Właściwości farmakokinetyczne
Lisinoratio 5 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne lizynoprylu

Lizynopryl jest inhibitorem konwertazy angiotensyny wykazującym charakterystyczny profil farmakokinetyczny. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące procesu wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania tego leku, istotne dla praktyki klinicznej lekarzy stosujących Lisinoratio.

Wchłanianie

Lizynopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wchłaniania. Badania kliniczne wykazały, że około 25% przyjętej doustnie dawki lizynoprylu ulega absorpcji z przewodu pokarmowego. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, obecność pokarmu nie wpływa na proces wchłaniania leku, co pozwala na jego elastyczne stosowanie w odniesieniu do pory posiłków.¹

Maksymalne stężenie lizynoprylu w surowicy (Cmax) występuje stosunkowo późno – po około 6-8 godzinach od podania doustnego. Jest to cecha odróżniająca lizynopryl od niektórych innych inhibitorów ACE, które osiągają szczytowe stężenia szybciej.²

Dystrybucja

Lizynopryl wykazuje szczególne właściwości w zakresie dystrybucji w organizmie. W przeciwieństwie do wielu innych leków, nie wiąże się z białkami osocza krwi, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie wypierania z tych wiązań.³

Specyficzne powinowactwo lizynoprylu do konwertazy angiotensyny prawdopodobnie odpowiada za wydłużenie końcowej fazy eliminacji. Badania wykazały, że zjawisko to jest niezależne od dawki i najprawdopodobniej wynika z wysycenia wiązań leku z enzymem konwertującym angiotensynę.⁴

Metabolizm

Istotną z klinicznego punktu widzenia właściwością farmakokinetyczną lizynoprylu jest brak metabolizmu w organizmie. Lizynopryl nie podlega procesom biotransformacji i jest wydalany w postaci niezmienionej, głównie przez nerki.⁵

Brak metabolizmu wątrobowego minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie układu cytochromu P450, co stanowi istotną zaletę w przypadku pacjentów stosujących politerapię.

Eliminacja i parametry farmakokinetyczne

Efektywny okres półtrwania (t1/2) lizynoprylu w fazie kumulacji, po podaniu wielu dawek, wynosi 12 godzin. Ten parametr farmakokinetyczny uzasadnia możliwość dawkowania leku raz na dobę, co wpływa pozytywnie na adherencję pacjentów do zaleconej terapii.⁶

Farmakokinetyka w wybranych populacjach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) farmakokinetyka lizynoprylu ulega modyfikacji. Badania kliniczne wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki 20 mg lizynoprylu u zdrowych osób starszych stężenia leku w surowicy były większe niż u młodszych zdrowych osób dorosłych otrzymujących tę samą dawkę.⁷

W innym badaniu, gdzie podawano przez 7 dni pojedynczą dawkę dobową lizynoprylu wynoszącą 5 mg, maksymalne stężenia leku w surowicy oznaczane w 7. dniu były większe u zdrowych ochotników w podeszłym wieku niż u młodych, zdrowych ochotników. Co ciekawe, stężenia te były również większe niż u pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością serca.⁸

Pacjenci z niewydolnością nerek

Biorąc pod uwagę, że lizynopryl jest wydalany głównie przez nerki, niewydolność nerek istotnie wpływa na jego farmakokinetykę. Badania wykazały, że rozmieszczenie lizynoprylu w tkankach pacjentów z niewydolnością nerek jest podobne jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, pod warunkiem że wskaźnik przesączania kłębuszkowego (GFR) nie jest mniejszy niż 30 ml/min.⁹

Gdy wartość GFR spada poniżej 30 ml/min, obserwuje się następujące zmiany w farmakokinetyce lizynoprylu:

• Zwiększenie maksymalnego stężenia leku w surowicy ¹⁰
• Zwiększenie średniego stężenia leku w organizmie ¹¹
• Spowolnienie wystąpienia maksymalnego stężenia leku ¹²
• Niekiedy wydłużenie czasu potrzebnego do osiągnięcia stężeń stacjonarnych ¹³

Zmiany te wskazują na konieczność modyfikacji dawkowania lizynoprylu u pacjentów z niewydolnością nerek, co uwzględniono w zaleceniach dotyczących dawkowania leku.

Dzieci i młodzież

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu został zbadany również w populacji pediatrycznej. W badaniu z udziałem 29 dzieci w wieku od 6 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym, u których współczynnik przesączania kłębuszkowego przekraczał 30 ml/min/1,73m², stwierdzono, że farmakokinetyka lizynoprylu jest podobna do obserwowanej u dorosłych.¹⁴

Po podaniu dawek od 0,1 do 0,2 mg/kg u dzieci zaobserwowano następujące parametry farmakokinetyczne:

• Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w stanie równowagi dynamicznej wystąpiło w ciągu 6 godzin ¹⁵
• Stopień wchłaniania ustalony na podstawie odzysku substancji czynnej z moczu wyniósł 28% ¹⁶
• Wartość pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) była podobna do uzyskanej u osób dorosłych ¹⁷
• Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) było porównywalne z wartościami uzyskanymi u dorosłych ¹⁸

Powyższe dane wskazują, że farmakokinetyka lizynoprylu u dzieci jest podobna do obserwowanej u dorosłych, co uzasadnia stosowanie tego leku w populacji pediatrycznej z nadciśnieniem tętniczym, przy zachowaniu odpowiedniego dostosowania dawki do masy ciała.

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych