Dawkowanie i sposób podawania

Lizynopryl należy przyjmować raz na dobę, codziennie o tej samej porze. Pokarm nie wpływa na wchłanianie lizynoprylu z tabletek, dlatego lek można przyjmować niezależnie od posiłków.¹

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym

Pacjenci nieprzyjmujący leków moczopędnych

U pacjentów z nadciśnieniem samoistnym zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę. Skuteczna dawka podtrzymująca zazwyczaj mieści się w zakresie 20-40 mg na dobę. Dawkę podtrzymującą należy dostosowywać do wartości ciśnienia tętniczego mierzonych przed podaniem kolejnej dawki. Maksymalna badana dawka wynosiła 80 mg na dobę.²

Działanie hipotensyjne leku może słabnąć w miarę zbliżania się do momentu przyjęcia następnej dawki, niezależnie od jej wielkości. Zjawisko to najczęściej występuje przy dawce 10 mg. U większości pacjentów oczekiwane zmniejszenie ciśnienia tętniczego występuje po 2-4 tygodniach stosowania dawek podtrzymujących.³

Pacjenci przyjmujący leki moczopędne

Na początku leczenia lizynoprylem może wystąpić objawowe niedociśnienie, co częściej dotyczy pacjentów przyjmujących leki moczopędne. Zaleca się przerwanie stosowania leku moczopędnego na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem.⁴

Jeśli nie można odstawić diuretyku, leczenie lizynoprylem należy rozpocząć od mniejszej dawki początkowej wynoszącej 5 mg pod ścisłą kontrolą lekarską. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze do czasu wystąpienia oczekiwanego obniżenia ciśnienia oraz dodatkowo przez jedną godzinę.⁵

Jeśli monoterapia lizynoprylem okaże się nieskuteczna, można dołączyć lek moczopędny (zwykle hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg raz na dobę).⁶

Szczególne grupy pacjentów z nadciśnieniem

Mniejszą dawkę początkową należy zastosować u pacjentów:

• z niewydolnością nerek (według tabeli dawkowania w niewydolności nerek)
• u których nie można przerwać stosowania leków moczopędnych
• z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niezależnie od przyczyny
• z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym⁷

Przed rozpoczęciem leczenia należy uzupełnić niedobory płynów ustrojowych i wyrównać zaburzenia składu elektrolitów w surowicy.⁸

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe

U pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, szczególnie z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia krwi i zaburzenie czynności nerek. Dlatego zaleca się podanie mniejszej dawki początkowej wynoszącej 2,5 mg lub 5 mg. Dawkę dobową można następnie stopniowo zwiększać w zależności od wartości ciśnienia tętniczego.⁹

Dawkowanie u dzieci z nadciśnieniem

U dzieci w wieku od 6 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym zalecana dawka początkowa wynosi:

• 2,5 mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do <50 kg
• 5 mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała ≥50 kg¹⁰

Dawkę należy dostosować indywidualnie, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej wynoszącej:

• 20 mg u pacjentów o masie ciała od 20 do <50 kg
• 40 mg u pacjentów o masie ciała ≥50 kg¹¹

W badaniach klinicznych nie stosowano dawek większych niż 0,61 mg/kg masy ciała (lub powyżej 40 mg). U dzieci z zaburzeniami czynności nerek należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej lub wydłużenie odstępu między dawkami.¹²

Nie zaleca się stosowania lizynoprylu u dzieci w wieku poniżej 6 lat lub u dzieci z ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²). Doświadczenie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lizynoprylu u dzieci w innych wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze jest ograniczone.¹³

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca początkowa dawka dobowa wynosi 2,5 mg podawana raz na dobę rano. Dawki podtrzymujące zwykle wynoszą od 5 mg do 20 mg podawane jednorazowo. Dawki należy zwiększać stopniowo, nie więcej niż o 10 mg co 4 tygodnie, dostosowując je do nasilenia objawów niewydolności serca.¹⁴

Lizynopryl można stosować w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i preparatami naparstnicy. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem hipotonii objawowej (np. z hiponatremią, hipowolemią lub leczonych dużymi dawkami diuretyków) należy wyrównać zaburzenia przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem i w miarę możliwości zmniejszyć dawkę leku moczopędnego.¹⁵

Pierwszą dawkę lizynoprylu należy podać pod ścisłą kontrolą lekarską, zwłaszcza u pacjentów z niskim skurczowym ciśnieniem tętniczym (<100 mmHg). Największe obniżenie ciśnienia krwi występuje po około 6-8 godzinach od podania dawki początkowej. Należy monitorować czynność układu krążenia, szczególnie ciśnienie tętnicze, do czasu stabilizacji wartości ciśnienia krwi.¹⁶

W przypadku niewydolności serca z towarzyszącą hiponatremią (stężenie sodu w surowicy <130 mEq/l) lub umiarkowanym/ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min lub stężenie kreatyniny w surowicy >3 mg/dl) należy zastosować małą dawkę początkową wynoszącą 2,5 mg na dobę pod ścisłym nadzorem lekarskim.¹⁷

Wczesna faza zawału serca

U wydolnych hemodynamicznie pacjentów leczenie należy rozpocząć w ciągu 24 godzin od wystąpienia zawału serca. Schemat dawkowania:

• pierwsza dawka: 5 mg doustnie
• po 24 godzinach od pierwszej dawki: 5 mg
• po 48 godzinach: 10 mg
• następnie: 10 mg raz na dobę przez 6 tygodni¹⁸

Równocześnie z lizynoprylem należy podawać (jeśli nie ma przeciwwskazań) standardowe leki stosowane w zawale serca: przeciwzakrzepowe, zapobiegające agregacji płytek i beta-adrenolityczne.¹⁹

Pacjenci z niskim ciśnieniem skurczowym krwi (≤120 mmHg) powinni na początku leczenia lub przez pierwsze 3 dni od wystąpienia zawału otrzymywać mniejszą dawkę dobową wynoszącą 2,5 mg.²⁰

W przypadku wystąpienia hipotonii (ciśnienie skurczowe ≤100 mmHg) w trakcie 6-tygodniowego leczenia, dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub 2,5 mg na dobę. Jeśli wystąpi długotrwała i nasilona hipotonia (ciśnienie skurczowe <90 mmHg przez ponad 1 godzinę), preparat Lisinoratio należy odstawić.²¹

U pacjentów, u których wystąpią objawy niewydolności serca, należy kontynuować leczenie zgodnie z zaleceniami dla niewydolności serca. Lisinoratio można stosować w skojarzeniu z nitrogliceryną podawaną dożylnie lub przezskórnie.²²

U pacjentów z ostrym zawałem serca i zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi >2 mg/dl) leczenie lizynoprylem należy rozpoczynać z dużą ostrożnością. Nie ustalono zasad dawkowania lizynoprylu u pacjentów z ostrym zawałem serca i współwystępującą ciężką niewydolnością nerek.²³

Nefropatia cukrzycowa

U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą insulinoniezależną (typu 2) oraz z początkową nefropatią dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę. W razie potrzeby można ją zwiększyć do 20 mg na dobę, aby uzyskać ciśnienie rozkurczowe poniżej 90 mmHg mierzone na siedząco.²⁴

W przypadku zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) początkowa dawka Lisinoratio powinna być dostosowana do wartości klirensu kreatyniny zgodnie z tabelą poniżej.²⁵

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Ponieważ lizynopryl jest wydalany z moczem, u pacjentów z niewydolnością nerek wielkość dawki dobowej należy dostosować do wartości klirensu kreatyniny. Dawkę podtrzymującą i/lub przerwy między dawkami należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego.²⁶

Maksymalna dobowa dawka podtrzymująca lizynoprylu u pacjentów z niewydolnością nerek wynosi 40 mg.²⁷

Lizynopryl jest eliminowany z osocza krwi w czasie hemodializy. Pacjentom poddawanym dializie należy podać odpowiednią dawkę dobową lizynoprylu po zabiegu dializy.²⁸

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Siła działania lizynoprylu podawanego w takich samych dawkach pacjentom w podeszłym wieku i młodszym jest bardzo podobna, jednak wykazano, że u pacjentów w podeszłym wieku maksymalne stężenie lizynoprylu w surowicy krwi było około dwukrotnie większe niż u pacjentów młodszych. Z tego powodu dawki lizynoprylu u pacjentów w podeszłym wieku należy zwiększać bardzo ostrożnie.²⁹