CYP3A4

CYP3A4 to najważniejszy izoenzym cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych obecnie leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie oraz błonie śluzowej jelita cienkiego, gdzie uczestniczy w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.

Aktywność CYP3A4 charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co wpływa na indywidualne różnice w metabolizmie leków. Czynniki takie jak polimorfizmy genetyczne, wiek, płeć, choroby wątroby oraz interakcje lekowe mogą znacząco modyfikować funkcję tego enzymu, prowadząc do zmian w stężeniach leków w osoczu.

Szczególnie istotne w praktyce klinicznej są interakcje lekowe na poziomie CYP3A4. Inhibitory enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substratów i nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zmniejszając ich skuteczność terapeutyczną.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluxazol

Flukonazol, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w postaci kapsułek twardych (lek Fluxazol), wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby oraz niewydolnością kory nadnerczy. Lek wykazuje ograniczoną skuteczność w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy (odsetek wyleczeń <20%) oraz w przypadku głębokich grzybic endemicznych i kryptokokozy pozamózgowej, gdzie dane kliniczne są niewystarczające do precyzyjnego dawkowania. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, która może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, a także obserwacja objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty i żółtaczka. Flukonazol może wydłużać odstęp QT, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na rytm serca.
astenia, azole przeciwgrzybicze, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, flukonazol, grzybica endemiczna, grzybica skóry owłosionej głowy, hepatotoksyczność, histoplazmoza, jadłowstręt, kandydoza, kryptokokoza płuc, kryptokokoza pozamózgowa, leczenie przeciwgrzybicze, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, nudności, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, torsade de pointes, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Ladybon 2,5 mg

Tibolon, substancja czynna preparatu Ladybon, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Tibolon zwiększa aktywność fibrynolityczną krwi, co nasila działanie leków przeciwkrzepliwych, zwłaszcza warfaryny, wymagając ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, tibolon wpływa na farmakokinetykę substratów CYP3A4, takich jak midazolam, co może prowadzić do umiarkowanych zmian stężeń tych leków w osoczu. Induktory CYP3A4 (barbiturany, karbamazepina, hydantoiny, ryfampicyna) zwiększają metabolizm tibolonu, potencjalnie osłabiając jego działanie terapeutyczne, co może wymagać dostosowania dawki lub zmiany terapii. Preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) również indukują CYP3A4, zmniejszając skuteczność tibolonu i wpływając na profil krwawienia macicznego, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane.
antybiotyk, barbiturany, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dziurawiec zwyczajny, estrogeny i progestageny, fenytoina, gruźlica, hydantoiny, Hypericum perforatum, induktor enzymu CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, krwawienie maciczne, Ladybon, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, midazolam, parametry krzepnięcia, ryfampicyna, stabilizator nastroju, tibolon, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptyna/Chlorowodorek metforminy Polpharma 50 mg + 850 mg

Badanie biorównoważności wykazało, że produkt zawierający sytagliptynę/metforminę jest farmakokinetycznie równoważny z podawaniem oddzielnych tabletek fosforanu sytagliptyny i chlorowodorku metforminy. Sytagliptyna po podaniu doustnym 100 mg osiąga Tmax w 1-4 godziny, z AUC 8,52 µM•h i Cmax 950 nM, a jej biodostępność wynosi około 87%. Posiłki bogate w tłuszcze nie wpływają na farmakokinetykę sytagliptyny. Lek jest głównie wydalany z moczem (79% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnej indukcji lub inhibicji izoenzymów CYP. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek AUC sytagliptyny wzrasta do 4-krotnie w ciężkich przypadkach, co wymaga uwagi klinicznej, natomiast u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami nie jest konieczne dostosowanie dawki. Wątroba w stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wymaga korekty dawkowania, a wiek, płeć, rasa i BMI nie wpływają istotnie na farmakokinetykę.
AUC, biodostępność, BMI, chlorowodorek metforminy, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, DPP-4, fosforan sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, OAT1, objętość dystrybucji, OCT2, okres półtrwania, PEPT1/2, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, Tmax, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Eslikarbazepina – Interakcje

Octan eslikarbazepiny jest prolekiem, który ulega przekształceniu do aktywnego metabolitu – eslikarbazepiny, eliminowanego głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym. W badaniach in vivo wykazano, że eslikarbazepina indukuje enzymy CYP3A4 oraz UDP-glukuronylotransferazy, co prowadzi do zwiększonego metabolizmu leków metabolizowanych tymi szlakami, np. symwastatyny (zmniejszenie ekspozycji o 50%) czy doustnych środków antykoncepcyjnych (obniżenie stężeń lewonorgestrelu o 37% i etynyloestradiolu o 42%). Indukcja enzymatyczna rozwija się stopniowo i może trwać 2-3 tygodnie po zmianie dawki lub rozpoczęciu/przerwaniu terapii. Eslikarbazepina wykazuje także działanie hamujące CYP2C19, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, np. fenytoiny (wzrost o 31-35%), jednocześnie zmniejszając własne stężenia o 31-33% wskutek indukcji glukuronidacji. W przypadku ko-terapii z karbamazepiną (400 mg x2/d) obserwuje się zmniejszenie ekspozycji na eslikarbazepinę o 32%, co może wymagać dostosowania dawki. Równoczesne stosowanie okskarbazepiny jest niewskazane ze względu na ryzyko nadmiernego narażenia na metabolity obu leków.
CYP2C19, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym wątrobowy, epoksyd karbamazepiny, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenytoina, glikoproteina p, indukcja CYP3A4, indukcja glukuronidacji, inhibitor MAO, inhibitor oksydazy monoaminowej, INR, interakcja międzylekowa, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewonorgestrel, octan eslikarbazepiny, okskarbazepina, R-warfaryna, rozuwastatyna, S-warfaryna, sprzęganie z kwasem glukuronowym, symwastatyna, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, UDP-glukuronylo-transferaza, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roticox 120 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Roticox, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/ml i osiągane jest około 1 godziny po podaniu (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24) wynosi 37,8 μg∙h/ml. Lek wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm etorykoksybu odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania metabolitów o słabym lub braku działania na COX-2 i bez wpływu na COX-1. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%), z mniej niż 1% leku wydalanego w postaci niezmienionej. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a klirens osoczowy po dawce dożylnej 25 mg wynosi około 50 ml/min.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dysfunkcja wątroby, działanie farmakologiczne, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna karboksylowa, pole pod krzywą stężenia, przemiana metaboliczna, schyłkowa choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Citabax 40 40 mg

Cytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych skutków klinicznych. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami MAO (selegilina, moklobemid, linezolid), które mogą wywołać zespół serotoninowy objawiający się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi i hipertermią, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, cytalopram w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, pimozyd, leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki) zwiększa ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca; szczególnie pimozyd powoduje wzrost AUC i Cmax oraz wydłużenie QTc o około 10 ms, co wyklucza ich łączne stosowanie. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (tramadol, sumatryptan, tryptany) oraz z litem i tryptofanem mogą nasilać działanie serotoninergiczne i ryzyko zespołu serotoninowego, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie stężenia litu. Preparaty z dziurawca zwyczajnego mogą nasilać działania niepożądane cytalopramu, a leki wpływające na układ krzepnięcia (NLPZ, ASA, dipyrydamol, tyklopidyna) zwiększają ryzyko krwawień.
agonista receptora serotoninowego, amitryptylina, astemizol, AUC, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, imipramina, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, klozapina, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lewopromazyna, linezolid, mefenytoina, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, NLPZ, nortryptylina, odstęp QT, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sparteina, środek przeciwbakteryjny, sumatryptan, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, tiorydazyna, tramadol, triazolam, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie QTc, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 10 mg/ml

Lakozamid, substancja czynna preparatu Trelema, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie będąc transportowanym przez glikoproteinę P. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano znaczącego wpływu lakozamidu na AUC midazolamu (metabolizowanego przez CYP3A4) przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, choć Cmax midazolamu wzrosło o 30%. Lakozamid nie wpływał również na farmakokinetykę omeprazolu (300 mg dwa razy na dobę) ani nie był istotnie modyfikowany przez omeprazol (40 mg raz na dobę). Współistniejące stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci. Lakozamid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (<15%), co ogranicza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
blokery kanałów sodowych, CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, Hypericum perforatum, induktor enzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, OUN, ryfampicyna, rytonawir, Trelema, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nexpram 20 mg

Escytalopram (Nexpram), jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerw 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne ryzyko dotyczy odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych (linezolid), gdzie konieczna jest ścisła kontrola kliniczna. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna) ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany) oraz obniżającymi próg drgawkowy wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z dziurawcem oraz zachowanie szczególnej uwagi przy łączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ ze względu na ryzyko krwawień.
bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylowany escytalopram, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Loperamid WZF 2 mg

Loperamid, substancja czynna preparatu Loperamid WZF (2 mg/tabletka), charakteryzuje się niską biodostępnością około 0,3% wskutek intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie, głównie przez izoformy CYP3A4 i CYP2C8. Po doustnym podaniu lek jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, jednak jego stężenie w osoczu pozostaje niskie. Loperamid wykazuje wysokie powinowactwo do receptorów w podłużnej warstwie mięśniowej jelit, co warunkuje jego działanie przeciwbiegunkowe. W osoczu 95% substancji jest związane z białkami, głównie albuminami, a lek jest substratem glikoproteiny P, co wpływa na jego transport przez błony komórkowe.
albumina, białko osocza, biodostępność, biodostępność substancji aktywnej, biodostępność systemowa, biotransformacja, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwbiegunkowe, efekt pierwszego przejścia, glikoproteina p, loperamid, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, oksydacyjna N-demetylacja, proces sprzęgania, szlak metaboliczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 40 mg

Omeprazol charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim (ok. 97%) wiązaniem z białkami osocza, co ogranicza jego penetrację do tkanek i wpływa na potencjalne interakcje lekowe. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 w mniejszym stopniu. Polimorfizm CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę: u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5-krotnie wyższe po dawce 20 mg. Mimo to, standardowe dawkowanie omeprazolu pozostaje niezmienione. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki (<1 godzina), co zapobiega kumulacji przy podawaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, omeprazol sodowy, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, rekonstytucja leku, roztwór do infuzji, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor Reddy 90 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 godziny). Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg tikagreloru na czczo, Cmax wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, przy czym metabolit osiąga 28% Cmax i 42% AUC tikagreloru. W stanie stacjonarnym, według badania PEGASUS, dla dawek 60 mg i 90 mg Cmax wynosi odpowiednio 391 ng/ml i 627 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC tikagreloru o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax tikagreloru i metabolitu. Tikagrelor i jego metabolit są substratami P-gp, a tabletki mogą być podawane w formie rozdrobnionej bez utraty biodostępności. Objętość dystrybucji wynosi 87,5 l, a oba związki wiążą się z białkami osocza w ponad 99%.
AR-C124910XX, białko osocza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP3A4, dysfagia, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wydzielanie z żółcią, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Sandoz 80 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenie dazatynibu w osoczu, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na dazatynib nawet o 82% (AUC po ryfampicynie 600 mg), co również jest przeciwwskazaniem do kojarzenia. Słaby induktor deksametazon zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (omeprazol 40 mg) i antagoniści receptora H2 (famotydyna) obniżają biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin od podania dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, biodostępność, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, dziurawiec, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Mycosyst 200 mg

Flukonazol, aktywny składnik Mycosyst, jest silnym inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu leku z uwagi na długi okres półtrwania flukonazolu. Szczególnie istotne są przeciwwskazane interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. cyzapryd, terfenadyna, astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna, halofantryna), które mogą prowadzić do torsades de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa stężenia wielu leków, w tym benzodiazepin (midazolam, triazolam – wzrost AUC 3,7-4,4-krotny), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna – 1,8-krotny wzrost AUC, takrolimus – do 5-krotnego wzrostu stężenia), statyn (ryzyko miopatii i rabdomiolizy), a także leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna – dwukrotne wydłużenie czasu protrombinowego). W przypadku ryfampicyny obserwuje się indukcję metabolizmu flukonazolu, skutkującą zmniejszeniem AUC o 25% i skróceniem okresu półtrwania o 20%, co wymaga rozważenia zwiększenia dawki flukonazolu.
alkaloid barwinka, antagonista wapnia, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, flukonazol, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, kinaza kreatynowa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, miopatia i rabdomioliza, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, okres półtrwania, pochodna kumaryny, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ayupil 12,5 mg

Produkt leczniczy Ayupil zawiera klozapinę, która po podaniu doustnym w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (90-95%) niezależnym od obecności pokarmu, jednak z umiarkowanym efektem pierwszego przejścia, co skutkuje bezwzględną biodostępnością na poziomie 50-60%. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są średnio po 2,1 godzinie (zakres 0,4-4,2 h) w stanie stacjonarnym przy dawkowaniu dwa razy na dobę. Objętość dystrybucji wynosi 1,6 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (95%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Klozapina jest intensywnie metabolizowana głównie przez enzymy CYP1A2 i CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP2D6, a jedynym aktywnym metabolitem jest demetylowana klozapina o słabszym i krótszym działaniu.
AUC, Ayupil, biodostępność, biotransformacja, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, klozapina, metabolit demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne we krwi, stężenie minimalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z mięty pieprzowej – Interakcje

Olejek eteryczny z mięty pieprzowej (Menthae piperitae aetheroleum) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście stosowania leków przeciwzakrzepowych, miejscowych środków znieczulających oraz alkoholu etylowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie olejku z warfaryną i innymi antykoagulantami, co może prowadzić do nasilenia działania przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawień. Ponadto, olejek może nasilać miejscowe działanie znieczulające, co w połączeniu z innymi lekami miejscowo znieczulającymi zwiększa ryzyko działań niepożądanych na błonach śluzowych jamy ustnej. Alkohol etylowy może z kolei potęgować miejscowe działanie drażniące olejku oraz zwiększać jego wchłanianie, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami wątroby, biorąc pod uwagę metabolizm mentolu i alkoholu w tym narządzie.
alkohol etylowy, błona śluzowa jamy ustnej, choroba wątroby, CYP3A4, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie znieczulające, indeks terapeutyczny, inhibitor pompy protonowej, interakcja z alkoholem, interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, kwas żołądkowy, lek przeciwzakrzepowy, Matricariae aetheroleum, Menthae piperitae aetheroleum, mentol, miejscowy środek znieczulający, olejek eteryczny z mięty pieprzowej, olejek rumianku, ryzyko krwawień, warfaryna, wywiad lekowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Polprazol PPH 40 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH żołądka oraz hamowanie izoenzymu CYP2C19. Zmniejsza biodostępność leków takich jak nelfinawir (spadek ekspozycji o ~40%) i atazanawir (spadek o 75% przy dawce omeprazolu 40 mg), co znacząco obniża skuteczność terapii antyretrowirusowej. Podobnie omeprazol obniża wchłanianie pozakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu, co może ograniczać ich efektywność kliniczną. Jako umiarkowany inhibitor CYP2C19, omeprazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, m.in. warfaryny, cylostazolu (Cmax i AUC wzrost odpowiednio o 18% i 26%), diazepamu, fenytoiny (wymaga monitorowania stężenia w osoczu) oraz zwiększa ryzyko krwawień przy stosowaniu antagonistów witaminy K. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z klopidogrelem, gdzie omeprazol zmniejsza ekspozycję na aktywny metabolit o 46% i osłabia hamowanie agregacji płytek o 16%, co jest wskazaniem do unikania jednoczesnego stosowania.
agregacja płytek, antagoniści witaminy K, biodostępność, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, diazepam, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka leków, fenytoina, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwwirusowe, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, sok żołądkowy, takrolimus, terapia antyretrowirusowa, układ enzymatyczny, worykonazol
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pinexet 100 mg 100 mg

Kwetiapina, substancja czynna produktu leczniczego Pinexet, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od obecności pokarmu. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny wynosi około 35% stężenia kwetiapiny. Oba związki wykazują farmakokinetykę liniową w zakresie dawek terapeutycznych. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza, co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (73%) i kał (21%). Kwetiapina i jej metabolity są słabymi inhibitorami cytochromu P450, a klinicznie istotne interakcje są mało prawdopodobne przy stosowanych dawkach (300-800 mg/dobę).
aktywny metabolit, AUC, białko osocza, biodostępność, Cmax, CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, kwetiapina, marskość alkoholowa wątroby, metabolizm kwetiapiny, norkwetiapina, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, Pinexet, stan stacjonarny, upośledzenie czynności wątroby, wiek podeszły, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – TADALAFIL MAXON 10 mg

Tadalafil wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach, z liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 2,5-20 mg. Bezwzględna dostępność biologiczna nie została jednoznacznie określona, jednak pokarm i pora podania nie wpływają istotnie na wchłanianie. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z powstaniem nieaktywnego metabolitu glukuronianu metylokatecholu. Klirens wynosi 2,5 l/h, a okres półtrwania około 17,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę, a farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest porównywalna do zdrowych osób.
AUC, białko osocza, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, CYP3A4, dostępność biologiczna tadalafilu, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens tadalafilu, nieaktywny metabolit, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PDE5, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Claritine 10 mg

Loratadyna, substancja czynna Claritine w dawce 10 mg, charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po 1-1,5 godziny. Biodostępność loratadyny i jej aktywnego metabolitu desloratadyny jest proporcjonalna do dawki, a pokarm jedynie nieznacznie opóźnia wchłanianie bez wpływu na efekt kliniczny. Loratadyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97-99%), natomiast desloratadyna umiarkowane (73-76%). Metabolizm pierwszego przejścia zachodzi głównie w wątrobie z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, a desloratadyna odpowiada za większość działania terapeutycznego. Okres półtrwania loratadyny wynosi średnio 8,4 godziny (zakres 3-20 h), a desloratadyny 28 godzin (zakres 8,8-92 h), co wpływa na utrzymanie efektu terapeutycznego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (40% dawki) i kał (42%), z mniej niż 1% wydalanym w postaci niezmienionej.
AUC, białka osocza, biodostępność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, desloratadyna, hemodializa, loratadyna, metabolit czynny, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła poalkoholowa choroba wątroby, Tmax
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efigalo 0,5 mg

Fingolimod, będący substancją czynną leku Efigalo, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem osiąganym po 12-16 godzinach oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stabilne stężenia w stanie stacjonarnym uzyskuje się po 1-2 miesiącach regularnego dawkowania (raz na dobę), przy czym stężenia te są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, a jedynie nieznacznie zmniejsza Cmax fosforanu fingolimodu o 34%, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego fosforanu fingolimodu oraz nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie z moczem (81%) i w mniejszym stopniu z kałem (<2,5%). Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, czynny metabolit, dystrybucja w erytrocytach, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxycodon Stada 10 mg

Oksykodon w postaci kapsułek twardych (5 mg, 10 mg, 20 mg) charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą 42-87%, co umożliwia efektywne osiągnięcie terapeutycznych stężeń leku w osoczu. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest szybko, w ciągu 1-1,5 godziny, co sprzyja szybkiemu działaniu przeciwbólowemu. Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi 2,6 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (38-45%), co wskazuje na znaczną frakcję wolną leku (55-62%) dostępną do dystrybucji i eliminacji. Oksykodon wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych 5-20 mg, co ułatwia przewidywanie efektów klinicznych przy modyfikacji dawkowania.
ADME, biodostępność oksykodonu, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka oksykodonu, faza eliminacji, glukuronid, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksykodon, oksymorfon, stężenie leku w osoczu, terapia przeciwbólowa, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Właściwości farmakokinetyczne

Mirtazapina wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny umożliwiający podawanie leku w jednorazowej dawce dobowej, co sprzyja adherencji pacjentów w terapii depresji. Po doustnym podaniu biodostępność wynosi około 50%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach, niezależnie od spożycia pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim (około 85%) wiązaniem z białkami osocza, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Mirtazapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez enzymy CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4, a aktywny metabolit demetylowy przyczynia się do długotrwałego działania leku. Okres półtrwania eliminacji wynosi średnio 20-40 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach regularnego stosowania.
białka osocza, biodostępność, choroba nerek, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, depresja, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, interakcja lekowa, klirens, krzywa stężenia leku, lek przeciwdepresyjny, mechanizm działania, metabolit demetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolit N-tlenkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simlerid 25 mg

Sytagliptyna, substancja czynna Simleridu, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 950 nM, osiągane w medianie po 1-4 godzinach (Tmax), a pole powierzchni pod krzywą (AUC) to 8,52 µM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem AUC, z niepełną proporcjonalnością Cmax i C24h. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny. Lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1, PEPT1/2, a jego wpływ na glikoproteinę p jest minimalny. Farmakokinetyka jest podobna u zdrowych osób i pacjentów z cukrzycą typu 2, co umożliwia ekstrapolację danych klinicznych między tymi grupami.
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, dystrybucja leku, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy ADME, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wchłanianie leku, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaleba 90 mg

Etorykoksyb wykazuje niemal całkowitą biodostępność po podaniu doustnym (około 100%) z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 µg/mL osiąganym w około 1 godzinę (Tmax) po dawce 120 mg. Pole pod krzywą stężenie-czas (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg∙h/mL, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek klinicznych. Pokarm, zwłaszcza bogatotłuszczowy, wydłuża Tmax o 2 godziny i zmniejsza Cmax o 36%, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, ma dużą objętość dystrybucji (Vdss około 120 l) i przenika przez barierę łożyskową oraz krew-mózg u zwierząt. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów P450 (CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2, CYP2C19), a lek jest eliminowany głównie w postaci metabolitów, z mniej niż 2% wydalanym niezmienionym. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a czas do osiągnięcia stężenia stacjonarnego to około 7 dni.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, farmakokinetyka etorykoksybu, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolizm etorykoksybu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, wpływ pokarmu na wchłanianie leku
Leksykon substancji czynnych
Norgestrel – Właściwości farmakokinetyczne

Norgestrel, będący składnikiem preparatu Cyclo-Progynova (2,0 mg estradiolu walerianu i 0,5 mg norgestrelu), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym. Aktywnym izomerem farmakologicznym jest lewonorgestrel, którego maksymalne stężenie w osoczu wynosi 7-8 ng/ml i osiągane jest w ciągu 1-1,5 godziny. Lewonorgestrel wykazuje dwufazowy spadek stężenia z okresem półtrwania około 27 godzin, a po 24 godzinach stężenie minimalne wynosi około 1 ng/ml. Wiązanie lewonorgestrelu z białkami osocza (albuminy i SHBG) jest wysokie (~98,5-99%), przy czym tylko 1-1,5% występuje w formie wolnej, zależnej od stężenia SHBG, które zmienia się w trakcie terapii. Metabolizm lewonorgestrelu obejmuje redukcję, hydroksylację i sprzęganie, z udziałem enzymu CYP3A4, choć reakcje redukcji i sprzęgania mają większe znaczenie. Klirens metaboliczny wynosi 1 ml/min/kg, a eliminacja odbywa się równomiernie przez nerki i wątrobę. Pomimo długiego okresu półtrwania, kumulacja lewonorgestrelu jest minimalna dzięki zmienności wiązania z białkami podczas terapii.
białko osocza, Cyclo-Progynova, CYP3A4, enzym CYP3A4, estradiol walerianian, globulina wiążąca hormony płciowe, hormon płciowy, induktor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, klirens metaboliczny, lewonorgestrel, metabolizm estradiolu, preparat hormonalny, schemat dawkowania, SHBG, stężenie lewonorgestrelu, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Glenmark 1 mg

Bortezomib, podawany dożylnie w postaci bolusa, wykazuje zależną od dawki farmakokinetykę u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min). Maksymalne stężenia w osoczu po pierwszej dawce wynoszą średnio 57 ng/ml dla dawki 1,0 mg/m² pc. oraz 112 ng/ml dla dawki 1,3 mg/m² pc., z utrzymaniem stabilnych poziomów maksymalnych przy kolejnych podaniach (od 67 do 106 ng/ml i od 89 do 120 ng/ml odpowiednio). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l), co wskazuje na szerokie przenikanie do tkanek obwodowych, oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (średnio 82,9%), niezależnym od stężenia leku, co sugeruje liniową farmakokinetykę w zakresie wiązania białkowego. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P450: CYP3A4, CYP2C19 oraz CYP1A2, z podstawowym szlakiem metabolicznym obejmującym deboronację do nieaktywnych metabolitów, które nie wykazują działania terapeutycznego. Kinetyka eliminacji jest złożona i zmienna, z szybszą eliminacją po pierwszej dawce (klirens całkowity 102 l/h dla 1,0 mg/m² pc. i 112 l/h dla 1,3 mg/m² pc.) w porównaniu do kolejnych podań, gdzie klirens spada do 15-32 l/h i 18-32 l/h odpowiednio. Okres półtrwania eliminacji (t1/2) przy wielokrotnym podawaniu jest szeroko zmienny i wynosi od 40 do 193 godzin, co ma istotne znaczenie dla planowania dawkowania i monitorowania terapii.
bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, deboronacja, ekspresja cDNA, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, podanie dożylne, stężenie osoczowe leku, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny leku, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Navirel 10 mg/ml

Winorelbina, główny składnik aktywny produktu Navirel (10 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii onkologicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z fenytoiną (ryzyko zaostrzenia drgawek i zmniejszenia skuteczności winorelbiny) oraz szczepionką przeciwko żółtej gorączce (ryzyko uogólnionej, potencjalnie śmiertelnej choroby poszczepiennej). Współistniejące leczenie inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna) może prowadzić do zwiększenia stężenia winorelbiny i nasilenia toksyczności, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) mogą obniżać jej skuteczność. W przypadku stosowania winorelbiny z lekami mielotoksycznymi, takimi jak cisplatyna czy lapatynib, obserwuje się zwiększone ryzyko mielosupresji, w tym granulocytopenii i neutropenii III/IV stopnia, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkaloid barwinka, chinidyna, choroba poszczepienna, cisplatyna, cyklosporyna, CYP3A4, doustny antykoagulant, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, glikoproteina p, granulocytopenia, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lapatynib, lek cytostatyczny, lek przeciwzakrzepowy, mielosupresja, mielotoksyczność, mitomycyna C, Navirel, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, ryfampicyna, rytonawir, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, szczepionka żywa atenuowana, takrolimus, werapamil, winorelbina, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Reddy 0,5 mg

Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania leków immunosupresyjnych i immunomodulujących (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) ze względu na ryzyko addycyjnej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Ponadto, podczas terapii fingolimodem oraz do 2 miesięcy po jej zakończeniu, skuteczność szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych, jest znacznie obniżona, co wymaga ich unikania. Fingolimod może powodować przejściową bradykardię, zwłaszcza po pierwszej dawce, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol, metoprolol), co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca o około 15%. W związku z tym nie zaleca się rozpoczynania terapii fingolimodem u pacjentów przyjmujących leki zwalniające akcję serca bez konsultacji kardiologicznej i ścisłego monitorowania.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego
Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Interakcje

Ambrysentan wykazuje ograniczony potencjał interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując enzymów metabolizujących leki fazy I i II w stężeniach klinicznie istotnych. Najważniejszą interakcją jest podwójne zwiększenie ekspozycji na ambrysentan podczas jednoczesnego stosowania z cyklosporyną A, co wymaga redukcji dawki ambrysentanu do 5 mg raz na dobę u dorosłych i dzieci ≥50 kg oraz do 2,5 mg u dzieci o masie ciała 20–<50 kg. Interakcja z ryfampicyną powoduje przemijające, około dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrysentan po początkowych dawkach, ustępujące do 8. dnia terapii, co wymaga monitorowania pacjentów. Brak istotnych zmian farmakokinetycznych obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu ambrysentanu z inhibitorami fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, noretindron), warfaryną oraz ketokonazolem, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania tych leków.
ambrysentan, cyklosporyna A, CYP3A4, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, efekt wazodylatacyjny, etynyloestradiol, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor OATP, INR, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwzakrzepowy, noretindron, prostanoidy, rozpuszczalny stymulator cyklazy guanylowej, ryfampicyna, syldenafil, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, urydyno-difosfo-glukonylotransferaza, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Interakcje

Lerkanidypina, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna), które powodują znaczące zwiększenie stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax dla S-lerkanidypiny). Również cyklosporyna powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego zwiększa biodostępność lerkanidypiny i nasila jej działanie hipotensyjne, dlatego jest bezwzględnie przeciwwskazane. Induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy, wymagając monitorowania ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, co może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek trójpierścieniowy, lerkanidypina, metoprolol, metylodigoksyna, midazolam, nadciśnienie tętnicze, neuroleptyk, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, sotalol, stężenie osoczowe, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, toksyczność digoksyny, wazodylatacja
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Sagalix dostępnego w kapsułkach dojelitowych (10 mg, 20 mg, 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce wynosi około 40%, a po wielokrotnym podawaniu wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 (tworzący hydroksyomeprazol) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u słabo metabolizujących (3% populacji białej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia 3-5-krotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja z osocza, hydroksyomeprazol, interakcje lek-lek, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, otoczka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, szybkość eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Prasugrel – Właściwości farmakokinetyczne

Prasugrel jest prolekiem, który w organizmie ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu, charakteryzującego się niską zmiennością ekspozycji (CV międzyosobnicza 27%, wewnątrzosobnicza 19%). Maksymalne stężenie osoczowe (Cmax) aktywnego metabolitu osiągane jest około 30 minut po podaniu, a ekspozycja (AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Podawanie leku niezależnie od posiłków jest dopuszczalne, choć posiłki bogatotłuszczowe obniżają Cmax o 49% i wydłużają Tmax z 0,5 do 1,5 godziny. Aktywny metabolit wiąże się z białkami osocza w 98%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2B6, z udziałem CYP2C9 i CYP2C19, bez istotnego wpływu polimorfizmów genetycznych na farmakokinetykę i działanie leku. Prasugrel jest wydalany głównie z moczem (68%) i kałem (27%), a okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi średnio 7,4 godziny (zakres 2–15 h).
agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, albuminy osocza, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka, hamowanie agregacji płytek, miażdżyca tętnic, nieaktywny metabolit, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko krwawienia, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie z cysteiną, stężenie osoczowe, tiolakton, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmiany miażdżycowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maysiglu 100 mg

Sytagliptyna, substancja czynna leku Maysiglu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z medianą Tmax wynoszącą 1-4 godziny i wysoką biodostępnością około 87%. Po dawce 100 mg u osób zdrowych, średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax osiąga 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są proporcjonalne do dawki. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z minimalnym metabolizmem przez CYP3A4 i CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min, z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego i transporterów hOAT-3 oraz glikoproteiny p. Farmakokinetyka jest podobna u zdrowych osób i pacjentów z cukrzycą typu 2, a lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani transporterami w stężeniach terapeutycznych.
białko osocza, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, farmakodynamika, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, izoenzym CYP, klirens nerkowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, stężenie szczytowe, transporter anionów organicznych, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kventiax SR 50 mg

Kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Kventiax SR) charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax około 6 godzin dla kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny. Maksymalne stężenie molowe norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Farmakokinetyka obu związków jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę. AUC dla form o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu jest porównywalne, jednak Cmax kwetiapiny jest o 13% niższe, a AUC norkwetiapiny o 18% mniejsze w formie SR. Pokarm bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax i AUC kwetiapiny odpowiednio o 50% i 20%, co sugeruje zalecenie przyjmowania leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w 83%, a jej metabolizm wątrobowy jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z eliminacją mniej niż 5% leku w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny, a wydalanie odbywa się głównie z moczem (73%) i kałem (21%).
AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, cytochrom P450, inhibitory cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, Kventiax SR, maksymalne stężenie w osoczu, marskość alkoholowa wątroby, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, pokarm wysokotłuszczowy, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Golpimec 0,5 mg

Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wynikają z jego immunosupresyjnego mechanizmu działania oraz metabolizmu głównie przez enzym CYP4F2, z udziałem CYP3A4. Jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) oraz lekami przeciwnowotworowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka zakażeń oportunistycznych. Ponadto, żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu z powodu ryzyka zakażeń. W zakresie kardiologicznym, fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, propranolol), antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną. W takich przypadkach zaleca się konsultację kardiologiczną, monitorowanie pacjenta oraz rozważenie zmiany terapii, aby uniknąć poważnych powikłań kardiologicznych.
aminotransferaza alaninowa, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, itrakonazol, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroidy, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metoprolol, metyloprednizolon, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, prednizolon, ritonavir, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zakażenie oportunistyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Mifomet 50 mg + 850 mg

Produkt leczniczy Mifomet, zawierający sytagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) oraz metforminę (1000 mg dwa razy na dobę), nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu tych substancji u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane, szczególnie w stanach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby. Przed badaniami obrazowymi z użyciem jodowych środków kontrastowych należy przerwać stosowanie Mifometu, a wznowienie terapii możliwe jest nie wcześniej niż po 48 godzinach, po ocenie i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek podczas ich stosowania z Mifometem.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyki, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitory konwertazy angiotensyny, izoenzymy CYP450, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, schyłkowa niewydolność nerek, selektywne inhibitory COX-2, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, transporter kationów organicznych 2, transporter usuwania wielu leków i toksyn, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Genoptim 10 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwhistaminowe) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka arytmii. Ostrożność wymaga kojarzenie escytalopramu z selegiliną, lekami serotoninergicznymi (tramadol, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, preparatami z dziurawca oraz lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, w tym ryzyko krwawień i drgawek. Spożywanie alkoholu podczas terapii escytalopramem jest niezalecane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do zaburzeń koordynacji, sedacji i obniżenia zdolności poznawczych.
arytmia złośliwa, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, tryptan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Accord 30 mg

Cynakalcet, substancja czynna produktu Cinacalcet Accord, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z etelkalcetydem ze względu na bardzo wysokie ryzyko hipokalcemii. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2 razy/dobę) mogą podwoić stężenie cynakalcetu, co wymaga dostosowania dawki, podobnie jak induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą obniżać jego stężenie. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38% przez indukcję CYP1A2, co również może wymagać korekty dawkowania. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu ekspozycji na leki metabolizowane przez ten enzym, takie jak dezypramina (3,6-krotny wzrost) i dekstrometorfan (11-krotny wzrost AUC), co wymaga szczególnej ostrożności i dostosowania dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym (np. flekainid, propafenon, metoprolol).
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek immunosupresyjny, lek trójpierścieniowy, metoprolol, midazolam, nortryptylina, osteoporoza, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, wtórna nadczynność przytarczyc
Leksykon leków
Interakcje leku – Taclar 500 mg

Klarytromycyna, jako inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak astemizol, cyzapryd, pimozyd i terfenadyna, których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, klarytromycyna nasila toksyczność kolchicyny, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z niewydolnością nerek, co może prowadzić do zgonu. Należy również unikać stosowania u pacjentów z hipokaliemią oraz monitorować elektrolity u osób przyjmujących diuretyki pętlowe i tiazydowe. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4, co wymaga monitorowania stężenia tych leków i ewentualnej korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, antybiotykowrażliwość, bradykardia, choroba tętnic wieńcowych, CYP3A4, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, farmakokinetyka, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klarytromycyna, niewydolność nerek, niewydolność serca, odstęp QT, oporność krzyżowa, pozaszpitalne zapalenie płuc, repolaryzacja serca, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, substrat CYP3A4, szpitalne zapalenie płuc, toksyczność kolchicyny, torsade de pointes, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zakażenie skóry i tkanek miękkich
Leksykon leków
Interakcje leku – Soolantra 10 mg/g

Iwermektyna, będąca substancją czynną kremu Soolantra 10 mg/g, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co stanowi podstawę potencjalnych interakcji lekowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które mogą znacząco zwiększyć stężenie iwermektyny w osoczu, podnosząc ryzyko działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory (flukonazol, werapamil) również mogą podnosić ekspozycję na lek, choć w mniejszym stopniu, natomiast induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać skuteczność terapeutyczną poprzez przyspieszenie metabolizmu. Brak dedykowanych badań interakcji dla postaci miejscowej wymaga ostrożności, zwłaszcza przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub przy uszkodzonej barierze naskórkowej, gdyż wchłanianie systemowe może być istotne.
alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja leku w osoczu, fenytoina, flukonazol, glikol propylenowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krem Soolantra, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, telitromycyna, terapia skojarzona, umiarkowany inhibitor CYP3A4
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Erlis 5 mg

Tadalafil, substancja czynna leku Erlis (5 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie została jednoznacznie określona, jednak obecność pokarmu oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Tadalafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 l) i silne wiązanie z białkami osocza (94%), które nie ulega zmianie w niewydolności nerek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit, glukuronian metylokatecholu, jest klinicznie nieaktywny. Klirens leku u zdrowych osób wynosi 2,5 l/godzinę, a okres półtrwania (t1/2) to około 17,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
biotransformacja tadalafilu, cukrzyca, CYP3A4, dystrybucja tadalafilu, farmakokinetyka tadalafilu, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym 3A4 cytochromu P450, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr farmakokinetyczny, PDE5, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny tadalafilu, tadalafil, wchłanianie tadalafilu, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Citalopram Vitabalans 20 mg

Citalopram w dawce 20 mg charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 4 godzinach (zakres 1-7 h). Lek wykazuje znaczną dystrybucję, z pozorną objętością dystrybucji 12-17 L/kg oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów (demetylocytalopram, didmetylocytalopram, N-tlenek cytalopramu) o słabszym działaniu. Okres półtrwania wynosi średnio 36 godzin (28-42 h), a klirens osoczowy około 0,3-0,4 l/min. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (85%) oraz nerkową (15%), z wydalaniem 12-23% dawki w postaci niezmienionej z moczem. Stężenie w stanie stacjonarnym osiągane jest po 1-2 tygodniach, wykazując liniową zależność od dawki (np. 40 mg/dobę → 300 nmol/L), bez bezpośredniego związku z efektem terapeutycznym lub działaniami niepożądanymi.
biodostępność, bromowodorek cytalopramu, Cmax, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylocytalopram, dysfagia, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka cytalopramu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, metabolizm leku, N-tlenek cytalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w stanie stacjonarnym, szybki metabolizer, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Durogesic 100 mcg/h

System transdermalny Durogesic dostarcza fentanyl przez 72 godziny, zapewniając wysoką biodostępność około 92%. Po pierwszej aplikacji stężenie fentanylu w surowicy stabilizuje się między 12 a 24 godziną, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po drugiej aplikacji plastra. W stanie stacjonarnym obserwuje się około 40% wzrost AUC i Cₘₐₓ w porównaniu do jednorazowego podania. Fentanyl wykazuje dużą objętość dystrybucji (3-10 l/kg), silne wiązanie z białkami osocza (~95%) oraz szybki metabolizm w wątrobie głównie przez CYP3A4 do nieaktywnego norfentanylu. Okres półtrwania po 72-godzinnej aplikacji wynosi 20-27 godzin, co jest efektem depot skóry. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 75%) i kałem (około 9%), z mniej niż 10% leku w formie niezmienionej.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, CYP3A4, dyfuzja leku, dysfunkcja wątroby, efekt depot, eliminacja nerkowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fentanyl, keratynocyty, klirens, marskość wątroby, metabolizm leku, minimalne stężenie skuteczne, N-dealkilacja, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, plaster transdermalny, skala Child-Pugh, stan równowagi dynamicznej, system transdermalny, tolerancja na opioidy, uwalnianie leku, wchłanianie leku, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketilept retard 200 mg

Kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Ketilept Retard) charakteryzuje się dobrą biodostępnością, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po około 6 godzinach (tmax). W stanie stacjonarnym Cmax kwetiapiny jest o 13% niższe niż w formie o natychmiastowym uwalnianiu, a AUC norkwetiapiny jest mniejsze o 18%. Pokarm bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) i jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP3A4, z aktywnym metabolitem norkwetiapiną. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (73% z moczem) i kał (21%), z mniej niż 5% leku wydalanego w formie niezmienionej. Farmakokinetyka jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę.
aktywny metabolit kwetiapiny, AUC, biodostępność kwetiapiny, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja kwetiapiny, farmakokinetyka kwetiapiny, forma o przedłużonym uwalnianiu, fumaran kwetiapiny, izoenzym cytochromu P450, Ketilept Retard, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, norkwetiapina, postać o natychmiastowym uwalnianiu, stan stacjonarny, T1/2, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asubtela 3 mg + 0,03 mg

Produkt leczniczy Asubtela zawiera 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu, które po podaniu doustnym charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Drospirenon wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z biodostępnością 76-85%, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 38 ng/ml w 1-2 godziny po podaniu. Jego okres półtrwania wynosi 31 godzin, a w stanie stacjonarnym Cmax wzrasta do około 70 ng/ml po 8 dniach stosowania, z kumulacją na poziomie około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (3-5% wolnej frakcji), nie wykazując powinowactwa do SHGB ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie poza układem CYP450, z częściowym udziałem CYP3A4. Metabolity są wydalane kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4:1, a okres półtrwania wydalania wynosi około 40 godzin. W grupach pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby (Child-Pugh B) stężenia drospirenonu są odpowiednio zwiększone, jednak bez istotnych klinicznie skutków ubocznych, w tym bez wpływu na stężenie potasu w surowicy.
albumina surowicy, antagonista aldosteronu, biodostępność drospirenonu, CBG, CYP3A4, drospirenon z etynyloestradiolem, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, hiperkaliemia, hydroksylacja aromatyczna, inhibicja odwracalna, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, kwas drospirenonu, łagodne zaburzenie czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, siarczan dihydrodrospirenonu, skala Child-Pugh, spironolakton, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w surowicy, stężenie potasu w surowicy, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, współczynnik kumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Reddy 100 mg

Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Tmax w zakresie 1-4 godzin, wysoką biodostępnością około 87% oraz średnim AUC wynoszącym 8,52 µM•hr i Cmax 950 nM. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, natomiast Cmax i stężenie po 24 godzinach (C24h) wykazują nieliniowości. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z 79% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny P, jednak nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami cytochromu P450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Pokarm, w tym wysokotłuszczowy, nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków.
AUC, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, metabolizm sytagliptyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie szczytowe, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Landulosin 0,5 mg + 0,4 mg

Landulosin to preparat zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,367 mg tamsulosyny) w formie kapsułek twardych o zmodyfikowanym uwalnianiu. Dutasteryd charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,5%), dużą objętością dystrybucji (300-500 l) oraz długim okresem półtrwania w stanie stacjonarnym wynoszącym 3-5 tygodni. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga w ciągu 1-3 godzin, a stan stacjonarny po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę. Tamsulosyna wykazuje niemal całkowitą biodostępność, wiąże się w około 99% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,2 l/kg oraz okres półtrwania około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Po posiłku Cmax tamsulosyny zmniejsza się o 30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku zawsze po tym samym posiłku, aby zapewnić stabilną farmakokinetykę. Dutasteryd nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych pod wpływem posiłku.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie biorównoważności, białka osocza krwi, biodostępność, biokonwersja, CYP2D6, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P-450, dutasteryd, dysfagia, enancjomeryczna biokonwersja, farmakokinetyka dutasterydu, izoenzym CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wewnętrzny, maksymalne stężenie w surowicy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, sprzężenie z glukuronidem, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tamsulosyny chlorowodorek, upośledzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voriconazol Adamed 200 mg

Worykonazol w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym hydroksypropylobetadeks (2600 mg/fiolka z 200 mg worykonazolu). Lek nie powinien być stosowany jednocześnie z substratami CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna oraz iwabradyna, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsades de pointes. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie worykonazolu z ryfampicyną, karbamazepiną, fenobarbitalem oraz zielem dziurawca, które obniżają stężenie worykonazolu w osoczu, a także z efawirenzem (≥400 mg/dobę) i rytonawirem (≥400 mg 2x/dobę), które wpływają na farmakokinetykę obu leków. Worykonazol zwiększa także stężenie alkaloidów sporyszu, syrolimusu, naloksegolu, tolwaptanu, lurazydonu oraz wenetoklaksu, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych i jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do ich jednoczesnego stosowania.
alkaloidy sporyszu, astemizol, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, efawirenz, ergotyzm, fenobarbital, hydroksypropylobetadeks, iwabradyna, karbamazepina, lurazydon, nadwrażliwość, naloksegol, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, terfenadyna, tolwaptan, torsades de pointes, wenetoklaks, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zespół rozpadu guza, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Tadalafil – Interakcje

Tadalafil, jako selektywny inhibitor fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu 2-krotnie, a 400 mg/dobę aż 4-krotnie) oraz rytonawir (200 mg 2×/dobę, podwajający AUC), znacząco podnoszą stężenia tadalafilu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych (ból głowy, dyspepsja, bóle mięśniowe, przekrwienie błony śluzowej nosa). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (obniżająca AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać skuteczność tadalafilu. Szczególnie istotne klinicznie jest przeciwwskazanie do łącznego stosowania tadalafilu z azotanami oraz riocyguatem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego utrzymującego się do 24 godzin po podaniu tadalafilu (dawki 5–20 mg). Ponadto, doksazosyna (4–8 mg/dobę) w połączeniu z tadalafilem (5–20 mg) nasila działanie hipotensyjne i zwiększa ryzyko omdleń, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
azotan, białko transportowe, bloker kanałów wapniowych, CYP3A4, cytochrom P450, czas krwawienia, czas protrombinowy, dostępność biologiczna etynyloestradiolu, dysfunkcja erekcji, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, farmakokinetyka tadalafilu, funkcja poznawcza, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptor α-adrenergiczny, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, zaburzenie erekcji, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin 15 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerwy 14 dni po zakończeniu IMAO i 7 dni po zakończeniu escytalopramu. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid), gdzie konieczne jest stosowanie najmniejszych dawek i ścisły nadzór kliniczny. Leczenie skojarzone z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre przeciwpsychotyczne i przeciwbakteryjne) jest również przeciwwskazane z uwagi na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, ziela dziurawca oraz leków wpływających na krzepnięcie krwi, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
buprenorfina, bupropion, butyrofenon, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, lit, metoprolol, moklobemid, Mozarin, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, opioid, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, tryptan, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy