliczny, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 300 mg

Program badań klinicznych pregabaliny objął ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Działania niepożądane były najczęściej łagodne lub umiarkowane, z odsetkiem przerwania leczenia wynoszącym 12% w grupie pregabaliny vs 5% placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, które również stanowią główną przyczynę odstawienia leku. Profil bezpieczeństwa może różnić się w zależności od wskazania, np. w leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, dyskineza, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy częściowy, nastrój depresyjny, neutropenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, pregabalina, przeczulica, przeczulica słuchowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, stupor, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin/Amlodipine Teva 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva łączy dwie substancje czynne: rozuwastatynę i amlodypinę, których profil działań niepożądanych wynika z właściwości obu składników. Rozuwastatyna wykazuje działania niepożądane głównie ze strony układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, miopatia, rabdomioliza) oraz wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz, rzadko żółtaczka i zapalenie wątroby). Występują także bóle głowy i zawroty głowy. Amlodypina, jako antagonista kanału wapniowego, najczęściej powoduje działania niepożądane związane z wazodylatacją, takie jak senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy oraz obrzęk kostek. Rzadko obserwuje się poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy) oraz zaburzenia rytmu serca (zawał mięśnia sercowego, tachykardia, arytmie komorowe). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie ryzyka u pacjentów.
amlodypina, arytmia komorowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, ból stawu, ból w klatce piersiowej, bradykardia, choroba ścięgna, cukrzyca typu 2, drżenie, duszność, immunozależna miopatia nekrotyzująca, kaszel, kinaza kreatynowa, kołatanie serca, kurcz mięśni, łysienie, miopatia, nadmierna potliwość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestrawność, nieżyt nosa, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, omdlenie, parestezja, plamica, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, polineuropatia, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozrost dziąseł, rozuwastatyna, rumień wielopostaciowy, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, utrata pamięci, wymioty, wysypka, wzmożone napięcie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaczerwienienie, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złe samopoczucie, zmęczenie, zmiana rytmu wypróżnień, zmiana zabarwienia skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Sandoz 200 mg

Sorafenib Sandoz, stosowany w terapii nowotworowej, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym zarówno ciężkie powikłania, jak zawał serca, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze z możliwością przełomu nadciśnieniowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to biegunka, zmęczenie, łysienie, zakażenia, zespół ręka-stopa oraz wysypka. Szczególnie u pacjentów z rakiem tarczycy częściej występują zespół ręka-stopa, biegunka, łysienie, nadciśnienie tętnicze, hipokalcemia i rogowiak kolczystokomórkowy. W badaniach klinicznych odnotowano zastoinową niewydolność serca u 1,7-1,9% pacjentów leczonych sorafenibem (w porównaniu do 0,7-1,1% w grupach placebo).
erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, limfopenia, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa czuciowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, odwracalna tylna leukoencefalopatia, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy skóry, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, rogowiak kolczystokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, rumień wielopostaciowy, sorafenib, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zróżnicowany rak tarczycy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Finamlox 10 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Finamlox, wykazuje wysoką skuteczność terapeutyczną, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które należy systematycznie monitorować. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek oraz zmęczenie, co jest charakterystyczne dla antagonistów wapnia i wynika z ich działania wazodylatacyjnego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (>1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zawał mięśnia sercowego, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), zapalenie wątroby i trzustki oraz zaburzenia hematologiczne (leukocytopenia, małopłytkowość).
amlodypina, antagonista wapnia, bradykardia, cholestaza, działanie wazodylatacyjne, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wazodylatacja, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivipril 5 mg

Produkt leczniczy Ivipril zawiera ramipryl w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym zarówno często występujące, jak i rzadkie reakcje. Najczęściej obserwuje się uporczywy suchy kaszel oraz objawy niedociśnienia tętniczego. Istotne działania niepożądane to obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), zaburzenia wątroby (wzrost enzymów wątrobowych, żółtaczka cholestatyczna), zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie ryzyka u pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedokrwienia mięśnia sercowego, tachykardię, arytmie, obrzęki obwodowe oraz zaburzenia naczyniowe, takie jak niedociśnienie i objaw Raynauda.
arytmia, białkomocz, dławica piersiowa, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedobór erytrocytów, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, suchy kaszel, tachykardia, zaburzenia smaku, zaburzenie czynności nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ketrel

Ketrel (kwetiapina) wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa w zależności od wskazań i dawki. Nie jest zalecany u pacjentów poniżej 18 lat z powodu braku danych bezpieczeństwa oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, takich jak wzrost łaknienia, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, nadciśnienie tętnicze oraz zmiany czynności tarczycy. U młodzieży obserwowano także zwiększoną częstość objawów pozapiramidowych (EPS). Leczenie wymaga ścisłego monitorowania ryzyka samobójstw, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 lat, z historią prób samobójczych lub nasilonymi myślami samobójczymi. W trakcie terapii należy kontrolować parametry metaboliczne, w tym masę ciała, glikemię i profil lipidowy, ze względu na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy, dyslipidemii oraz przyrostu masy ciała. Dawkowanie powinno uwzględniać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, senności, akatyzji oraz objawów dyskinez późnych, które mogą się nasilać po zakończeniu leczenia.
agranulocytoza, akatyzja, depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipokaliemia, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, padaczka, przerost mięśnia sercowego, psychoza w otępieniu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia układu autonomicznego, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sidretella 30 3 mg + 0,03 mg

Sidretella 30, zawierająca 30 µg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności i bóle piersi (>6% pacjentek). Poważne powikłania obejmują tętniczą i żylną chorobę zakrzepowo-zatorową (VTE i ATE), które stanowią istotne zagrożenie życia. Inne istotne działania niepożądane to nadciśnienie tętnicze, zmiany skórne (trądzik, rumień guzowaty), zaburzenia miesiączkowania oraz infekcje pochwy. Występują również rzadkie, ale poważne stany, takie jak zapalenie trzustki u pacjentek z hipertriglicerydemią, dysfunkcje wątroby oraz nowotwory wątroby i piersi, choć związek przyczynowy z rakiem piersi nie jest jednoznacznie potwierdzony.
astma, ból piersi, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, depresja, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol i drospirenon, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, krwawienie międzymiesiączkowe, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu glukozy, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon chorób i schorzeń
Ostre zapalenie trzustki – Diagnostyka i diagnoza

Ostre zapalenie trzustki (OZT) diagnozuje się na podstawie co najmniej dwóch z trzech kryteriów: typowego, ostrego bólu w nadbrzuszu, aktywności lipazy surowiczej lub amylazy przekraczającej trzykrotnie górną granicę normy oraz charakterystycznych cech w badaniach obrazowych (USG, CT, MRI). Lipaza surowicza jest preferowanym markerem diagnostycznym ze względu na wyższą czułość i swoistość oraz dłuższy czas utrzymywania się podwyższonego poziomu (4-8 godzin od początku objawów, szczyt około 24 godzin, normalizacja w 8-14 dni). USG jamy brzusznej jest pierwszym badaniem obrazowym, szczególnie przydatnym do wykrycia kamicy żółciowej, natomiast CT z kontrastem stanowi złoty standard w ocenie ciężkości i powikłań, zalecane po 72-96 godzinach od wystąpienia objawów. W diagnostyce etiologicznej istotne są m.in. podwyższone ALT >150 IU/L (sugerujące etiologię żółciową) oraz poziom trójglicerydów ≥1000 mg/dl wskazujący na hipertriglicerydemię. Kompleksowa ocena kliniczna, laboratoryjna i obrazowa jest niezbędna do prawidłowego rozpoznania i klasyfikacji OZT na łagodne, umiarkowanie ciężkie i ciężkie, co determinuje dalsze postępowanie terapeutyczne.
alkoholizm, amylaza surowicza, badanie fizykalne, białko C-reaktywne, ból brzucha, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, D-dimery, endoskopowa ultrasonografia, enzymy trzustkowe, gamma-glutamylotransferaza, hipertriglicerydemia, idiopatyczne zapalenie trzustki, kamica żółciowa, klasyfikacja z Atlanty, lipaza surowicza, martwica trzustki, martwicze zapalenie trzustki, morfologia krwi, nudności i wymioty, ogniskowe zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, prokalcytonina, rezonans magnetyczny, skala APACHE II, skala Glasgow, skala Ransona, śródmiąższowe zapalenie trzustki, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa z kontrastem, trójglicerydy, ultrasonografia jamy brzusznej, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rulid 50 mg

Roksytromycyna, substancja czynna leku Rulid 50 mg (tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (omamy, stan splątania), neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku i węchu), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Ponadto, roksytromycyna może powodować zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, co jest szczególnie istotne u pacjentów z predyspozycjami. W zakresie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego obserwuje się nudności, wymioty, biegunkę, w tym krwawą, zapalenie trzustki oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z nadkażeniem Clostridium difficile, co wymaga szybkiej diagnostyki i leczenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk, badanie EKG, Clostridium difficile, dezorientacja, eozynofilia, fosfataza zasadowa, makrolid, morfologia krwi, nadkażenie, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, parestezje, parosmia, pokrzywka, przemijająca głuchota, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, utrata węchu, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie cholestatyczne, zapalenie trzustki, zawroty głowy błędnikowe, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mercilon

Produkt leczniczy Mercilon zawiera 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu i jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wymaga szczegółowej oceny ryzyka przez lekarza. Mercilon wiąże się z około dwukrotnie wyższym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) w porównaniu do preparatów zawierających lewonorgestrel, z częstością 9-12 przypadków na 10 000 kobiet rocznie, szczególnie w pierwszym roku stosowania lub po przerwie ≥4 tygodni. Ryzyko to wzrasta u pacjentek z dodatkowymi czynnikami ryzyka, a ŻChZZ może być śmiertelna w 1-2% przypadków. Ponadto, stosowanie Mercilonu może wiązać się z nieznacznym wzrostem względnego ryzyka raka piersi (RR=1,24), a także rzadkimi przypadkami łagodnych i złośliwych nowotworów wątroby. U pacjentek leczonych lekami przeciwwirusowymi na HCV obserwowano istotny wzrost aktywności AlAT, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu etynyloestradiolu. Konieczna jest także ostrożność u kobiet z hipertriglicerydemią, ryzykiem zapalenia trzustki, zaburzeniami czynności wątroby, nadciśnieniem tętniczym oraz chorobami autoimmunologicznymi lub metabolicznymi, które mogą ulec zaostrzeniu podczas terapii.
aminotransferaza alaninowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciśnienie tętnicze krwi, depresja, dezogestrel, dziurawiec zwyczajny, estrogen egzogenny, hipertriglicerydemia, insulinooporność obwodowa, łagodny nowotwór wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół hemolityczno-mocznicowy, złośliwy nowotwór wątroby, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dorin 0,03 mg + 2 mg

Lek Dorin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu, stosowany jako doustna antykoncepcja, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Na podstawie danych klinicznych z udziałem 4942 pacjentek oraz obserwacji po wprowadzeniu do obrotu, działania niepożądane sklasyfikowano według wytycznych MedDRA. Najczęściej występujące (≥1/100 do <1/10) to m.in. zapalenie pochwy, kandydoza, bóle głowy, bóle piersi, nudności, trądzik, a także zmiany nastroju i zaburzenia miesiączkowania. Rzadziej obserwuje się poważniejsze objawy, takie jak nadciśnienie tętnicze, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, a także zmiany skórne i zaburzenia psychiczne. Wśród działań niepożądanych odnotowano również przypadki nowotworów łagodnych (mięśniak gładki macicy, tłuszczak piersi) oraz potencjalne ryzyko raka piersi i szyjki macicy, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony.
alergiczne zapalenie skóry, antykoncepcja doustna, astma, atopowe zapalenie skóry, bolesne miesiączkowanie, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, dienogest, dyspepsja, dysplazja szyjki macicy, dystonia, działanie niepożądane, etynyloestradiol, guz wątroby, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwentylacja, hirsutyzm, insulinooporność, jadłowstręt, kamica pęcherzyka żółciowego, kandydoza, krwawienie śródcykliczne, łuszczyca, łysienie, mięśniak gładki macicy, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, pokrzywka, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, retencja płynów, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, tłuszczak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, torbiel przydatków macicy, trądzik, udar niedokrwienny, wirylizm, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie metabolizmu glukozy, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jajników i jajowodów, zapalenie jelit, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie pochwy i sromu, zapalenie szyjki macicy, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zatorowość płucna, zespół hemolityczno-mocznicowy, zmiany włóknisto-torbielowate piersi, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Juzimette 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Juzimette zawiera sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę (1000 mg) w formie tabletek powlekanych, wykazując biorównoważność z jednoczesnym podawaniem obu substancji jako oddzielnych preparatów. W trakcie terapii obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości, a także istotne ryzyko hipoglikemii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliny (10,9%). Profil działań niepożądanych odpowiada charakterystyce obu składników: sytagliptyna wiąże się z bólami głowy, zakażeniami górnych dróg oddechowych i zapaleniem błony śluzowej nosogardła (≥5%), natomiast metformina często powoduje objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha. U pacjentów pediatrycznych (10-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, jednak z podwyższonym ryzykiem hipoglikemii.
artropatia, badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, cukrzyca typu 2, działanie niepożądane układu pokarmowego, hipoglikemia, krwotoczne zapalenie trzustki, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Crestor 10 mg

Produkt leczniczy Crestor (rozuwastatyna) wykazuje profil działań niepożądanych o charakterze głównie łagodnym i przemijającym, z mniej niż 4% pacjentów przerywających leczenie z powodu działań niepożądanych w badaniach klinicznych. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie wzrasta przy dawkach powyżej 20 mg. Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, takie jak bóle mięśni, miopatia, zapalenie mięśni oraz rzadko rabdomioliza, która może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 5-krotności górnej granicy normy (GGN) wymaga przerwania terapii. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i około 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując podczas leczenia. Ponadto obserwowano łagodne, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, a u dzieci i młodzieży częściej występowały wzrosty CK >10 x GGN oraz objawy mięśniowe po wysiłku fizycznym.
aminotransferaza, ginekomastia, hematuria, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, statyna, zaburzenie seksualne, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Symfaxin ER 75 mg

Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się szerokim profilem działań niepożądanych, obejmującym układ nerwowy, sercowo-naczyniowy, psychiczny oraz inne narządy. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Istotne są również zaburzenia psychiczne, takie jak bezsenność, nerwowość, obniżone libido, a także objawy neurologiczne, np. zawroty głowy i parestezje. Nagłe przerwanie terapii może wywołać zespół odstawienny z objawami takimi jak zawroty głowy, zaburzenia czucia, bezsenność, nudności czy drgawki, co wymaga stopniowego zmniejszania dawki. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) obserwuje się podobny profil działań niepożądanych, z dodatkowymi ryzykami zmniejszenia apetytu, masy ciała, podwyższenia ciśnienia tętniczego oraz cholesterolu, a także zwiększoną częstością myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych.
agranulocytoza, akatyzja, aplazja szpiku kostnego, bezsenność, bruksizm, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hipercholesterolemia, hipertonia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra zamkniętego kąta, krwotok maciczny, majaczenie, migotanie komór, mioklonie, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, samookaleczanie, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, zapalenie trzustki, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Neurontin 800 800 mg

Gabapentyna (Neurontin) stosowana w monoterapii i terapii wspomagającej padaczki oraz leczeniu bólu neuropatycznego wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania. Do bardzo często obserwowanych należą zakażenia wirusowe, senność, zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia i gorączka. Często występują leukopenia, zapalenie płuc, infekcje układu oddechowego i moczowego, zaburzenia nastroju (wrogość, depresja, lęk), nadciśnienie tętnicze, nudności, wymioty, biegunka, bóle mięśni i stawów oraz impotencja. Rzadziej obserwuje się hipoglikemię, utratę przytomności, depresję oddechową, a także poważne reakcje alergiczne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Warto podkreślić, że działania niepożądane mogą obejmować także zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia), metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia), neurologiczne (drgawki, dyzartria, ataksja) oraz skórne (wysypka, obrzęk twarzy).
ataksja, białe krwinki, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawka, duszność, dysfagia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, obrzęk uogólniony, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, schyłkowa niewydolność nerek, szum uszny, trombocytopenia, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół abstynencyjny, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Działania niepożądane

Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany, a działania niepożądane występują z różną częstością i nasileniem w zależności od wskazania, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmęczenie, bóle mięśni, kurcze mięśni, wysypka oraz obrzęki powierzchniowe, zwłaszcza okołooczodołowe i kończyn dolnych. Mielosupresja, szczególnie neutropenia (ANC < 1,0 x 10⁹/l) i trombocytopenia (< 50 x 10⁹/l), jest częstsza u pacjentów z CML, zwłaszcza w fazie akceleracji i przełomie blastycznym (59-64% neutropenii i 44-63% trombocytopenii), niż u pacjentów z GIST. Przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych odnotowano u 2,4-5% pacjentów z CML i około 4% z GIST.
choroba śródmiąższowa płuc, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie wewnątrz guza, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok płucny, martwica jałowa, martwica wątroby, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, obrzęk mózgu, obrzęk okołooczodołowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, ostra niewydolność oddechowa, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz mięśni, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zakrzepica, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ValproLEK 500

Walproinian sodu (ValproLEK 500) wykazuje wysoki potencjał teratogenny, co wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym oraz w ciąży. Lek jest przeciwwskazany u kobiet ciężarnych, chyba że brak jest alternatywnego leczenia, oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez spełnienia rygorystycznych warunków programu zapobiegania ciąży, obejmującego m.in. potwierdzenie negatywnego testu ciążowego (osoczowy test ciążowy), stosowanie skutecznej antykoncepcji (preferowane metody niezależne od użytkownika lub dwie metody uzupełniające się), coroczne potwierdzenie zrozumienia ryzyka oraz regularne kontrole u specjalisty. U pacjentek planujących ciążę konieczna jest konsultacja w celu rozważenia alternatywnych terapii. U mężczyzn stosujących walproinian istnieje zwiększone ryzyko zaburzeń neurorozwojowych u potomstwa, dlatego zaleca się stosowanie antykoncepcji przez partnerkę oraz unikanie dawstwa nasienia podczas leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu.
agranulocytoza, antykoncepcja, ataksja móżdżkowa, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba mitochondrialna, cykl mocznikowy, działanie niepożądane, encefalopatia, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, karbapenem, lekooporna padaczka, leukopenia, małopłytkowość, migrena z aurą, miopatia, mutacja mitochondrialnego DNA, napad astatyczno-miokloniczny, napad drgawkowy, napad nieświadomości, neuropatia aksonalna, niedokrwistość aplastyczna, oftalmoplegia, padaczka, pancytopenia, rabdomioliza, stan padaczkowy, teratogenność, test ciążowy, układowy toczeń rumieniowaty, uszkodzenie szpiku kostnego, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie neurorozwojowe, zapalenie trzustki, zespół Alpersa-Huttenlochera, zespół policystycznych jajników
Leksykon leków
Działania niepożądane – Anagrelide Accord 1 mg

Profil bezpieczeństwa anagrelidu (Anagrelide Accord) został oceniony w czterech otwartych badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 4,600 pacjentów, z dawką średnią około 2 mg/dobę i okresem leczenia sięgającym do 5 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (ok. 14%), kołatanie serca (ok. 9%), retencja płynów i nudności (ok. 6%) oraz biegunka (ok. 5%). Działania te są zgodne z farmakologicznym mechanizmem leku, polegającym na inhibicji fosfodiesterazy III. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, w tym częstoskurcz, migotanie przedsionków, zastoinową niewydolność serca oraz rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego. Ponadto, częstość występowania działań niepożądanych obejmuje także zaburzenia neurologiczne (np. zawroty głowy, parestezje), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych.
arytmia, biegunka, ból głowy, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diplopia, dławica piersiowa, dyzartria, fosfodiesteraza III, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie płucne, niedokrwistość, nudności, pancytopenia, parestezje, retencja płynów, śródmiąższowa choroba płuc, torsade de pointes, zaburzenia widzenia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Thyrozol 20 mg

Tiamazol, substancja czynna leku Thyrozol, stosowany w terapii nadczynności tarczycy, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najpoważniejszym powikłaniem jest agranulocytoza, występująca u 0,3-0,6% pacjentów, która pojawia się po kilku tygodniach lub miesiącach leczenia i wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Inne rzadkie zaburzenia hematologiczne to trombocytopenia, pancytopenia oraz uogólniona limfadenopatia. Bardzo rzadko obserwuje się autoimmunologiczny zespół insulinowy z hipoglikemią, zapalenie nerwów, polineuropatię, ostry obrzęk ślinianki, żółtaczkę cholestatyczną i toksyczne zapalenie wątroby, które ustępują po odstawieniu leku. Częstość występowania skórnych reakcji alergicznych, takich jak świąd, wysypka i pokrzywka, jest bardzo wysoka (≥1/10), zwykle o łagodnym przebiegu, choć rzadko mogą pojawić się ciężkie postaci, w tym zespół Stevensa-Johnsona, także u dzieci. Bóle stawów występują często (≥1/100 do <1/10), mogą pojawić się po kilku miesiącach terapii.
agranulocytoza, autoimmunologiczny zespół insulinowy, ból stawów, działanie niepożądane, fosfataza alkaliczna, gammaglutamylotranspeptydaza, gorączka polekowa, limfadenopatia, łysienie, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, obrzęk ślinianki, pancytopenia, polineuropatia, produkt leczniczy, reakcja alergiczna skórna, Thyrozol, tiamazol, toczeń rumieniowaty polekowy, toksyczne zapalenie wątroby, trombocytopenia, uogólnione zapalenie skóry, zaburzenia smaku, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon substancji czynnych
Izotretynoina – Działania niepożądane

Izotretynoina, pochodna witaminy A, jest skutecznym lekiem w terapii ciężkich postaci trądziku, jednak jej stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które są często zależne od dawki i mogą ustępować po zmniejszeniu dawki lub zakończeniu terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują suchość błon śluzowych (warg, nosa, oczu), zapalenia skóry, świąd, złuszczanie naskórka oraz bóle mięśni i stawów. Istotne jest monitorowanie narządu wzroku, gdyż mogą wystąpić zespół suchego oka, zmętnienie rogówki, ślepota zmierzchowa oraz zapalenie rogówki, co wymaga konsultacji okulistycznej i ewentualnego przerwania leczenia. Ponadto, należy kontrolować enzymy wątrobowe, lipidogram (w tym triglicerydy, których stężenie powyżej 800 mg/dl lub 9 mmol/l może prowadzić do ostrego zapalenia trzustki) oraz poziom glukozy we krwi, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka metabolicznego. Ryzyko rabdomiolizy wymaga unikania intensywnego wysiłku fizycznego i ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków miotoksycznych.
alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferazy, cheilitis, choroba Leśniowskiego-Crohna, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperurykemia, kinaza kreatynowa, kłębuszkowe zapalenie nerek, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, limfadenopatia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, ślepota zmierzchowa, trądzik, triglicerydy, trombocytopenia, wysypka rumieniowa, zaburzenia wątroby, zaćma, zapalenie cewki moczowej, zapalenie jelita krętego, zapalenie okrężnicy, zapalenie rogówki, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, złuszczanie naskórka, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Toramide 10 mg

Toramide, zawierający torasemid w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, jest lekiem moczopędnym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych. Wśród rzadkich, ale istotnych powikłań hematologicznych odnotowano zmniejszenie liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi, co wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej. Neurologicznie mogą pojawić się parestezje kończyn, a w zakresie narządów zmysłów sporadycznie obserwuje się przejściowe zaburzenia wzroku, szum w uszach oraz utratę słuchu. Powikłania naczyniowe, takie jak zakrzepowo-zatorowe i zaburzenia krążenia, są związane z odwodnieniem i zagęszczeniem krwi. Ze strony przewodu pokarmowego najczęściej występuje suchość w jamie ustnej oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a w izolowanych przypadkach zapalenie trzustki. Monitorowanie funkcji wątroby jest konieczne ze względu na możliwy wzrost aktywności enzymów, zwłaszcza GGT.
diureza, dna moczanowa, enzym wątrobowy, erytrocyt, fotosensytyzacja, funkcja wątroby, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, krzepnięcie krwi, lek moczopędny, leukocyt, morfologia krwi, niedociśnienie, parestezja kończyn, płytka krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profil bezpieczeństwa leku, retencja moczu, stan splątania, stężenie kreatyniny, tinnitus, torasemid, zaburzenie czucia, zaburzenie perystaltyki, zaburzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie trzustki, zasadowica metaboliczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvazin Plus 40 mg + 10 mg

Torvazin Plus to preparat złożony zawierający atorwastatynę wapniową trójwodną oraz ezetymib, dostępny w dawkach 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, które klasyfikowane są według częstości występowania: często (1-10%), niezbyt często (0,1-1%), rzadko (0,01-0,1%), bardzo rzadko (<0,01%) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zapalenie nosogardzieli, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka), bóle mięśni i stawów oraz reakcje skórne (pokrzywka, wysypka, świąd). Istotne są również zaburzenia mięśniowe, takie jak miopatia, zapalenie mięśni, rabdomioliza oraz immunozależna miopatia martwicza, głównie związane z atorwastatyną. Ponadto obserwuje się trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipoglikemia), a także zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności CPK, ALAT, AspAT oraz nieprawidłowości czynności wątroby.
anoreksja, atorwastatyna wapniowa trójwodna, cholestaza, dysfagia, dyspepsja, ezetymib, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoestezja, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, krzepnięcie krwi, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, nużliwość mięśni, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, trombocytopenia, zapalenie nosogardzieli, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tritace 5 comb 5 mg + 25 mg

Lek Tritace 5 comb zawiera 5 mg ramiprylu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, co determinuje jego złożony profil bezpieczeństwa. Do najczęstszych działań niepożądanych należą niedociśnienie tętnicze i hipowolemia, wynikające z diuretycznego działania hydrochlorotiazydu oraz rozszerzenia naczyń przez ramipryl. Ramipryl może wywoływać uporczywy suchy kaszel, natomiast hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm glukozy, lipidów i kwasu moczowego, co może pogarszać kontrolę glikemii, podnosić poziom cholesterolu i trójglicerydów oraz zaostrzać dnę moczanową. Obie substancje mają przeciwstawny wpływ na stężenie potasu w osoczu, co wymaga monitorowania gospodarki elektrolitowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie odczyny skórne oraz neutropenia i agranulocytoza, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, cukrzyca utajona, diureza, dna moczanowa, dyslipidemia, hipercholesterolemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, kontrola glikemii, leukopenia, małopłytkowość, metabolizm glukozy, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór złośliwy skóry, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, potas w osoczu, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, suchy kaszel, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, zaburzenie hematologiczne, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Śpiączka cukrzycowa – Etiologia i przyczyny

Śpiączka cukrzycowa to stan zagrożenia życia, wynikający z poważnych zaburzeń metabolicznych u pacjentów z cukrzycą, obejmujący trzy główne formy: kwasicę ketonową (DKA), zespół hiperglikemiczno-hiperosmolarny (HHS) oraz ciężką hipoglikemię. DKA, najczęstsza u cukrzycy typu 1, charakteryzuje się niedoborem insuliny, hiperglikemią, ketonemią i kwasicą metaboliczną, z niedoborem wody około 6 litrów oraz zaburzeniami elektrolitowymi. HHS, częstszy u cukrzycy typu 2, cechuje się ekstremalną hiperglikemią (>600 mg/dl, 33,3 mmol/l), hiperosmolarnością i ciężkim odwodnieniem bez ketonów. Ciężka hipoglikemia definiowana jest jako stężenie glukozy <40-54 mg/dl (2,2-3 mmol/l) i prowadzi do zaburzeń funkcji mózgu, ryzyka śpiączki oraz trwałego uszkodzenia neurologicznego. Główne czynniki wyzwalające to infekcje (40-57%), nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych (21-25%), nowo rozpoznana cukrzyca (15%), urazy, stres oraz stosowanie leków, w tym inhibitorów SGLT2, kortykosteroidów i diuretyków.
anuria, ciało ketonowe, ciężka hipoglikemia, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, glukagon, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hiperosmolarność, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, infekcja dróg moczowych, inhibitor SGLT2, ketogeneza, ketoza, komórki beta trzustki, kwasica ketonowa, kwasica metaboliczna, nieświadomość hipoglikemii, obrzęk mózgu, osmolalność osocza, rogowacenie ciemne, sepsa, śpiączka cukrzycowa, udar mózgu, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zator płucny, zawał serca, zespół hiperglikemiczno-hiperosmolarny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – OxyContin

Preparat OxyContin (chlorowodorek oksykodonu) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym depresji oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją oddechową, bezdechem sennym, stosujących inhibitory MAO, leki hamujące OUN, czy u osób z uzależnieniem lub w podeszłym wieku. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu należy połykać w całości, gdyż ich uszkodzenie może prowadzić do szybkiego uwolnienia toksycznej dawki oksykodonu. Dawka 80 mg nie jest zalecana u opioidowo-naïwnych pacjentów z powodu ryzyka zagrażającej życiu depresji oddechowej. Jednoczesne stosowanie z benzodiazepinami lub innymi lekami uspokajającymi zwiększa ryzyko sedacji i śmierci, dlatego powinno być ograniczone i monitorowane. OxyContin zawiera laktozę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
benzodiazepina, bezdech senny, chlorowodorek oksykodonu, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemja, inhibitor monoaminooksydazy, majaczenie alkoholowe, niedrożność porażenna jelit, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy bezdech senny, perystaltyka jelit, przerost prostaty, psychoza organiczna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Palexia

Tapentadol (Palexia) jest silnym agonistą receptorów opioidowych μ, wykazującym potencjał uzależniający i ryzyko nadużycia. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena ryzyka uzależnienia oraz monitorowanie pacjentów pod kątem objawów nadużywania. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami uspokajającymi, zwłaszcza benzodiazepinami, ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. W takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki i czasu terapii oraz ścisłe monitorowanie stanu pacjenta. Tapentadol może wywoływać depresję oddechową zależną od dawki, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności oddechowych, dlatego należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i rozważyć alternatywne metody leczenia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z objawami zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zaburzeniami świadomości oraz śpiączką, a także u osób z napadami drgawkowymi lub zwiększonym ryzykiem ich wystąpienia.
agonista receptora opioidowego μ, benzodiazepina, benzoesan sodu, buprenorfina, centralny bezdech senny, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, farmakokinetyka tapentadolu, glikol propylenowy, leczenie uzależnienia, napad drgawkowy, niedotlenienie podczas snu, populacja pediatryczna, retencja dwutlenku węgla, tapentadol, uzależnienie od opioidów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności oddechowych, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania w czasie snu, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alotendin 5 mg + 5 mg

Alotendin, zawierający bisoprolol fumaran i amlodypinę (w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg), wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu składników. Amlodypina często powoduje objawy takie jak senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie skóry, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Bisoprolol natomiast może wywoływać bradykardię, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (częstość niezbyt częsta) oraz rzadko nasilenie niewydolności serca. Obie substancje często powodują ból i zawroty głowy, a amlodypina dodatkowo senność, szczególnie na początku terapii. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują zawał mięśnia sercowego (amlodypina), skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą (bisoprolol), oraz ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona (amlodypina).
alergiczny nieżyt nosa, amlodypina, astma oskrzelowa, bezsenność, bisoprolol, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, łysienie, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obturacyjna choroba płuc, omam, parestezja, plamica, podwójne widzenie, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia erekcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solpadeine

Preparat Solpadeine zawiera paracetamol (500 mg), fosforan kodeiny (8 mg) oraz kofeinę (30 mg) i wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością wątroby (Child-Pugh < 9), niewydolnością nerek (GFR ≤ 50 ml/min), zespołem Gilberta, niedoborem enzymów (dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, reduktazy methemoglobinowej), niedokrwistością hemolityczną, odwodnieniem, przewlekłym niedożywieniem oraz u osób starszych i o masie ciała poniżej 50 kg. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol oraz monitorowanie ryzyka hepatotoksyczności, zwłaszcza przy współistniejącym przewlekłym alkoholizmie i stosowaniu flukloksacyliny, co może prowadzić do kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową (HAGMA). W przypadku przedawkowania paracetamolu konieczna jest natychmiastowa konsultacja lekarska ze względu na ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia wątroby.
5-oksoprolina w moczu, astma, benzodiazepina, cholecystektomia, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, depresja oddechowa, enzym CYP2D6, flukloksacylina, fosforan kodeiny, HAGMA, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor monoaminooksydazy, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, MAOI, morfina, niedobór enzymu CYP2D6, niedobór glutationu, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność jelit, niehemolityczna żółtaczka, niewydolność nerek, niewydolność wątrobowokomórkowa, obturacyjny bezdech śródsenny, paracetamol, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, posocznica, przesącz kłębuszkowy, przewlekły alkoholizm, reduktaza methemoglobinowa, sedacja, skurcz oskrzeli, skurcz zwieracza Oddiego, śpiączka, splątanie, szybki metabolizm, toksyczność opioidów, uszkodzenie wątroby, uzależnienie psychiczne i fizyczne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zespół Gilberta, zwężenie źrenic
Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide +pharma 14 mg

Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu obserwacji wynoszącą 672 dni. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (17,8%), biegunka (13,1%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (13%), nudności (8%) oraz łysienie (9,8%), które w większości przypadków miały przebieg łagodny lub umiarkowany i były przemijające. Zwiększenie aktywności AlAT było najczęściej łagodne (do 3-krotnej wartości górnej granicy normy) i ustępowało po przerwaniu leczenia. W badaniach kontrolowanych placebo zaobserwowano także istotne podwyższenie ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9% pacjentów na dawce 14 mg vs. 15,5% placebo). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9% vs. 0,4% placebo), a łysienie dotyczyło 13,9% pacjentów na dawce 14 mg, najczęściej w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, z ustępowaniem u 87,1% chorych. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów złośliwych, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie ciężkie reakcje skórne i zakażenia, w tym posocznicę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, białe krwinki, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka wargowa, ostre zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, wirusowe zapalenie żołądka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie nosogardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertranorm 50 mg

Profil działań niepożądanych sertraliny został szczegółowo opisany na podstawie badań klinicznych obejmujących 2542 pacjentów leczonych sertraliną oraz 2145 pacjentów otrzymujących placebo, a także obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym są nudności, a w terapii zespołu lęku społecznego u mężczyzn odnotowano 14% przypadków zaburzeń seksualnych (niezdolność do ejakulacji) w porównaniu do 0% w grupie placebo. Działania niepożądane są zwykle zależne od dawki i mają charakter przemijający. Istotne jest ryzyko zespołu serotoninowego i złośliwego zespołu neuroleptycznego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych. Nagłe odstawienie sertraliny może prowadzić do zespołu odstawienia z objawami takimi jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, nudności, drżenie i bóle głowy, które zwykle mają łagodne do umiarkowanego nasilenie i ustępują samoistnie. U osób starszych istnieje ryzyko hiponatremii, a u pacjentów powyżej 50. roku życia zwiększone ryzyko złamań kości. W populacji pediatrycznej (n=281) najczęściej obserwowano bóle głowy (22%), bezsenność (21%), nudności (15%) i biegunkę (11%).
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dysfonia, dyskineza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra, labilność emocjonalna, leukopenia, makulopatia, małopłytkowość, martwica rozpływna naskórka, migrena, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, napad paniki, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nieżyt nosa, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz krtani, skurcz naczyń mózgowych, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, szczękościsk, szum uszny, tachykardia, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie czucia, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie seksualne, zaburzenie uwagi, zapalenie gardła, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie języka, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawał serca, zespół lęku społecznego, zespół obsesyjno-kompulsyjny, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Quetiapin NeuroPharma 200 mg

Kwetiapina, dostępna w dawkach od 25 mg do 300 mg w postaci tabletek powlekanych (Quetiapin NeuroPharma), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, ból głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (wzrost triglicerydów, cholesterolu LDL, spadek HDL) oraz inne, takie jak suchość błon śluzowych, zwiększenie masy ciała i zmniejszenie hemoglobiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes, oraz ciężkich reakcji skórnych SCAR (SJS, TEN, DRESS). U pacjentów pediatrycznych (10-17 lat) obserwuje się zwiększone stężenie prolaktyny (>20 µg/l u chłopców, >30 µg/l u dziewcząt), wzrost apetytu, objawy pozapiramidowe oraz podwyższone ciśnienie tętnicze.
agranulocytoza, cholesterol, ciężkie skórne działania niepożądane, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz komorowy, dyskineza późna, frakcja HDL, frakcja LDL, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotermia, kardiomiopatia, komorowe zaburzenia rytmu, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, noworodkowy zespół odstawienia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, priapizm, prolaktyna, Quetiapin NeuroPharma, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, suchość błony śluzowej, toksyczna martwica naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsades de pointes, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, wysypka z eozynofilią, zaburzenia krwi, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia połykania, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół odstawienia, zmniejszenie hemoglobiny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Jansitin 50 mg

Lek Jansitin zawiera sytagliptynę chlorowodorek jednowodny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w postaci tabletek powlekanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na sytagliptynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (w dawce 25 mg tabletka zawiera 1,14 mg laktozy jednowodnej), co jest istotne u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek występuje w trzech wariantach wizualnych, co ułatwia identyfikację: 25 mg – różowe, 6 mm, oznaczone „LC”; 50 mg – pomarańczowe, 8 mm, oznaczone „C”; 100 mg – beżowe, 9,8 mm, oznaczone „L”.
inhibitory DPP-4, Jansitin, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, sytagliptyna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kefrenex

Kefrenex (kwetiapina) wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa w zależności od wskazań i dawki. Nie jest zalecany u osób poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, takich jak zwiększone łaknienie, podwyższone stężenie prolaktyny, objawy pozapiramidowe, drażliwość oraz nadciśnienie tętnicze. U młodych dorosłych poniżej 25 lat obserwowano zwiększone ryzyko prób samobójczych (3% vs. 0% placebo). Kwetiapina może powodować pogorszenie profilu metabolicznego (przyrost masy ciała, hiperglikemia, zmiany lipidowe), dlatego zaleca się monitorowanie parametrów metabolicznych. Występują także objawy pozapiramidowe, akatyzja, senność, niedociśnienie ortostatyczne oraz ryzyko zespołu bezdechu sennego, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami układu krążenia, padaczką, a także w przypadku jednoczesnego stosowania leków serotoninergicznych ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, ciężkie skórne działania niepożądane, ciśnienie tętnicze krwi, dysfagia, dyskinezy późne, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, otępienie, polidypsja, prolaktyna, reakcja polekowa z eozynofilią, senność, SNRI, SSRI, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Pinen – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Pineƈ, zawierający α-pinen i β-pinen, jest substancją czynną stosowaną w preparatach leczniczych takich jak Rowachol (choroby dróg żółciowych) oraz Rowatinex (choroby dróg moczowych). W terapii kamicy przewodu żółciowego wspólnego należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak żółtaczka zaporowa, wstępujące zapalenie dróg żółciowych oraz zapalenie trzustki. W urologii preparaty z pineƈem są przeciwwskazane w ostrych kolkach nerkowych, bezmoczu oraz ciężkich zakażeniach dróg moczowych, które wymagają pilnej interwencji i często hospitalizacji. Monitorowanie funkcji wątroby i nerek jest kluczowe w trakcie terapii, aby w porę wykryć ewentualne działania niepożądane i powikłania.
antybiotykoterapia, bezmocz, drogi moczowe, drogi żółciowe, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, kamica przewodu żółciowego wspólnego, kamica żółciowa, kolka nerkowa, parametry nerkowe, pinen, Rowachol, Rowatinex, schorzenie dróg moczowych, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, żółtaczka zaporowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fordiab 50 mg + 850 mg

Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) w połączeniu z metforminą (850 mg lub 1000 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla obu składników, z biorównoważnością potwierdzoną względem jednoczesnego podawania substancji czynnych osobno. Wśród działań niepożądanych szczególną uwagę zwraca ryzyko ciężkich powikłań, takich jak ostre zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika (13,8%) oraz insuliną (10,9%). Inne często obserwowane działania niepożądane to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zmniejszenie stężenia witaminy B12 (niezbyt często), senność oraz rzadkie przypadki trombocytopenii. W badaniu TECOS, obejmującym 7332 pacjentów leczonych sytagliptyną, częstość ciężkich działań niepożądanych była porównywalna z placebo, a częstość ciężkiej hipoglikemii wynosiła 2,7% u pacjentów stosujących insulinę i/lub sulfonylomocznik oraz 1,0% u pacjentów bez takiego leczenia.
badanie TECOS, ciężkie działanie niepożądane, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, niedobór witaminy B12, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna z metforminą, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivastigmine Mylan 4,5 mg

Rywastygmina, stosowana w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego oraz otępienia związanego z chorobą Parkinsona, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak nudności (38%) i wymioty (23%), szczególnie w fazie ustalania dawki. Kobiety są bardziej podatne na te działania oraz na utratę masy ciała. U pacjentów z otępieniem alzheimerowskim często obserwuje się także zaburzenia psychiczne (koszmary senne, pobudzenie, dezorientacja, lęk) oraz zaburzenia metabolizmu i odżywiania (jadłowstręt, zmniejszenie apetytu). W grupie z otępieniem parkinsonowskim rywastygmina może nasilać objawy parkinsonowskie, takie jak drżenie (10,2% vs. 3,9% placebo), spowolnienie ruchowe, dyskineza i hipokineza, a także powodować podobne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, depresja, dezorientacja, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, halucynacje, hipokineza, jadłowstręt, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, lęk, majaczenie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadmierne wydzielanie śliny, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, objaw koła zębatego, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, omamy, omdlenie, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie związane z chorobą Parkinsona, pęknięcie przełyku, pobudzenie, rywastygmina, senność, spowolnienie ruchowe, tachykardia, wymioty, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olimel N9E

OLIMEL N9E to specjalistyczny preparat do żywienia pozajelitowego, dedykowany pacjentom dorosłym oraz dzieciom powyżej 2. roku życia, u których żywienie doustne lub jelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparat dostępny jest w trójkomorowych workach o objętościach 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml, dostarczających odpowiednio 1070 kcal, 1600 kcal oraz 2140 kcal energii całkowitej. Zawiera emulsję tłuszczową (40-80 g), roztwór aminokwasów (56,9-113,9 g) oraz glukozę (110-220 g), z optymalnym stosunkiem energii niebiałkowej do azotu 93 kcal/g oraz zbilansowanym udziałem energii z glukozy i tłuszczów (52/48). Preparat charakteryzuje się pH 6,4 i osmolarnością 1310 mOsm/l, co wymaga podawania przez żyłę centralną.
aminokwas egzogenny, całkowite żywienie pozajelitowe, choroba zapalna jelit, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, kwas tłuszczowy, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność jelit, osmolarność, rozległe oparzenie, roztwór hipertoniczny, stan kataboliczny, suplementacja elektrolitów, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wyniszczenie nowotworowe, zapalenie trzustki, żyła centralna, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Suganet

Podczas terapii sunitynibem (produkt Suganet) należy zwrócić szczególną uwagę na interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub zwiększać stężenie leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. Należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych, w tym dermatologicznych (odbarwienie skóry, piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które mogą wymagać przerwania leczenia. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z nosa (u około 50% pacjentów z guzami litymi), przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym i GIST. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, czynników krzepnięcia oraz badanie fizykalne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.
białkomocz, ciężkie nadciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwotok z guza nowotworowego, krwotok z nosa, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja jelita, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, ślepota korowa, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Klipal 300 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Klipal zawiera paracetamol (300 mg) oraz fosforan kodeiny półwodny (25 mg, odpowiadający 18,4 mg kodeiny). Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno reakcje związane z paracetamolem, jak i kodeiną. Paracetamol może bardzo rzadko powodować trombocytopenię, leukopenię oraz neutropenię, a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk Quinckego, rumień, pokrzywkę i wysypkę skórną. Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona czy ostra uogólniona osutka krostkowa. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku.
ciężka reakcja skórna, depresja oddechowa, dysforia, euforia, fosforan kodeiny, lek opioidowy, leukopenia, mioza, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, sedacja, senność, skurcz oskrzeli, skurcz zwieracza Oddiego, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uzależnienie, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zapalenie trzustki, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół trzustkowy, zespół żółciowy, zwężenie źrenic
Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 16 mg

Metyloprednizolon w postaci sodu bursztynianu (Meprelon) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest trudna do precyzyjnego określenia. Do najważniejszych należą zmiany hematologiczne, takie jak leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia oraz trombocytopenia/trombocytoza. Szczególnie niebezpieczne są ciężkie reakcje anafilaktyczne z zapaścią krążeniową, zatrzymaniem akcji serca i skurczem oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów z alergiami (np. astma oskrzelowa). Metyloprednizolon osłabia układ immunologiczny, zwiększając ryzyko zakażeń, w tym ciężkich przebiegów chorób wirusowych (ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec). Może maskować objawy zakażeń i ujawniać zakażenia utajone. W zakresie endokrynologicznym obserwuje się przełom guza chromochłonnego, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga oraz zaburzenia wydzielania hormonów płciowych. U dzieci możliwe jest zahamowanie wzrostu.
arytmia, atrofia mięśni, bezsenność, choroba wrzodowa, depresja, drgawki, eozynopenia, guz chromochłonny, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, katabolizm białek, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza, martwica kości, metyloprednizolon, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność wątroby, osteoporoza, padaczka, policytemia, przełom miasteniczny, przełom nerkowy, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, retinopatia surowicza, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, trądzik steroidowy, trombocytopenia, trombocytoza, twardzina układowa, uszkodzenie wątroby, wrzód rogówki, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, zaburzenia hormonalne, zaćma, zahamowanie wzrostu, zakrzepica, zanik skóry, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zastój w płucach, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rolicyn 100 mg

Rolicyn (roksytromycyna) w dawkach 50 mg, 100 mg i 150 mg może wywoływać liczne działania niepożądane, które dotyczą różnych układów narządów. Wśród najważniejszych obserwowanych reakcji znajdują się wtórne zakażenia bakteryjne i grzybicze (kandydozy) wynikające z dysbiozy mikroflory, eozynofilia, a także reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne. Zmiany skórne obejmują rumień wielopostaciowy, wysypkę, pokrzywkę, plamicę oraz rzadko ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP). Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, omamy oraz zaburzenia smaku i węchu. Zaburzenia widzenia i słuchu, w tym przemijająca głuchota, niedosłuch, szumy uszne i zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, również zostały zgłoszone, choć z nieznaną lub rzadką częstością.
antybiotyk makrolidowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, dysbioza mikroflory, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, głuchota przejściowa, kandydoza, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, parestezja, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zawroty głowy błędnikowe, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 2,5 mg

Lek Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo łączy ramipryl, inhibitor ACE, oraz bisoprolol, selektywny beta-adrenolityk, co wymaga uwzględnienia działań niepożądanych obu składników. Bisoprolol często powoduje ból i zawroty głowy, bradykardię, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, zimne kończyny oraz objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Ramipryl charakteryzuje się bardzo częstym suchym kaszlem, niedociśnieniem, a także rzadkimi, ale poważnymi działaniami jak obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest według MedDRA, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
agranulocytoza, beta-adrenolityk, biegunka, ból głowy, bradykardia, cukrzyca, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, duszność, hiperkaliemia, hipoglikemia, infekcja górnych dróg oddechowych, inhibitor ACE, leczenie przeciwalergiczne, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, POChP, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, wysypka skórna, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Zentiva 25 mg

Sunitynib, stosowany w leczeniu nowotworów GIST, MRCC oraz pNET, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badań klinicznych obejmujących 7115 pacjentów. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (m.in. z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, układu moczowego i mózgu), które mogą prowadzić do zagrożenia życia lub zgonu. Często obserwowane działania niepożądane to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, niestrawność), zmęczenie, nadciśnienie tętnicze, zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, przebarwienia skórne oraz erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa. Ponadto, istotnym powikłaniem metabolicznym jest niedoczynność tarczycy, wymagająca monitorowania funkcji tego gruczołu podczas terapii.
bezsenność, białkomocz, ból głowy, duszność, dysfagia, dysgeuzja, dyspepsja, hiperbilirubinemia, hipoglikemia, incydent mózgowo-naczyniowy, kardiomiopatia, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok, krwotok mózgowy, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwory neuroendokrynne trzustki, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, odwodnienie, pancytopenia, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, pokrzywka, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozpad mięśni prążkowanych, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stomatitis, sunitinib, wysięk opłucnowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie przełyku, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lizy guza, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie apetytu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący poważne zagrożenie. W badaniach klinicznych (n=1471) częstość działań niepożądanych była porównywalna między terapią skojarzoną a monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują m.in. hipokaliemię (niezbyt często), hiponatremię (rzadko), zaburzenia serca (częstoskurcz, arytmie), niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty), a także rzadkie przypadki nieprawidłowej czynności wątroby i obrzęku naczynioruchowego, w tym zakończonego zgonem.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, badanie kliniczne, cukromocz, częstoskurcz, dyspepsja, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra jaskra z zamkniętym kątem, parestezje, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Astorid 5 mg

Podczas terapii torasemidem (ASTORID 5 mg) obserwuje się szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania, które dotyczą wielu układów i narządów. Do często występujących należą zaburzenia gospodarki elektrolitowej, w tym hipokaliemia (średni spadek stężenia potasu w surowicy wynosił 0,2-0,3 mM/L przy dawce 5 mg po 12-14 tygodniach, 0,39 mM/L przy 10 mg po 6 tygodniach oraz 0,42 mM/L przy 40 mg), hipowolemia, hiponatremia, a także zaostrzona kwasica metaboliczna. Często pojawiają się również objawy ze strony układu nerwowego (bóle i zawroty głowy), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunki, zaparcia), mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni) oraz ogólne (zmęczenie, osłabienie). Wzrasta także aktywność enzymów wątrobowych, zwłaszcza gamma-GT, oraz stężenie kwasu moczowego, glukozy i lipidów we krwi, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych.
dławica piersiowa, dna moczanowa, fotowrażliwość, funkcja nerek, funkcja wątroby, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemokoncentracja, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kserostomia, kwasica metaboliczna, morfologia krwi, niedociśnienie, niedokrwienie mózgu, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja alergiczna, rozrost gruczołu krokowego, stan splątania, szumy uszne, toksyczna rozpływna martwica naskórka, torasemid, zaburzenie gospodarki kwasowo-zasadowej, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie mikcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona