pole pod krzywą stężenia

Pole pod krzywą stężenia (AUC – Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny, który odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek w czasie. Wartość ta jest obliczana jako całka matematyczna krzywej zależności stężenia leku we krwi od czasu.

AUC jest kluczowym parametrem w badaniach biorównoważności i biodostępności leków. Pozwala na porównanie różnych postaci farmaceutycznych tego samego leku lub różnych leków o podobnym działaniu. Wyższe wartości AUC wskazują na większą ekspozycję organizmu na substancję czynną.

W praktyce klinicznej pole pod krzywą stężenia służy do optymalizacji dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Jest również istotne w monitorowaniu terapii przeciwdrobnoustrojowej, przeciwnowotworowej oraz immunosupresyjnej, gdzie skuteczność leczenia i ryzyko działań niepożądanych są ściśle związane z ekspozycją na lek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Norvasc 5 mg

Amlodypina, substancja czynna Norvascu, wykazuje dobrą biodostępność doustną na poziomie 64-80%, niezależną od przyjmowania pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (97,5%). Metabolizm wątrobowy prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co pozwala na podawanie amlodypiny raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki – około 10% w postaci niezmienionej i 60% jako metabolity, pozostała część jest wydalana z żółcią i kałem.
białko osocza, biodostępność amlodypiny, dawkowanie produktu, dystrybucja leku, indywidualizacja terapii, klirens amlodypiny, klirens doustny, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, narażenie na lek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania amlodypiny, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, stężenie substancji czynnej, wiązanie z białkami surowicy, zastoinowa niewydolność serca, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean XR 500 mg

Metcrean XR, zawierający metforminę chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 500 mg, 750 mg, 1000 mg), charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax około 7 godzin (vs. 2,5 h). W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki, a ekspozycja po jednorazowej dawce 2000 mg XR jest porównywalna z podwójną dawką 1000 mg IR. Zmienność farmakokinetyczna (Cmax, AUC) jest podobna dla obu form. Podanie na czczo zmniejsza AUC o ~30%, bez wpływu na Cmax i Tmax, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77%, Cmax o 26% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę (dotyczy dawki 1000 mg). Nie obserwowano kumulacji po wielokrotnym podawaniu do 2000 mg. Biorównoważność potwierdzono między dawkami 1500 mg w formie 750 mg i 500 mg oraz między 1000 mg w formie pojedynczej tabletki i dwóch tabletek 500 mg, zarówno na czczo, jak i po posiłku.
biorównoważność, ekspozycja systemowa, erytrocyt, klirens nerkowy, krwinka czerwona, maksymalne stężenie leku, metformina, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, przesączanie kłębuszkowe, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 250 mg

Farmakokinetyka tapentadolu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu cechuje się biodostępnością około 32% po podaniu na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym między 3 a 6 godziną. W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka jest liniowa, a współczynnik akumulacji przy podawaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę wynosi 1,5. Stężenie stacjonarne osiągane jest już drugiego dnia terapii. Pokarm bogatotłuszczowy zwiększa AUC o 8% i Cmax o 18%, co nie ma znaczenia klinicznego. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97% leku ulega biotransformacji), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a także w mniejszym stopniu przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie, cytochrom P450, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe, glukuronidacja, hydroksylacja, indukcja enzymów, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, łagodne zaburzenie czynności wątroby, liniowa farmakokinetyka, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, O-glukuronid, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, reakcja glukuronidacji, stężenie leku w surowicy, stężenie stacjonarne, UDP-glukuronylotransferaza, układ cytochromu P450, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lumobry 0,25 mg/ml

Produkt leczniczy Lumobry zawiera brymonidynę winian w stężeniu 0,25 mg/ml (0,025% w/w), co odpowiada 0,0085 mg substancji czynnej w każdej kropli. Po podaniu miejscowym do oka brymonidyna wykazuje szybkie wchłanianie wewnątrzgałkowe, z wykrywalnymi stężeniami w tkankach oka już po 10 minutach (badania na królikach z 0,5% roztworem). U ludzi, po pojedynczej aplikacji 0,1% lub 0,15% roztworu, stężenia w cieczy wodnistej wynosiły odpowiednio 59,4 ng/ml i 95,5 ng/ml po około 1 godzinie. Ekspozycja ogólnoustrojowa jest minimalna – u 13 z 14 zdrowych ochotników stężenia we krwi były poniżej dolnej granicy oznaczalności (<0,0250 ng/ml), a u jednego odnotowano Cmax 0,0253 ng/ml. Wiązanie brymonidyny z białkami osocza wynosi około 29%, a okres półtrwania w krążeniu ogólnoustrojowym po podaniu miejscowym to około 3 godziny.
brymonidyna winian, ciało rzęskowe, ciecz wodnista, cytochrom P450, działania niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka brymonidyny, krople do oczu, melanina, metabolizm brymonidyny, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, rogówka, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie we krwi, struktury oka, tęczówka, wchłanianie wewnątrzgałkowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 20 mg

Arypiprazol charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (87%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 4,9 L/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%), głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku macierzystego. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu CYP2D6 i wynosi od 75 do 146 godzin, co ma istotne znaczenie dla dawkowania i monitorowania terapii. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobowo-żółciową, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku z moczem (<1%).
aripiprazol, badanie toksykologiczne, cytochrom P450, dehydroaripiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie teratogenne, efekt pierwszego przejścia, fenotyp szybkiego metabolizmu, hydroksylacja, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kamica żółciowa, klirens wątrobowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny enzymu, powinowactwo do białek osocza, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketesse SL 25 mg

Ketesse SL 25 mg w formie granulatu do sporządzania roztworu doustnego zawiera deksketoprofen w postaci soli z trometamolem, charakteryzujący się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 15-20 minut po podaniu. Biodostępność (AUC) granulatu jest porównywalna do tabletek 25 mg, jednak Cmax jest o około 30% wyższe, co wskazuje na szybsze wchłanianie. Obecność pokarmu nie wpływa na całkowitą biodostępność, ale zmniejsza Cmax i wydłuża Tmax, spowalniając wchłanianie. Farmakokinetyka wykazuje okres półtrwania w fazie dystrybucji około 0,35 godziny oraz w fazie eliminacji około 1,65 godziny, przy wysokim (99%) wiązaniu z białkami osocza i niewielkiej objętości dystrybucji (<0,25 l/kg), co sugeruje ograniczoną dystrybucję do przestrzeni wewnątrznaczyniowej i płynu pozakomórkowego.
białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja leku, dawki wielokrotne, deksketoprofen, dystrybucja leku, enancjomer, granulat do roztworu doustnego, kwas glukuronowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek, równoważność biologiczna, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solitombo 6 mg + 0,4 mg

Preparat Solitombo zawiera solifenacynę bursztynian i tamsulosynę chlorowodorek, których farmakokinetyka po podaniu skojarzonym jest porównywalna do podania obu substancji oddzielnie. Solifenacyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90%, czasem Tmax 4,27-4,76 h, Cmax 26,5-32,0 ng/ml, AUC 528-601 ng·h/ml oraz długim okresem półtrwania 49,5-53,0 h. Tamsulosyna wykazuje biodostępność około 57% (70-79% dawki wchłaniane), Tmax 3,47-5,65 h, Cmax 6,56-13,3 ng/ml, AUC 97,1-222 ng·h/ml i t1/2 12,8-14,0 h. Obie substancje silnie wiążą się z białkami osocza (98-99%, głównie α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm solifenacyny odbywa się głównie przez CYP3A4, a tamsulosyny przez CYP3A4 i CYP2D6. Eliminacja następuje głównie przez mocz (~70% solifenacyny, ~76% tamsulosyny) oraz kał (~23% i ~21%). Wpływ posiłków jest istotny dla tamsulosyny – wysokotłuszczowe śniadanie zwiększa Cmax o 54% i AUC o 33%, natomiast solifenacyna nie wykazuje zmian farmakokinetycznych po posiłkach.
4R-hydroksy solifenacyna, biodostępność leku, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, dysfagia, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie, metabolizm leku, N-glukuronid, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek, siarczan tamsulosyny, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, tamsulosyna chlorowodorek, wchłanianie leku, wysokotłuszczowe śniadanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketipinor 200 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Ketipinor, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od przyjmowania z pokarmem. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny osiąga około 35% stężenia kwetiapiny. Oba związki wykazują liniową farmakokinetykę zależną od dawki. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4, który odpowiada także za metabolizm norkwetiapiny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (73% radioaktywności) oraz kał (21%). Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, a norkwetiapiny około 12 godzin, co ma znaczenie dla schematu dawkowania. W badaniach in vitro kwetiapina i jej metabolity wykazują słabe hamowanie izoenzymów CYP450, jednak przy stężeniach znacznie przekraczających terapeutyczne (5-50-krotnie), co wskazuje na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych w warunkach klinicznych.
aktywny metabolit, AUC, białko osocza, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dane farmakokinetyczne, inhibitor enzymatyczny, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, kwetiapina, marskość alkoholowa, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania eliminacji, pacjent geriatryczny, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, upośledzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azecort (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową

Produkt leczniczy Azecort w postaci aerozolu do nosa zawiera azelastynę chlorowodorek (137 μg/dawkę) oraz flutykazon propionian (50 μg/dawkę). Po podaniu dwóch dawek donosowych (548 μg azelastyny i 200 μg flutykazonu) obserwuje się maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio 194,5 ± 74,4 pg/ml dla azelastyny i 10,3 ± 3,9 pg/ml dla flutykazonu. Czas do osiągnięcia Cₘₐₓ wynosi 0,5 godziny dla azelastyny i 1,0 godziny dla flutykazonu. Pole pod krzywą stężenia (AUC) wynosi 4217 ± 2618 pg/ml*godz. dla azelastyny oraz 97,7 ± 43,1 pg/ml*godz. dla flutykazonu. Ekspozycja ogólnoustrojowa flutykazonu jest około 50% wyższa niż w monoterapii, natomiast azelastyna wykazuje podobną ekspozycję jak w monoterapii. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między substancjami, co potwierdza zasadność ich łącznego stosowania.
aerozol do nosa, azelastyny chlorowodorek, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas maksymalnego stężenia, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, efekt pierwszego przejścia, flutykazonu propionian, interakcja farmakokinetyczna, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, maksymalne stężenie, N-desmetyloazelastyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Właściwości farmakokinetyczne

Ambrisentan, stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cₘₐₓ) około 1,5 godziny niezależnie od przyjmowania pokarmu. Stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (98,8%, głównie albuminami 96,5%) i wykazuje ograniczoną dystrybucję do erytrocytów (wskaźnik krew:osocze 0,57 u mężczyzn i 0,61 u kobiet). Metabolizm ambrisentanu odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19), z powstaniem metabolitów o niskiej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 13,6-16,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z żółcią, a około 22% dawki jest wydalane z moczem, z czego 3,3% w postaci niezmienionej.
4-hydroksymetyloambrisentan, albuminy, aminotransferazy wątrobowe, białka osocza, cyklosporyna A, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, glukuronid ambrisentanu, glukuronidacja, hepatocyty, inhibitory PDE-5, izoenzymy UGT, ketokonazol, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, N-desmetylosildenafil, noretyndron, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, sildenafil, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Właściwości farmakokinetyczne

Cefoperazon, antybiotyk cefalosporynowy III generacji, charakteryzuje się korzystnymi właściwościami farmakokinetycznymi, w tym wysokimi stężeniami terapeutycznymi w osoczu, żółci i moczu po podaniu dożylnym (np. 1 g iv: 153 µg/ml w 0,5 godz., 4 µg/ml w 8 godz.) oraz domięśniowym (1 g im.: 32 µg/ml po 15 min, 7 µg/ml w 8 godz.). Maksymalne stężenia w żółci mogą być nawet 100-krotnie wyższe niż w surowicy, osiągając do 6000 µg/ml po 3 godzinach od podania 2 g iv, co jest kluczowe w terapii zakażeń dróg żółciowych. Okres półtrwania cefoperazonu wynosi około 2 godziny (w preparacie Sulperazon 1,7 godz.), a lek wykazuje dobrą penetrację do licznych tkanek i płynów ustrojowych, w tym płynu mózgowo-rdzeniowego (u pacjentów z zapaleniem opon), moczu, plwociny, tkanek kostnych oraz narządów rozrodczych. Cefoperazon jest eliminowany głównie z żółcią, a około 20-30% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 12 godzin, co umożliwia skuteczne leczenie zakażeń układu moczowego (stężenia w moczu po 2 g iv przekraczają 2200 µg/ml). Wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji u osób zdrowych.
cefalosporyna trzeciej generacji, hiperbilirubinemia, klirens nerkowy, lek złożony, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, sulbaktam, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zakażenie dróg żółciowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Retrovir 250 mg

Zydowudyna, substancja czynna Retroviru, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 60-70% u dorosłych oraz 60-74% (średnio 65%) u dzieci powyżej 5-6 miesiąca życia. Po podaniu doustnym dawki 300 mg u dorosłych, średnie maksymalne stężenie w osoczu (CSSmax) wynosi 8,57 µM (2,29 µg/ml), a stężenie minimalne (CSSmin) 0,08 µM (0,02 µg/ml), z AUCss 8,39 h·µM (2,24 h·µg/ml). Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi około 1,1 godziny, klirens całkowity 27,1 ml/min/kg, a objętość dystrybucji 1,6 l/kg. Zydowudyna przenika przez barierę krew-mózg (stosunek stężenia w PMR do osocza ~0,5) oraz przez łożysko, a także jest obecna w nasieniu i mleku kobiecym. Wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (34-38%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Głównym metabolitem jest 5′-glukuronid, stanowiący 50-80% wydalanej dawki, a klirens nerkowy przewyższa klirens kreatyniny, wskazując na istotne wydzielanie kanalikowe.
bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność leku, dializa otrzewnowa, dysfagia, eliminacja leku, glukuronid, hemodializa, infuzja dożylna, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, łożysko, metabolit zydowudyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg

Polsart Plus to preparat złożony zawierający telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny. Telmisartan charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką w dawkach 20-160 mg, z biodostępnością wzrastającą z 42% (40 mg) do 58% (160 mg), osiągając Cmax w 0,5-1,5 godziny. Wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i duża objętość dystrybucji (~500 l) wskazują na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizowany jest przez sprzęganie do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97% z kałem), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd wykazuje farmakokinetykę liniową, biodostępność około 60%, Cmax po 1-3 godzinach, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i ograniczoną dystrybucję (0,83-1,14 l/kg). Nie jest metabolizowany i jest wydalany głównie przez nerki (~60% w ciągu 48 h), z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin, który może wydłużyć się do 34 godzin przy niewydolności nerek.
acyloglukuronid, antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, eliminacja żółciowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronidacja, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, metabolizm przez sprzęganie, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AzitroLEK 100 mg/5 ml

AzitroLEK zawiera azytromycynę, antybiotyk azalidowy z grupy makrolidów, dostępny w stężeniach 100 mg/5 ml oraz 200 mg/5 ml w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu, co blokuje translokację łańcuchów peptydowych i prowadzi do zahamowania wzrostu bakterii. Kluczowym parametrem farmakodynamicznym jest stosunek AUC do MIC, który koreluje z efektywnością terapeutyczną. Azytromycyna nie jest rekomendowana do leczenia malarii, gdyż badania kliniczne nie wykazały jej skuteczności porównywalnej do standardowych leków przeciwmalarycznych. Oporność na azytromycynę może być wrodzona lub nabyta, obejmując mechanizmy takie jak modyfikacja miejsca docelowego, zmiany w transporcie leku oraz enzymatyczna inaktywacja, z częstością oporności przekraczającą 10% w niektórych krajach UE, co wymaga konsultacji specjalistycznej.
antybiotyk azalidowy, Bacteroides fragilis, bakterie Gram-dodatnie tlenowe, bakterie Gram-ujemne beztlenowe, bakterie Gram-ujemne tlenowe, biosynteza białek bakteryjnych, Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, działanie przeciwbakteryjne, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, EUCAST, Haemophilus influenzae, Klebsiella, Legionella pneumophila, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwmalaryczny, makrolid, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, Mycobacterium avium, mycoplasma pneumoniae, Neisseria gonorrhoeae, oporność bakterii, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, paciorkowiec beta-hemolizujący, pole pod krzywą stężenia, Pseudomonas aeruginosa, rybosom bakteryjny, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, stężenie graniczne, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza białek, szczep oporny na metycylinę, szczep oporny na penicylinę, terapia malarii, Ureaplasma urealyticum, wartość ECOFF, właściwości farmakodynamiczne, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sugammadex Ranbaxy 100 mg/ml

Sugammadeks działa poprzez wiązanie cząsteczek rokuronium i wekuronium, umożliwiając szybkie odwrócenie blokady nerwowo-mięśniowej. Potencjalne interakcje farmakologiczne wynikają z mechanizmu wyparcia lub wychwytu leków. Wyparcie rokuronium lub wekuronium z kompleksu z sugammadeksem przez leki takie jak toremifen (wysokie powinowactwo do sugammadeksu) może prowadzić do nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej, wymagającego monitorowania pacjenta przez około 15 minut po podaniu innych leków w ciągu 7,5 godziny od zastosowania sugammadeksu oraz ewentualnej wentylacji mechanicznej i ponownego podania sugammadeksu. Dożylne podanie kwasu fusydowego może nieznacznie wydłużyć czas powrotu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (T4/T1 do 0,9), jednak bez ryzyka nawrotu blokady w fazie pooperacyjnej. Sugammadeks może także wiązać inne leki, zmniejszając ich stężenie w osoczu i skuteczność, co wymaga rozważenia ponownego podania leku lub zastosowania alternatywnej terapii.
antagonista witaminy K, blokada nerwowo-mięśniowa, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, depresja oddechowa, doustny antykoagulant, ekspozycja na progestagen, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja związana z wychwytem, kwas fusydowy, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, parametry krzepnięcia, pole pod krzywą stężenia, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rywaroksaban, środki zwiotczające mięśnie, stężenie terapeutyczne, stosunek T4/T1, sugammadeks, toremifen, wentylacja mechaniczna
Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Właściwości farmakokinetyczne

Agomelatyna charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem doustnym (≥80%), jednak jej biodostępność całkowita jest niska (<5%) z powodu intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego, głównie metabolizowanego przez izoenzym CYP1A2, a także w mniejszym stopniu przez CYP2C9 i CYP2C19. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-2 godzin po podaniu, a ekspozycja na lek rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym, z efektem nasycenia metabolizmu przy wyższych dawkach. Objętość dystrybucji wynosi około 35 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (95%) i stabilne niezależnie od stężenia, wieku czy niewydolności nerek, choć u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się podwojenie wolnej frakcji leku, co ma istotne implikacje kliniczne. Spożycie pokarmu nie wpływa znacząco na biodostępność ani szybkość wchłaniania, choć zwiększa zmienność farmakokinetyczną po posiłku bogatotłuszczowym.
agomelatyna, dostępność biologiczna, doustny środek antykoncepcyjny, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, marskość wątroby, metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Właściwości farmakokinetyczne

Okskarbazepina charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym i szybkim metabolizmem do aktywnego metabolitu MHD, którego Cmax wynosi 34 μmol/l po dawce 600 mg, a tmax to 4,5 godziny. MHD wykazuje umiarkowane wiązanie z albuminami (40%) i objętość dystrybucji około 49 litrów. Okres półtrwania okskarbazepiny wynosi 1,3-2,3 godziny, natomiast MHD – średnio 9,3 ± 1,8 godziny, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Farmakokinetyka MHD jest liniowa w zakresie dawek 300-2400 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-3 dni. Okskarbazepina i MHD przenikają przez barierę łożyskową, a pokarm nie wpływa na ich wchłanianie. Metabolizm MHD odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja następuje głównie przez nerki (ponad 95% dawki), z moczem wydalane są glukuronidy MHD (49%), niezmieniony MHD (27%), DHD (3%) oraz sprzężona okskarbazepina (13%).
11-dihydroksylowa, bariera łożyskowa, bilans masy, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, efekt przeciwdrgawkowy, enzym cytozolowy, glukuronid MHD, klirens kreatyniny, klirens MHD, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie, monohydroksypochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okskarbazepina, pochodna 10, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawek, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, titracja dawki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aboxoma 2,5 mg

Dane przedkliniczne apiksabanu, substancji czynnej leku Aboxoma w dawce 2,5 mg, nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa na zwierzętach nie ujawniły niepokojących sygnałów, a toksyczność wielokrotnych dawek wiązała się głównie z farmakodynamicznym wpływem na parametry krzepnięcia krwi, z tendencją do nieznacznego krwawienia lub jego braku. Testy genotoksyczności i długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały mutagenności ani zwiększonego ryzyka nowotworów. Ponadto, badania dotyczące płodności, rozwoju zarodkowo-płodowego oraz bezpieczeństwa u młodych zwierząt nie wskazały na istotne zagrożenia dla ludzi, choć interpretacja wyników wymaga uwzględnienia różnic międzygatunkowych wrażliwości.
aktywny transport leku, apiksaban, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, genotoksyczność, krwawienie, krzepnięcie krwi, leki a karmienie piersią, maksymalne stężenie leku, pole pod krzywą stężenia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie leku do mleka, rozwój zarodkowo-płodowy, układ krzepnięcia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epilantin 100 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Epilantin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~100%) oraz szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-4 godziny po podaniu. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm leku nie jest w pełni poznany, jednak około 95% dawki jest wydalane z moczem, w tym 40% w postaci niezmienionego lakozamidu oraz metabolity, takie jak O-desmetylowy (do 30% dawki, bez aktywności farmakologicznej). Enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4 mogą uczestniczyć w biotransformacji, jednak ich rola in vivo jest ograniczona. Okres półtrwania wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 3 dniach przy dawkowaniu 2x/dobę.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, epilantin, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Caramlo 8 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Caramlo zawiera amlodypinę oraz kandesartan cyleksetylu, które wykazują odmienne właściwości farmakokinetyczne. Amlodypina charakteryzuje się biodostępnością 64-80%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 6-12 godzinach, a jej objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg masy ciała. Substancja ta wiąże się z białkami osocza w 97,5%, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm amlodypiny zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą nerkową (10% w postaci niezmienionej, 60% jako metabolity). Pokarm nie wpływa na wchłanianie amlodypiny, a u pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania i wzrost AUC o 40-60%. U osób starszych oraz z niewydolnością serca zwiększa się AUC i okres półtrwania, natomiast dializa nie usuwa amlodypiny z organizmu.
amlodypina, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biodostępność względna, cytochrom P450, dializa, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka kandesartanu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, izoenzym CYP2C9, izoenzymy cytochromu P450, kandesartan cyleksetylu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja substancji, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w surowicy, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluconazole Aurobindo 50 mg

Flukonazol, będący pochodną triazolu (Kod ATC: J02AC01), działa przeciwgrzybiczo poprzez selektywne hamowanie enzymu cytochromu P-450 odpowiedzialnego za demetylację 14 alfa-lanosterolu, co prowadzi do zaburzenia biosyntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Lek wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko gatunkom Candida (w tym C. albicans, C. parapsilosis, C. tropicalis), Cryptococcus neoformans, Cryptococcus gattii oraz endemicznych pleśni, takich jak Blastomyces dermatiditis czy Histoplasma capsulatum. Flukonazol charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec enzymów grzybiczych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony brakiem wpływu na stężenia testosteronu i steroidów przy dawkach terapeutycznych od 50 mg do 400 mg na dobę. W badaniach klinicznych wykazano liniową zależność między dawką a AUC, co koreluje z efektywnością leczenia kandydozy jamy ustnej i kandydemii, jednak skuteczność jest ograniczona w przypadku szczepów o wysokich wartościach MIC.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, błona komórkowa grzyba, Candida, Candida albicans, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Coccidioides immitis, Cryptococcus gattii, Cryptococcus neoformans, cytochrom P-450, cytochrom P450, dane farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, dawka flukonazolu, demetylacja lanosterolu, endogenny steroid, gospodarka hormonalna, Histoplasma capsulatum, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, komórka grzyba, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, Paracoccidioides brasiliensis, pochodna triazolu, pole pod krzywą stężenia, spektrum przeciwgrzybicze, steroid, stężenie graniczne, testosteron, wartość MIC, wrażliwość na lek przeciwgrzybiczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefuroxime Genoptim 500 mg

Cefuroksym aksetyl, substancja czynna leku Cefuroxime Genoptim 500 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii skojarzonej. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (IPP, antagoniści H2, leki zobojętniające) obniżają biodostępność cefuroksymu, znosząc efekt zwiększonego wchłaniania po posiłku, co wymaga zachowania odstępu czasowego minimum 2 godzin między podaniami. Probenecyd znacząco zwiększa stężenie maksymalne, AUC oraz wydłuża okres półtrwania cefuroksymu, co może wymagać monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej redukcji dawki. Ponadto, cefuroksym może zmieniać florę jelitową, upośledzając wchłanianie estrogenów i potencjalnie obniżając skuteczność złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu.
acenokumarol, antagonista receptora H2, biodostępność cefuroksymu, cefalosporyna, cefuroksym aksetyl, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, grupa metylotiotetrazonowa, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor pompy protonowej, lek zmniejszający kwaśność soku żołądkowego, lek zobojętniający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, terapia skojarzona, warfaryna, wydzielanie cewkowe, złożony doustny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Inventum 10 mg

Tadalafil, substancja czynna produktu Tadalafil Inventum (10 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Tadalafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 L) i silne wiązanie z białkami osocza (94%). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do nieaktywnego metabolitu glukuronianu metylokatecholu. Okres półtrwania wynosi około 17,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku, co umożliwia jego stosowanie niezależnie od posiłków i pory dnia.
cukrzyca, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, stosunek korzyści do ryzyka, tadalafil, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kimoks 400 mg

Moksyfloksacyna, substancja czynna leku Kimoks 400 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~91%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach od 50 do 800 mg. Po podaniu dawki 400 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 3,1 mg/l i osiągane jest w 0,5-4 godziny, natomiast w stanie stacjonarnym Cmax to 3,2 mg/l, a minimalne stężenie (Cmin) 0,6 mg/l. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, potwierdzoną wysokimi stężeniami w tkankach układu oddechowego (np. makrofagi pęcherzykowe 56,7 mg/kg, błona śluzowa oskrzeli 5,4 mg/kg) oraz w żeńskich narządach płciowych (10,2 mg/l). Wiązanie z białkami osocza wynosi 40-42%, głównie z albuminami, i jest niezależne od stężenia leku.
albumina surowicy, antagonista receptorów H2, biodostępność leku, cytochrom P450, dystrybucja leku, fluorochinolon, inhibitor transportu kanalikowego, kanalikowe wchłanianie zwrotne, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, makrofag pęcherzykowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, narażenie na lek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, płyn śródmiąższowy, pochodna glukuronidowa, pochodna siarczanowa, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń pozanaczyniowa, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szlak oksydacyjny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Edolox 60 mg

Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,6 µg/ml, osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC0-24h) wynosi 37,8 µg∙h/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i dużą objętość dystrybucji (Vdss ~120 l), co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z powstawaniem nieaktywnych lub słabo aktywnych metabolitów, w tym kwasu 6′-karboksylowego. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%), z okresem półtrwania kumulacji około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, COX-1, CYP3A4, dostępność biologiczna, eliminacja etorykoksybu, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, kwas 6′-karboksylowy, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quator 20 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Quator, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach sięgających do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. W szczególności, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów nie powodowała negatywnych efektów rozwojowych, mimo że ekspozycja (AUC) u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń reprodukcyjnych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania tadalafilu w kontekście zdolności rozrodczych.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję czynną, płodność samca, płodność samicy, pole pod krzywą stężenia, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Faxolet ER 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Faxolet ER, wykazuje intensywny metabolizm do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) z okresami półtrwania odpowiednio 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV. Stan stacjonarny osiągany jest po około 3 dniach podawania doustnego. Wenlafaksyna charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (≥92%) i biodostępnością 40-45%, z wyraźnym efektem pierwszego przejścia. Po podaniu postaci o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV osiągane są po około 5,5 i 5 godzinach, odpowiednio, co jest wolniejsze niż w postaci o natychmiastowym uwalnianiu (2 i 3 godziny). Lek wykazuje liniową kinetykę w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, niski stopień wiązania z białkami osocza (27% wenlafaksyna, 30% ODV) oraz dużą objętość dystrybucji (4,4 ± 1,6 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 (do ODV) i CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), przy czym wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6 i nie wpływa na CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w ciągu 48 godzin, w tym 5% w postaci niezmienionej, 29% jako niesprzężony ODV, 26% sprzężony ODV oraz 27% innych metabolitów. Klirens wenlafaksyny i ODV wynosi odpowiednio 1,3 ± 0,6 l/h/kg i 0,4 ± 0,2 l/h/kg.
biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, powolny metabolizm, stan stacjonarny, wenlafaksyna, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Mercapharm 20 mg

Omeprazol Mercapharm w dawce 20 mg, podawany w formie kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje powstawanie metabolitów hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny oraz Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletka dojelitowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, słaby metabolizer, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów z moczem, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine APC 20 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z induktorami i inhibitorami tego enzymu. Induktory, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie i potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, mogą znacząco podnosić stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wskazuje na konieczność redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Inne leki, takie jak fluoksetyna, leki zobojętniające kwas solny czy cymetydyna, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, benzodiazepina, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie depresyjne, działanie sedatywne, działanie terapeutyczne, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający kwas solny, lit, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, metabolizm olanzapiny, objaw pozapiramidowy, odstęp QTc, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Actavis 2,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadalafil Actavis, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych i toksykologicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, nerwowy ani oddechowy. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, przy dawkach 25 mg/kg/dobę przez 6-12 miesięcy (ekspozycja 3,7-18,6 razy wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg), zaobserwowano zanik nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani klastogennego potencjału tadalafilu, a badania długoterminowe nie potwierdziły działania rakotwórczego. Badania reprodukcyjne na szczurach i myszach wykazały brak wpływu na płodność oraz brak działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę. W badaniach rozwoju pre- i postnatalnego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie powodowała negatywnych efektów, a AUC u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, AUC, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nabłonek kanalików nasiennych, pole pod krzywą stężenia, potencjał mutagenny, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, zanik nabłonka kanalików nasiennych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metocard ZK 23,75 mg

Metocard ZK to tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierające metoprololu bursztynian, charakteryzujące się kontrolowanym uwalnianiem substancji czynnej przez około 20 godzin dzięki technologii peletek pokrytych otoczką polimerową. Po podaniu doustnym metoprolol jest całkowicie wchłaniany, jednak biodostępność wynosi około 50%, co jest efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Biodostępność tabletek Metocard ZK jest o 20-30% mniejsza niż tradycyjnych form, ale AUC pozostaje porównywalne, co zapewnia stabilny poziom terapeutyczny przy dawkowaniu raz na dobę. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga dwukrotność stężenia minimalnego, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (5-10%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6, z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego na tempo metabolizmu i eliminację, która odbywa się głównie przez nerki (ponad 95% dawki). Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 h), a całkowity klirens około 1 l/min. Farmakokinetyka u osób starszych jest zbliżona do młodszych, co zwykle nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens metoprololu, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, metoprololu bursztynian, niewydolność nerek, okres półtrwania, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wolny metabolizer, zespolenie wrotno-żylne, zespolenie żyły wrotnej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 5 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan dostępnego w dawkach 5, 10, 15 i 30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (87%) po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albumina). Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: u szybkich metabolizerów wynosi około 75 godzin, a u wolnych metabolizerów około 146 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobową, z klirensem całkowitym 0,7 ml/min/kg, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% arypiprazolu jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
Aricogan, arypiprazol, biodostępność, choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, izotop węgla, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramladio 10 mg + 10 mg

Ramladio to lek złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie) i przekształceniem do aktywnego metabolitu ramiprylatu, którego biodostępność wynosi 45%. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, a stan równowagi dynamicznej po około 4 dobach. Wiązanie z białkami osocza wynosi odpowiednio 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, z wydłużeniem przy mniejszych dawkach. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja ramiprylatu odbywa się przez nerki, z uwzględnieniem zmniejszonego klirensu u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu.
bezwzględna biodostępność, biodostępność metabolitu, biotransformacja leku, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, faza eliminacji, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, Ramladio, schemat dawkowania, stan równowagi dynamicznej, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone STADA 250 mg

Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu abirateronu, który działa jako inhibitor biosyntezy androgenów. Po doustnym podaniu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Podanie z pokarmem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze, znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax, co prowadzi do dużej zmienności ekspozycji. Zaleca się przyjmowanie leku na pusty żołądek, z co najmniej 2-godzinnym odstępem od ostatniego posiłku i powstrzymaniem się od jedzenia przez minimum 1 godzinę po podaniu. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z okresem półtrwania około 15 godzin u osób zdrowych.
biodostępność abirateronu, dysfunkcja wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania abirateronu, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowany izotopowo abirateron
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xevoben XR 100 mg + 25 mg

Xevoben XR, zawierający lewodopę 100 mg i benserazyd 25 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się stopniowym uwalnianiem substancji czynnych przez 4-5 godzin, co pozwala na utrzymanie istotnego stężenia lewodopy w osoczu przez 6-8 godzin. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest około 3 godziny po podaniu na czczo i jest o 20-30% niższe niż w preparatach o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast po posiłku Tmax przesuwa się do około 5 godzin, bez zmiany wartości Cmax. Lewodopa wykazuje objętość dystrybucji około 57 litrów, nie wiąże się z białkami osocza i przenika przez barierę krew-mózg w mechanizmie nasycającego transportu. Benserazyd nie przenika do OUN, koncentrując się głównie w nerkach, płucach, jelicie cienkim i wątrobie, a także przenika przez łożysko. Okres półtrwania lewodopy wynosi około 1 godziny, jednak w formie XR obserwuje się wydłużony okres półtrwania w krzywej stężenia w osoczu, co potwierdza kontrolowane uwalnianie leku.
3-O-metylodopa, bariera krew-mózg, benserazyd, choroba Parkinsona, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dekarboksylacja, dekarboksylaza aminokwasów aromatycznych, dopamina, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, katecholo-O-metylotransferaza, klirens lewodopy, kwas dihydroksyfenylooctowy, kwas homowanilinowy, lewodopa, noradrenalina, O-metylacja, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, transaminacja, trihydroksybenzylohydrazyna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil PMCS 20 mg

Ocena bezpieczeństwa stosowania tadalafilu w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, obejmujących farmakologię, toksyczność wielokrotną, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję. Badania na szczurach i myszach wykazały brak działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę. W badaniach rozwoju przed- i postnatalnego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała negatywnych efektów, a ekspozycja ciężarnych samic mierzona AUC była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na istotny margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń u samców ani samic, co jest istotne w kontekście długotrwałego stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie farmakologiczne, badanie kliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia, produkt leczniczy, spermatogeneza, tabletka powlekana, tadalafil, toksyczność, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daxanlo 150 mg

Dabigatran eteksylan, prolek podawany doustnie w dawce 150 mg (lek Daxanlo), ulega szybkiej i całkowitej konwersji do aktywnego dabigatranu poprzez hydrolizę katalizowaną przez esterazy. Bezwzględna biodostępność wynosi około 6,5%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników. Pokarm wydłuża czas do Cmax o około 2 godziny, nie wpływając na biodostępność. W okresie pooperacyjnym wchłanianie jest spowolnione, z osiągnięciem Cmax po około 6 godzinach, co wiąże się z wpływem znieczulenia i zabiegu chirurgicznego. Integralność kapsułki HPMC jest kluczowa dla stabilnej biodostępności; uszkodzenie kapsułki zwiększa ją o 37-75%. Dabigatran wiąże się z białkami osocza w 34-35%, ma objętość dystrybucji 60-70 L i jest metabolizowany do aktywnych acyloglukuronidów. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ok. 85% dawki w moczu), z klirensem około 100 mL/min, a okres półtrwania u zdrowych osób wynosi 11-14 godzin, wydłużając się u pacjentów z niewydolnością nerek.
acyloglukuronid, białko osocza, białko transportowe P-gp, biodostępność dabigatranu, ciężka niewydolność nerek, czynność nerek, dabigatran eteksylan, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzakrzepowe, faza eliminacji, hydroksypropylometyloceluloza, hydroliza esterazowa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, metabolizm dabigatranu, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres pooperacyjny, pole pod krzywą stężenia, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, profil farmakokinetyczny, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, substancja czynna, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Presartan 100 mg

Losartan potasowy, substancja czynna leku Presartan (100 mg), charakteryzuje się dobrą doustną biodostępnością (~33%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (1 godzina dla losartanu, 3-4 godziny dla czynnego metabolitu). Oba związki wykazują wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, oraz stosunkowo dużą objętość dystrybucji (34 litry). Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi, z około 14% dawki przekształcanej do aktywnego metabolitu o dłuższym okresie półtrwania (6-9 godzin) w porównaniu do losartanu (około 2 godziny). Klirens z osocza losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu około 50 ml/min, z eliminacją zarówno drogą nerkową (4% i 6% dawki w postaci niezmienionej) jak i żółciową. Farmakokinetyka jest liniowa do dawek 200 mg, a stosowanie dawek do 100 mg raz na dobę nie powoduje kumulacji.
albuminy, AUC, biotransformacja, czynny metabolit, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, hemodializa, kinetyka wielowykładnicza, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Bluescience 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadalafil Bluescience, obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny, rakotwórczy oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. W modelach zwierzęcych, w tym u szczurów i myszy, nie wykazano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach sięgających 1000 mg/kg/dobę, co znacznie przekracza dawki stosowane u ludzi. W badaniach rozwoju przedurodzeniowego i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała efektów toksycznych, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, bez negatywnego wpływu na potomstwo. Ponadto, tadalafil nie zaburzał płodności u szczurów obu płci, co jest istotne z klinicznego punktu widzenia.
AUC, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, funkcja rozrodcza, kanalik nasienny, niezwiązany lek, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na rozród, właściwość farmakodynamiczna, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych
Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Właściwości farmakokinetyczne

Fentermina, będąca składnikiem aktywnym preparatu Qsiva w formie chlorowodorku w dawkach 3,75 mg, 7,5 mg, 11,25 mg i 15 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (75-85%) oraz Tmax około 6 godzin (zakres 2-10 godzin). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (V/F = 369 l dla dawki 7,5 mg) i niskie wiązanie z białkami osocza (~17,5%). Metabolizm fenterminy jest ograniczony, głównie przez CYP3A4, z 75-85% dawki wydalanej w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi około 21 godzin, a klirens pozorny (CL/F) to 7,84 l/h. Farmakokinetyka fenterminy jest liniowa, a po wielokrotnym podaniu obserwuje się kumulację stężenia (wzrost Cmax i AUC o 2,5-2,9 razy). Obecność pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność leku.
BMI, chlorowodorek fenterminy, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens, metoda Monte Carlo, model farmakokinetyczny, N-oksydacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, p-hydroksylacja, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie fenterminy w osoczu, stężenie w osoczu, topiramat, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 10 mg

Arypiprazol cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 3-5 godzin po podaniu. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez spożycie pokarmów o wysokiej zawartości tłuszczów, co ułatwia stosowanie bez konieczności dostosowywania do posiłków. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Arypiprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, głównie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację, a jego aktywny metabolit – dehydroarypiprazol – odpowiada za około 40% AUC leku macierzystego, co podkreśla jego istotny wkład w efekt farmakologiczny.
arypiprazol, biodostępność doustna, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, efekt pierwszego przejścia, enzymy CYP, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trittico CR 150 mg

Trazodon w postaci o przedłużonym uwalnianiu (Trittico CR) wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 0,7 μg/ml dla dawki 75 mg oraz 1,2 μg/ml dla dawki 150 mg, osiąganym po 4 godzinach (Tmax). Pole pod krzywą stężenia (AUC) wynosi odpowiednio około 8 μg/ml/h i 18 μg/ml/h, a okres półtrwania (t1/2) utrzymuje się na poziomie około 12 godzin niezależnie od dawki. Takie parametry farmakokinetyczne umożliwiają stosowanie leku w schemacie jedno- lub dwukrotnym podawaniu na dobę, co sprzyja utrzymaniu stabilnego stężenia terapeutycznego i poprawia adherencję pacjenta. Metabolizm wątrobowy trazodonu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co ma kluczowe znaczenie dla oceny ryzyka interakcji lekowych, zwłaszcza z inhibitorami (np. makrolidy, azole, inhibitory proteazy HIV) oraz induktorami CYP3A4 (np. karbamazepina, ryfampicyna, dziurawiec).
antybiotyk makrolidowy, CYP3A4, cytochrom P450, dziurawiec, eliminacja leku, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, karbamazepina, kumulacja metabolitów, lek przeciwgrzybiczny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, ryfampicyna, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sandimmun Neoral 25 mg

Farmakokinetyka cyklosporyny w preparacie Sandimmun Neoral charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w 1-2 godziny po podaniu doustnym oraz bezwzględną dostępnością biologiczną w zakresie 20-50%. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża AUC o około 13% i Cmax o około 33%, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu dawkowania. Preparat wykazuje liniową zależność dawka-AUC w zakresie terapeutycznym, a zmienność farmakokinetyczna (AUC i Cmax) wynosi 10-20%. Sandimmun Neoral cechuje się wyższą dostępnością biologiczną (o około 29%) i Cmax (o 59%) w porównaniu do wcześniejszej formulacji Sandimmun, a także bardziej stabilnym profilem wchłaniania i mniejszą wrażliwością na posiłki oraz rytm dobowy. Cyklosporyna dystrybuuje głównie do tkanek (objętość dystrybucji 3,5 l/kg), z 33-47% w osoczu, 4-9% w limfocytach, 5-12% w granulocytach i 41-58% w erytrocytach, przy około 90% wiązaniu z białkami osocza, głównie lipoproteinami.
AUC, biopsja, biorównoważność, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, eliminacja z żółcią, hemodializa, HPLC, klirens układowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, Sandimmun Neoral, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność liniowa, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluconazole Polfarmex 150 mg

Flukonazol, pochodna triazolu (kod ATC: J02AC01), jest skutecznym lekiem przeciwgrzybiczym dostępnym w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu cytochromu P-450 odpowiedzialnego za demetylację 14 alfa-lanosterolu, co prowadzi do zaburzenia biosyntezy ergosterolu i uszkodzenia błony komórkowej grzybów. Flukonazol wykazuje wysoką selektywność wobec grzybiczych cytochromów P450, minimalizując wpływ na metabolizm steroidów u ludzi, co potwierdzają badania kliniczne z dawkami do 400 mg/dobę. Wrażliwość in vitro obejmuje głównie Candida albicans, C. parapsilosis, C. tropicalis oraz patogeny takie jak Cryptococcus neoformans i endemiczne pleśnie (Blastomyces dermatiditis, Coccidioides immitis, Histoplasma capsulatum, Paracoccidioides brasiliensis). Wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) korelują z efektywnością kliniczną, a zależność AUC/dawka jest niemal liniowa (1:1), co ma znaczenie w terapii kandydozy jamy ustnej i kandydemii.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, blastomykoza, Candida albicans, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Coccidioides immitis, Cryptococcus neoformans, cytochrom P-450, dysfagia, działanie przeciwgrzybicze, endogenny steroid, ergosterol, Histoplasma capsulatum, histoplazmoza, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, kokcydioidomykoza, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm fenazonu, minimalne stężenie hamujące, patogen drożdżakowy, pochodna triazolu, pole pod krzywą stężenia, spektrum przeciwgrzybicze, stężenie graniczne flukonazolu, stężenie testosteronu, stymulacja ACTH, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Proxacin 500 500 mg

Cyprofloksacyna, substancja czynna Proxacin 500, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 70-80%, z szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń w osoczu (Cmax) w zakresie 0,56-3,7 mg/l po dawkach 100-750 mg, z czasem do osiągnięcia Cmax wynoszącym 1-2 godziny. Objętość dystrybucji wynosi 2-3 l/kg, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, w tym płuc, zatok, układu moczowo-płciowego oraz miejsc zapalnych, gdzie stężenia leku często przewyższają stężenia w osoczu. Cyprofloksacyna wiąże się z białkami osocza w 20-30%, pozostając głównie w formie niezjonizowanej. Metabolizm jest ograniczony, z czterema głównymi metabolitami (M1-M4) o mniejszej aktywności przeciwbakteryjnej, a lek wykazuje umiarkowane hamowanie CYP1A2, co może wpływać na interakcje lekowe.
AUC, białko osocza, biodostępność całkowita, biodostępność cyprofloksacyny, Cmax, cytochrom P450, deetylenocyprofloksacyna, endometrium, formylocyprofloksacyna, gruczoł krokowy, infuzja dożylna, jelito cienkie, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens pozanerkowy, makrofag pęcherzykowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksocyprofloksacyna, płyn nabłonkowy, pole pod krzywą stężenia, posocznica, proces farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, sulfocyprofloksacyna, układ moczowo-płciowy, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie jelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paclitaxel Kabi 6 mg/ml

Paklitaksel, podawany dożylnie w dawkach 135 mg/m² i 175 mg/m² w infuzji trwającej 3 lub 24 godziny, wykazuje dwufazowy spadek stężenia w osoczu z okresem półtrwania fazy eliminacji od 3 do 52,7 godzin. Klirens całkowity mieści się w zakresie 11,6-24 l/godz./m², przy czym obserwuje się nieliniową farmakokinetykę – wzrost dawki o 30% skutkuje wzrostem Cmax o 75% i AUC-∞ o 81%. Objętość dystrybucji jest znaczna (198-688 l/m²), co wskazuje na intensywną dystrybucję pozanaczyniową i wysokie wiązanie z białkami osocza (89-98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z żółcią; wydalanie nerkowe jest ograniczone (1,3-12,6% dawki w postaci niezmienionej). U pacjentów hemodializowanych farmakokinetyka paklitakselu pozostaje w granicach wartości obserwowanych u osób z prawidłową czynnością nerek.
cytochrom P450, dystrybucja leku, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, mięsak Kaposiego, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, pole pod krzywą stężenia, różnice osobnicze, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inuprin Forte 1000 mg

Kompleks inozyny pranobeks, będący substancją czynną leku Inuprin Forte w dawce 1000 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥90%) oraz specyficzną farmakokinetyką poszczególnych składników: N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) i kwasu p-acetamidobenzoesowego (PAcBA) w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym u ludzi maksymalne stężenia w osoczu wynoszą odpowiednio 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (osiągane po 1 godzinie). Okres półtrwania eliminacji DIP wynosi 3,5 godziny, a PAcBA 50 minut. Metabolizm obejmuje powstawanie N-tlenku DIP oraz o-acyloglukuronidu PAcBA, a wydalanie głównie drogą nerkową obejmuje około 85% dawki przy 4 g/dobę, z odzyskiem ≥76% dla DIP i ≥90% dla PAcBA wraz z metabolitami.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, droga nerkowa, faza eliminacji, hipoksantyna, inozyna pranobeks, kompleks inozyny pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stężenie składników, stężenie w osoczu, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku
Leksykon leków
Interakcje leku – Cipropol 500 mg

Cyprofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, makrolidów oraz leków przeciwpsychotycznych, co zwiększa ryzyko kardiotoksyczności. Mechanizm chelatowania przez wielowartościowe kationy (Ca, Mg, Al, Fe) oraz polimery wiążące fosforany znacząco obniża biodostępność cyprofloksacyny, dlatego zaleca się podawanie leku 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po tych produktach. Wartości farmakokinetyczne ulegają istotnym zmianom w przypadku interakcji z tyzanidyną (7-krotny wzrost Cmax, 10-krotny wzrost AUC), metotreksatem (zwiększone stężenie i ryzyko toksyczności), teofiliną (zwiększone stężenie i ryzyko działań niepożądanych) oraz antagonistami witaminy K (wzrost działania przeciwzakrzepowego, konieczność monitorowania INR). Ponadto, umiarkowane inhibitory CYP1A2, takie jak duloksetyna, ropinirol, klozapina, syldenafil i agomelatyna, wykazują zwiększenie stężeń i potencjalne nasilenie działań niepożądanych podczas jednoczesnego stosowania z cyprofloksacyną.
acenokumarol, agomelatyna, alkohol etylowy, antagonista witaminy K, biodostępność leku, bloker receptora H2, cyklosporyna, cyprofloksacyna, duloksetyna, działanie hipotensyjne, działanie neurotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, fenprokumon, fenytoina, fluindion, fluwoksamina, inhibitor izoenzymu CYP450, jony wapnia, kanalik nerkowy, klozapina, kompleks chelatowy, lidokaina, maksymalne stężenie w osoczu, metoklopramid, metotreksat, monitorowanie EKG, N-demetyloklozapina, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ksantyny, pole pod krzywą stężenia, reakcja psychotyczna, repolaryzacja komór serca, ropinirol, sok żołądkowy, stężenie kreatyniny, stężenie w osoczu, syldenafil, szlak enzymatyczny, teofilina, tyzanidyna, warfaryna, wartość INR, wielowartościowy kation, wydłużenie odstępu QT, zolpidem
Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Właściwości farmakokinetyczne

Cyklosporyna wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne z istotną zmiennością między- i wewnątrzosobniczą. Po podaniu doustnym maksymalne stężenia osiągane są w 1-6 godzin, z dostępnością biologiczną 20-50%. Wchłanianie jest modyfikowane przez spożycie pokarmu, zwłaszcza wysokotłuszczowego, co różnie wpływa na preparaty: Cyclaid wykazuje wzrost AUC i Cmax o 37%, natomiast Equoral i Sandimmun Neoral zmniejszenie tych parametrów odpowiednio o 13% i 33%. Preparaty mikroemulsyjne charakteryzują się wyższą biodostępnością (wzrost Cmax o 59% i dostępności o 29%) oraz bardziej stabilnym profilem wchłaniania. Cyklosporyna dystrybuuje się głównie do tkanek (objętość dystrybucji 3,5 l/kg), z około 90% związaniem z białkami osocza, głównie lipoproteinami. Metabolizm zachodzi w wątrobie przez CYP3A4, prowadząc do około 15 metabolitów, z których niektóre wykazują słabe działanie immunosupresyjne (do 10% aktywności leku macierzystego).
biodostępność cyklosporyny, biopsja, biorównoważność, choroba wątroby, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka cyklosporyny, hydroksylacja, klirens układowy, lek immunosupresyjny, lipoproteiny, marskość wątroby, metoda HPLC, metoda radioimmunologiczna, N-demetylacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Allegra Telfast 180 180 mg

Allegra Telfast 180 zawiera chlorowodorek feksofenadyny w dawce 180 mg (odpowiadającej 168 mg feksofenadyny) i jest dostępny w formie tabletek powlekanych. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając Tmax w zakresie 1-3 godzin, a średnie Cmax dla dawki 180 mg wynosi około 494 ng/ml. Feksofenadyna wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%), co wpływa na biodostępność wolnej frakcji leku. Metabolizm jest minimalny, co potwierdza obecność leku w postaci niezmienionej w moczu i kale, bez istotnych metabolitów. Okres półtrwania (t½) po wielokrotnym podaniu wynosi 11-15 godzin, a główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią do przewodu pokarmowego, natomiast do 10% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej.
AUC, biodostępność leku, chlorowodorek feksofenadyny, Cmax, eliminacja leku, feksofenadyna, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie w osoczu, minimalny metabolizm, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek osocza, spadek dwuwykładniczy, stan stacjonarny, T½, Tmax, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią