Właściwości farmakokinetyczne leku Claritine

Loratadyna, substancja czynna produktu leczniczego Claritine, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny obejmujący procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Lek jest stosowany w postaci tabletek zawierających 10 mg substancji czynnej, a jego właściwości farmakokinetyczne determinują jego działanie terapeutyczne, bezpieczeństwo stosowania oraz specjalne zalecenia dotyczące stosowania w określonych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Loratadyna po podaniu doustnym szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie loratadyny w surowicy krwi obserwuje się po 1-1,5 godziny od przyjęcia leku. Warto zauważyć, że równoczesne przyjmowanie produktu leczniczego Claritine z pokarmem może powodować nieznaczne opóźnienie wchłaniania loratadyny, jednak nie wpływa to istotnie na efekt kliniczny działania leku. Biodostępność loratadyny i jej czynnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki, co oznacza przewidywalną zależność między dawką a stężeniem leku we krwi.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu loratadyna jest dystrybuowana w organizmie, wykazując wysoki stopień wiązania z białkami osocza (97-99%). Natomiast jej czynny metabolit, desloratadyna, wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (73-76%). Okres półtrwania fazy dystrybucji w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi około 1 godziny dla loratadyny oraz 2 godzin dla jej czynnego metabolitu.³

Metabolizm

Loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę, głównie z udziałem enzymów cytochromu P450, w szczególności izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem loratadyny jest desloratadyna, która wykazuje aktywność farmakologiczną i w dużym stopniu odpowiada za działanie kliniczne leku. Maksymalne stężenie desloratadyny w surowicy krwi osiągane jest po 1,5-3,7 godziny od przyjęcia leku, czyli nieco później niż stężenie maksymalne loratadyny.⁴

Eliminacja

Eliminacja loratadyny i jej metabolitów zachodzi zarówno przez nerki, jak i z kałem. Około 40% podanej dawki wydalane jest z moczem, a 42% z kałem w ciągu 10 dni, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. W początkowej fazie eliminacji, w ciągu pierwszych 24 godzin, około 27% podanej dawki wydala się z moczem. Istotne jest, że mniej niż 1% loratadyny lub desloratadyny wydalane jest w postaci niezmienionej, co świadczy o niemal całkowitym metabolizmie leku.⁵

Okres półtrwania loratadyny wynosi średnio 8,4 godziny, przy czym obserwuje się znaczne różnice osobnicze (zakres od 3 do 20 godzin). Czynny metabolit charakteryzuje się znacznie dłuższym okresem półtrwania wynoszącym średnio 28 godzin (z zakresem od 8,8 do 92 godzin), co ma istotne znaczenie dla utrzymania efektu terapeutycznego.⁶

Farmakokinetyka w grupach specjalnych

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne loratadyny i jej metabolitu ulegają istotnym zmianom. Zarówno pole powierzchni pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu (AUC), jak i maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny i desloratadyny są zwiększone w porównaniu z wartościami obserwowanymi u osób z prawidłową czynnością nerek. Pomimo tych różnic, nie zaobserwowano istotnych zmian w średnich wartościach okresu półtrwania obu związków. Co ważne, hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę loratadyny i jej czynnego metabolitu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.⁷

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby obserwuje się znaczące zmiany w farmakokinetyce loratadyny. Pole powierzchni pod krzywą (AUC) i maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) loratadyny są dwukrotnie większe niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Profil farmakokinetyczny desloratadyny nie ulega natomiast znaczącym zmianom. Istotne jest wydłużenie okresu półtrwania eliminacji zarówno loratadyny (do 24 godzin), jak i jej metabolitu (do 37 godzin) u pacjentów z chorobami wątroby. Co więcej, okres półtrwania wydłuża się proporcjonalnie do stopnia uszkodzenia wątroby.⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne wykazały, że profil farmakokinetyczny loratadyny i jej metabolitu nie różni się istotnie między grupą zdrowych dorosłych ochotników a grupą zdrowych ochotników w podeszłym wieku. Oznacza to, że wiek sam w sobie nie jest czynnikiem wymagającym modyfikacji dawkowania loratadyny.⁹

Parametry farmakokinetyczne loratadyny i desloratadyny