Właściwości farmakokinetyczne loperamidu

Loperamid, substancja czynna preparatu Loperamid WZF o zawartości 2 mg w tabletce, charakteryzuje się specyficznymi parametrami farmakokinetycznymi, które w znaczący sposób wpływają na jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów, jakim podlega lek w organizmie człowieka.

Proces wchłaniania

Większość podanego doustnie loperamidu ulega absorpcji z przewodu pokarmowego. Pomimo dobrego wchłaniania, biodostępność substancji aktywnej jest bardzo niska i wynosi zaledwie około 0,3%. Tak niska wartość jest konsekwencją intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia przez wątrobę, któremu podlega lek po wchłonięciu z jelit.¹

Dystrybucja leku w organizmie

Badania na modelu zwierzęcym (szczury) wykazały, że loperamid wykazuje wysokie powinowactwo do komórek ścian jelita. Szczególnie istotne jest jego preferencyjne wiązanie się z receptorami znajdującymi się w podłużnej warstwie mięśniowej przewodu pokarmowego. Ta właściwość ma kluczowe znaczenie dla działania przeciwbiegunkowego leku.²

W osoczu krwi loperamid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami – aż 95% substancji czynnej wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Dane niekliniczne wskazują również, że loperamid jest substratem dla glikoproteiny P, co może mieć istotny wpływ na jego transport przez błony komórkowe.³

Metabolizm loperamidu

Loperamid podlega intensywnym procesom biotransformacji w organizmie. Praktycznie cała ilość substancji czynnej jest wychwytywana przez wątrobę, gdzie zachodzą główne procesy metaboliczne. W wątrobie lek jest metabolizowany, następnie ulega procesom sprzęgania i ostatecznie jest wydalany z żółcią.⁴

Głównym szlakiem metabolicznym loperamidu jest oksydacyjna N-demetylacja, która zachodzi przy udziale enzymów cytochromu P450, konkretnie izoform CYP3A4 i CYP2C8. Ze względu na intensywny efekt pierwszego przejścia, stężenie niezmienionej formy leku w osoczu krwi jest bardzo niskie, co koreluje z jego niską biodostępnością systemową.⁵

Eliminacja leku

Okres półtrwania loperamidu w organizmie człowieka wynosi średnio około 11 godzin, z zakresem od 9 do 14 godzin. Ta stosunkowo długa wartość przekłada się na przedłużone działanie terapeutyczne leku.⁶

Eliminacja loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie poprzez wydalanie z kałem. Zarówno niezmieniona postać leku, jak i produkty jego metabolizmu trafiają do przewodu pokarmowego wraz z żółcią i są usuwane z organizmu drogą jelitową.⁷