zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki to stan zapalny narządu, który może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. Ostre zapalenie trzustki charakteryzuje się nagłym początkiem, silnym bólem brzucha, często promieniującym do pleców, oraz podwyższonym poziomem enzymów trzustkowych w surowicy. Główne przyczyny to kamica żółciowa i nadużywanie alkoholu, które odpowiadają za około 70-80% przypadków.
Przewlekłe zapalenie trzustki rozwija się stopniowo i prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia miąższu narządu, włóknienia oraz upośledzenia funkcji zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczej. Skutkuje to zaburzeniami trawienia, niedożywieniem i cukrzycą. Długotrwałe nadużywanie alkoholu pozostaje główną przyczyną tej postaci choroby.
Diagnostyka zapalenia trzustki opiera się na badaniach laboratoryjnych (lipaza, amylaza), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, MRI) oraz ocenie klinicznej. Leczenie ostrego zapalenia jest głównie objawowe i obejmuje nawodnienie, leczenie przeciwbólowe oraz czasowe wstrzymanie żywienia doustnego. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii. Leczenie przewlekłego zapalenia koncentruje się na łagodzeniu objawów, suplementacji enzymów trzustkowych oraz modyfikacji stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvacard 20 20 mg
Profil bezpieczeństwa atorwastatyny, substancji czynnej leku Torvacard 20, został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów, z czego 8755 otrzymywało atorwastatynę przez średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (CK) (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost CK >10x GGN. Zmiany te były zazwyczaj odwracalne. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, miopatia, rabdomioliza), układu nerwowego, pokarmowego, skóry oraz reakcje alergiczne, z różną częstością występowania od bardzo rzadkich do częstych. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych, bez wpływu na wzrost i dojrzewanie.
anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, podwyższenie aminotransferaz, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Eribulin EVER Pharma (0,44 mg/ml roztwór do wstrzykiwań) zawiera erybuliny mezylan (0,44 mg/ml) i etanol (39,5 mg/ml) jako substancję pomocniczą. Profil bezpieczeństwa erybuliny cechuje się przede wszystkim mielosupresją, manifestującą się neutropenią, leukopenią, niedokrwistością i małopłytkowością, które mogą prowadzić do poważnych zakażeń, w tym posocznicy i wstrząsu septycznego. Neuropatia obwodowa, często o charakterze czuciowym, jest częstym działaniem niepożądanym, nasilającym się wraz z kumulacyjną dawką leku. Objawy ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia oraz zapalenie jamy ustnej, które mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia). Dodatkowo obserwuje się zmęczenie, łysienie, wzrost aktywności enzymów wątrobowych oraz bóle mięśniowo-szkieletowe.
alopecja, białkomocz, biegunka, ból mięśniowy, ból stawowy, dyzuria, enzymy wątrobowe, erybuliny mezylan, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwiomocz, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja szpiku kostnego, wstrząs septyczny, wymioty, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zaparcia, zatorowość płucna, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Lek Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek oraz zmęczenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadki, ale poważny obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1000). Składniki leku mogą wpływać na morfologię krwi (np. niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia), wywoływać zakażenia (np. zapalenie oskrzeli, posocznica), reakcje alergiczne i nadwrażliwości, a także zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperkaliemia (częstość często u telmisartanu), hipoglikemia, hiperglikemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, hipokaliemia i hiponatremia. Hydrochlorotiazyd wiąże się z ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry, co jest istotnym czynnikiem przy długotrwałej terapii.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, bradykardia, eozynofilia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipertonia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, jadłowstręt, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania, ostra krótkowzroczność, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia komorowa, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenie pozapiramidowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń skóry, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipanthyl NT 145 145 mg
Fenofibrat (Lipanthyl NT 145 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka. W badaniu FIELD u 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2 zaobserwowano istotny wzrost częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%; p=0,031) oraz zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%; p=0,022) w grupie leczonej fenofibratem w porównaniu z placebo. Ponadto, fenofibrat powoduje zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 µmol/l, co może przyczyniać się do ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, choć kliniczne znaczenie tego efektu wymaga dalszych badań. Często obserwuje się także podwyższenie aktywności aminotransferaz, co wskazuje na potencjalne uszkodzenie hepatocytów, oraz zaburzenia mięśniowe, w tym mialgie i rzadkie przypadki rabdomiolizy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu statyn.
aminotransferazy, badanie kontrolowane placebo, biegunka, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, hemoglobina, homocysteina, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, kolka żółciowa, kreatynina, leukocyty, mialgia, mocznik, nudność, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie homocysteiny, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, wzdęcia, zaburzenia trawienne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Borneol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Borneol, będący składnikiem preparatów leczniczych takich jak Rowachol i Rowatinex, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ostrą kolką nerkową, bezmoczem czy ciężkimi zakażeniami dróg moczowych, gdzie Rowatinex jest przeciwwskazany. W leczeniu kamicy przewodu żółciowego wspólnego preparatem Rowachol istnieje ryzyko poważnych powikłań, takich jak żółtaczka zaporowa, wstępujące zapalenie dróg żółciowych oraz zapalenie trzustki. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, u których zwiększona jest wrażliwość na działania niepożądane oraz ryzyko komplikacji klinicznych. Preparaty zawierające borneol powinny być przechowywane w miejscach niedostępnych dla dzieci, aby zapobiec przypadkowemu spożyciu i potencjalnym działaniom niepożądanym.
bezmocz, ból lędźwiowy, ból nadbrzusza, borneol, ciemny mocz, działanie niepożądane, gorączka, jasny stolec, kamica przewodu żółciowego wspólnego, kamica żółciowa, ostra kolka nerkowa, Rowachol, Rowatinex, układ żółciowy, wstępujące zapalenie dróg żółciowych, wydalanie moczu, zapalenie trzustki, żółtaczka, żółtaczka zaporowa - Leksykon substancji czynnych
Klopamid – Działania niepożądane
Klopamid, diuretyk o strukturze tiazydowej, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi obejmującymi zaburzenia elektrolitowe i metaboliczne, takie jak hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipochloremia oraz hiperkalcemia. Hipokaliemia, występująca bardzo często (≥1/10), może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca i nasilać toksyczność glikozydów nasercowych. Ponadto, klopamid może indukować hiperglikemię i ujawnienie cukrzycy utajonej, hiperurykemię z ryzykiem ostrego napadu dny moczanowej oraz niekorzystne zmiany w profilu lipidowym (wzrost cholesterolu i triglicerydów). Do innych często obserwowanych objawów należą zawroty głowy, ból głowy, senność, kołatania serca oraz hipotonia ortostatyczna, co wymaga ostrożności zwłaszcza u osób starszych i przyjmujących inne leki hipotensyjne. W preparatach złożonych zgłaszano także miastenię.
biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cukrzyca utajona, depresja, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, dysfunkcja seksualna, fotosensytyzacja, glikozyd nasercowy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, impotencja, katar, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, miastenia, nudności, obrzęk płuc, pokrzywka, reakcja alergiczna skóry, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, system MedDRA, wymioty, wysięk między naczyniówką a twardówką, zaczerwienienie skóry, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dionelle
Przed rozpoczęciem terapii produktem Dionelle, zawierającym 0,03 mg etynyloestradiolu i 2,0 mg dienogestu, konieczna jest szczegółowa ocena stanu pacjentki, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka chorób zakrzepowo-zatorowych (ŻChZZ). Stosowanie tego preparatu wiąże się z 1,6-krotnie wyższym ryzykiem ŻChZZ w porównaniu do środków zawierających lewonorgestrel, norgestymat lub noretysteron. Częstość występowania ŻChZZ u kobiet stosujących Dionelle wynosi 8-11 przypadków na 10 000 kobiet rocznie, podczas gdy u kobiet niestosujących antykoncepcji jest to około 2 przypadki na 10 000. Ryzyko jest najwyższe w pierwszym roku stosowania oraz przy ponownym rozpoczęciu po przerwie ≥4 tygodni. Należy uwzględnić dodatkowe czynniki ryzyka, takie jak wiek >35 lat, otyłość (BMI >30 kg/m²), unieruchomienie, operacje, choroby przewlekłe (np. toczeń rumieniowaty układowy, choroby zapalne jelit) oraz dodatni wywiad rodzinny. Pacjentki powinny być edukowane w zakresie rozpoznawania objawów DVT (obrzęk, ból, zaczerwienienie kończyn) oraz zatorowości płucnej (nagła duszność, ból w klatce piersiowej, krwioplucie).
choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja endogenna, dienogest z etynyloestradiolem, dyslipoproteinemia, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność obwodowa, kamica żółciowa, krwawienie śródcykliczne, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lesinelle
Przed rozpoczęciem terapii produktem Lesinelle, zawierającym drospirenon, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej oceny ryzyka i korzyści, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Stosowanie Lesinelle wiąże się z wyższym ryzykiem ŻChZZ (9-12 przypadków na 10 000 kobiet/rok) w porównaniu do preparatów zawierających lewonorgestrel (5-7 przypadków na 10 000 kobiet/rok) oraz kobiet niestosujących hormonalnej antykoncepcji (2 przypadki na 10 000 kobiet/rok). Ryzyko to jest największe w pierwszym roku stosowania oraz przy ponownym rozpoczęciu terapii po przerwie ≥4 tygodni. Występowanie dodatkowych czynników ryzyka, takich jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, obciążony wywiad rodzinny, wiek >35 lat czy choroby współistniejące (np. toczeń rumieniowaty układowy, nowotwory), znacząco zwiększa prawdopodobieństwo powikłań zakrzepowo-zatorowych. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zakrzepicy należy natychmiast przerwać stosowanie Lesinelle i rozważyć alternatywne metody antykoncepcji, zwłaszcza jeśli pacjentka jest na terapii przeciwzakrzepowej (np. kumaryny ze względu na potencjalne działanie teratogenne).
choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, drospirenon, dyslipoproteinemia, działanie teratogenne, etynyloestradiol, hiperhomocysteinemia, hipertrójglicerydemia, HPV, insulinooporność, kamica żółciowa, krwioplucie, lewonorgestrel, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, noretysteron, norgestymat, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rak szyjki macicy, terapia przeciwzakrzepowa, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakażenie układu oddechowego, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchniowych, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cognomem 20 mg
Analiza bezpieczeństwa leku Cognomem (memantyna chlorowodorek) przeprowadzona na 1784 pacjentach leczonych memantyną oraz 1595 pacjentach otrzymujących placebo wykazała, że ogólna częstość działań niepożądanych nie różni się istotnie między grupami. Najczęściej obserwowane działania niepożądane w grupie memantyny to zawroty głowy (6,3% vs. 5,6%), ból głowy (5,2% vs. 3,9%), zaparcia (4,6% vs. 2,6%), senność (3,4% vs. 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs. 2,8%). Omamy występowały głównie u pacjentów z ciężkim stadium choroby Alzheimera, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano pojedyncze przypadki ciężkich działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki, zapalenie wątroby oraz reakcje psychotyczne, których częstość nie jest precyzyjnie określona.
ból głowy, choroba Alzheimera, depresja, duszność, laktoza jednowodna, memantyna chlorowodorek, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nieprawidłowy chód, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, omamy, otępienie, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja psychotyczna, senność, splątanie, wymioty, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zatorowość, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dionelle 0,03 mg + 2 mg
Analiza działań niepożądanych leku Dionelle, zawierającego 0,03 mg etynyloestradiolu i 2,0 mg dienogestu, opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 4942 pacjentki oraz raportach po wprowadzeniu do obrotu. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz nieznana. Najczęściej obserwowane działania obejmują zakażenia pochwy (np. kandydoza), zapalenia różnych narządów (jajników, pęcherza, szyjki macicy), a także mięśniaki macicy i tłuszczaki piersi. Zgłaszano również niedokrwistość oraz inne infekcje wirusowe i bakteryjne. Wśród ciężkich działań niepożądanych odnotowano nieznacznie zwiększone ryzyko raka piersi, nowotworów wątroby (łagodnych i złośliwych) oraz raka szyjki macicy, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony.
cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, dienogest, etynyloestradiol, hipertriglicerydemia, insulinooporność obwodowa, kamica pęcherzyka żółciowego, kandydoza pochwy, krwawienie międzymiesiączkowe, mięśniak gładki macicy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wątrobowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie jajników i jajowodów, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, zapalenie sutka, zapalenie szyjki macicy, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceftriaxone Kalceks 1 g
Ceftriakson, substancja czynna preparatu Ceftriaxone Kalceks, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, w tym eozynofilię, leukopenię, małopłytkowość, biegunkę, wysypkę oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA: często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridioides difficile, które wymaga wyrównania gospodarki wodno-elektrolitowej. Ponadto, obserwuje się poważne powikłania związane z wytrącaniem się soli ceftriaksonu, zwłaszcza u noworodków (wiek < 28 dni) otrzymujących jednocześnie dożylnie ceftriakson i wapń, co może prowadzić do zgonów wskutek odkładania się strątów w płucach i nerkach.
agranulocytoza, biegunka, cholestaza wątrobowa, Clostridioides difficile, drgawka, enzymy wątrobowe, eozynofilia, granulocytopenia, krwiomocz, leukopenia, luźny stolec, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skąpomocz, skurcz oskrzeli, test Coombsa, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie grzybicze narządów płciowych, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zawrót głowy błędnikowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci forte truskawkowy 40 mg/ml
Ibuprofen w stężeniu 40 mg/ml, zawarty w preparacie Nurofen dla dzieci Forte truskawkowy, wykazuje działania niepożądane, które są głównie zależne od dawki i mogą występować zarówno przy krótkotrwałym stosowaniu (do 1200 mg/dobę doustnie, 1800 mg/dobę czopki), jak i przy długotrwałej terapii wysokodawkowej (do 2400 mg/dobę). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują m.in. chorobę wrzodową żołądka, perforację, krwawienia, nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha oraz smoliste stolce. Istotne jest, że stosowanie ibuprofenu może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, zwłaszcza przy dawkach powyżej 2400 mg/dobę. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku wystąpienia objawów reakcji nadwrażliwości, silnego bólu w nadbrzuszu, krwawych wymiotów lub smolistych stolców.
agranulocytoza, astma, ból nadbrzusza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba wrzodowa żołądka, depresja, hemoglobina, ibuprofen, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie żołądka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sztywność karku, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperon 3 mg
Risperon, zawierający rysperydon w dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg i 4 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to parkinsonizm, sedacja, ból głowy oraz bezsenność, z nasileniem objawów zależnym od dawki, zwłaszcza w przypadku parkinsonizmu i akatyzji. Profil bezpieczeństwa obejmuje także poważne powikłania, takie jak agranulocytoza, reakcje anafilaktyczne, zatorowość płucna, rabdomioliza oraz zaburzenia metaboliczne i endokrynologiczne (np. hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiperglikemia, cukrzyca). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), co ułatwia ocenę ryzyka w praktyce klinicznej.
agranulocytoza, akatyzja, aminotransferaza, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, dyzartria, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, grzybica paznokci, hiperglikemia, hiperinsulinemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hormon antydiuretyczny, leukopenia, migotanie przedsionków, mlekotok, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, objaw pozapiramidowy, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, tabletka powlekana, tachykardia, trombocytopenia, zaburzenie erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakrzepica żylna, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół bezdechu śródsennego - Leksykon substancji czynnych
Azatiopryna – Działania niepożądane
Azatiopryna, stosowana w transplantologii, chorobach autoimmunologicznych i zapalnych jelit, wykazuje działanie immunosupresyjne, jednak jej terapia wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się mielosupresję manifestującą się leukopenią, małopłytkowością i niedokrwistością, szczególnie u pacjentów z niedoborem TPMT, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz przy jednoczesnym stosowaniu allopurynolu. Działania niepożądane obejmują także zwiększoną podatność na zakażenia wirusowe (m.in. VZV, HBV), bakteryjne i grzybicze, a w rzadkich przypadkach PML związane z wirusem JC. Długotrwałe leczenie azatiopryną zwiększa ryzyko nowotworów, w tym zespołów limfoproliferacyjnych, nowotworów skóry, mięsaków, ostrej białaczki szpikowej i mielodysplazji. Uszkodzenia wątroby, od cholestazy po zagrażające życiu zmiany histologiczne, są poważnym powikłaniem, które często ustępuje po odstawieniu leku.
agranulocytoza, cholestaza ciążowa, choroba zarostowa żył wątrobowych, hepatospleniczny chłoniak T-komórkowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, metylotransferaza tiopuryny, mielosupresja, mięsak Kaposiego, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, pelagra, perforacja jelita, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak szyjki macicy in situ, rumień guzowaty, śródmiąższowe zapalenie płuc, wirus JC, wirus VZV, wrzodziejące zapalenie jelit, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków, zapalenie wątroby typu B, zarastanie naczyń wątrobowych, zastój żółci, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, zmiany megaloblastyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dicloreum 25 mg/ml
Dicloreum, zawierający diklofenak sodowy w dawce 75 mg w 3 ml roztworu do wstrzykiwań, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla NLPZ, z działaniami niepożądanymi o różnej częstości i nasileniu. Najpoważniejsze ryzyko wiąże się z reakcjami nadwrażliwości, w tym anafilaksją, powikłaniami sercowo-naczyniowymi (zwłaszcza przy dawkach ≥150 mg/dobę i długotrwałym stosowaniu, zwiększającymi ryzyko zakrzepicy tętnic, zawału mięśnia sercowego i udaru), powikłaniami żołądkowo-jelitowymi (krwawienia, perforacje, choroba wrzodowa), ciężkimi reakcjami skórnymi (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella) oraz uszkodzeniem wątroby i ostrą niewydolnością nerek. Działania niepożądane miejscowe po iniekcji obejmują często podrażnienie, ból i stwardnienie, rzadziej obrzęk i zanik tkanki, a bardzo rzadko ropnie i martwicę tkanek, w tym embolię cutis medicamentosa (zespół Nicolaua).
agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, błoniaste zwężenie jelit, choroba Crohna, choroba Schönleina-Henocha, diklofenak sodowy, embolia cutis medicamentosa, jałowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, powikłania sercowo-naczyniowe, powikłania żołądkowo-jelitowe, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnic, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Sandoz 20 mg
Lek Leflunomide Sandoz (leflunomid) 20 mg, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Do najczęstszych należą: łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego, leukopenia (często, liczba leukocytów >2 G/l), parestezje, bóle i zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie okrężnicy), reakcje skórne (nasilone wypadanie włosów, wyprysk, wysypka), oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (głównie AlAT) i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowa choroba płuc, ciężkie uszkodzenie wątroby, agranulocytoza, czy reakcje anafilaktyczne. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie parametrów hematologicznych i czynności wątroby, a w przypadku przedawkowania stosuje się kolestyraminę (8 g p.o. 3x/dobę) lub węgiel aktywowany (50 g co 6 godzin), gdyż hemodializa i CAPD nie usuwają skutecznie metabolitu A771726.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, cholestaza, dializa otrzewnowa, eozynofilia, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, parestezja, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, skórny toczeń rumieniowaty, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cipronex 500 mg
Cipronex, zawierający cyprofloksacynę, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i biegunka. Szczególnie niebezpieczne są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje, w tym wstrząs anafilaktyczny, pancytopenia, zespół Stevensa-Johnsona, martwica wątroby oraz śpiączka hipoglikemiczna. Ponadto, cyprofloksacyna może powodować długotrwałe i nieodwracalne powikłania obejmujące zapalenie i zerwanie ścięgien (zwłaszcza ścięgna Achillesa), neuropatie, zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu) oraz zaburzenia zmysłów (słuch, wzrok, smak, węch). U pacjentów z predyspozycjami istnieje ryzyko poważnych zaburzeń kardiologicznych, takich jak wydłużenie odstępu QT, arytmie komorowe typu torsade de pointes, tętniak i rozwarstwienie aorty, a także niedomykalność zastawek serca. W populacji pediatrycznej istotnym powikłaniem jest artropatia, co ogranicza stosowanie leku u dzieci i młodzieży.
AGEP, agranulocytoza, artropatia, arytmia komorowa, biegunka, chlorowodorek cyprofloksacyny, eozynofilia, fluorochinolon, hamowanie szpiku kostnego, hiperglikemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, miastenia gravis, nadkażenie grzybicze, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suvezen Neo 10 mg + 10 mg
Profil bezpieczeństwa leku Suvezen Neo, zawierającego ezetymib i rozuwastatynę, opiera się na danych klinicznych obejmujących 2396 pacjentów stosujących monoterapię ezetymibem do 112 tygodni oraz ponad 11 000 pacjentów w terapii skojarzonej. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, a odsetek przerwań terapii z ich powodu wynosi poniżej 4%. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem częstości nieznanej. Najczęstsze objawy obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. zaparcia, nudności), bóle mięśni (często), oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (niezbyt często). Istotne są także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak rabdomioliza, niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona) oraz rozwój cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka.
aminotransferaza, białkomocz, cukrzyca, dyspepsja, ezetymib, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiponatremia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, kamica żółciowa, kinaza fosfokreatynowa, krwiomocz, MedDRA, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, polineuropatia, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rozuwastatyna, rumień wielopostaciowy, trombocytopenia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Entekavir Adamed
Entekavir Adamed jest stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) i wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania oraz ścisłe monitorowanie odpowiedzi wirusologicznej. Zaostrzenia choroby, manifestujące się wzrostem aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), mogą wystąpić średnio po 4-5 tygodniach terapii, szczególnie u pacjentów z marskością lub niewyrównaną czynnością wątroby, co wymaga intensywnej obserwacji. Po zakończeniu leczenia ryzyko zaostrzeń utrzymuje się przez co najmniej 6 miesięcy, zwłaszcza u pacjentów z ujemnym HBeAg, a w razie potrzeby należy rozważyć ponowne włączenie terapii przeciwwirusowej. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, zwłaszcza w stopniu C według skali Child-Turcotte-Pugh, obserwuje się zwiększone ryzyko ciężkich zdarzeń niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej i zespołu wątrobowo-nerkowego, co wymaga dokładnego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
aktywność aminotransferaz, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, brak laktazy, dekompensacja czynności wątroby, DNA HBV, HAART, hepatomegalia, kwasica mleczanowa, marskość wątroby, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, przełom wirusologiczny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, skala Child-Turcotte-Pugh, stłuszczenie wątroby, zapalenie trzustki, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie teriflunomidu wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych, w tym ciśnienia tętniczego, aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz morfologii krwi, zarówno przed rozpoczęciem terapii, jak i w jej trakcie. Aktywność AlAT powinna być kontrolowana co 2 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 8 tygodni przez kolejne 2 lata; w przypadku wzrostu enzymów do 2-3-krotności górnej granicy normy badania należy wykonywać co tydzień. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (mediana około 19 dni), a jego eliminacja do stężenia poniżej 0,02 mg/l może trwać średnio 8 miesięcy, a nawet do 2 lat bez zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji. Wskazane jest rozważenie tej procedury w przypadku działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie wątroby, ciężkie reakcje skórne, neuropatia obwodowa czy zapalenie trzustki. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, przyjmujących leki hepatotoksyczne lub spożywających alkohol, ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone, a w przypadku potwierdzonego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych powyżej 3-krotności normy należy przerwać leczenie.
aminotransferaza alaninowa, amylaza, ciśnienie tętnicze krwi, gruźlica, hipoproteinemia, leflunomid, leukopenia, lipaza, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, octan glatirameru, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, procedura przyspieszonej eliminacji, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wzór odsetkowy krwinek białych, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ayupil 200 mg
Klozapina, substancja czynna leku Ayupil, charakteryzuje się złożonym profilem bezpieczeństwa, wymagającym ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest agranulocytoza, występująca najczęściej w pierwszych 18 tygodniach terapii z częstością około 32,0 przypadków na 100 000 osobo-tygodni, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi. Inne istotne działania niepożądane obejmują napady padaczkowe związane z obniżeniem progu drgawkowego, kardiologiczne powikłania takie jak zapalenie mięśnia sercowego (głównie w pierwszych 2 miesiącach leczenia), kardiomiopatia, częstoskurcz oraz niedociśnienie ortostatyczne. Często obserwuje się również senność, zawroty głowy, zaparcia i nadmierne wydzielanie śliny. Zaburzenia metaboliczne, w tym hiperglikemia prowadząca do kwasicy ketonowej lub śpiączki hiperosmolarnej, choć rzadkie, wymagają uwagi, zwłaszcza u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka cukrzycy.
agranulocytoza, akatyzja, aspiracja pokarmu, częstoskurcz, depresja oddechowa, dysfagia, dyzartria, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, kardiomiopatia, klozapina, kwasica ketonowa, leukopenia, liczba leukocytów, majaczenie, marskość wątroby, nadmierne wydzielanie śliny, napad miokloniczny, napad padaczkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie jelita, niedrożność jelit, niewydolność nerek, objaw pozapiramidowy, ostre rozdęcie okrężnicy, piorunująca martwica wątroby, porażenna niedrożność jelita, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, śpiączka hiperosmolarna, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, układowy toczeń rumieniowaty, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wytrysk wsteczny, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie tolerancji glukozy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół bezdechu sennego, zespół iglica-fala, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka cholestatyczna, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roswera 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Roswera, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla inhibitorów reduktazy HMG-CoA, z częstością występowania zależną od dawki. Najczęściej obserwuje się bóle mięśni, zaparcia, nudności oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Dawka 40 mg wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rabdomiolizy oraz poważnych zdarzeń nerkowych i wątrobowych. Proteinuria, głównie o charakterze kanalikowym, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując samoistnie. Wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest zwykle łagodny i przemijający, jednak przekroczenie >5 x GGN wymaga przerwania terapii. Cukrzyca może wystąpić u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², hipertriglicerydemia, nadciśnienie).
aminotransferaza, aminotransferaza wątrobowa, badanie kliniczne, ból mięśni, cukrzyca, działanie niepożądane, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Działania niepożądane
Terbinafina, lek przeciwgrzybiczy z grupy allilamin, stosowany doustnie i miejscowo, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego (około 5% pacjentów), takie jak dyspepsja, nudności, bóle brzucha i biegunka, oraz reakcje skórne, w tym wysypkę i pokrzywkę (≥1/10). Rzadziej obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Działania niepożądane obejmują także zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zaburzenia smaku, parestezje), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni, rabdomioliza), a także rzadkie przypadki zaburzeń hematologicznych (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, pancytopenia) i wątroby (żółtaczka, cholestaza, zapalenie wątroby). Występują również reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, które mogą zagrażać życiu.
agranulocytoza, allilamina, cholestaza, choroba posurowicza, dyspepsja, fotodermatoza, kinaza kreatynowa, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, substancja przeciwgrzybicza, szum w uszach, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, utrata smaku, utrata węchu, zaburzenie smaku, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xanconalon
Xanconalon, zawierający 10 mg oksykodonu chlorowodorku i 5 mg naloksonu chlorowodorku, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak zaawansowany wiek, zaburzenia czynności płuc, choroby sercowo-naczyniowe, zaburzenia neurologiczne czy stosowanie inhibitorów MAO. Kombinacja z lekami uspokajającymi, zwłaszcza benzodiazepinami, zwiększa ryzyko ciężkiej sedacji i śpiączki, dlatego leczenie skojarzone powinno być ograniczone do niezbędnego minimum, z dokładnym monitorowaniem stanu pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek konieczne jest ostrożne dawkowanie i ścisła kontrola kliniczna. Nalokson w preparacie może powodować biegunkę, a u pacjentów długotrwale leczonych opioidami możliwe są objawy odstawienia i rozwój tolerancji oraz uzależnienia fizycznego i psychicznego. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przy zakończeniu terapii, aby uniknąć objawów odstawiennych.
agonista receptora opioidowego, antagonista receptora opioidowego, benzodiazepina, bezdech senny, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, inhibitor MAO, kamica żółciowa, kortyzol, majaczenie alkoholowe, nadciśnienie tętnicze, nagłe zasypianie, nalokson, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedrożność porażenna jelit, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oksykodon, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, psychoza organiczna, rozrost gruczołu krokowego, testosteron, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia padaczkowe, zapalenie trzustki, zespół odstawienny, ziarniniak płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 225 mg
Pregabalin Reddy, zawierający pregabalinę w kapsułkach o dawkach od 25 mg do 300 mg, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych z udziałem ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną versus 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie, dezorientacja, bezsenność), neurologiczne (bardzo często: bóle głowy, ataksja, parestezje), okulistyczne (często: nieostre i podwójne widzenie), sercowe (rzadko: tachykardia, blok AV I stopnia), oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (często: nudności, wymioty, zaparcia). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi: sennością, gorączką i zakażeniami górnych dróg oddechowych.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dyskineza, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezje, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, splątanie, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Sandoz 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu opiera się na danych klinicznych z 2900 pacjentów, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej, 2388 dorosłych z CML w fazie przewlekłej lub zaawansowanej oraz 188 pacjentów pediatrycznych. Mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca (zakres 0-93,2), a w badaniu randomizowanym u pacjentów z nowo rozpoznaną CML około 60 miesięcy. U dzieci i młodzieży mediana czasu leczenia wyniosła 26,3 miesiąca (zakres 0-99,6). Działania niepożądane występowały u większości pacjentów, a u 19% dorosłych doprowadziły do przerwania terapii, podczas gdy u dzieci i młodzieży odsetek ten wyniósł 1,5%. Profil bezpieczeństwa u dzieci był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku powikłań płucnych i kardiologicznych, takich jak wysięk osierdziowy, wysięk opłucnowy, obrzęk płuc i nadciśnienie płucne.
arytmia komorowa, choroba refluksowa przełyku, dermatoza neutrofilowa, ginekomastia, gorączka neutropeniczna, krwawienie śródczaszkowe, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfadenopatia, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze płucne, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja zapalenia wątroby typu B, serce płucne, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie herpeswirusem, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nerczycowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Witamina D3 – Przedawkowanie
Witamina D3 (cholekalcyferol) cechuje się niskim indeksem terapeutycznym, co predysponuje do klinicznie istotnego ryzyka przedawkowania, manifestującego się głównie hiperkalcemią. Toksyczność obserwuje się przy dawkach 40 000–100 000 IU/dobę przez 1-2 miesiące u dorosłych z prawidłową czynnością przytarczyc. Hiperkalcemia wywołana nadmiernym stężeniem aktywnych metabolitów witaminy D3 prowadzi do zwiększonego wchłaniania wapnia jelitowego oraz jego reabsorpcji nerkowej, skutkując hiperkalciurią i uszkodzeniem wielu narządów. Objawy przedawkowania są niespecyficzne i obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, anoreksja, zapalenie trzustki), układu nerwowego (ból głowy, senność, zaburzenia świadomości, osłabienie mięśni), układu moczowego (polidypsja, poliuria, kamica i wapnica nerek, niewydolność nerek, azotemia) oraz sercowo-naczyniowego (arytmie, zmiany w EKG, nadciśnienie tętnicze). Dodatkowo mogą wystąpić bóle mięśniowo-stawowe, odwodnienie, zwapnienia tkanek miękkich, podwyższone stężenie cholesterolu i enzymów wątrobowych.
anoreksja, arytmia, azotemia, bisfosfonian, cholekalcyferol, czynność przytarczyc, diuretyk pętlowy, dysfagia, edetynian sodu, furosemid, glikokortykosteroid, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa bezwapniowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, indeks terapeutyczny, kalcytonina, kamica nerkowa, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oligoanuria, polidypsja, poliuria, resorpcja kostna, wapnica nerek, zaburzenia świadomości, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie trzustki, zapis EKG, zwapnienie tkanek miękkich - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketokaps Med 100 mg
Ketokaps Med zawierający 100 mg ketoprofenu, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tej grupy, ze szczególnym uwzględnieniem powikłań ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego oraz reakcji nadwrażliwości. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, niestrawność, ból brzucha (często ≥1/100 do <1/10), a także zapalenie błony śluzowej żołądka i wrzody trawienne (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100). Poważne powikłania, takie jak krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja czy owrzodzenie, mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto, ketoprofen może wywoływać reakcje ze strony układu oddechowego, w tym skurcz oskrzeli i zaostrzenie astmy, szczególnie u osób z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ.
agranulocytoza, aminotransferaza, astma, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, drgawka, duszność, enteropatia, fotodermatoza, hiperkaliemia, hiponatremia, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymiot, kwas acetylosalicylowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reaktywność dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mirzaten Q-Tab 45 mg
Mirtazapina (Mirzaten Q-Tab) jest lekiem przeciwdepresyjnym, którego stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, często trudnymi do odróżnienia od objawów samej depresji. W randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo (1501 pacjentów, dawka do 60 mg, do 12 tygodni) najczęściej (>5%) zgłaszano senność, uspokojenie, suchość w ustach, zwiększenie masy ciała i apetytu, zawroty głowy oraz zmęczenie. Szczególnie istotne są rzadkie, ale poważne reakcje skórne (SCARs) takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS, pęcherzowe zapalenie skóry i rumień wielopostaciowy. Ponadto, obserwowano zaburzenia hematologiczne (depresja szpiku, agranulocytoza), zaburzenia psychiczne (myśli i zachowania samobójcze, mania, halucynacje), zespół serotoninowy oraz zaburzenia endokrynologiczne (hiperprolaktynemia, SIADH). W populacji pediatrycznej najczęściej występowały zwiększenie masy ciała, pokrzywka i hipertriglicerydemia.
agranulocytoza, akatyzja, anemia aplastyczna, depresja szpiku kostnego, działanie niepożądane, eozynofilia, ginekomastia, granulocytopenia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, lek przeciwdepresyjny, mirtazapina, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, pęcherzowe zapalenie skóry, priapizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jamesi 56,688 mg + 850 mg
Jamesi, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), wykazuje złożony profil bezpieczeństwa wynikający z działania obu składników. Produkt jest biorównoważny z jednoczesnym podawaniem tych substancji oddzielnie. W trakcie terapii obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości, a także zwiększone ryzyko hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika (13,8%) lub insuliną (10,9%). Częstość występowania działań niepożądanych wzrasta przy terapii skojarzonej, m.in. zaparcia z sulfonylomocznikami, obrzęki obwodowe z pioglitazonem oraz bóle głowy i suchość w ustach z insuliną. Metformina powoduje głównie objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha, które najczęściej ustępują samoistnie. Długotrwałe stosowanie metforminy może prowadzić do niedoboru witaminy B12.
artropatia, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ból głowy, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, niedobór witaminy B12, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pravator 20 mg
Pravastatyna w dawce 40 mg, oceniana w siedmiu randomizowanych badaniach klinicznych obejmujących ponad 21 000 pacjentów i ponad 47 000 pacjento-lat ekspozycji, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. Częstość działań niepożądanych nie przekraczała 0,3% w porównaniu do placebo. W zakresie układu mięśniowo-szkieletowego częstość bólów mięśni wynosiła 1,4% zarówno w grupie leczonej, jak i placebo, a podwyższenie aktywności kinazy kreatynowej (>3× i >10× GGN) było porównywalne (1,6% vs 1,6% i 1,0% vs 1,0%). Podwyższenie transaminaz (ALT, AST >3× GGN) występowało u ≤1,2% pacjentów, bez istotnej różnicy względem placebo. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano dodatkowe działania niepożądane, w tym rzadkie immunozależne miopatie martwicze, rozpad mięśni prążkowanych, zapalenie mięśni, zapalenie ścięgien oraz zaburzenia metaboliczne jak cukrzyca, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie, hipertrójglicerydemia).
anafilaksja, badanie z podwójnie ślepą próbą, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, ból stawów, cukrzyca, depresja, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, koszmar senny, łysienie, mioglobinuria, miopatia, nadwrażliwość na światło, niestrawność, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, ostra niewydolność nerek, parestezja, piorunująca martwica wątroby, podwójne widzenie, podwyższona aktywność transaminaz, pokrzywka, polineuropatia obwodowa, reakcja nadwrażliwości, rozpad mięśni prążkowanych, skurcz mięśni, sól sodowa prawastatyny, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, transaminazy, układ mięśniowo-szkieletowy, utrata pamięci, wymioty, wysypka, wysypka liszajowata, wzdęcie, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie mięśni, zapalenie ścięgien, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wielomięśniowe, zaparcie, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, zgaga, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triplixam, zawierający peryndopryl, indapamid oraz amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują hipokaliemię (częstość występowania dla indapamidu: 10% pacjentów przy dawce 1,5 mg i 25% przy dawce 2,5 mg z obniżeniem stężenia potasu odpowiednio o 0,23 mmol/l i 0,41 mmol/l po 12 tygodniach), zawroty głowy, ból głowy, parestezje, senność, zaburzenia widzenia i podwójne widzenie, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń hematologicznych (agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość), elektrolitowych (hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia), sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, częstoskurcze typu torsade de pointes, zawał mięśnia sercowego, udar) oraz wątrobowych i nerkowych (zapalenie wątroby, encefalopatia wątrobowa, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny). Działania te mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej i dostosowania leczenia.
agranulocytoza, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, mocznik i kreatynina, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, podwójne widzenie, rozrost dziąseł, skurcz oskrzeli, szum uszny, torsade de pointes, udar mózgu, wysięk naczyniówkowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie smaku, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół pozapiramidowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piroxicam Jelfa 10 mg
Piroksykam, stosowany w dawkach przekraczających 30 mg lub w terapii długoterminowej, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęściej obserwuje się zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, jadłowstręt, dolegliwości w nadbrzuszu, zapalenie błony śluzowej żołądka, nudności, wymioty, zaparcia, biegunkę, bóle brzucha oraz niestrawność. Rzadko występują poważne powikłania, takie jak perforacje, wrzody, krwawienia z przewodu pokarmowego (w tym wymioty krwawe i smoliste stolce) oraz zapalenie trzustki. U pacjentów z chorobami zapalnymi jelit może dojść do zaostrzenia przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna lub zapalenia okrężnicy. Ponadto, stosowanie piroksykamu może prowadzić do obrzęków, nadciśnienia, zaostrzenia niewydolności serca, a także zapalenia naczyń i kołatania serca o nieznanej częstości występowania.
anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, eozynofilia, hemodializa, hiperglikemia, hipoglikemia, jadłowstręt, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, piroksykam, plamica Henocha-Schoenleina, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, trombocytopenia, węgiel aktywowany, wrzód przewodu pokarmowego, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amiokordin 50 mg/ml
Amiokordin (chlorowodorek amiodaronu) w formie roztworu do wstrzykiwań wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najczęstszych należą umiarkowana bradykardia (≥1/100 przypadków) oraz reakcje miejscowe w miejscu podania, takie jak ból, rumień, obrzęk, martwica tkanek i zapalenie naczyń. Bardzo rzadko obserwuje się poważne zaburzenia kardiologiczne, w tym znaczna bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego, nowe lub nasilone arytmie, a także torsade de pointes. Wątroba może wykazywać wzrost aktywności aminotransferaz (1,5-3-krotnie powyżej normy), ostre uszkodzenie lub niewydolność, które mogą być śmiertelne. Również układ oddechowy jest narażony na ciężkie powikłania, takie jak śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłóknienie, ARDS, skurcz oskrzeli i bezdech, szczególnie u pacjentów z astmą.
agranulocytoza, aminotransferazy, ARDS, astma oskrzelowa, bradykardia, chlorowodorek amiodaronu, delirium, DRESS, dysfunkcja przeszczepu, hipotensja, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadczynność tarczycy, neuropatia nerwu wzrokowego, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk Quinckego, pęcherzowe zapalenie skóry, roztwór do wstrzykiwań, rzekomy guz mózgu, SIADH, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zatrzymanie węzła zatokowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kefrenex
Kefrenex (kwetiapina) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań, dawki oraz grupy wiekowej pacjentów. U dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost łaknienia, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, objawy pozapiramidowe, drażliwość oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. W trakcie leczenia obserwuje się ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25 roku życia, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki. Monitorowanie parametrów metabolicznych, takich jak masa ciała, glikemia i profil lipidowy, jest niezbędne ze względu na ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego. Kwetiapina może wywoływać objawy pozapiramidowe, w tym akatyzję, oraz senność i niedociśnienie ortostatyczne, co wymaga ostrożności zwłaszcza u osób starszych i z chorobami układu krążenia.
agranulocytoza, akatyzja, bezdech senny, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie skórne działania niepożądane, dysfagia, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor enzymów wątrobowych, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwetiapina, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, przerost gruczołu krokowego, reakcja polekowa z eozynofilią, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększone ciśnienie śródgałkowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cognomem 10 mg
Memantyna chlorowodorku (Cognomem) w dawkach 10 mg i 20 mg, stosowana u pacjentów z otępieniem, w tym chorobą Alzheimera, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny do placebo, z większością działań niepożądanych o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. W badaniach klinicznych (n=1784 dla memantyny, n=1595 dla placebo) najczęściej obserwowano zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, z uwzględnieniem rzadkich, bardzo rzadkich oraz o nieznanej częstości, takich jak reakcje psychotyczne, zapalenie trzustki i wątroby, zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkim nasileniem choroby Alzheimera, u których częściej występowały omamy oraz na ryzyko depresji i myśli samobójczych, wymagające monitorowania stanu psychicznego.
ból głowy, choroba Alzheimera, duszność, kandydoza, memantyna chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, omamy, otępienie, populacja geriatryczna, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja alergiczna, reakcja psychotyczna, senność, wymioty, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zatorowość, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polmatine 10 mg
Memantyna, substancja czynna preparatu Polmatine, jest stosowana w leczeniu otępienia alzheimerowskiego i charakteryzuje się relatywnie dobrym profilem bezpieczeństwa, potwierdzonym w badaniach klinicznych obejmujących 1784 pacjentów leczonych memantyną oraz 1595 pacjentów otrzymujących placebo. Ogólna częstość działań niepożądanych nie różniła się istotnie między grupami, a większość działań miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane w grupie memantyny to zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania, obejmując m.in. zakażenia grzybicze, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (senność, dezorientacja, omamy, reakcje psychotyczne), neurologiczne (zawroty głowy, nieprawidłowy chód, napady padaczkowe), sercowo-naczyniowe (niewydolność serca, nadciśnienie, zakrzepica), oddechowe (duszność), żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wymioty, zapalenie trzustki), wątrobowe (zwiększona aktywność enzymów, zapalenie wątroby) oraz ogólne (bóle głowy, zmęczenie).
ból głowy, choroba Alzheimera, depresja, dezorientacja, duszność, funkcja wątroby, memantyna, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, omamy, otępienie alzheimerowskie, Polmatine, reakcja psychotyczna, senność, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatorowość, zawroty głowy, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xancodal
Podczas terapii oksykodonem w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, takich jak Xancodal, kluczowe jest ścisłe przestrzeganie dawkowania ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zwłaszcza przy dawce 80 mg u opioidowo-naïwnych pacjentów. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami) z powodu ryzyka sedacji, zahamowania oddechu, śpiączki i zgonu. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z zaburzeniami czynności płuc, wątroby, nerek, u osób starszych, wyniszczonych, z chorobami endokrynologicznymi, neurologicznymi, a także u osób z historią uzależnień. Monitorowanie obejmuje ocenę objawów depresji oddechowej, sedacji oraz zachowań wskazujących na rozwój zaburzeń związanych z używaniem opioidów (OUD). W przypadku podejrzenia porażennej niedrożności jelit leczenie należy natychmiast przerwać.
choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, delirium tremens, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor MAO, kortyzol, majaczenie alkoholowe, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, obrzęk śluzowaty, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy bezdech senny, pacjent wyniszczony, padaczka, porażenna niedrożność jelit, prolaktyna, psychoza toksyczna, rozrost gruczołu krokowego, sedacja, testosteron, tolerancja na leki, uraz głowy, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie oddychania związane ze snem, zaburzenie związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Krka
Sunitynib wymaga ostrożności ze względu na liczne potencjalnie ciężkie działania niepożądane. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4 mogą znacząco zmieniać stężenia sunitynibu w osoczu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Do istotnych działań niepożądanych należą reakcje skórne, w tym odbarwienie włosów, pęcherze, a także ciężkie reakcje jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN), które mogą być śmiertelne. W przypadku objawów SJS, TEN lub EM konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Zgłaszano również krwawienia z różnych lokalizacji, w tym z przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów z guzami płuc i stosujących leki przeciwzakrzepowe. Najczęstsze działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego to biegunka, nudności, wymioty i zapalenie jamy ustnej, wymagające leczenia wspomagającego. Nadciśnienie tętnicze, w tym ciężkie (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe ≥110 mmHg), wymaga regularnego monitorowania i ewentualnego przerwania leczenia.
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor VEGF, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok z nosa, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Aurovitas 10 mg
Profil bezpieczeństwa atorwastatyny opiera się na badaniach klinicznych obejmujących 16066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie (8755 atorwastatyną, 7311 placebo). Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 5,2% pacjentów w grupie atorwastatyny vs 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN u 0,8% pacjentów), zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN u 2,5%, >10x GGN u 0,4%), bóle mięśni, stawów i kończyn, skurcze mięśni oraz objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, parestezje). Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak miopatia, rabdomioliza, zapalenie wątroby, cholestaza czy niewydolność wątroby. Wśród zaburzeń metabolicznych często obserwowano hiperglikemię, a ryzyko rozwoju cukrzycy jest związane z czynnikami ryzyka metabolicznego (glukoza na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², triglicerydy, nadciśnienie).
aminotransferaza w surowicy, anafilaksja, artralgia, cholestaza, dysfagia, epistaxis, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mialgia, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reduktaza HMG-CoA, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie trzustki – Etiologia i przyczyny
Zapalenie trzustki, zarówno w formie ostrej, jak i przewlekłej, jest schorzeniem o zróżnicowanej etiologii, z dominującą rolą kamicy żółciowej (40-70% przypadków ostrego zapalenia) oraz nadużywania alkoholu (30-35% ostrego i 60-70% przewlekłego zapalenia). Mechanizmy patogenetyczne obejmują m.in. refluks żółci do przewodu trzustkowego oraz przedwczesną aktywację enzymów trawiennych prowadzącą do autodigestii narządu. Inne istotne czynniki ryzyka to hipertriglicerydemia (poziom triglicerydów ≥1000 mg/dl), hiperkalcemia, leki (np. azatiopryna, furosemid, kwas walproinowy), infekcje wirusowe i bakteryjne, autoimmunologiczne zapalenie trzustki, urazy jamy brzusznej, powikłania po ERCP oraz czynniki genetyczne (mutacje PRSS1, SPINK1, CFTR). Palenie tytoniu, otyłość (BMI >30) oraz cukrzyca typu 2 również zwiększają ryzyko rozwoju choroby.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, brodawka Vatera, cholecystektomia, dziedziczne zapalenie trzustki, enzymy trzustkowe, ERCP, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, idiopatyczne zapalenie trzustki, kamica żółciowa, kamienie żółciowe, mukowiscydoza, nadużywanie alkoholu, nawracające zapalenie trzustki, nieswoiste zapalenie jelit, ostre zapalenie trzustki, pierwotna marskość żółciowa wątroby, polekowe zapalenie trzustki, przewód trzustkowy, przewód żółciowy wspólny, rak brodawki Vatera, refluks żółci, włóknienie trzustki, zapalenie trzustki, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eslibon 600 mg
Octan eslikarbazepiny, substancja czynna leku Eslibon, wykazuje profil działań niepożądanych obserwowanych u 51% pacjentów z napadami częściowymi (n=2434), głównie o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, z typowym występowaniem na początku terapii. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy, senność, ból głowy i nudności, występujące u mniej niż 3% pacjentów. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, wydłużenie odstępu PR z możliwością bloku przedsionkowo-komorowego, a także potencjalne ciężkie reakcje, takie jak zahamowanie czynności szpiku, reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona i toczeń rumieniowaty układowy. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń metabolizmu kostnego, w tym osteopenii i osteoporozy.
alergiczne zapalenie skóry, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, hiponatremia, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, leukopenia, małopłytkowość, napad częściowy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objaw neurologiczny, octan eslikarbazepiny, osteopenia, osteoporoza, podciśnienie ortostatyczne, podwójne widzenie, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, toczeń rumieniowaty układowy, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Epidemiologia
Torbiele trzustki są coraz częściej wykrywane dzięki zaawansowanym technikom obrazowania, takim jak MRI i CT, z częstością występowania w populacji ogólnej wahającą się od 2,4% do 49,1%, przy średniej około 15% w badaniach MRI. Występowanie torbieli rośnie wraz z wiekiem, osiągając do 38% u osób powyżej 80. roku życia. Torbiele dzieli się na trzy grupy pod względem ryzyka złośliwości: bez ryzyka (np. pseudotorbiele, torbielakogruczolaki surowicze – SCA), przedrakowe (torbielowate nowotwory śluzowe – MCN i IPMN) oraz lite nowotwory z torbielowatą degeneracją. Całkowite ryzyko złośliwej transformacji wynosi około 0,24-0,25% rocznie, jednak dla IPMN głównego przewodu może sięgać nawet 60%. Cechy wysokiego ryzyka obejmują m.in. żółtaczkę, poszerzenie przewodu trzustkowego ≥10 mm, guzki ścienne ≥5 mm oraz cytologię wskazującą na dysplazję wysokiego stopnia lub raka.
badanie cytologiczne, biopsja cienkoigłowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopowa ultrasonografia, główny przewód trzustkowy, gruczolakorak trzustki, guz neuroendokrynny, marker CA 19-9, pseudotorbiel, rak trzustki, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel trzustki, torbielakogruczolak surowiczy, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy trzustki, zapalenie trzustki, zespół multidyscyplinarny, złośliwa transformacja, żółtaczka obturacyjna, zwyrodnienie torbielowate - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orungal 100 mg
Orungal (itrakonazol) wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony na podstawie analizy danych z 107 badań klinicznych obejmujących 8499 pacjentów, w tym 165 dzieci w wieku 1-17 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych były ból głowy (1,6%), nudności (1,6%) oraz ból brzucha (1,3%), natomiast u dzieci częstotliwość tych objawów była wyższa: ból głowy i wymioty po 3,0%, ból brzucha i biegunka po 2,4%, zaburzenia czynności wątroby, niedociśnienie tętnicze, nudności i pokrzywka po 1,2%. Rzadziej (<1%) występowały m.in. leukopenia, nadwrażliwość, zaburzenia smaku, parestezje, szumy uszne, zaburzenia czynności wątroby i hiperbilirubinemia, a także zmiany skórne i zaburzenia układu rozrodczego. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny, lecz z wyższą częstością występowania.
ból brzucha, ból głowy, duszność, dysgeuzja, fosfokinaza kreatynowa, grzybica skóry i paznokci, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, pseudoaldosteronizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, utrata słuchu, wielomocz, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół choroby posurowiczej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine Orion 5 mg
Amlodypina w postaci bezylanu, stosowana w dawkach 5 mg i 10 mg (preparat Amlodipine Orion), charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęstszym działaniem niepożądanym (>10%) są obrzęki obwodowe, głównie kończyn dolnych. Często (1-10%) występują objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy), serca (kołatanie), naczyń (zaczerwienienie twarzy), układu oddechowego (duszność), przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, zmiany rytmu wypróżnień), mięśniowo-szkieletowego (obrzęk kostek, kurcze mięśni) oraz ogólne (zmęczenie, osłabienie). Objawy te mają zwykle łagodny do umiarkowanego charakter, ale mogą wymagać monitorowania i dostosowania leczenia.
bezylan amlodypiny, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, diploplia, duszność, dysgeuzja, dyspepsja, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperestezja, hiperglikemia, hiperplazja dziąseł, hipoestezja, hipotensja, impotencja, insomnia, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, nudności, nykturia, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, rumień wielopostaciowy, senność, tachykardia komorowa, tinnitus, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Quetiapine Aurovitas
Profil bezpieczeństwa kwetiapiny wymaga indywidualnej oceny z uwzględnieniem diagnozy i dawki. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18 lat ze względu na brak danych bezpieczeństwa oraz częstsze występowanie działań niepożądanych, takich jak zwiększone łaknienie, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, a także unikalne u młodzieży podwyższenie ciśnienia tętniczego i zmiany czynności tarczycy. Długoterminowy wpływ na wzrost, dojrzewanie i rozwój poznawczy nie jest znany. U młodych pacjentów obserwowano zwiększone ryzyko objawów pozapiramidowych (EPS) oraz akatyzji, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Kwetiapina wiąże się z ryzykiem samobójstw, zwłaszcza u osób poniżej 25. roku życia, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki. Zaleca się także monitorowanie parametrów metabolicznych (masa ciała, glikemia, lipidogram) ze względu na ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym hiperglikemii i dyslipidemii.
agranulocytoza, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, ciężki epizod depresyjny, ciśnienie tętnicze, dysfagia, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, epizod depresyjny, gruczoł tarczowy, hiperglikemia, induktor enzymu wątrobowego, jaskra z wąskim kątem, kamica żółciowa, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, myśli samobójcze, napad padaczki, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, otępienie, parkinsonizm, prolaktyna, reakcja polekowa z eozynofilią, receptor muskarynowy, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia maniakalne, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa