Właściwości farmakokinetyczne
Bespres 80 mg

Właściwości farmakokinetyczne walsartanu

Walsartan, substancja czynna leku Bespres 80 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę poszczególnych parametrów farmakokinetycznych.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym walsartanu w monoterapii, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są stosunkowo szybko, w ciągu 2-4 godzin. Istotnym parametrem jest średnia całkowita biodostępność leku, która wynosi 23%. Spożywanie posiłków wyraźnie wpływa na biodostępność walsartanu – pożywienie zmniejsza dostępność leku (mierzoną wartością AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) ulega redukcji o około 50%. Warto jednak zauważyć, że po 8 godzinach od podania leku, stężenia walsartanu w osoczu u pacjentów przyjmujących lek z posiłkiem i na czczo stają się porównywalne. To zmniejszenie wartości AUC nie wiąże się ze znaczącym klinicznie ograniczeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że substancja nie ulega rozległej dystrybucji do tkanek. Istotną cechą walsartanu jest jego wysokie powinowactwo do białek osocza – wiąże się z nimi w 94-97%, głównie z albuminami osoczowymi. Ta właściwość ma znaczenie dla dostępności wolnej frakcji leku oraz potencjalnych interakcji z innymi substancjami o wysokim stopniu wiązania z białkami.³

Metabolizm

Walsartan nie podlega intensywnej biotransformacji w organizmie. Tylko około 20% podanej dawki jest odzyskiwana w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano pochodną hydroksylową walsartanu, jednak występuje ona w niewielkich stężeniach, stanowiących mniej niż 10% wartości AUC substancji macierzystej. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, metabolit ten jest nieaktywny farmakologicznie, nie przyczynia się więc do działania terapeutycznego leku.⁴

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką procesu eliminacji, z krótkiego okresem półtrwania w fazie dystrybucji (t_1/2 α <1 h) oraz dłuższym okresem półtrwania w fazie eliminacji (t_1/2 β około 9 h). Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie z kałem, tą drogą usuwane jest około 83% dawki. Przez nerki wydalane jest 13% dawki, głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, natomiast klirens nerkowy stanowi 0,62 l/h, co odpowiada około 30% całkowitego klirensu. Całkowity okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.⁵

Farmakokinetyka u pacjentów z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca parametry farmakokinetyczne walsartanu wykazują pewne szczególne cechy. Średni czas osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji są podobne do tych obserwowanych u zdrowych ochotników. Wartości AUC i Cmax walsartanu zwiększają się liniowo i są proporcjonalne do dawki w klinicznym zakresie dawkowania (40-160 mg dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Klirens walsartanu po podaniu doustnym u pacjentów z niewydolnością serca wynosi około 4,5 l/h. Istotną informacją kliniczną jest fakt, że wiek nie wpływa na klirens walsartanu u tej grupy pacjentów.⁶

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się nieznacznie zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodszymi. Jednakże badania kliniczne nie wykazały, aby ta różnica miała istotne znaczenie kliniczne, co oznacza, że nie ma konieczności modyfikacji dawkowania walsartanu u pacjentów geriatrycznych wyłącznie ze względu na wiek.⁷

Zaburzenia czynności nerek

Ekspozycja ogólnoustrojowa na walsartan nie wykazuje korelacji z funkcją nerek, co wynika z faktu, że klirens nerkowy stanowi jedynie 30% całkowitego klirensu osoczowego leku. Z tego względu nie jest konieczna modyfikacja dawkowania walsartanu u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Należy jednak zaznaczyć, że brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u osób poddawanych dializoterapii. Dlatego w tej grupie pacjentów walsartan powinien być stosowany z zachowaniem szczególnej ostrożności.^{10 ml/min). Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 8}

Istotną informacją jest to, że walsartan niemal całkowicie wiąże się z białkami osocza, co powoduje, że jest mało prawdopodobne jego usuwanie podczas dializy. Ta właściwość ma kluczowe znaczenie dla pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek poddawanych dializoterapii.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

Wątroba odgrywa kluczową rolę w eliminacji walsartanu – około 70% zaabsorbowanej dawki jest wydalane z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się około dwukrotnie większą ekspozycję (AUC) na walsartan w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Jednakże badania kliniczne nie wykazały zależności między stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem uszkodzenia funkcji wątroby. Brakuje danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co stanowi istotne ograniczenie w stosowaniu leku w tej grupie pacjentów.¹⁰

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka walsartanu u dzieci i młodzieży wykazuje pewne szczególne cechy. W badaniu z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku 1-16 lat), otrzymujących pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg masy ciała, maksymalnie 80 mg), stwierdzono, że klirens leku (l/h/kg) był porównywalny w całym analizowanym przedziale wiekowym. Co istotne, klirens walsartanu u dzieci był podobny do tego obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących lek w tej samej postaci farmaceutycznej.¹¹

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny 30 ml/min nie ma konieczności dostosowywania dawki leku. Należy jednak podkreślić, że w trakcie leczenia walsartanem u pacjentów pediatrycznych konieczne jest ścisłe monitorowanie czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy.<sup data-drug="Bespres" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem”>12

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych walsartanu