limfocyt B
Limfocyty B to kluczowe komórki układu odpornościowego odpowiedzialne za humoralną odpowiedź immunologiczną. Rozwijają się w szpiku kostnym, a następnie migrują do narządów limfatycznych, gdzie dojrzewają i różnicują się w komórki plazmatyczne wytwarzające przeciwciała lub w limfocyty B pamięci immunologicznej.
Główną funkcją limfocytów B jest rozpoznawanie antygenów, produkcja specyficznych przeciwciał oraz prezentacja antygenów limfocytom T. Po aktywacji przez kontakt z antygenem, limfocyty B ulegają proliferacji i różnicowaniu, co prowadzi do powstania klonów komórek wytwarzających przeciwciała skierowane przeciwko konkretnemu patogenowi.
Zaburzenia funkcji limfocytów B mogą prowadzić do różnych chorób, w tym niedoborów odporności (np. agammaglobulinemia), chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty układowy) oraz nowotworów układu limfatycznego (np. chłoniaki B-komórkowe). Diagnostyka obejmuje oznaczanie poziomów immunoglobulin, cytometrię przepływową oraz badania molekularne.
W nowoczesnej medycynie limfocyty B stanowią cel terapii biologicznych, takich jak rytuksymab (przeciwciało anty-CD20), stosowanych w leczeniu chorób autoimmunologicznych i nowotworów hematologicznych. Badania nad limfocytami B przyczyniają się również do rozwoju immunoterapii i szczepionek nowej generacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Etiologia i przyczyny
Alergia na orzeszki ziemne jest IgE-zależną reakcją immunologiczną typu I, w której białka orzeszków ziemnych, głównie Ara h 1, Ara h 2, Ara h 3 i Ara h 6, wywołują odpowiedź alergiczną u ponad 50% pacjentów uczulonych. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje aktywację komórek dendrytycznych przez reszty węglowodanowe, indukcję odpowiedzi limfocytów T pomocniczych typu 2 (TH2) oraz produkcję swoistych IgE, które po ponownym kontakcie z alergenem powodują degranulację komórek tucznych i uwolnienie histaminy. Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne w USA wynosi około 1-2%, z wzrostem o 21% w latach 2010-2017. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (m.in. geny HLA-DR i -DQ), atopowe zapalenie skóry, astmę, alergię na jajka oraz opóźnione wprowadzenie orzeszków ziemnych do diety, co potwierdzają badania takie jak LEAP. Wczesne wprowadzenie orzeszków ziemnych (4-6 miesiąc życia) u niemowląt z wysokim ryzykiem znacząco redukuje ryzyko rozwoju alergii, co zostało uwzględnione w aktualnych wytycznych NIAID i AAP.
alergen orzeszka ziemnego, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, egzema, epinefryna, epitop, gen HLA-DR, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, interleukina, katar sienny, komórka dendrytyczna, komórka tuczna, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy typu 2, mediator zapalny, obrzęk, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna typu I, reakcja Maillarda, reaktywność krzyżowa, roślina strączkowa, terapia desensytyzacyjna, układ immunologiczny, węzeł chłonny, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez wiązanie z białkiem cereblon, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznym i immunomodulacyjnym efektem, hamując proliferację i indukując apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid wykazuje także działanie immunomodulacyjne, zwiększając aktywność komórek T, NK i NKT, a w połączeniu z rytuksymabem potęguje cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC). Dodatkowo lek posiada właściwości antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększanie hemoglobiny płodowej) oraz przeciwzapalne (hamowanie TNF-α i IL-6).
aberracja chromosomalna, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czas przeżycia bez progresji, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomowa, działanie cytotoksyczne, działanie immunomodulacyjne, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, hamowanie angiogenezy, hematoonkologia, hematopoetyczna komórka macierzysta, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, komórka hematopoetyczna, komórka NK, komórka śródbłonka, leczenie indukcyjne, lenalidomid, ligaza E3, limfocyt B, nowotwór hematologiczny, odpowiedź całkowita, odsetek obiektywnych odpowiedzi, populacja pediatryczna, pozytonowa tomografia emisyjna, szpiczak mnogi, ubikwitynacja, właściwość antyangiogenna, właściwość proerytropoetyczna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Etiologia i przyczyny
Takayasu arteritis to przewlekła, zapalna choroba naczyń, głównie aorty i jej głównych odgałęzień, o nie do końca poznanej etiologii, z dominującym podłożem autoimmunologicznym. Patogeneza obejmuje aktywację limfocytów T (Th1, Th17) i makrofagów, z kluczową rolą szlaku mTORC1 oraz sygnalizacji Notch-1, a także udział limfocytów B. Genetyczne predyspozycje potwierdzono m.in. dla allelu HLA-B*52 oraz innych alleli HLA (HLA-B39, HLA-DRB11502, HLA-DRB10405, HLA-B*67), a także polimorfizmów w genach IL12B i FCGR2A/3A. W niektórych przypadkach obserwuje się rodzinne występowanie choroby i możliwą autosomalnie recesywną formę. Hipotezy etiologiczne wskazują na rolę zakażeń (Mycobacterium tuberculosis, paciorkowce) jako potencjalnych czynników wyzwalających proces autoimmunologiczny, co potwierdza geograficzna korelacja z gruźlicą.
dysfunkcja śródbłonka, główny kompleks zgodności tkankowej, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt Th1, limfocyt Th17, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, odporność humoralna, odporność komórkowa, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powikłanie niedokrwienne, szlak mTOR, Takayasu arteritis, terapia biologiczna, vasa vasorum, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka włochatokomórkowa – Leczenie
Białaczka włochatokomórkowa (HCL) to rzadki, przewlekły nowotwór limfocytów B, charakteryzujący się obecnością komórek z cytoplazmatycznymi wypustkami. Choroba ma powolny przebieg i jest wysoce podatna na leczenie, choć nieuleczalna. Wskazania do terapii obejmują cytopenie (Hb < 11 g/dl, płytki < 100 G/L, neutrofile < 1 G/L), objawowe powiększenie śledziony, objawy ogólne (gorączka, utrata masy ciała, poty nocne) oraz nawracające infekcje. Pierwsza linia leczenia opiera się na analogach puryn – kladrybinie i pentostatinie – które indukują całkowitą remisję u 80-85% pacjentów, z 5-letnim przeżyciem wolnym od zdarzeń na poziomie około 90%. Rytuksymab, przeciwciało anty-CD20, stosowany w skojarzeniu z kladrybiną, poprawia wskaźniki remisji i redukuje minimalną chorobę resztkową (MRD). W przypadku nawrotów, szczególnie po ponad 2 latach, możliwe jest ponowne zastosowanie analogów puryn, ewentualnie w połączeniu z rytuksymabem. Mutacja BRAF V600E, obecna u niemal wszystkich pacjentów z klasyczną postacią HCL, umożliwia zastosowanie inhibitorów BRAF (wemurafenib, dabrafenib) oraz terapii skojarzonych z inhibitorami MEK, które wykazują wysoką skuteczność i korzystny profil toksyczności.
aktywna obserwacja, analog puryny, bendamustyna, białaczka włochatokomórkowa, całkowita remisja, cytopenia, częściowa remisja, dabrafenib, hemoglobina, ibrutynib, immunosupresja, infekcja oportunistyczna, inhibitor MEK, interferon alfa, kinaza tyrozynowa Brutona, kladrybina, leczenie wspomagające, limfocyt B, małopłytkowość, mielosupresja, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi obwodowej, mutacja BRAF V600E, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, pentostatin, płytki krwi, poty nocne, profilaktyka przeciwgrzybicza, profilaktyka przeciwwirusowa, przeciwciało monoklonalne, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledzionowa, splenektomia, transfuzja krwinek czerwonych, układ krwiotwórczy, wemurafenib - Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Etiologia i przyczyny
Katar sienny (alergiczny nieżyt nosa) jest chorobą atopową wywołaną nadmierną odpowiedzią immunologiczną na alergeny środowiskowe, takie jak pyłki roślin (drzewa, trawy, chwasty), roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt, zarodniki pleśni oraz odchody karaluchów. Patofizjologia obejmuje produkcję przeciwciał IgE, które wiążą się z mastocytami, a przy ponownej ekspozycji na alergen dochodzi do uwolnienia mediatorów zapalnych, w tym histaminy, leukotrienów i prostaglandyn, co skutkuje objawami takimi jak kichanie, świąd i wodnisty wyciek z nosa. Katar sienny dzieli się na sezonowy (okresowy) i całoroczny (przewlekły), a jego rozwój jest silnie uwarunkowany genetycznie, z dziedzicznością szacowaną na 33-91%. Wykazano związek genetyczny z innymi chorobami atopowymi, takimi jak astma i atopowe zapalenie skóry, oraz wpływ ponad 100 genów na ryzyko rozwoju choroby. Czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie powietrza, dym tytoniowy, higiena życia, zmiany klimatyczne oraz wiek ekspozycji, również odgrywają istotną rolę w patogenezie i nasileniu objawów.
alergia pokarmowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, choroba atopowa, czynnik aktywujący płytki, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia swoista, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt B, limfocyt T, marsz alergiczny, mastocyt, mediator chemiczny, mediator zapalny, prostaglandyna, pyłek rośliny, roztocze kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, sierść zwierzęca, swoiste IgE, test skórny, tromboksan, układ immunologiczny, zarodnik pleśni - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsaki tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa rzadkich nowotworów mezenchymalnych, których rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych, patologicznych i molekularnych. Wskaźniki przeżycia 5-letniego wynoszą około 65% (OS) i 61% (netto w Kanadzie), jednak spadają do około 50% przy przerzutach do węzłów chłonnych i okolicznych narządów oraz do 18% przy przerzutach odległych. Mediana przeżycia w zaawansowanym stadium wynosi około 12 miesięcy. Kluczowe czynniki prognostyczne to wielkość guza (≤5 cm lepsze rokowanie, ≥10 cm gorsze), stopień złośliwości histologicznej (niski stopień lepszy), lokalizacja (guzy powierzchowne i kończyn lepsze niż głębokie), typ histologiczny (np. MPNST, leiomyosarcoma mają gorsze rokowanie), stopień zaawansowania klinicznego, jakość marginesów chirurgicznych (ujemne marginesy korzystne), możliwość całkowitej resekcji oraz wiek pacjenta (młodsi lepsze rokowanie). Radioterapia poprawia kontrolę miejscową, zwłaszcza przy marginesach dodatnich i guzach >5 cm.
amplifikacja CDK4, leiomyosarcoma, limfocyt B, limfocyt T CD8, margines chirurgiczny, mięsak nabłonkowaty, mięsak pleomorficzny, mięsak tkanek miękkich, MPNST, niestabilność mikrosatelitarna, pazopanib, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, resekcja R0, śluzakowłókniakomięsak, stopień zaawansowania klinicznego, terapia multimodalna, tkanka mezenchymalna, tłuszczakomięsak, TMB, węzeł chłonny, włókniakomięsak niemowlęcy, złośliwość histologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Epidemiologia
Chłoniak T-komórkowy skóry (CTCL) to heterogenna grupa rzadkich nowotworów złośliwych wywodzących się z limfocytów T, stanowiąca 65-75% pierwotnych chłoniaków skóry i około 2-3% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Średnia częstość występowania CTCL na świecie wynosi 6,4-8,55 przypadków na milion osób rocznie, z tendencją wzrostową, szczególnie w USA, gdzie roczna zapadalność wzrosła do 8,55/milion z APC 0,61%. Choroba dotyczy głównie osób w wieku 55-60 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1) i wyższą zapadalnością u osób rasy czarnej. Najczęstszym podtypem jest ziarniniak grzybiasty (MF), stanowiący 62% przypadków CTCL, z zapadalnością około 6,4/milion, natomiast zespół Sézary’ego (SS) stanowi 3% przypadków i dotyczy głównie osób powyżej 60 roku życia. Występują istotne różnice geograficzne i demograficzne w częstości występowania oraz podtypach CTCL, z wyższą zapadalnością w populacjach azjatyckich i wśród osób narażonych zawodowo na czynniki przemysłowe.
Agent Orange, atopowe zapalenie skóry, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skóry, chłoniak T-komórkowy skóry, choroba skóry, dehydrogenaza mleczanowa, diagnoza, ekspresja genetyczna, HIV, limfocyt B, limfocyt T, łuszczyca, narząd pozaskórny, nowotwór złośliwy, patofizjologia, przeszczep, technika immunohistochemiczna, wirus T-limfotropowy, zapadalność, zespół Sézary’ego, ziarniniak grzybiasty - Leksykon substancji czynnych
Sodu glutaminian – Właściwości farmakodynamiczne
Produkt leczniczy Uro-Vaxom, zawierający 6 mg liofilizowanego lizatu Escherichia coli jako substancję czynną, zawiera również 3,03 mg sodu glutaminianu (E 621) jako substancję pomocniczą w jednej kapsułce twardej. Sodu glutaminian pełni rolę wspierającą działanie immunomodulujące preparatu, który należy do grupy leków urologicznych (kod ATC: G04BX). Preparat stymuluje układ odpornościowy poprzez aktywację makrofagów, limfocytów B, immunokompetentnych komórek w kępkach Peyera oraz zwiększenie poziomu wydzielniczej IgA w jelitach, co przekłada się na poprawę lokalnej ochrony dróg moczowych przed patogenami.
endogenny interferon, galusan propylu, immunoglobulina wydzielnicza, komórka immunokompetentna, komórkowa odpowiedź immunologiczna, lek urologiczny, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat OM-89, liofilizowany lizat Escherichia coli, mannitol, nawracające zakażenie dróg moczowych, sodu glutaminian, układ odpornościowy, właściwość immunomodulująca, wydzielnicza IgA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Framasnoa 14 mg
Dane przedkliniczne teriflunomidu, substancji czynnej leku Framasnoa, obejmują wielomiesięczne badania toksyczności na myszach, szczurach i psach, wskazując na główne narządy docelowe toksyczności: szpik kostny (zaburzenia hematopoezy), narządy limfatyczne (upośledzenie funkcji immunologicznych), przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązano z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a toksyczność pojawiała się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro tłumaczono farmakologicznym hamowaniem DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego teriflunomidu.
antykoncepcja, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja immunologiczna, hematopoeza, krwinka czerwona, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, nasienie, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, parametry hematologiczne, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Luivac –
Produkt leczniczy Luivac zawiera lizat bakterii siedmiu szczepów (Staphylococcus aureus, Streptococcus mitis, Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis oraz Haemophilus influenzae) w łącznej dawce 3 mg na tabletkę, z co najmniej 1 × 10 drobnoustrojów każdego szczepu. Mechanizm działania opiera się na immunostymulacji wieloetapowej, rozpoczynającej się od aktywacji lokalnego układu immunologicznego błon śluzowych przewodu pokarmowego (GALT). Substancja czynna jest przechwytywana i przetwarzana przez komórki M, co prowadzi do prezentacji antygenów limfocytom i stymulacji kępek Peyera, kluczowych dla dalszej odpowiedzi immunologicznej.
BALT, błona śluzowa, GALT, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, immunostymulacja, infekcja dróg oddechowych, kępki Peyera, Klebsiella pneumoniae, limfocyt B, lizat bakteryjny, Moraxella catarrhalis, plazmocyt, przeciwciało IgA, składnik wydzielniczy, Staphylococcus aureus, Streptococcus mitis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, tkanka limfatyczna, wydzielnicza IgA - Leksykon substancji czynnych
Bacillus Calmette-Guérin – Właściwości farmakodynamiczne
Bacillus Calmette-Guérin (BCG) to atenuowany szczep Mycobacterium bovis, wykorzystywany jako lek immunostymulujący (kod ATC: L03AX03), szczególnie w terapii nowotworów pęcherza moczowego. Preparat BCG-medac zawiera szczep RIVM (pochodzący ze szczepu 1173-P2) w dawce od 2 × 10^8 do 3 × 10^9 żywych bakterii po rekonstytucji. Mechanizm działania BCG opiera się na wielopoziomowej stymulacji układu immunologicznego, obejmującej aktywację śledziony, makrofagów, komórek NK oraz indukcję lokalnej odpowiedzi immunologicznej w pęcherzu moczowym po podaniu dopęcherzowym. W efekcie dochodzi do proliferacji granulocytów, monocytów/makrofagów oraz limfocytów T, co sprzyja eliminacji komórek nowotworowych. Kluczowym elementem działania BCG jest indukcja produkcji cytokin prozapalnych i przeciwnowotworowych, takich jak IL-1, IL-2, IL-6 oraz TNFα, które wzmacniają odpowiedź immunologiczną w mikrośrodowisku pęcherza moczowego. Preparat BCG-medac dostępny jest w formie liofilizowanego proszku (biały lub prawie biały, porowaty krążek z żółtymi i szarymi odcieniami) oraz bezbarwnego, klarownego rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do podania dopęcherzowego. Taka forma umożliwia skuteczne i bezpieczne zastosowanie immunoterapii miejscowej w leczeniu nowotworów pęcherza moczowego.
Bacillus Calmette-Guérin, BCG-medac, czynnik martwicy nowotworów alfa, granulocyt, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-6, komórki NK, lek immunostymulujący, limfocyt B, limfocyt T, mikrośrodowisko pęcherza moczowego, monocyt, Mycobacterium bovis, odpowiedź cytokinowa, odpowiedź przeciwnowotworowa, prezentacja antygenów, stymulacja układu immunologicznego, szczep RIVM, wlew dopęcherzowy, zawiesina do pęcherza moczowego - Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Właściwości farmakodynamiczne
Mitoksantron, syntetyczna pochodna antrachinonu z grupy antracyklin (kod ATC: L01DB07), wykazuje silne działanie cytostatyczne i immunomodulujące, co czyni go skutecznym w terapii różnych nowotworów złośliwych oraz wysoce aktywnej postaci stwardnienia rozsianego (SM). Mechanizm działania opiera się na interakcji z DNA, prowadząc do powstawania wiązań krzyżowych i pęknięć nici, oraz hamowaniu topoizomerazy II, co skutkuje blokadą cyklu komórkowego w fazie G2 i indukcją poliploidalności. Immunosupresyjne właściwości mitoksantronu obejmują hamowanie proliferacji limfocytów B, T i makrofagów oraz blokadę uwalniania kluczowych cytokin, takich jak interferon gamma, TNF-α i IL-2, co tłumaczy jego zastosowanie w leczeniu SM. Standardowe dawkowanie w onkologii wynosi 12-14 mg/m² powierzchni ciała w 21-dniowych cyklach, natomiast w SM stosuje się dawkę 12 mg/m² co 3 miesiące, z dawką skumulowaną nieprzekraczającą 72 mg/m² ze względu na ryzyko kardiotoksyczności.
antracyklina, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, czynnik martwicy nowotworu alfa, daunorubicyna, działanie immunomodulujące, grupa farmakoterapeutyczna, interferon gamma, interleukina-2, kardiotoksyczność, kwas dezoksyrybonukleinowy, kwas rybonukleinowy, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, lek cytostatyczny, lek immunomodulujący, limfocyt B, limfocyt T, makrofag, mitoksantron, ostra białaczka szpikowa, poliploidalność, prezentacja antygenów, rak gruczołu krokowego, rak piersi z przerzutami, stwardnienie rozsiane, terapia ostatniego rzutu, topoizomeraza II - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hashimoto – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Hashimoto to przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, charakteryzujące się niszczeniem komórek pęcherzykowych tarczycy przez mechanizmy immunologiczne, w tym aktywację limfocytów T i produkcję przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TPO u >90% pacjentów, anty-Tg u 50-80%). Patogeneza opiera się na utracie tolerancji immunologicznej wobec autoantygenów tarczycy, z kluczową rolą limfocytów T CD8+ i CD4+ (Th1, Th17, Treg), które prowadzą do zapalenia, zwłóknienia i apoptozy tyreocytów. Cytokiny prozapalne (IFN-γ, TNF-α, IL-17, IL-1, IL-18) oraz komponenty inflamasomu nasilają proces zapalny i uszkodzenie komórek tarczycy. Mechanizmy uszkodzenia obejmują cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC), apoptozę Fas/FasL oraz cytotoksyczność limfocytów T, co finalnie prowadzi do niedoczynności tarczycy z podwyższonym poziomem TSH i TRH.
cytokina Th1, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, dysbioza jelitowa, gen HLA-DR, inflamasom, komórka pęcherzykowa tarczycy, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, ludzki antygen leukocytarny, metylacja DNA, modyfikacja histonu, naciek limfocytarny, niedoczynność tarczycy, piroptoza, przeciwciało anty-TPO, przeciwciało przeciwko peroksydazie tarczycowej, przeciwciało przeciwko receptorowi TSH, przeciwciało przeciwtarczycowe, przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, receptor TSH, regulatorowy limfocyt T, selekcja klonalna, tolerancja immunologiczna, trójjodotyronina, tyroksyna, układ dopełniacza - Leksykon chorób i schorzeń
Pospolity niedobór odporności zmienny – Diagnostyka i diagnoza
Pospolity niedobór odporności zmienny (CVID) to najczęstszy pierwotny niedobór odporności u dorosłych, charakteryzujący się hipogammaglobulinemią (IgG poniżej 2 odchyleń standardowych od normy dla wieku), obniżonym poziomem IgA i/lub IgM oraz upośledzoną odpowiedzią przeciwciał na szczepienia. Diagnoza opiera się na kryteriach ICON i ESID, które wymagają wykluczenia wtórnych przyczyn hipogammaglobulinemii oraz potwierdzenia zaburzeń immunologicznych, takich jak niska liczba przełączonych pamięciowych limfocytów B i brak głębokiego niedoboru limfocytów T. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje oznaczenie poziomów immunoglobulin, ocenę odpowiedzi poszczepiennej, cytometrię przepływową limfocytów B i T, badania funkcjonalne limfocytów T oraz wykluczenie gammapatii monoklonalnych. W diagnostyce pomocne są także badania obrazowe (HRCT klatki piersiowej, PET-CT), biopsje oraz badania przewodu pokarmowego i wątrobowe. Badania genetyczne, choć nieobowiązkowe, mogą być wskazane w przypadkach wczesnego początku choroby, powikłań autoimmunologicznych lub rodzinnego występowania niedoborów odporności.
alfa-1-antytrypsyna, badanie genetyczne, badanie genomowe, biopsja węzłów chłonnych, choroba autoimmunologiczna, choroba ziarniniakowa, cytometria przepływowa, elektroforeza białek, fosfataza alkaliczna, gammapatia monoklonalna, hipogammaglobulinemia, infekcja bakteryjna, kalprotektyna, komórka plazmatyczna, limfocyt B, limfoproliferacja, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku, pamięciowy limfocyt B, PET-CT, pierwotny niedobór odporności, pospolity niedobór odporności zmienny, rozstrzenie oskrzeli, tomografia komputerowa, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon substancji czynnych
Klebsiella pneumoniae – Właściwości farmakodynamiczne
Klebsiella pneumoniae, obecna w liofilizowanym lizacie OM-85, stanowi istotny składnik produktu leczniczego Broncho-Vaxom dla dzieci, który zawiera łącznie 3,5 mg lizatu bakteryjnego w dawce 20 mg. Lizat ten obejmuje podtypy ssp. pneumoniae i ssp. ozaenae oraz inne patogeny układu oddechowego, takie jak Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguinis i Moraxella catarrhalis. Mechanizm działania opiera się na immunomodulacji poprzez stymulację makrofagów, aktywację limfocytów B oraz zwiększenie wydzielania immunoglobulin, zwłaszcza IgA w ślinie, co prowadzi do wzmocnienia naturalnych mechanizmów obronnych układu oddechowego. Produkt posiada kod ATC R07AX i jest klasyfikowany jako „inne leki układu oddechowego”.
antygen bakteryjny, błona śluzowa dróg oddechowych, działanie immunomodulujące, Haemophilus influenzae, immunoglobulina IgA, infekcja układu oddechowego, Klebsiella pneumoniae, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, mitogen poliklonalny, Moraxella catarrhalis, reakcja mieszana limfocytów, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguinis, stymulacja makrofagów, stymulacja układu odpornościowego, swoista odpowiedź immunologiczna, wydzielanie immunoglobulin, zakażenie dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Liofilizowany lizat Escherichia coli – Właściwości farmakodynamiczne
Liofilizowany lizat Escherichia coli, będący substancją czynną preparatu Uro-Vaxom (6 mg liofilizatu OM-89 w jednej kapsułce), wykazuje wielokierunkową aktywację układu immunologicznego, co potwierdzono zarówno w badaniach na modelach zwierzęcych, jak i w badaniach klinicznych u ludzi. Mechanizm działania obejmuje stymulację makrofagów, limfocytów B i T, aktywację komórek w kępkach Peyera oraz wzrost poziomu wydzielniczej immunoglobuliny A (IgA) w jelitach i moczu. Indukcja endogennego interferonu dodatkowo wzmacnia odpowiedź przeciwwirusową i immunoregulacyjną. Wzrost wydzielniczej IgA w moczu jest kluczowy w ochronie błon śluzowych układu moczowego przed uropatogenami, zwłaszcza szczepami E. coli, które są najczęstszą przyczyną infekcji dróg moczowych.
antybiotykooporność, działanie immunomodulujące, endogenny interferon, kępki Peyera, komórka immunokompetentna, lek urologiczny, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat OM-89, liofilizowany lizat Escherichia coli, makrofag, nawracająca infekcja układu moczowego, nawracające zakażenie układu moczowego, odporność humoralna, odporność komórkowa, Uro-Vaxom, uropatogen, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Behçeta (BD) to rzadkie, przewlekłe, wieloukładowe zapalenie naczyń o nieznanej etiologii, charakteryzujące się nawracającymi zmianami w błonach śluzowych, oczach, skórze, układzie nerwowym i naczyniach krwionośnych. Patogeneza BD obejmuje złożoną interakcję czynników genetycznych, środowiskowych i immunologicznych. Kluczowym markerem genetycznym jest allel HLA-B*51, zwłaszcza podtyp B*51:01, który zwiększa ryzyko choroby około sześciokrotnie. Inne geny zaangażowane to IL-10, IL-23R/IL-12RB2, ERAP1 oraz MICA. Czynniki infekcyjne, takie jak HSV, Streptococcus sanguis i białka szoku cieplnego (HSP-60, HSP-65), mogą inicjować nieprawidłową odpowiedź immunologiczną u predysponowanych pacjentów. Dysbioza mikrobiomu jamy ustnej i jelit również odgrywa rolę w patogenezie. Immunologicznie choroba cechuje się nadmierną aktywacją neutrofili, dominacją odpowiedzi Th1 i Th17 oraz zmniejszeniem liczby limfocytów Treg, co prowadzi do przewlekłego zapalenia i uszkodzenia naczyń. Podwyższone są poziomy cytokin prozapalnych, m.in. IL-1, IL-6, IL-8, IL-12, IL-17, IL-23, TNF-α i IFN-γ, a IL-10 jest obniżone. Hiperaktywacja neutrofili sprzyja utlenianiu fibrynogenu i trombogenezie, co odróżnia BD od tradycyjnej zakrzepicy.
choroba autoimmunologiczna, choroba autozapalna, choroba Behçeta, cytokina prozapalna, dysbioza, GWAS, inhibitor JAK, inhibitor TNF-α, interferon gamma, komórka Treg, lek biologiczny, limfocyt B, limfocyt CD8, limfocyt T, limfocyt T regulatorowy, limfocyt Th1, limfocyt Th17, mikrobiom jamy ustnej, NETs, neutrofil, odporność wrodzona, polimorfizm genów, reakcja krzyżowa, stres oksydacyjny, szlak NF-κB, układ odpornościowy, zapalenie naczyń, zmiany w jamie ustnej - Leksykon substancji czynnych
Moraxella catarrhalis – Właściwości farmakodynamiczne
Moraxella catarrhalis, dawniej Branhamella/Neisseria catarrhalis, jest kluczowym patogenem zakażeń dróg oddechowych, często występującym obok Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae i innych. W preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci, stosowanym w profilaktyce nawracających infekcji układu oddechowego, zawarte są liofilizowane lizaty bakteryjne, w tym M. catarrhalis, w dawce 3,5 mg substancji czynnej na saszetkę (20 mg liofilizatu OM-85). Preparat klasyfikowany jest jako lek z grupy „inne leki układu oddechowego” (kod ATC: R07AX) i wykazuje działanie immunomodulujące poprzez stymulację układu odpornościowego, co potwierdzono w badaniach na modelach zwierzęcych i klinicznych.
Broncho-Vaxom, działanie immunomodulujące, galusan propylu, glutaminian sodu, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, immunoglobulina IgA, Klebsiella pneumoniae, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, makrofag, mannitol, mitogen poliklonalny, Moraxella catarrhalis, nawracająca infekcja dróg oddechowych, odporność śluzówkowa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie układu oddechowego - Leksykon chorób i schorzeń
Krioglobulinemia – Patofizjologia i mechanizm
Krioglobulinemia to schorzenie charakteryzujące się obecnością krioglobulin – nieprawidłowych białek (monoklonalnych lub poliklonalnych immunoglobulin IgM, IgG, IgA oraz wolnych łańcuchów lekkich i składników dopełniacza, zwłaszcza C4), które wytrącają się w niskich temperaturach i rozpuszczają w 37°C. Patogeneza obejmuje tworzenie kompleksów immunologicznych, aktywację układu dopełniacza i uszkodzenie naczyń, prowadząc do zapalenia naczyń i okluzji małych i średnich naczyń krwionośnych. W krioglobulinemii mieszanej (typ II i III) kluczową rolę odgrywa czynnik reumatoidalny (RF) – monoklonalne IgM wiążą się z poliklonalnymi IgG, aktywując dopełniacz i powodując powstawanie precypitatów. Częstość występowania krioglobulinemii jest szczególnie wysoka u pacjentów z zakażeniem HCV (54%), a także w zakażeniach HBV i HIV oraz w chorobach autoimmunologicznych (np. zespół Sjögrena, SLE, RZS). Krioglobulinemia typu I jest związana z nowotworami układu krwiotwórczego, takimi jak szpiczak mnogi czy makroglobulinemia Waldenströma, gdzie monoklonalne limfocyty B produkują krioglobuliny prowadzące do nadlepkości i uszkodzenia naczyń.
białko Fas, chłoniak nieziarniczy, czynnik aktywujący limfocyty B, czynnik reumatoidalny, immunoglobulina IgM, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórka śródbłonka, kompleks immunologiczny, krioglobulina, krioglobulinemia, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, limfocyt B, makroglobulinemia Waldenströma, mieszana krioglobulinemia, neuropatia obwodowa, okluzja naczyń, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, układ chłonny, układ dopełniacza, uszkodzenie naczyniowe, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń krioglobulinemiczne, zespół nadlepkości, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Interakcje leku – VaxigripTetra 1 dawka (0,5 ml)
Ocena interakcji szczepionki VaxigripTetra z innymi produktami leczniczymi opiera się głównie na doświadczeniu klinicznym z poprzednią generacją szczepionki Vaxigrip, gdyż brak jest specyficznych badań interakcyjnych dla VaxigripTetra. Szczepionka może być podawana jednoczasowo z innymi szczepionkami, pod warunkiem stosowania oddzielnych strzykawek i różnych miejsc iniekcji, co minimalizuje ryzyko interakcji miejscowych i zapewnia prawidłową odpowiedź immunologiczną. U pacjentów leczonych lekami immunosupresyjnymi (kortykosteroidy ogólnoustrojowe, leki cytotoksyczne, przeciwciała monoklonalne, inhibitory cytokin) obserwuje się osłabioną odpowiedź immunologiczną, co może obniżać skuteczność szczepienia. Ponadto, po szczepieniu VaxigripTetra mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów serologicznych metodą ELISA w kierunku HIV-1, HCV oraz szczególnie często HTLV-1, co wymaga weryfikacji techniką Western Blot w celu wykluczenia reakcji krzyżowych z przeciwciałami IgM powstałymi w odpowiedzi na antygeny szczepionkowe.
albumina jaja kurzego, diagnostyka serologiczna, działanie immunosupresyjne, formaldehyd, HCV, HIV-1, HTLV-1, inhibitor cytokin, kortykosteroid ogólnoustrojowy, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, limfocyt B, limfocyt T, metoda ELISA, nadwrażliwość, neomycyna, octoxynol-9, odpowiedź poszczepienna, przeciwciało IgM, przeciwciało monoklonalne, przeciwciało przeciwwirusowe, reakcja krzyżowa, szczepionka przeciw grypie, technika Western Blot, test serologiczny, układ odpornościowy, VaxigripTetra - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) jest chorobą zapalną mięśnia sercowego o złożonej patogenezie, obejmującej trzy fazy: uszkodzenie serca i aktywację wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, ostre zapalenie z udziałem odpowiedzi wrodzonej i nabytej oraz wyzdrowienie lub progresję do kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM). W przypadku wirusowego myocarditis, wirusy kardiotropowe, takie jak Coxsackie B czy SARS-CoV-2, infekują kardiomiocyty poprzez specyficzne receptory (np. TLR, ACE2), prowadząc do martwicy, apoptozy i aktywacji układu odpornościowego. Wrodzona odpowiedź immunologiczna, z udziałem receptorów Toll-podobnych (TLR2, TLR4) i cytokin prozapalnych (TNF, IL-1), odgrywa kluczową rolę w nasileniu choroby i replikacji wirusa. Następnie aktywuje się odpowiedź nabyta, z infiltracją limfocytów T i produkcją autoprzeciwciał, co może prowadzić do przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia mięśnia sercowego i rozwoju kardiomiopatii rozstrzeniowej. Utrzymujący się stan zapalny i aktywacja fibroblastów skutkują włóknieniem mięśnia sercowego, zaburzeniami przewodzenia elektrycznego i ryzykiem arytmii.
antagonista receptora interleukiny 1, apoptoza kardiomiocytów, arytmia, autoprzeciwciało, burza cytokinowa, choroba Chagasa, czynnik martwicy nowotworów, interferon gamma, interleukina, interleukina-17A, kardiomiocyt, kardiomiopatia rozstrzeniowa, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, martwica miocytów, miocytoliza, miozyna sercowa, nagła śmierć sercowa, patofizjologia, przerost miocytów, receptor ACE2, receptor TLR4, receptor Toll-podobny, receptor β1-adrenergiczny, SARS-CoV-2, tkanka bliznowata, transformujący czynnik wzrostu β1, trypanosoma cruzi, wirus kardiotropowy, włóknienie mięśnia sercowego, włóknienie serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie serca - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Etiologia i przyczyny
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusa HCV, charakteryzującą się wysoką zmiennością genetyczną (7 genotypów, ponad 67 podtypów) i głównie przenoszoną przez kontakt z zakażoną krwią, zwłaszcza przez niesterylny sprzęt dożylny. Około 75-85% zakażeń przechodzi w postać przewlekłą, prowadzącą do przewlekłego zapalenia wątroby, włóknienia, marskości (po 20-30 latach u 20-30% pacjentów) oraz raka wątrobowokomórkowego (HCC). Czynniki wpływające na progresję choroby to m.in. genotyp 3, współistniejące zakażenia HIV/HBV, spożywanie alkoholu, insulinooporność i otyłość. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu RNA wirusa we krwi i ocenie stopnia włóknienia wątroby, a przebieg kliniczny może być bezobjawowy lub manifestować się niespecyficznymi objawami, z ryzykiem powikłań pozawątrobowych, takich jak glomerulopatie, choroby autoimmunologiczne czy chłoniaki.
antygen HBs, apoptoza, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, chłoniak nieziarniczy, genotyp HCV, guzek regeneracyjny, hepatocyt, insulinooporność, jednoniciowe RNA, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórka gwiaździsta wątroby, lek przeciwwirusowy, limfocyt B, limfocyt T, liszaj płaski, marskość wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, objawy grypopodobne, ostre zakażenie HCV, ostre zapalenie wątroby, polimorfizm genetyczny, porfiria skórna późna, poziom ALT, produkt krwiopochodny, przewlekła choroba wątroby, rak tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, stres oksydacyjny, transfuzja krwi, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie wątroby, zakażenie przewlekłe, zakłucie igłą - Leksykon chorób i schorzeń
Pospolity niedobór odporności zmienny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pospolity niedobór odporności zmienny (CVID) to pierwotny niedobór odporności charakteryzujący się hipogammaglobulinemią i upośledzonym różnicowaniem limfocytów B, co skutkuje nawracającymi infekcjami dróg oddechowych, uszu, zatok oraz przewodu pokarmowego. Podstawą terapii jest substytucja immunoglobulinami (RIgG) podawanymi dożylnie (IVIG) co 3-4 tygodnie w dawce 400 mg/kg masy ciała lub podskórnie (SCIG) najczęściej co tydzień. Terapia ta nie jest leczeniem przyczynowym i wymaga kontynuacji przez całe życie. Konieczne jest monitorowanie działań niepożądanych, takich jak bóle mięśni, gorączka czy nudności, a w razie potrzeby stosowanie premedykacji i modyfikacja tempa infuzji. Leczenie przeciwdrobnoustrojowe, w tym profilaktyka antybiotykowa, jest integralną częścią opieki, z uwzględnieniem racjonalnego stosowania antybiotyków, aby zapobiegać nadużyciom i oporności.
antybiotykoterapia, choroba autoimmunologiczna, CVID, cyklofosfamid, cyklosporyna A, depresja, działanie niepożądane, hipogammaglobulinemia, immunoglobulina, IVIg, kortykosteroid, kortykosteroid wziewny, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, limfocyt B, niedobór odporności, osocze ozdrowieńców, pospolity niedobór odporności zmienny, przeszczep szpiku kostnego, SCIg, śródmiąższowa choroba płuc, szczepionka MMR, szczepionka przeciwko ospie wietrznej, terapia substytucyjna immunoglobulinami, witamina B12, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Patofizjologia i mechanizm
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest chorobą wywoływaną przez wirus HCV, RNA o pojedynczej nici z rodziny Flaviviridae, charakteryzującym się wysoką zdolnością replikacji (do 10 bilionów cząstek dziennie). HCV infekuje głównie hepatocyty i limfocyty B, wykorzystując receptory SR-BI, okludynę, klaudynę-1 oraz CD81 do wnikania do komórek. Replikacja zachodzi na błonach siateczki śródplazmatycznej, z udziałem białek NS3, NS5A i NS5B oraz czynników gospodarza, takich jak mikroRNA-122 i cyklofilina A. Wysoka zmienność genetyczna wirusa, z mutacjami na poziomie 10^-3 substytucji nukleotydów rocznie, prowadzi do powstawania quasispecies, co utrudnia kontrolę immunologiczną i rozwój szczepionek. Odpowiedź immunologiczna obejmuje aktywację interferonów typu I i III, komórek NK oraz limfocytów T CD8+ i CD4+, jednak wirus skutecznie unika eliminacji przez mechanizmy takie jak hamowanie szlaku RIG-1, osłabienie funkcji komórek NK i wyczerpanie limfocytów T (m.in. przez ekspresję PD-1). Przewlekłe zakażenie prowadzi do zapalenia, włóknienia, stłuszczenia wątroby, insulinooporności oraz zwiększonego ryzyka marskości i raka wątrobowokomórkowego, szczególnie w przypadku genotypu 1b.
apoptoza, białko rdzeniowe, chłoniak nieziarniczy, Flaviviridae, hepatocyt, inhibitor proteazy, insulinooporność, interferon typu I, IRES, komórka dendrytyczna, komórka NK, komórka Treg, komórki pomocnicze T, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwwirusowy o bezpośrednim działaniu, limfocyt B, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, limfocyt T cytotoksyczny, marskość wątroby, mieszana krioglobulinemia, polimeraza RNA, przewlekłe zapalenie wątroby, quasispecies, rak wątrobowokomórkowy, reaktywna forma tlenu, receptor rozpoznający wzorce, siateczka śródplazmatyczna, stłuszczenie wątroby, stres oksydacyjny, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirus RNA, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie wątroby, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Leczenie
Pemfigus to grupa autoimmunologicznych chorób pęcherzowych skóry i błon śluzowych, wymagająca indywidualnego podejścia terapeutycznego w zależności od typu i nasilenia objawów. Podstawą leczenia są systemowe glikokortykosteroidy, głównie prednizon lub prednizolon w dawce 0,5-1,5 mg/kg/dobę, które szybko hamują powstawanie nowych pęcherzy i inicjują gojenie zmian. Terapia glikokortykosteroidami przebiega w trzech fazach: kontroli choroby, konsolidacji i podtrzymującej, z stopniowym zmniejszaniem dawki o około 25% co 2 tygodnie po osiągnięciu kontroli. W celu ograniczenia działań niepożądanych, takich jak cukrzyca, osteoporoza czy infekcje, stosuje się leki oszczędzające sterydy, m.in. azatioprynę (1-3 mg/kg/dobę), mykofenolan mofetylu (do 2 g/dobę), cyklofosfamid, metotreksat (10-20 mg/tydzień) oraz cyklosporynę. Rytuksymab, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, jest obecnie złotym standardem terapii pierwszej linii w umiarkowanym i ciężkim pemfigusie, wykazując wyższą skuteczność i mniejszą toksyczność niż monoterapia glikokortykosteroidami.
antybiotyk, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, azatiopryna, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba pęcherzowa skóry, choroba współistniejąca, cukrzyca, cyklofosfamid, cyklosporyna, dapson, glikokortykosteroid systemowy, immunoadsorpcja, immunoglobulina dożylna, inhibitor cytokin, inhibitor kinazy tyrozynowej, iniekcja doogniskowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzapalny, limfocyt B, metotreksat, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, osocze krwi, osteoporoza, plazmafereza, powikłanie, prednizolon, prednizon, przeciwciało monoklonalne, remisja choroby, rytuksymab, zakażenie - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pszenicę – Etiologia i przyczyny
Alergia na pszenicę to immunologiczna nadwrażliwość na białka pszenicy, manifestująca się reakcjami IgE-zależnymi lub niezależnymi od IgE. Reakcje IgE-zależne charakteryzują się szybkim początkiem objawów (minuty do kilku godzin) i mogą prowadzić do pokrzywki, obrzęku, świądu, a nawet anafilaksji. Mechanizm ten opiera się na produkcji specyficznych przeciwciał IgE, które po kontakcie z alergenem wywołują uwolnienie mediatorów zapalnych, takich jak histamina i leukotrieny. Reakcje niezależne od IgE, takie jak eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) i żołądka (EG), rozwijają się wolniej (do 48 godzin) i charakteryzują się przewlekłym naciekiem eozynofilowym i limfocytarnym przewodu pokarmowego, bez uszkodzenia kosmków jelitowych, co odróżnia je od celiakii. Wśród alergenów pszenicy wyróżnia się albuminy, globuliny, gliadyny (prolaminy) oraz gluteniny, a także inhibitory α-amylazy/trypsyny, które są istotne w astmie piekarzy i anafilaksji indukowanej wysiłkiem (WDEIA). WDEIA to specyficzna forma alergii, gdzie objawy pojawiają się tylko po spożyciu pszenicy i wysiłku fizycznym, prowadząc do potencjalnie zagrażającej życiu anafilaksji.
alergia na pszenicę, anafilaksja, astma piekarzy, atopia, autostrzykawka z epinefryną, bazofil, białko przenoszące lipidy, biopsja jelita cienkiego, celiakia, czynnik aktywujący płytki krwi, dieta eliminacyjna, doustna próba prowokacyjna, dysregulacja immunologiczna, egzema, eozynofilowe zapalenie przełyku, eozynofilowe zapalenie żołądka, epinefryna, hipoteza higieniczna, histamina, immunoterapia, immunoterapia doustna, komórka tuczna, kortykosteroid, kosmek jelitowy, lek przeciwhistaminowy, leukotrien, limfocyt B, limfocyt T pomocniczy, mediator zapalny, naciek eozynofilowy, nieceliakalna wrażliwość na gluten, obrzęk, pokrzywka, predyspozycja genetyczna, przeciwciało IgE, reakcja IgE-zależna, test skórny, tolerancja pokarmowa - Leksykon substancji czynnych
Chlorochina – Właściwości farmakodynamiczne
Chlorochina fosforanu, substancja czynna leku Arechin, jest 4-aminochinoliną o szerokim spektrum działania przeciwmalarycznego, przeciwzapalnego i immunomodulującego. Mechanizm przeciwmalaryczny opiera się na podwyższeniu pH w wodniczkach pokarmowych Plasmodium, co zaburza metabolizm hemoglobiny i prowadzi do akumulacji toksycznego hemu (ferroprotoporfiryny IX) wskutek hamowania polimerazy Plasmodium. Chlorochina jest skuteczna wobec P. vivax, P. ovale, P. malariae oraz wrażliwych szczepów P. falciparum. Wrażliwość pierwotniaków zależy od ich zdolności do kumulowania leku w wodniczkach, a antagonisty wapnia mogą potencjalizować jej działanie. Ponadto, chlorochina wykazuje toksyczność wobec Entamoeba histolytica, kumulując się w wątrobie i zwiększając skuteczność leczenia pełzakowicy.
aglutynacja hemoglobiny, aldosteron, cytokina, działanie immunomodulujące, działanie przeciwpasożytnicze, działanie przeciwzapalne, Entamoeba histolytica, erytrocyt, fagocytoza, fosfolipaza A2, gościec przewlekły postępujący, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemazolina, kolagenoza, lek przeciwmalaryczny, limfocyt B, limfocyt CD4+, lizosom, mediator zapalenia, pełzakowica, plasmodium, Plasmodium falciparum, pochodna aminochinoliny, porfiria, porfiryna, retencja sodu, retinopatia, reumatoidalne zapalenie stawów, stres oksydacyjny, zarodźec malarii, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się klonalnym rozrostem dojrzałych limfocytów B, z limfocytozą ≥5 × 10^9/L utrzymującą się co najmniej 3 miesiące oraz charakterystycznym immunofenotypem (CD5+, CD19+, słaba ekspresja CD20, CD23+, FMC7-). Diagnostyka opiera się na morfologii krwi obwodowej z rozmazem, cytometrii przepływowej potwierdzającej klonalność oraz immunofenotyp, a biopsja szpiku kostnego i węzłów chłonnych jest zarezerwowana dla przypadków niejednoznacznych lub oceny zaawansowania. Badania genetyczne, takie jak FISH (detekcja del(17p), del(11q), del(13q), trisomia 12), mutacje IGHV, TP53, NOTCH1 i SF3B1 oraz analiza kariotypu, dostarczają istotnych informacji prognostycznych i wpływają na wybór terapii. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się chłoniaka limfocytarnego (SLL), który różni się lokalizacją zmian (głównie węzły chłonne) i limfocytozą <5 × 10^9/L.
badanie cytogenetyczne, badanie genetyczne, badanie PET-CT, beta-2 mikroglobulina, biopsja szpiku kostnego, biopsja węzła chłonnego, cytometria przepływowa, czas podwojenia limfocytów, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, hipogammaglobulinemia, immunofenotyp, klasyfikacja Binet, klasyfikacja Rai, limfocyt B, małopłytkowość, międzynarodowy indeks prognostyczny, morfologia krwi obwodowej, mutacja genów, naciek szpiku kostnego, niedokrwistość, niedokrwistość autoimmunologiczna, przewlekła białaczka limfocytowa, rozmaz krwi, szpik kostny, tomografia komputerowa, złożony kariotyp - Leksykon substancji czynnych
Wirus kleszczowego zapalenia mózgu – Właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne, takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie, nie mają zastosowania w przypadku szczepionek zawierających inaktywowany wirus kleszczowego zapalenia mózgu (TBE), takich jak Encepur Adults, Encepur K, FSME-IMMUN 0,25 ml Junior oraz FSME-IMMUN 0,5 ml. Mechanizm działania tych szczepionek opiera się na stymulacji układu immunologicznego do produkcji swoistych przeciwciał, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym substancji czynnej. W składzie poszczególnych preparatów znajdują się różne dawki inaktywowanego wirusa (od 0,75 μg do 2,4 μg) oraz różne ilości adiuwantu w postaci uwodnionego wodorotlenku glinu (od 0,15 mg do 0,4 mg Al³⁺), namnażanego na fibroblastach kurzych lub zarodków kurzych (CEF).
adiuwant, fibroblasty kurze, fibroblasty zarodków kurzych, inaktywowany wirus kleszczowego zapalenia mózgu, kleszczowe zapalenie mózgu, komórki CEF, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, limfocyt B, limfocyt T pomocniczy, makrofag, odpowiedź immunologiczna, proces farmakokinetyczny, stymulacja układu odpornościowego, swoiste przeciwciała, szczep K23, szczep Neudörfl, układ odpornościowy, właściwości farmakokinetyczne, wodorotlenek glinu - Leksykon chorób i schorzeń
Agammaglobulinemia związana z chromosomem x – Leczenie
Agammaglobulinemia związana z chromosomem X (XLA) jest pierwotnym niedoborem odporności wynikającym z mutacji w genie BTK, prowadzącym do braku dojrzałych limfocytów B i agammaglobulinemii. Podstawą leczenia jest dożylna lub podskórna terapia zastępcza immunoglobulinami (IVIG 400-600 mg/kg co 3-4 tygodnie lub SCIG 100-150 mg/kg tygodniowo), mająca na celu utrzymanie poziomu IgG w surowicy powyżej 500-800 mg/dl (optymalnie 700-900 mg/dl) w celu minimalizacji powikłań infekcyjnych. Terapia immunoglobulinami zapewnia bierną odporność, głównie przeciw infekcjom ogólnoustrojowym, jednak nie chroni skutecznie błon śluzowych z powodu braku IgA i IgM. W leczeniu infekcji stosuje się agresywną antybiotykoterapię, m.in. amoksycylinę (20 mg/kg/dobę) i azytromycynę (10 mg/kg raz w tygodniu), a profilaktyka antybiotykowa jest zalecana u pacjentów z nawracającymi infekcjami. Szczepienia żywymi atenuowanymi szczepionkami są przeciwwskazane, natomiast szczepienia inaktywowane, w tym coroczna szczepionka przeciw grypie, są rekomendowane.
agammaglobulinemia, agammaglobulinemia związana z chromosomem X, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotykoterapia, ceftriakson, choroba autoimmunologiczna, CRISPR/Cas9, immunoglobulina, immunoglobulina domięśniowa, immunoglobulina dożylna, immunoglobulina podskórna, infekcja ogólnoustrojowa, infekcje nawracające, infliksymab, kinaza tyrozynowa Brutona, limfocyt B, oligonukleotydy antysensowne, przeszczep komórek macierzystych hematopoetycznych, przewlekła choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, szczepionka żywa atenuowana, terapia genowa, terapia substytucyjna, wedolizumab, zapalenie jelit, zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Toczeń – Patofizjologia i mechanizm
Toczeń rumieniowaty układowy (SLE) jest chorobą autoimmunologiczną charakteryzującą się utratą tolerancji immunologicznej i produkcją autoprzeciwciał, zwłaszcza przeciwko dwuniciowemu DNA (anty-dsDNA), co prowadzi do uszkodzenia tkanek, zwłaszcza nerek. Patogeneza SLE obejmuje złożone interakcje czynników genetycznych (m.in. polimorfizmy w obrębie MHC, C2, C4, TNF), epigenetycznych, hormonalnych i środowiskowych, które powodują dysfunkcję zarówno wrodzonego, jak i nabytego układu odpornościowego. Kluczową rolę odgrywają receptory Toll-podobne (TLR7, TLR9) oraz nadmierna aktywacja szlaku interferonu typu I, obecna u 60-80% pacjentów, co koreluje z ciężkością choroby. Zaburzenia funkcji limfocytów T i B, w tym defekty w produkcji IL-2 i nadprodukcja IL-6, IL-10, IL-17, prowadzą do autoreaktywności i chronicznej odpowiedzi zapalnej. Niskie poziomy C3 w układzie dopełniacza oraz nieprawidłowe usuwanie kompleksów immunologicznych nasilają proces autoimmunizacji i uszkodzenia narządów.
autoprzeciwciało, belimumab, choroba autoimmunologiczna, cytokina, czynnik martwicy nowotworu, czynnik transkrypcyjny, czynniki genetyczne i środowiskowe, główny układ zgodności tkankowej, immunoglobulina, inhibitor kalcyneuryny, interferon typu I, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórka prezentująca antygen, kompleks immunologiczny, lek immunosupresyjny, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt Tfh, mediator prozapalny, mikrobiota jelitowa, mitochondrialne DNA, neutrofil, odporność wrodzona, osteopontyna, przeciwciała anty-dsDNA, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało przeciwjądrowe, receptory toll-podobne, rytuksymab, toczeń rumieniowaty układowy, toczniowe zapalenie nerek, układ dopełniacza - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko pneumokokom – Patofizjologia i mechanizm
Szczepionki przeciwko Streptococcus pneumoniae dzielą się na polisacharydowe (PPSV) i skoniugowane (PCV), różniące się mechanizmem indukcji odporności. PPSV, takie jak Pneumovax 23, zawierają oczyszczone polisacharydy 23 serotypów i indukują odpowiedź immunologiczną niezależną od limfocytów T, głównie przeciwciała IgM o krótkotrwałym działaniu, co ogranicza ich skuteczność u dzieci poniżej 2 roku życia oraz osób starszych. PCV, z polisacharydami skoniugowanymi z białkiem nośnikowym (np. toksoidem błoniczym CRM197), wywołują odpowiedź zależną od limfocytów T, indukując przełączanie klas przeciwciał na IgG, dojrzewanie powinowactwa, komórki pamięci oraz odporność błonową, co zmniejsza kolonizację i przenoszenie pneumokoków. Najnowsze PCV (PCV15, PCV20) rozszerzają spektrum ochrony, pokrywając dodatkowe serotypy odpowiedzialne za 15-28% inwazyjnej choroby pneumokokowej u osób starszych i z chorobami współistniejącymi. Skuteczność szczepionek polisacharydowych u dorosłych wynosi 60-70%, a PCV wykazują silniejszą i dłuższą odpowiedź immunologiczną, skuteczną także u dzieci.
aktywacja dopełniacza, bakteriemia, białko nośnikowe, fagocytoza, inwazyjna choroba pneumokokowa, komórka pamięci B, komórka plazmatyczna, limfocyt B, limfocyt T, neutrofil, odpowiedź immunologiczna, oporność na antybiotyki, opsonizacja, opsonofagocytoza, otoczka polisacharydowa, przeciwciało IgM, serotyp pneumokoka, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, szczepionka przeciwko pneumokokom, szczepionka skoniugowana, toksoid błoniczy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zastępowanie serotypów - Leksykon substancji czynnych
Chlorambucyl – Wskazania do stosowania
Chlorambucyl, dostępny w Polsce pod postacią tabletek powlekanych Leukeran o dawce 2 mg, jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii nowotworów układu limfatycznego. Wskazania obejmują chorobę Hodgkina, niektóre postacie chłoniaków nieziarniczych, przewlekłą białaczkę limfatyczną (CLL) oraz makroglobulinemię Waldenströma. Lek jest szczególnie zalecany u pacjentów starszych lub z przeciwwskazaniami do intensywnych schematów chemioterapii, ze względu na jego profil toksyczności. Tabletki zawierają 67,65 mg laktozy bezwodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
anemia, chłoniak indolentny, chłoniak limfoplazmocytowy, chłoniak nieziarniczy, chlorambucyl, choroba Hodgkina, immunoglobulina IgM, lek alkilujący, leukeran, limfocyt B, makroglobulinemia Waldenströma, nadlepkość krwi, neutropenia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór układu chłonnego, nowotwór układu limfatycznego, organomegalia, przewlekła białaczka limfatyczna, tabletka powlekana, trombocytopenia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, ziarnica złośliwa - Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca typu 1 – Patofizjologia i mechanizm
Cukrzyca typu 1 (T1DM) jest autoimmunologiczną chorobą charakteryzującą się destrukcją komórek β trzustki przez limfocyty T, prowadzącą do bezwzględnego niedoboru insuliny i konieczności dożywotniego leczenia egzogenną insuliną. Patogeneza obejmuje interakcję czynników genetycznych, głównie polimorfizmów w regionie HLA klasy II (DR3-DQ2/DR4-DQ8), oraz czynników środowiskowych, takich jak infekcje enterowirusowe (np. Coxsackie B), ekspozycja na białka mleka krowiego i zmiany mikrobioty jelitowej. Proces autoimmunologiczny jest inicjowany przez aktywację receptorów PRR i mechanizmy molekularnej mimikry, prowadząc do apoptozy komórek β indukowanej przez cytokiny prozapalne (IL-1, TNF-α, IFN-γ) oraz bezpośredni kontakt limfocytów T CD8+ i CD4+. Charakterystyczne dla T1DM jest występowanie autoprzeciwciał przeciwko insulinie (IAA), GAD65, IA-2, ZnT8, których obecność koreluje z ryzykiem rozwoju choroby (40% ryzyka w ciągu 5 lat przy obecności 2-3 typów autoprzeciwciał). Komórki β aktywnie uczestniczą w patogenezie poprzez nadekspresję HLA klasy I, stres siateczki śródplazmatycznej (ER) i apoptozę, co sprzyja prezentacji neoantygenów i rekrutacji autoreaktywnych limfocytów T CD8+.
antygen HLA, apoptoza, autoprzeciwciało, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca typu 1, dekarboksylaza kwasu glutaminowego, endotyp cukrzycy, enterowirus, glukagon, infekcja wirusowa, komórki beta trzustki, leki immunosupresyjne, limfocyt B, limfocyt T, mikrobiota jelitowa, mimikra molekularna, niedobór insuliny, odporność wrodzona, peptyd C, perforyna, przeciwciało monoklonalne, receptory rozpoznające wzorce, stres siateczki śródplazmatycznej, teplizumab, terapia genowa, tolerancja immunologiczna