CYP3A4

CYP3A4 to najważniejszy izoenzym cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych obecnie leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie oraz błonie śluzowej jelita cienkiego, gdzie uczestniczy w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.

Aktywność CYP3A4 charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co wpływa na indywidualne różnice w metabolizmie leków. Czynniki takie jak polimorfizmy genetyczne, wiek, płeć, choroby wątroby oraz interakcje lekowe mogą znacząco modyfikować funkcję tego enzymu, prowadząc do zmian w stężeniach leków w osoczu.

Szczególnie istotne w praktyce klinicznej są interakcje lekowe na poziomie CYP3A4. Inhibitory enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substratów i nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zmniejszając ich skuteczność terapeutyczną.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axaltra 2,5 mg

Rywaroksaban, substancja czynna leku Axaltra (tabletki powlekane 2,5 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawki 2,5 mg, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem lub na czczo, a farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki, z eliminacją przez nerki i kał. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh A) zmiany farmakokinetyki są niewielkie (1,2-krotne zwiększenie AUC), natomiast umiarkowane zaburzenie (Child-Pugh B) powoduje istotne zwiększenie ekspozycji (2,3-krotne AUC) i wrażliwości na lek, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów z koagulopatią i ryzykiem krwawienia.
aktywne wydzielanie nerkowe, albumina, Axaltra, białko oporności raka piersi, biodostępność, biotransformacja, choroba wieńcowa/choroba tętnic obwodowych, CYP2J2, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka, HepTest, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, Neoplastin, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, pole pod krzywą, rywaroksaban, stężenie maksymalne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlectine 75 mg

Wenlafaksyna, dostępna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu Venlectine (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach 75-450 mg/dobę. Substancja jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), z okresem półtrwania odpowiednio 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV. Stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach wielokrotnego podawania. Po podaniu kapsułek o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV pojawiają się po 5,5 i 9 godzinach, odpowiednio, co wskazuje na wolniejsze wchłanianie w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu. Wenlafaksyna wykazuje wysoką absorpcję (≥92%), jednak biodostępność biologiczna wynosi 40-45% z powodu efektu pierwszego przejścia. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (wenlafaksyna 27%, ODV 30%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Objętość dystrybucji wynosi 4,4 ± 1,6 L/kg mc., a klirens odpowiednio 1,3 ± 0,6 L/h/kg dla wenlafaksyny i 0,4 ± 0,2 L/h/kg dla ODV. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem 87% dawki w ciągu 48 godzin, w tym 5% w postaci niezmienionej wenlafaksyny oraz 55% jako ODV (29% niesprzężona, 26% sprzężona).
biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, faza eliminacji, fenotyp metaboliczny, hemodializa, izoenzym CYP2D6, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens, metabolizm ogólnoustrojowy, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, przedłużone uwalnianie, skala Child-Pugh, stężenie terapeutyczne, wenlafaksyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Movalis 15 mg

Meloksykam, substancja czynna leku Movalis, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~90%) oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, kapsułki, zawiesina). Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wynosi około 2 godziny dla zawiesiny oraz 5-6 godzin dla postaci stałych, co ma znaczenie przy doborze formy leku w zależności od potrzeby szybkiego działania. W stanie równowagi farmakokinetycznej, osiąganym po 3-5 dniach, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawki 15 mg, z małą fluktuacją przy dawkowaniu raz na dobę. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez pokarm ani leki zobojętniające sok żołądkowy, co zwiększa elastyczność terapii. Meloksykam wykazuje wysokie (99%) wiązanie z albuminami, a jego stężenie w mazi stawowej osiąga około 50% stężenia w osoczu, co zapewnia skuteczne działanie przeciwzapalne w chorobach reumatycznych.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, AUC, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja wątrobowa, compliance, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie, farmakokinetyka liniowa, fluktuacja stężeń, frakcja wolna leku, hipoalbuminemia, klirens osoczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, maź stawowa, meloksykam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peroksydaza, postać farmaceutyczna, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi farmakokinetycznej, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nexpram 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Nexpram (dostępnego w dawkach 10 mg i 20 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz Tmax wynoszącym około 4 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową z okresem półtrwania około 30 godzin i klirensem osoczowym około 0,6 l/min. Stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania, przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie w osoczu wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l). Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które stanowią odpowiednio 28-31% i poniżej 5% stężenia leku w osoczu.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, glukuronidacja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit N-tlenek, metabolity demetylowane, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, racemat cytalopramu, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybki metabolizm, Tmax, utlenienie azotu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obu substancji czynnych, które są kluczowe dla optymalizacji terapii hipercholesterolemii. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi około 19 godzin. Wydalana jest głównie z kałem (około 90% dawki) w postaci niezmienionej, a metabolizm ograniczony jest do około 10% dawki, głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Występują istotne różnice międzyetniczne w ekspozycji na rozuwastatynę, z około 2-krotnym wzrostem AUC i Cmax u pacjentów azjatyckich oraz 1,3-krotnym u osób z subkontynentu indyjskiego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Clkr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, co wymaga uwagi przy doborze dawki. Polimorfizmy genetyczne transporterów OATP1B1 i BCRP mogą dodatkowo zwiększać ekspozycję na lek.
AUC, BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol LDL, Cmax, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, ezetymib, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, interakcja farmakologiczna, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolit N-demetylowy, N-demetylowy metabolit, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, transporter błonowy OATP-C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rupurix 10 mg

Rupatadyna w dawce 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z czasem osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) około 0,75 godziny na czczo, który wydłuża się o 1 godzinę po posiłku. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 2,6 ng/ml po jednorazowej dawce 10 mg i 4,6 ng/ml po dawce 20 mg, wykazując liniową farmakokinetykę w zakresie 10-20 mg. Po 7-dniowym podawaniu dawki 10 mg raz na dobę, Cmax wzrasta do 3,8 ng/ml, wskazując na niewielką kumulację. Okres półtrwania (t1/2) w fazie eliminacji u młodych dorosłych wynosi 5,9 godziny, a u osób w podeszłym wieku 8,7 godziny, co jest związane z obniżonym metabolizmem wątrobowym. Rupatadyna wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (98,5-99%), a jej eliminacja odbywa się głównie przez metabolity, z wydalaniem 34,6% radioaktywności z moczem i 60,9% z kałem w ciągu 7 dni od podania dawki 40 mg znakowanej izotopem C.
ADME, BCRP, biodostępność, CYP3A4, desloratadyna, farmakokinetyka leku, hydroksylowana pochodna, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mikrosom wątrobowy, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, rupatadyna, stężenie maksymalne, substancja czynna, T1/2, Tmax, wiązanie białkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Questax XR 300 mg

Kwetiapina, stosowana w psychiatrii, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, a w formie o przedłużonym uwalnianiu (Questax XR) osiąga maksymalne stężenie (Cmax) oraz Tmax około 6 godzin. Stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny w stanie stacjonarnym stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Farmakokinetyka obu związków jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę. Porównanie AUC formy o przedłużonym uwalnianiu z formą natychmiastową wykazuje podobne wartości, jednak Cmax jest o 13% niższe, a AUC norkwetiapiny o 18% mniejsze w formie XR. Posiłek bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku bez pokarmu. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm wątrobowy jest intensywny, z udziałem głównie izoenzymu CYP3A4, a wydalanie niezmienionego leku z moczem i kałem wynosi mniej niż 5%.
aktywny metabolit, biodostępność leku, CYP3A4, dysfagia, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, kwetiapina, maksymalne stężenie w osoczu, marskość poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, N-dealkilokwetiapina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norkwetiapina, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie molowe, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Actavis 150 mg

Venlafaxine Actavis, dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), charakteryzuje się intensywnym metabolizmem wątrobowym do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Okres półtrwania wenlafaksyny wynosi średnio 5±2 godziny, a ODV 11±2 godziny, z osiągnięciem stężeń stacjonarnych po około 3 dniach terapii. Kinetyka obu związków jest liniowa w zakresie dawek 75-450 mg/dobę. Biodostępność wenlafaksyny wynosi 40-45% z powodu metabolizmu pierwszego przejścia, mimo że wchłanianie przekracza 92%. Maksymalne stężenia (Cmax) wenlafaksyny i ODV po podaniu formy o przedłużonym uwalnianiu osiągane są odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach, co wskazuje na wolniejsze, ale pełne wchłanianie w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (27% i 30%), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Objętość dystrybucji wenlafaksyny wynosi 4,4±1,6 l/kg, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 87% dawki wydalanej w ciągu 48 godzin, głównie jako metabolity ODV (29% niesprzężona, 26% sprzężona) oraz inne nieaktywne metabolity (27%).
biodostępność wenlafaksyny, chlorowodorek wenlafaksyny, CYP2D6, CYP3A4, hemodializa, interakcja farmakometaboliczna, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka liniowa, klirens wenlafaksyny, metabolizm ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, przedłużone uwalnianie, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole Medical Valley 30 mg

Aripiprazol wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie 87%, z Tmax wynoszącym 3-5 godzin, co wskazuje na efektywną absorpcję i minimalny efekt pierwszego przejścia. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg mc.) oraz bardzo wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%, głównie albuminami). Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania leku jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg mc., a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywnego pierwiastka z moczem i 60% z kałem; niezmieniony lek stanowi mniej niż 1% w moczu i około 18% w kale.
arypiprazol, AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Priligy 60 mg

Priligy (chlorowodorek dapoksetyny) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 42% (zakres 15-76%). Ekspozycja na lek (AUC i Cmax) wzrasta proporcjonalnie między dawkami 30 mg a 60 mg, a przy wielokrotnym podawaniu wartości AUC dla dapoksetyny i jej aktywnego metabolitu demetylodapoksetyny (DED) zwiększają się o około 50%. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych powoduje umiarkowane zmiany farmakokinetyczne (spadek Cmax o 10%, wzrost AUC o 12%), które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dapoksetyna wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jej objętość dystrybucji wynosi 162 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i nerkach, z udziałem enzymów CYP2D6, CYP3A4 i FMO1, prowadząc do powstania nieaktywnych i aktywnych metabolitów, z których głównym aktywnym jest demetylodapoksetyna. Eliminacja przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania około 1,5 godziny (faza początkowa) i 19 godzin (faza końcowa), a lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów sprzężonych z moczem.
biodostępność substancji czynnej, chlorowodorek dapoksetyny, CYP2D6, CYP3A4, dapoksetyna, demetylodapoksetyna, dializoterapia, didemetylodapoksetyna, glukuronizacja, inhibitor CYP3A4, intensywny metabolizer CYP2D6, klirens kreatyniny, metabolizm dapoksetyny, metabolizm pierwszego przejścia, monooksygenaza flawinowa, N-demetylacja, N-oksydacja, objętość dystrybucji, polimorfizm CYP2D6, siarczanowanie, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer CYP2D6, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Clindamycin Noridem 150 mg/ml

Klindamycyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol, fluindion) mogą powodować podwyższenie PT/INR i zwiększone ryzyko krwawień, co wymaga częstej kontroli parametrów krzepnięcia. Erytromycyna antagonizuje działanie klindamycyny na poziomie rybosomu bakteryjnego, co obniża skuteczność terapii, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Linkomycyna wykazuje oporność krzyżową z klindamycyną, co należy uwzględnić przy planowaniu leczenia. Klindamycyna może nasilać działanie leków zwiotczających mięśnie poprzez hamowanie przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, co zwiększa ryzyko powikłań podczas zabiegów chirurgicznych i wymaga monitorowania pacjenta.
acenokumarol, antagonista witaminy K, cefalosporyna, CYP3A4, CYP3A5, dysfagia, dziurawiec, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluindion, fosforan klindamycyny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, klirens klindamycyny, kobicystat, lek zwiotczający mięśnie, linkomycyna, metronidazol, N-dimetyloklindamycyna, oporność krzyżowa, parametr krzepnięcia krwi, płytka nerwowo-mięśniowa, powikłanie krwotoczne, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, PT/INR, reakcja disulfiramopodobna, ryfampicyna, rytonawir, sulfotlenek klindamycyny, telitromycyna, warfaryna, worykonazol, wskaźnik krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoricoxib Teva 60 mg

Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 3,6 μg/ml po 1 godzinie (Tmax) przy dawce 120 mg raz na dobę. Pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 μg·h/ml. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~92%) i ma objętość dystrybucji około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg i łożyskową u zwierząt. Metabolizm etorykoksybu odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów P450, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem i kałem; mniej niż 1% leku wydalane jest w postaci niezmienionej. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, z wskaźnikiem kumulacji około 2.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, białka osocza, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, działanie ośrodkowe, farmakokinetyka liniowa, hamowanie COX-2, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, pole pod krzywą, posiłek bogatotłuszczowy, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność wątroby, wskaźnik kumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 150 mg

Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między zdrowymi ochotnikami a pacjentami zakażonymi HIV. U pacjentów HIV stosujących atazanawir 300 mg z rytonawirem 100 mg podczas posiłku, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%) z Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). W porównaniu, atazanawir 400 mg bez rytonawiru wykazuje niższe wartości: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Podanie z rytonawirem i posiłkiem zwiększa biodostępność leku (AUC o 33%, Cmax o 40%) i zmniejsza zmienność farmakokinetyczną o około 25%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza i przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego oraz nasienia. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią (79% dawki w kale, 13% w moczu), z okresem półtrwania około 12 godzin w stanie stacjonarnym u pacjentów z HIV.
atazanawir, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne fazy II, biodostępność atazanawiru, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek niezwiązany, lek przeciwwirusowy, metabolity utlenione, mikrosomy wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, procesy ADME, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik rozpiętości stężeń, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, znakowanie radioizotopowe
Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Interakcje

Lansoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wywiera istotny wpływ na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH soku żołądkowego oraz modulację aktywności enzymów wątrobowych, zwłaszcza izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4. Kluczowe interakcje obejmują znaczące zmniejszenie biodostępności atazanawiru (zmniejszenie AUC i Cmax o około 90% przy dawce lansoprazolu 60 mg/dobę i atazanawiru 400 mg), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, lansoprazol obniża wchłanianie azolowych leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol), prowadząc do stężeń subterapeutycznych. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost jej stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, lansoprazol może zwiększać ekspozycję na takrolimus nawet o 81%, co również wymaga ścisłej kontroli stężenia leku w osoczu.
atazanawir, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, fluwoksamina, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, lansoprazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek zobojętniający, NLPZ, parametry farmakokinetyczne, pH soku żołądkowego, ryfampicyna, sukralfat, takrolimus, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor 20 mg

Oksykodon, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i częściowo CYP2D6, wykazuje liczne istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Hamowanie CYP3A4 przez leki takie jak itrakonazol, worykonazol czy klarytromycyna może zwiększać AUC oksykodonu nawet 3,6-krotnie, co wymaga redukcji dawki ze względu na ryzyko przedawkowania. Z kolei induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenie oksykodonu w osoczu o 50-86%, osłabiając efekt przeciwbólowy i potencjalnie wywołując objawy odstawienne. Inhibitory CYP2D6, takie jak paroksetyna i chinidyna, również zwiększają stężenie oksykodonu, co może wymagać modyfikacji dawkowania. Ponadto, cymetydyna hamuje metabolizm oksykodonu, nasilając jego działanie i działania niepożądane.
antybiotyk makrolidowy, antykoagulant doustny, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie addytywne, działanie przeciwcholinergiczne, inhibitor proteazy HIV, inhibitory MAO, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwzakrzepowy, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zevesin 5 mg

Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Zevesin, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax niezależny od dawki). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ok. 600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem jednego aktywnego i trzech nieaktywnych metabolitów. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania t1/2 jest długi (45-68 h), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (23% w kale). Posiłki nie wpływają na farmakokinetykę solifenacyny, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od przyjmowania pokarmu.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, radioizotop, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, Zevesin
Leksykon leków
Interakcje leku – Esopol 40 mg

Esomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej i inhibitor enzymu CYP2C19, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez zmianę pH żołądka oraz hamowanie metabolizmu leków zależnych od CYP2C19. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteaz, takimi jak atazanawir (zmniejszenie ekspozycji o około 75% przy dawce omeprazolu 40 mg) oraz nelfinawir (zmniejszenie ekspozycji o 36-39% i metabolitu M8 o 75-92%), co skutkuje przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania esomeprazolu z nelfinawirem i niewskazaniem z atazanawirem. Inne leki, takie jak metotreksat (zwiększenie stężenia), takrolimus (zwiększenie stężenia i konieczność monitorowania), digoksyna (wzrost biodostępności o 10-30%), ketokonazol, itrakonazol i erlotynib (zmniejszenie wchłaniania) również wymagają uwagi klinicznej. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%), fenytoina (wzrost stężenia o 13%), worykonazol (wzrost Cmax o 15% i AUC o 41%), cylostazol i cyzapryd, konieczne jest monitorowanie i ewentualna modyfikacja dawkowania. Interakcje z warfaryną mogą prowadzić do wzrostu INR, co wymaga kontroli tego parametru.
amoksycylina, amprenawir, atazanawir i nelfinawir, chinidyna, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, darunawir, diazepam, digoksyna, erlotynib, esomeprazol, farmakokinetyka i farmakodynamika, fenytoina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, INR, klarytromycyna, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwwirusowy, lopinawir, metotreksat, naproksen, niewydolność wątroby, pochodna kumaryny, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Teva 100 mg

Sitagliptyna po podaniu doustnym w dawce 100 mg u osób zdrowych charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-4 godziny, Cmax około 950 nM oraz AUC 8,52 μM•h. Biodostępność bezwzględna wynosi około 87%, a posiłek nie wpływa na farmakokinetykę leku. Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym to około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm wątrobowy jest ograniczony, z udziałem CYP3A4 i CYP2C8, a większość dawki (79%) wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy (~350 ml/min) wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sitagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, inhibitor DPP-4, interakcja lekowa, klirens nerkowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie śladowe, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Synthon 12,5 mg

Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując stabilny profil farmakokinetyczny niezależnie od populacji. W zakresie dawek 25–100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC oraz Cmax, przy czym po wielokrotnym podawaniu dochodzi do kumulacji stężenia sunitynibu (3–4-krotny wzrost) oraz jego aktywnego metabolitu (7–10-krotny wzrost). Stan równowagi osiągany jest po 10–14 dniach, a łączne stężenie osoczowe wynosi 62,9–101 ng/ml, co jest wystarczające do zahamowania fosforylacji receptorów i zahamowania wzrostu guzów. Sunitynib osiąga Cmax po 6–12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95% dla sunitynibu, 90% dla metabolitu) oraz dużą objętość dystrybucji (2230 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek.
AlAT, AspAT, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, czynny metabolit, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, inhibitory CYP3A4, interakcja międzylekowa, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, sunitynib
Leksykon substancji czynnych
Kaspofungina – Interakcje

Kaspofungina, stosowana w terapii zakażeń grzybiczych, wykazuje specyficzne interakcje farmakokinetyczne z lekami immunosupresyjnymi i induktorami enzymów metabolizujących. Cyklosporyna A w dawce 4 mg/kg mc. zwiększa AUC kaspofunginy o około 35%, co wiąże się z ograniczonym wychwytem leku przez wątrobę, bez wpływu na stężenie cyklosporyny. Współpodawanie może powodować przejściowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT do 3-krotności GGN), dlatego zaleca się monitorowanie funkcji wątroby. Takrolimus wykazuje zmniejszenie minimalnego stężenia o 26%, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki. Ryfampicyna początkowo zwiększa AUC kaspofunginy o 60% i stężenie minimalne o 170%, jednak przy długotrwałym stosowaniu stężenia minimalne spadają o 30%, co sugeruje konieczność rozważenia zwiększenia dawki kaspofunginy do 70 mg/dobę. Podobne zmniejszenie AUC kaspofunginy obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu efawirenzu, newirapiny, deksametazonu, fenytoiny i karbamazepiny, co wymaga korekty dawki, zwłaszcza u dzieci i młodzieży (70 mg/m² pc., max 70 mg/dobę). W badaniach nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z itrakonazolem, amfoterycyną B, mykofenolanem mofetylu i nelfinawirem.
AlAT i AspAT, amfoterycyna B, AUC, białko transportowe, cyklosporyna A, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, deksametazon, działanie niepożądane, efawirenz, enzym wątrobowy, farmakokinetyka leku, fenytoina, glikoproteina p, górna granica normy, induktor enzymu, itrakonazol, karbamazepina, kaspofungina, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm substancji, mykofenolan, newirapina, osłabiona odporność, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, stężenie w osoczu, takrolimus, wychwyt wątrobowy, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazol Alugastrin 20 mg

Ezomeprazol, podawany w formie powlekanych granulek dojelitowych (np. Esomeprazol Alugastrin), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi 50% po pojedynczej dawce 20 mg i wzrasta do 68% po wielokrotnym podawaniu. Pokarm opóźnia i zmniejsza wchłanianie, jednak nie wpływa istotnie na efekt hamowania wydzielania kwasu solnego. Objętość dystrybucji wynosi około 0,22 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 97%. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C19 i alternatywnie przez CYP3A4, z metabolitami nieaktywnymi farmakologicznie. Klirens osoczowy wynosi około 17 l/h po dawce pojedynczej i 9 l/h po wielokrotnym podawaniu, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem, z mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej w moczu. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość zależną od dawki i czasu podawania, z hamowaniem CYP2C19 prowadzącym do zmniejszenia metabolizmu i klirensu.
biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja leku, ezomeprazol, farmakokinetyka, granulki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kumulacja leku, metabolity ezomeprazolu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon ezomeprazolu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wolno metabolizujący, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levomine midi 30 mcg + 125 mcg

Levonorgestrel zawarty w preparacie Levomine midi (125 µg) charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie 2,3 ng/ml w osoczu po około 1 godzinie od podania. Substancja ta wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,9%), głównie z SHBG (65%) oraz albuminami (35%), przy czym etynyloestradiol indukuje wzrost stężenia SHBG, co wpływa na dystrybucję lewonorgestrelu. Objętość dystrybucji wynosi około 129 l po pojedynczej dawce, a w stanie stacjonarnym zmniejsza się do około 100 l. Metabolizm lewonorgestrelu odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania metabolitów 3α,5β-tetrahydrolewonorgestrelu. Klirens metaboliczny wynosi około 1,0 ml/min/kg (0,7 ml/min/kg w stanie stacjonarnym), a okres półtrwania eliminacji to około 25 godzin. Metabolity wydalane są z moczem i kałem w stosunku 1:1. W trakcie ciągłego stosowania stężenie lewonorgestrelu wzrasta trzykrotnie, osiągając stan stacjonarny w drugiej połowie cyklu leczenia.
biodostępność, CYP3A4, drogi żółciowe, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, farmakokinetyka, globulina wiążąca hormony płciowe, hydroksylacja aromatyczna, klirens metaboliczny, laktoza, lewonorgestrel, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przemiana przedukładowa, stan stacjonarny, tabletka powlekana, tetrahydrolewonorgestrel, wchłanianie całkowite, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xanirva 2,5 mg

Rywaroksaban, substancja czynna Xanirvy, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg. Wchłanianie jest prawie liniowe do dawki 15 mg/dobę, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie, szczególnie na czczo. Rywaroksaban wiąże się silnie z albuminami (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss ok. 50 l) i jest eliminowany wielotorowo: około 2/3 dawki ulega metabolizmowi (CYP3A4, CYP2J2, hydroliza), z czego połowa jest wydalana przez nerki, a połowa z kałem, a 1/3 jest wydalana przez nerki w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych, a klirens całkowity to około 10 l/h. Farmakokinetyka jest umiarkowanie zmienna (CV 30-40%), bez istotnych różnic płciowych czy rasowych, a masa ciała wpływa na stężenia poniżej 25%, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
białko BCRP, biodostępność doustna, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, CYP2J2, CYP3A4, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hamowanie czynnika Xa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, szlak enzymatyczny, szybkie wchłanianie, wchłanianie ograniczone, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie zakrzepowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ansifora 50 mg

Sytagliptyna wykazuje niski potencjał interakcyjny, co potwierdzają badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek klirens sytagliptyny zależy przede wszystkim od wydalania nerkowego w formie niezmienionej. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (eGFR <30 ml/min) lub ESRD metabolizm przez CYP3A4 może mieć większe znaczenie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i OAT3, przy czym hamowanie transportu przez OAT3 (np. przez probenecyd) ma niewielkie znaczenie kliniczne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z metforminą (1000 mg x2/dobę), cyklosporyną (600 mg jednorazowo), digoksyną (0,25 mg/dobę), lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9, ani z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.
alkohol etylowy, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, endogenne inkretyny, GIP, gliburyd, glikoproteina p, GLP-1, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-4, insulina, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, tiazolidynodion, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Diazepam Genoptim 5 mg

Diazepam wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie diazepamu z innymi lekami działającymi ośrodkowo, takimi jak opioidy, buprenorfina, neuroleptyki (np. klozapina), fenobarbital czy alkohol, co może prowadzić do nasilenia działania uspokajającego, depresji oddechowej, a nawet zgonu. Alkohol jest przeciwwskazany ze względu na addycyjne hamowanie OUN i ryzyko ciężkiej sedacji oraz depresji oddechowej. Współistniejące stosowanie leków indukujących CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna) znacząco zwiększa metabolizm diazepamu, co może trzykrotnie zwiększyć klirens i skrócić okres półtrwania, ograniczając jego skuteczność. Z kolei inhibitory CYP3A4 i CYP2C19 (np. azole, leki przeciwwirusowe, fluwoksamina, esomeprazol) powodują wzrost stężeń diazepamu w osoczu nawet do 2,5-krotnego (AUC) i wydłużenie okresu półtrwania z 31 do 73 godzin, co zwiększa ryzyko toksyczności i działań niepożądanych.
białko osocza, blokada nerwowo-mięśniowa, ciężkie niedociśnienie tętnicze, CYP3A4, depresja oddechowa, depresja oddechowa i krążeniowa, działanie uspokajające, funkcja psychomotoryczna, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klirens diazepamu, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm diazepamu, N-desmetylodiazepam, neuroleptyk, okres półtrwania diazepamu, oksazepam, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adenozynowy, upośledzenie funkcji poznawczych, wiązanie z albuminami, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Metsigletic 50 mg + 850 mg

Preparat Metsigletic, zawierający sytagliptynę (50 mg 2x/dobę) i metforminę (1000 mg 2x/dobę), nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu tych składników u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednak brak jest badań farmakokinetycznych dotyczących interakcji Metsigletic jako preparatu złożonego z innymi lekami. Istotne jest unikanie spożycia alkoholu ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy głodzeniu, niedożywieniu lub zaburzeniach czynności wątroby. Przerwanie stosowania Metsigletic jest konieczne przed badaniami z użyciem środków kontrastowych zawierających jod, z wznowieniem terapii dopiero po 48 godzinach i ocenie czynności nerek. Leki wpływające na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) wymagają monitorowania funkcji nerek i ewentualnej korekty dawki Metsigletic, aby zmniejszyć ryzyko kwasicy mleczanowej.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, dolutegrawir, farmakokinetyka, gliburyd, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera usuwania leków, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, nefropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, ranolazyna, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy zawierający jod, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wandetanib, warfaryna, zaburzenie wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Resbud 0,25 mg/ml

Budezonid, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol). Jednoczesne stosowanie itrakonazolu w dawce 200 mg/dobę może zwiększyć stężenie budezonidu w osoczu około czterokrotnie po pojedynczej dawce 1000 μg, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W związku z tym zaleca się unikanie takiej terapii skojarzonej lub, jeśli jest niezbędna, wydłużenie odstępów między dawkami, zmniejszenie dawki budezonidu oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, u kobiet stosujących estrogeny lub steroidowe środki antykoncepcyjne w dużych dawkach obserwuje się podwyższone stężenia glikokortykosteroidów i nasilone ich działanie, co wymaga monitorowania pod kątem objawów nadmiaru kortykosteroidów.
azolowe leki przeciwgrzybicze, biodostępność systemowa, budezonid, choroby układu oddechowego, CYP3A4, doustne środki antykoncepcyjne, działanie immunosupresyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, estrogeny, glikokortykosteroid, hamowanie czynności kory nadnerczy, inhibitor CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, ketokonazol, nadmiar glikokortykosteroidów, niewydolność przysadki mózgowej, Resbud, test stymulacji ACTH
Leksykon leków
Interakcje leku – Lexapro 10 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Lexapro, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem, które mogą wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy i są bezwzględnie przeciwwskazane. Również łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki i przeciwhistaminowe) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko arytmii. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu selegiliny (≤10 mg/dobę), opioidów (w tym tramadolu), tryptanów, leków obniżających próg drgawkowy oraz preparatów zawierających dziurawiec zwyczajny. Współistniejące stosowanie escytalopramu z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia z uwagi na zwiększone ryzyko krwawień. Ponadto, leki powodujące hipokaliemię lub hipomagnezemię zwiększają ryzyko złośliwych arytmii.
cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticatrom 60 mg

Tikagrelor, aktywny składnik leku Ticatrom dostępnego w dawkach 60 mg i 90 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo u zdrowych ochotników, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast dla aktywnego metabolitu AR-C124910XX odpowiednio 28% i 42% wartości tikagreloru. Mediana tmax tikagreloru to około 1,5 godziny, a metabolitu 2,5 godziny. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax tikagreloru. Zarówno tikagrelor, jak i jego metabolit są substratami P-gp i metabolizowane głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. U pacjentów z OZW farmakokinetyka jest podobna do populacji zdrowych, a u osób starszych (≥75 lat) narażenie wzrasta o około 25%, bez istotnego znaczenia klinicznego.
agregacja płytek krwi, AR-C124910XX, biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka tikagreloru, farmakologia kliniczna, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycodone Hydrochloride Hameln 10 mg/ml

Oksykodon, jako silny opioid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, leki uspokajające, przeciwdepresyjne, fenotiazyny, miorelaksanty oraz alkohol, co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet zgonu. Również inhibitory monoaminooksydazy (MAO) mogą wywołać poważne zaburzenia neurovegetatywne, a leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego. W przypadku leków o działaniu przeciwcholinergicznym (trójpierścieniowe antydepresanty, leki przeciwhistaminowe, przeciwpsychotyczne, miorelaksanty, leki w chorobie Parkinsona) obserwuje się nasilenie działań niepożądanych, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki oksykodonu.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, AUC, benzodiazepiny, choroba Parkinsona, CYP3A4, depresja oddechowa, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, fenotiazyna, hipertermia, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, klirens leku, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy, miorelaksant, neuroleptyk, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, SNRI, śpiączka, środki uspokajające, SSRI, tachykardia, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sativex (27 mg + 25 mg)/ml

Produkt leczniczy Sativex, zawierający delta-9-tetrahydrokannabinol (THC) oraz kannabidiol (CBD), jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, w tym CYP3A4, 1A2, 2B6, 2C9 i 2C19, oraz enzymy glukuronozylotransferazy UDP (UGT1A9 i UGT2B7). Sativex wykazuje działanie hamujące i indukujące na te enzymy, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych. Szczególnie istotne jest hamowanie CYP3A4 w stężeniach klinicznych, co może zwiększać stężenia jednocześnie podawanych leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak kumaryny, statyny, beta-blokery i kortykosteroidy. Z kolei indukcja enzymów CYP1A2, 2B6 i 3A4 może przyspieszać metabolizm tych leków, obniżając ich skuteczność terapeutyczną. Ponadto, Sativex hamuje UGT1A9 i UGT2B7, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leków metabolizowanych przez te enzymy, np. propofolu. Pacjenci z zaburzeniami glukuronidacji, jak choroba Gilberta, powinni być monitorowani pod kątem podwyższonego stężenia bilirubiny.
antykoncepcja hormonalna, baklofen, beta-bloker, choroba Gilberta, CYP3A4, cytochrom P450, dantrolen, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C9, inhibitor cytochromu P450, interakcje lekowe, itrakonazol, kannabidiol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, kumaryna, lek nasenny, lek przeciwspastyczny, metabolit THC, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ritonawir, ryfampicyna, Sativex, statyna, tetrahydrokannabinol, tizanidyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Klacid 250 mg/5 ml

Klarytromycyna jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lekami takimi jak astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna (ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes), alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina – ryzyko ostrego zatrucia i niedokrwienia), doustnym midazolamem (7-krotne zwiększenie AUC), statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna – ryzyko rabdomiolizy), lomitapidem (znaczny wzrost aminotransferaz) oraz tikagrelorem, iwabradyną i ranolazyną. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz, fenytoina) obniżają stężenie klarytromycyny, co może osłabić jej skuteczność, natomiast rytonawir znacząco zwiększa jej stężenia (Cmax o 31%, Cmin o 182%, AUC o 77%), wymagając redukcji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
alkaloidy sporyszu, aminotransferazy, antagonista wapnia, bradyarytmia, CYP3A4, częstoskurcz komorowy, digoksyna, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustny lek przeciwcukrzycowy, działania niepożądane, etrawiryna, flukonazol, hipoglikemia, inhibitor fosfodiesterazy, izoenzym CYP3A, kompleks Mycobacterium avium, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, miopatia, Mycobacterium avium, ośrodkowy układ nerwowy, rabdomioliza, rytonawir, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zatrucie alkaloidami
Leksykon leków
Interakcje leku – Alpraxil 1 mg

Alprazolam, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego profil terapeutyczny i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z substancjami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak inne benzodiazepiny, leki nasenne, przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, opioidowe leki przeciwbólowe oraz leki przeciwdrgawkowe, które mogą prowadzić do nasilonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i depresji oddechowej. Spożywanie alkoholu podczas terapii alprazolamem jest przeciwwskazane ze względu na synergistyczne działanie depresyjne na OUN, zwiększające ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym depresji oddechowej i utraty przytomności. Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) mogą zwiększać stężenie alprazolamu w osoczu nawet o 50-75%, co wymaga odpowiedniej redukcji dawki, natomiast induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, fenytoina) obniżają jego stężenie, osłabiając efekt terapeutyczny.
alprazolam, benzodiazepina, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie sedatywne, działanie synergistyczne, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor GABA-ergiczny, sedacja, toksyczność, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie koordynacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lapress 10 mg

Lerkanidypina, substancja czynna leku Lapress w dawkach 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) osiąganymi po 1,5-3 godzinach: 3,3 ng/ml ± 2,09 dla 10 mg oraz 7,66 ng/ml ± 5,9 dla 20 mg. Biodostępność jest ograniczona (~10% po posiłku, ~3% na czczo) z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia, a przyjęcie leku do 2 godzin po posiłku bogatotłuszczowym zwiększa ją czterokrotnie, co uzasadnia zalecenie przyjmowania przed posiłkiem. Lek wykazuje enancjomeryczną farmakokinetykę, z S-enancjomerem osiągającym 1,2-krotnie wyższe Cmax i AUC niż R-enancjomer, bez interkonwersji in vivo. Lerkanidypina wiąże się silnie z białkami osocza (>98%), a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów wydalanych głównie z moczem (ok. 50%). Nie obserwuje się klinicznie istotnego hamowania enzymów CYP3A4 i CYP2D6 przy dawkach terapeutycznych.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, dializoterapia, dystrybucja leku, enancjomer, farmakokinetyka nieliniowa, interakcja lekowa, krzywa stężenia, lerkanidypina, lipidy błonowe, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substrat CYP3A4
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nonpres 25 mg

Eplerenon, substancja czynna leku Nonpres, charakteryzuje się biodostępnością po podaniu doustnym na poziomie 69% dla dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1,5-2 godzinach. Farmakokinetyka eplerenonu wykazuje proporcjonalność między dawką a parametrami Cmax i AUC w zakresie 10-100 mg, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 2 dniach regularnego stosowania. Lek wiąże się z białkami osocza w około 50%, głównie z alfa-1 kwaśnymi glikoproteinami, a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania wynosi 3-6 godzin, a klirens osoczowy około 10 l/h. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (67% dawki w postaci metabolitów) oraz kał (32%). Pokarm nie wpływa na wchłanianie, co ułatwia stosowanie leku niezależnie od posiłków.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja leku, EPHESUS, eplerenon, hemodializa, interakcja lekowa, klasyfikacja NYHA, klirens osoczowy, metabolizm leku, model farmakokinetyczny populacyjny, niewydolność serca, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, umiarkowana niewydolność wątroby, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Stada 70 mg

Dazatynib, substancja czynna leku Dasatinib Stada, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-3 godzin u dorosłych oraz 0,5-6 godzin u dzieci i młodzieży. Ekspozycja na lek (AUC) wykazuje proporcjonalność do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Obecność pokarmu, zwłaszcza bogatotłuszczowego, powoduje niewielki wzrost AUC (14-21%), który nie jest klinicznie istotny. Dazatynib wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (2505 l, CV 93%) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~96%). Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania u dorosłych wynosi około 5-6 godzin, a klirens pozorny po podaniu doustnym to 363,8 l/godz. (CV 81,3%). Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (85% dawki w kale), z minimalnym wydalaniem przez nerki (4% dawki w moczu).
AUC, białaczka, CYP3A4, cytochrom P450, dazatynib, eliminacja dazatynibu, farmakokinetyka dazatynibu, guzy lite, klirens, metabolity, metabolizm dazatynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, radioaktywność, stężenie maksymalne, Tmax, wchłanianie dazatynibu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nitrendypina Egis

Stosowanie nitrendypiny wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz przewlekłą niewydolnością nerek, ze względu na ryzyko nasilonego działania hemodynamicznego i przedłużonego metabolizmu leku. U pacjentów z niestabilną niewydolnością serca konieczne jest dokładne monitorowanie stanu klinicznego, a u chorych z zaburzeniami wątroby zaleca się rozpoczynanie terapii od najmniejszej dawki oraz częste kontrole ciśnienia tętniczego. Nitrendypina metabolizowana jest przez układ CYP3A4, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu, takich jak erytromycyna, rytonawir, ketokonazol, nefazodon, fluoksetyna, chinuprystyna/dalfoprystyna, kwas walproinowy, cymetydyna i ranitydyna, gdyż mogą one zwiększać stężenie leku i nasilać jego działanie hipotensyjne.
antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, chinuprystyna, CYP3A4, dusznica bolesna, inhibitor proteazy HIV, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, niedobór laktazy, niestabilna niewydolność serca, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, nitrendypina, przewlekła niewydolność nerek, reakcja skórna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, zaburzenia czynności wątroby, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinacalcet Reddy 90 mg

Cynakalcet, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym obejmującym wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga się w 2-6 godzin, a biodostępność na czczo wynosi 20-25%, natomiast podanie z pokarmem zwiększa ją o 50-80%, niezależnie od zawartości tłuszczu w posiłku. Objętość dystrybucji wynosi około 1000 litrów, a lek wiąże się z białkami osocza w 97%. Okres półtrwania jest dwufazowy: początkowo około 6 godzin, a końcowo 30-40 godzin, z osiągnięciem stanu równowagi w ciągu 7 dni. Cynakalcet jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP1A2, a jego metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Wykazuje silne hamowanie CYP2D6, ale nie wpływa na inne enzymy cytochromu P450. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (80% dawki w moczu) po intensywnym metabolizmie oksydacyjnym i sprzęganiu. W zakresie dawek 30-180 mg AUC i Cmax rosną liniowo, a efekt farmakodynamiczny (spadek PTH) koreluje ze stężeniem leku, osiągając maksimum po 2-6 godzinach i utrzymując się do 24 godzin.
AUC, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, enzymy wątrobowe, hemodializa, indukcja metabolizmu, klirens, łagodna niewydolność wątroby, metabolity, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parathormon, schyłkowa choroba nerek, stan równowagi stężenia, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alprox 1 mg

Alprazolam, substancja czynna leku Alprox dostępnego w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥ 80% oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w zakresie 8-37 ng/mL po dawkach 0,5-3 mg w ciągu 1-2 godzin (Tmax). W stanie stacjonarnym, przy dawkach 1,5-10 mg/dobę, średnie stężenie w osoczu wynosi 18,3-100 ng/mL. Alprazolam wiąże się w około 70% z białkami osocza i jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 do aktywnych metabolitów alfa-hydroksyalprazolamu oraz 4-hydroksyalprazolamu, przy czym metabolity wykazują niższą aktywność biologiczną, a ich stężenia w osoczu są niskie. Średni okres półtrwania wynosi 12-15 godzin, co determinuje schemat dawkowania i czas działania leku.
4-hydroksyalprazolam, alfa-hydroksyalprazolam, alprazolam, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, działania niepożądane, eliminacja leku, farmakokinetyka, kumulacja leku, okres półtrwania, pochodne benzofenonu, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xiltess 15 mg

Rywaroksaban, substancja czynna leku Xiltess (15 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność jest dawko- i warunkowo zależna: dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100% niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność na czczo spada do 66%, ale wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%). Rywaroksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 L u dorosłych, u dzieci szacowana na 113 L dla masy ciała 82,8 kg). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem, z okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych dorosłych i wydłużonym do 11-13 godzin u osób starszych.
AUC, BCRP, białka osocza, biodostępność leku, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, hydroliza wiązań amidowych, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, Vss, zakrzepica żył głębokich, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symfaxin ER 75 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna Symfaxin ER, ulega intensywnemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Średni okres półtrwania wenlafaksyny wynosi 5 ± 2 godziny, a ODV 11 ± 2 godziny, z kinetyką liniową w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę. Po 3 dniach stosowania osiągany jest stan stacjonarny stężeń w osoczu. Wenlafaksyna charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (≥92%), jednak biodostępność całkowita wynosi 40-45% z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Postać o przedłużonym uwalnianiu osiąga maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach, w porównaniu do 2 i 3 godzin w formie o natychmiastowym uwalnianiu. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (wenlafaksyna 27%, ODV 30%), a objętość dystrybucji wynosi 4,4 ± 1,6 l/kg. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6 (do ODV) oraz częściowo przez CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny). Wenlafaksyna nie hamuje istotnie CYP450 poza słabym działaniem na CYP2D6. Eliminacja następuje głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w ciągu 48 godzin, w tym 5% jako niezmieniona wenlafaksyna, 29% jako niesprzężona ODV i 26% jako sprzężona ODV. Klirens osoczowy wynosi 1,3 ± 0,6 l/h/kg dla wenlafaksyny i 0,4 ± 0,2 l/h/kg dla ODV.
biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dializoterapia, hemodializa, kinetyka liniowa, klirens, klirens osoczowy, metabolizm ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-demetylowenlafaksyna, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, powolny metabolizm, przedłużone uwalnianie, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, szybki metabolizm, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Adablok 5 mg

Solifenacyna, składnik leku Adablok, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jako antagonista receptorów muskarynowych, solifenacyna może nasilać działanie innych leków o właściwościach cholinolitycznych, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych; zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii przed rozpoczęciem leczenia innym lekiem cholinolitycznym. Jednoczesne stosowanie agonistów receptorów cholinergicznych może osłabić efekt terapeutyczny solifenacyny, a jej działanie może być również zmniejszone przez leki prokinetyczne, takie jak metoklopramid i cyzapryd. Solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne interakcje z inhibitorami tego enzymu, np. ketokonazolem (200 mg/dobę powoduje dwukrotne, a 400 mg/dobę trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny), co wymaga ograniczenia dawki Adablok do maksymalnie 5 mg. Silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, nelfawir, itrakonazol) również zwiększają stężenie solifenacyny i są przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby.
agonista receptorów cholinergicznych, antagonista receptorów muskarynowych, atropina, CYP3A4, cyzapryd, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka solifenacyny, fenytoina, hioscyna, indukcja enzymów, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosomy wątrobowe, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, suchość w jamie ustnej, tolterodyna, warfaryna, werapamil, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lekoklar

Stosowanie klarytromycyny (Lekoklar 125 mg/5 ml lub 250 mg/5 ml) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, a także u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Należy monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym podwyższenia enzymów wątrobowych, zapalenia wątroby i potencjalnej niewydolności wątroby. W trakcie terapii istnieje ryzyko rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, w tym zakażenia Clostridium difficile, które może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia. W przypadku biegunki konieczne jest przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia, unikając leków hamujących perystaltykę jelit.
aminoglikozydy, anafilaksja, antybiotyki beta-laktamowe, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, Clostridium difficile, Corynebacterium minutissimum, CYP3A4, fluwastatyna, hipokaliemia, jadłowstręt, klindamycyna, kolchicyna, lowastatyna, łupież rumieniowy, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, róża, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, symwastatyna, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, triazolobenzodiazepiny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia, zakażenie Clostridium difficile, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazol Accord 40 mg

Esomeprazol wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, charakteryzujący się pozorną objętością dystrybucji około 0,22 l/kg, wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym głównie przez izoenzym CYP2C19 i w mniejszym stopniu CYP3A4. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po jednorazowej dawce i spada do około 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu, z okresem półtrwania około 1,3 godziny. Esomeprazol jest eliminowany głównie w postaci metabolitów – około 80% z moczem i reszta z kałem, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej. Farmakokinetyka leku jest nieliniowa, z zależnością AUC od dawki i zmniejszonym klirensem przy wielokrotnym podaniu, co wiąże się z autoinhibicją enzymu CYP2C19. Podanie dożylne powoduje wyższe maksymalne stężenia w osoczu (13,6 μmol/l przy dawce 40 mg) niż podanie doustne (4,6 μmol/l), choć całkowita ekspozycja jest o około 30% mniejsza.
biotransformacja, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, esomeprazol, klirens osoczowy, klirens układowy, krwawienie z wrzodu, kwas solny, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wolno metabolizujący, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sigletic 25 mg

Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) 950 nM w medianie 1-4 godzin (Tmax). Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) wynosi średnio 8,52 μM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki, z proporcjonalnym wzrostem AUC, natomiast Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a stężenie po 24 godzinach (C24h) mniej niż proporcjonalnie. Sytagliptyna wykazuje znaczną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 198 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (38%). Metabolizm jest minimalny, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a lek jest eliminowany przede wszystkim przez nerki w postaci niezmienionej (79% z moczem). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego i transportera hOAT-3. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani hamowania izoenzymów CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
AUC, biodostępność bezwzględna, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, DPP-4, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, interakcje lekowe, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, Tmax, transportery OCT2, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zależność PK/PD
Leksykon leków
Interakcje leku – Banavin 15 mg

Wortioksetyna, metabolizowana głównie przez CYP2D6 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4/5 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne w praktyce klinicznej. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego; stosowanie wortioksetyny z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, a odstęp między terapiami powinien wynosić co najmniej 14 dni. Również odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) są przeciwwskazane, a w wyjątkowych przypadkach wymagają minimalnych dawek i ścisłego nadzoru. Jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (np. tramadol, sumatryptan, SSRI, SNRI) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, bupropion) wymaga ostrożności. Inhibitory CYP2D6 (np. bupropion) mogą zwiększać ekspozycję na wortioksetynę nawet 2,3-krotnie, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory enzymów (np. ryfampicyna) mogą obniżać stężenie leku o 72%, wskazując na konieczność zwiększenia dawki.
CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, fałszywie dodatni wynik, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, linezolid, moklobemid, nieselektywny inhibitor MAO, NLPZ, OUN, próg drgawkowy, SNRI, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tryptan, wortioksetyna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluconazole Polfarmex 100 mg

Flukonazol (Fluconazole Polfarmex) w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na flukonazol lub inne azole oraz u osób z nietolerancją laktozy, gdyż tabletki zawierają od 80 mg do 160 mg laktozy jednowodnej w zależności od dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania wynikające z interakcji lekowych, zwłaszcza przy stosowaniu flukonazolu w dawkach ≥400 mg/dobę. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie flukonazolu z terfenadyną oraz lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, które wydłużają odstęp QT, takimi jak cyzapryd, astemizol, pimozyd, chinidyna i erytromycyna, ze względu na ryzyko groźnych arytmii komorowych typu torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, astemizol, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, erytromycyna, flukonazol, inhibitor CYP3A4, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na flukonazol, neuroleptyk, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pimozyd, reakcje krzyżowe, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, związki azolowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Polfarmex 10 mg

Hydroksyzyna wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie hydroksyzyny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak przeciwarytmiki klasy IA i III (np. chinidyna, amiodaron), niektóre przeciwhistaminowe, przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne (np. citalopram, escytalopram), przeciwmalaryczne (np. meflochina), antybiotyki (erytromycyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna), przeciwgrzybicze (pentamidyna) oraz metadon, co jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes. Hydroksyzyna metabolizowana jest przez dehydrogenazę alkoholową oraz CYP3A4/5, a inhibitory tych enzymów, np. cymetydyna (600 mg 2x/dobę), zwiększają stężenie hydroksyzyny w surowicy o 36%, jednocześnie zmniejszając stężenie jej metabolitu cetyryzyny o 20%. Hydroksyzyna jest również inhibitorem CYP2D6, co może wpływać na metabolizm innych leków, jednak hamowanie izoenzymów 2C9, 2C19 i 3A4 jest klinicznie mało istotne ze względu na wysokie wartości IC50 (103-140 µM). Cetyryzyna nie wykazuje istotnego wpływu na cytochrom P450 ani UDP-glukuronylotransferazy.
adrenalina, alkohol etylowy, badanie EKG, betahistyna, cetyryzyna, cymetydyna, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, fenytoina, hipokaliemia, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym 2C9, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpsychotyczny, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, prowokacja oskrzelowa, test alergiczny, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitynib Adamed 37,5 mg

Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry u obu grup, co potwierdza uniwersalność profilu farmakokinetycznego leku. Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w 10-14 dni. Łączne stężenie osoczowe po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guza. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), mają dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu), co uzasadnia schematy dawkowania z przerwami. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z kałem (61%) i moczem (16%).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent onkologiczny, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała hamowania Ki, transportery aktywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor 10 mg

Oksykodon, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol (200 mg/d przez 5 dni, zwiększenie AUC 2,4-krotnie), worykonazol (200 mg 2x/d przez 4 dni, AUC x3,6), telitromycyna (800 mg/d przez 4 dni, AUC x1,8) oraz sok grejpfrutowy (200 ml 3x/d przez 5 dni, AUC x1,7), znacząco podnoszą stężenie oksykodonu w osoczu, co wymaga redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/d przez 7 dni, zmniejszenie AUC o 86%), karbamazepina, fenytoina oraz ziele dziurawca (300 mg 3x/d przez 15 dni, zmniejszenie AUC o 50%), przyspieszają metabolizm oksykodonu, obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko zespołu odstawienia. Inhibitory CYP2D6, np. paroksetyna i chinidyna, również mogą zwiększać stężenie oksykodonu, nasilając działania niepożądane.
antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, chinidyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie serotoninergiczne, fenytoina, hiperrefleksja, hipertermia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, inhibitory MAO, inhibitory proteazy HIV, INR, interakcje lekowe, itrakonazol, karbamazepina, leki hamujące OUN, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwwymiotne, leki uspokajające, leki znieczulające, leki zwiotczające mięśnie, neuroleptyki, oksykodon, paroksetyna, pochodne kumaryny, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tachykardia, telitromycyna, worykonazol, zaburzenia mikcji, zespół serotoninowy, ziele dziurawca