AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin Medreg 10 mg
Solifenacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg (odpowiednio 3,8 mg i 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek od 5 mg do 40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach, niezależnie od dawki, a całkowita dostępność biologiczna wynosi około 90%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem czterech głównych metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu, 23% w kale), z około 46% aktywności promieniotwórczej w moczu przypadającej na solifenacynę i jej główne metabolity.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xifaxan 100 mg/5 ml
Ryfaksymina, podawana doustnie w formie granulatu do zawiesiny (100 mg/5 ml), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, nieprzekraczającym 1% dawki, co potwierdzają badania na zwierzętach i ludziach. Po podaniu dawki 400 mg na czczo maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi poniżej 5 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) jest mniejsze niż 15 ng•h/ml, co wskazuje na bardzo niską biodostępność. Ryfaksymina występuje w organizmie głównie w formie niezmienionej, nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a jej eliminacja odbywa się niemal wyłącznie z kałem (96,9% dawki), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,4%). Wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (62-67,5%), które może być nieco obniżone u pacjentów z niewydolnością wątroby, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
25-dezacetyloryfaksymina, AUC, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka ryfaksyminy, forma polimorficzna alfa, kinetyka nieliniowa, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjenci pediatryczni, podanie doustne, rozpuszczalność leku, ryfaksymina, stężenie w osoczu, uszkodzenie śluzówki jelit, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zawiesina doustna, znakowanie radiologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące escytalopramu, substancji czynnej leku Pramatis, wskazują na podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co pozwala na ekstrapolację wyników toksykologicznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano kardiotoksyczność obu substancji, manifestującą się niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek wywołujących ogólną toksyczność. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnym stężeniem w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż w warunkach klinicznych, a AUC 3-4 razy większe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż w terapii u ludzi. Mechanizm toksyczności sercowej pozostaje nie do końca wyjaśniony, a dane kliniczne nie potwierdzają występowania kardiotoksyczności u pacjentów. Dodatkowo, długotrwałe podawanie escytalopramu i cytalopramu powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych, co jest zjawiskiem obserwowanym także przy innych lekach amfifilnych kationów, jednak jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badanie niekliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, laktacja, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, płodność, profil bezpieczeństwa, przepływ wieńcowy, rozwój pourodzeniowy, S-enancjomer, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, toksyczność sercowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 60 mg
Duloksetyna, będąca enancjomerem, charakteryzuje się znacznym metabolizmem wątrobowym z udziałem enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6, co powoduje dużą zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużone do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), a jej biodostępność wynosi średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity, nieaktywne farmakologicznie, są wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy niż u mężczyzn).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność duloksetyny, Cmax, duże zaburzenie depresyjne, enzymy CYP450, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid 4-hydroksyduloksetyny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krążenie krwi, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Actavis 20 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne tadalafilu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej stosowanej w produkcie leczniczym Tadalafil Actavis. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, w tym długoterminowe u psów (25 mg/kg/dobę przez 6-12 miesięcy), wykazały zmiany w nabłonku kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy przy ekspozycji 3,7-18,6 razy wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg. Testy genotoksyczności i rakotwórczości nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zwiększonego ryzyka nowotworów, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania tadalafilu w dawkach terapeutycznych.
AUC, badania przedurodzeniowe i pourodzeniowe, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję czynną, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny i klastogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, spermatogeneza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ fizjologiczny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadilecto 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej produktu Tadilecto, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz onkogennych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, którym podawano 25 mg/kg m.c./dobę przez 6-12 miesięcy (ekspozycja 3,7-18,6-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg), zaobserwowano zanik nabłonka kanalików nasiennych oraz zmniejszenie spermatogenezy. Badania reprodukcyjne na szczurach i myszach wykazały brak działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego przy dawkach do 1000 mg/kg m.c./dobę, a NOAEL dla rozwoju przed- i pourodzeniowego ustalono na poziomie 30 mg/kg m.c./dobę. Ponadto, badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu na rozrodczość u samców i samic szczurów.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie reprodukcyjne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie karcinogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rozwój przed- i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dimethyl fumarate Reddy 120 mg
Fumaran dimetylu po podaniu doustnym ulega szybkiemu metabolizmowi przez esterazy do aktywnego metabolitu, fumaranu monometylu, którego farmakokinetyka jest podstawą oceny ekspozycji. Maksymalne stężenie (Tmax) fumaranu monometylu osiąga się w ciągu 2-2,5 godziny, a przy dawce 240 mg dwa razy na dobę (BID) mediana Cmax wynosi 1,72 mg/l, a AUC 8,02 mg·h/l u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (RRMS). W schemacie trzy razy na dobę (TID) Cmax wzrasta do 1,93 mg/l, bez istotnego wpływu na bezpieczeństwo. Lek jest podawany w formie kapsułek dojelitowych, co opóźnia wchłanianie do momentu opuszczenia żołądka. Wiązanie z białkami osocza wynosi 27-40%, a pozorna objętość dystrybucji mieści się w zakresie 60-90 l. Metabolizm przebiega głównie przez cykl kwasów trikarboksylowych, bez udziału układu CYP, a główną drogą eliminacji jest wydychanie CO₂ (60% dawki), z niewielkim wydalaniem z moczem (15,5%) i kałem (0,9%). Okres półtrwania eliminacyjnego fumaranu monometylu wynosi około 1 godziny, a kumulacja przy wielokrotnym dawkowaniu nie występuje.
analiza wariancji, AUC, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, ekspozycja lekowa, esteraza, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, hydroliza przedukładowa, kapsułka dojelitowa, mikrotabletka dojelitowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schemat dawkowania BID, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulofor 60 mg
Duloksetyna, będąca pojedynczym enancjomerem, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność w zakresie 32-80% (średnio 50%), z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 6 godzinach (wydłużonym do 10 godzin w obecności pokarmu). Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jego metabolizm odbywa się intensywnie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast pozorny klirens po podaniu doustnym jest znacznie wyższy i bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), co odzwierciedla efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450 1A2, cytochrom P450 2D6, duże zaburzenia depresyjne, efekt pierwszego przejścia, enzymy utleniające, farmakokinetyka, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Epilantin 150 mg
W praktyce klinicznej stosowanie lakozamidu (Epilantin) u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących wymaga szczegółowego poradnictwa, uwzględniającego ryzyko i korzyści terapii. Lekarz powinien omówić z pacjentką planowanie rodziny, metody antykoncepcji oraz konieczność unikania nieplanowanej ciąży podczas leczenia. Wskazane jest przeprowadzenie ponownej analizy schematu leczenia w przypadku planowanej ciąży. Należy podkreślić, że leki przeciwpadaczkowe zwiększają ryzyko wad rozwojowych u płodu 2-3-krotnie w porównaniu do populacji ogólnej (około 3%), zwłaszcza przy terapii wielolekowej. Pomimo tego, przerwanie skutecznego leczenia jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia padaczki i powikłań dla matki i płodu.
antykoncepcja, AUC, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, epilantin, farmakoterapia padaczki, karmienie piersią, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwpadaczkowe, mleko kobiece, napad padaczkowy, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bespres 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku Bespres 80 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 23%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 2-4 godzin. Spożycie posiłku obniża AUC o około 40% oraz Cmax o około 50%, jednak po 8 godzinach stężenia leku są porównywalne niezależnie od przyjęcia pokarmu, co pozwala na stosowanie walsartanu niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (94-97%), głównie z albuminami. Metabolizm jest ograniczony – około 20% dawki ulega biotransformacji, a główny metabolit hydroksylowy jest farmakologicznie nieaktywny. Walsartan wykazuje wielofazową kinetykę eliminacji z okresem półtrwania fazy eliminacji około 9 godzin i całkowitym okresem półtrwania 6 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13% dawki). Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 2 l/h, z klirensem nerkowym stanowiącym 0,62 l/h (30% całkowitego klirensu).
albuminy osoczowe, AUC, Bespres, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, dializoterapia, ekspozycja ogólnoustrojowa, kinetyka eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna hydroksylowa, stężenie potasu, stężenie w osoczu, stężenie walsartanu, walsartan, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Milrynon – Właściwości farmakokinetyczne
Milrynon, substancja czynna preparatu Corotrope (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne u pacjentów z niewydolnością serca, zarówno dorosłych, jak i pediatrycznych. Po dożylnym podaniu bolusowym w dawkach 12,5-125 µg/kg objętość dystrybucji wynosi około 0,38 l/kg, okres półtrwania eliminacji 2,3 h, a klirens 0,13 l/kg/godz. Przy ciągłej infuzji 0,20-0,70 µg/kg/min objętość dystrybucji wzrasta do 0,45 l/kg, okres półtrwania do 2,6 h, a klirens do 0,14 l/kg/godz. Milrynon wiąże się z białkami osocza w ponad 70%, a terapeutyczne stężenia w osoczu mieszczą się w zakresie 70-400 ng/ml. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym około 0,3 l/min, co wskazuje na aktywny proces wydalania. U zdrowych osób 60% dawki jest wydalane w ciągu 2 godzin, a 90% po 8 godzinach od podania.
AUC, białka osocza, COROTROPE, infuzja dożylna, klirens, klirens nerkowy, milrynon, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, operacja kardiochirurgiczna, podanie dożylne, populacja pediatryczna, próg farmakodynamiczny, przestrzeń pozakomórkowa, przetrwały przewód tętniczy, stężenie osoczowe, wcześniaki, wydalanie nerkowe, zmiany hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toctino 30 mg
Dane przedkliniczne alitretynoiny, substancji czynnej preparatu Toctino, wskazują na niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 po podaniu dootrzewnowym u myszy i szczurów >4000 mg/kg po 24 godzinach oraz 1400 mg/kg po 10 dniach obserwacji, a także LD50 doustną u szczurów około 3000 mg/kg. Długoterminowe badania toksyczności u psów (do 9 miesięcy) i szczurów (do 6 miesięcy) wykazały działania niepożądane typowe dla retynoidów, zależne od dawki i odwracalne po zakończeniu terapii. Alitretynoina wykazuje działanie teratogenne, co wymaga stosowania rygorystycznych metod antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu. Badania reprodukcyjne u szczurów nie wykazały wpływu na płodność samców i samic przy stężeniach zbliżonych do ludzkich, jednak odnotowano odwracalne zaburzenia spermatogenezy i zmiany zwyrodnieniowe jąder u samców. Margines bezpieczeństwa dla dawek stosowanych u ludzi (30 mg) w odniesieniu do toksyczności męskich narządów płciowych u psów wynosił 1-6.
alitretynoina, AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, LD50, męskie narządy płciowe, nadmiar witaminy A, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie świetlne, retynoid, teratogenność, Toctino, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność zależna od dawki, zaburzenie spermatogenezy, zmiany zwyrodnieniowe jąder - Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Właściwości farmakokinetyczne
Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~90%), szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h), długim okresem półtrwania (~30 h u dorosłych), oraz dobrą penetracją do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego). Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (11-12%) i dużą objętość dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej. Flukonazol kumuluje się w warstwie rogowej skóry (np. 73 μg/g po 12 dniach stosowania dawki 50 mg/dobę) oraz w paznokciach (4,05 μg/g po 4 miesiącach terapii dawką 150 mg/tydzień), co uzasadnia jego skuteczność w leczeniu grzybic skóry, włosów i paznokci. Metabolizm leku jest minimalny, a około 80% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Flukonazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co ma znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych.
AUC, biodostępność leku, dializa otrzewnowa, dystrybucja tkankowa, flukonazol, grzybica skóry, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, kandydoza pochwy, karmienie piersią, klirens kreatyniny, klirens leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stężenie w paznokciach, stężenie w surowicy, warstwa rogowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zakażenie grzybicze, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego