pole pod krzywą stężenia
Pole pod krzywą stężenia (AUC – Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny, który odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek w czasie. Wartość ta jest obliczana jako całka matematyczna krzywej zależności stężenia leku we krwi od czasu.
AUC jest kluczowym parametrem w badaniach biorównoważności i biodostępności leków. Pozwala na porównanie różnych postaci farmaceutycznych tego samego leku lub różnych leków o podobnym działaniu. Wyższe wartości AUC wskazują na większą ekspozycję organizmu na substancję czynną.
W praktyce klinicznej pole pod krzywą stężenia służy do optymalizacji dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Jest również istotne w monitorowaniu terapii przeciwdrobnoustrojowej, przeciwnowotworowej oraz immunosupresyjnej, gdzie skuteczność leczenia i ryzyko działań niepożądanych są ściśle związane z ekspozycją na lek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Dalteparyna sodowa – Właściwości farmakokinetyczne
Dalteparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną około 87 ± 6% po podaniu podskórnym, z nieliniową farmakokinetyką w zakresie dawek 2 500–10 000 j.m. Aktywność anty-Xa wykazuje objętość dystrybucji 40–60 ml/kg oraz okres półtrwania 2,1–2,3 godziny po podaniu dożylnym i 3–5 godzin po podaniu podskórnym. Klirens aktywności anty-Xa wynosi 24,6 ± 5,4 ml/h/kg przy dawce 30 j.m./kg i 15,6 ± 2,4 ml/h/kg przy dawce 120 j.m./kg. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wskazuje na ryzyko kumulacji i konieczność dostosowania dawkowania. Wydalanie przez nerki jest ograniczone (<5% aktywności w moczu), sugerując istotny metabolizm lub alternatywne drogi eliminacji.
aktywność anty-Xa, choroba nowotworowa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, faza dystrybucji, faza eliminacji, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens anty-Xa, Międzynarodowy Standard dla Heparyn Drobnocząsteczkowych, model jednokompartmentowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent hemodializowany, podanie dożylne, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, terapia przeciwzakrzepowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oroes 10 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach potencjalną kardiotoksyczność, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy ekspozycji na maksymalne stężenia leku w osoczu ośmiokrotnie wyższe niż te obserwowane klinicznie, przy AUC 3-4 razy większym niż w warunkach terapeutycznych. Kardiotoksyczność jest prawdopodobnie wtórnym efektem farmakologicznym związanym z wpływem na aminy biogenne i hemodynamikę naczyń wieńcowych. Dodatkowo, długotrwałe podawanie escytalopramu powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W badaniach rozwojowych zaobserwowano embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, przemijające opóźnienie kostnienia) oraz obniżoną przeżywalność młodych w okresie laktacji, jednak przy ekspozycji przekraczającej kliniczną (AUC większe niż w terapii). Nie stwierdzono natomiast zwiększonej częstości wad rozwojowych.
amfifilny kation, amina biogenna, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja, kardiotoksyczność, niedokrwienie, niewydolność serca, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, parametry spermy, pole pod krzywą stężenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie leku w osoczu, toksyczne oddziaływanie, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadamen 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadamen, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne nie ujawniły działań niepożądanych przy wielokrotnym podawaniu, a testy genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak mutagennego i kancerogennego potencjału. W badaniach rozrodu i rozwoju potomstwa u gryzoni, podawanie tadalafilu w dawkach do 1000 mg/kg/dobę nie wywołało teratogenności, embriotoksyczności ani fetotoksyczności. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów, odpowiadająca ekspozycji AUC około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg, nie powodowała obserwowalnych działań niepożądanych. Badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze.
badanie farmakologiczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie płodności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, pole pod krzywą stężenia, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na rozród, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cetix 100 mg/5 ml
Cefiksym, substancja czynna leku Cetix w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (100 mg/5 ml), charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością wynoszącą 40%-50%, niezależną od obecności pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Lek wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami, z około 30% frakcją wolną, istotną dla działania przeciwbakteryjnego. Maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) po standardowych dawkach mieszczą się w zakresie 1,5-3 μg/l, co jest skuteczne przeciwko większości wrażliwych patogenów. Cefiksym jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, bez wykrywalnych metabolitów, a jego farmakokinetyka nie wykazuje kumulacji po podaniu wielokrotnym, co zmniejsza ryzyko toksyczności. U osób starszych (powyżej 64 lat) parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, są nieznacznie wyższe, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na stosowanie standardowych dawek.
albuminy, benzoesan sodu, biodostępność, cefiksym trójwodny, dawki wielokrotne, frakcja wolna leku, kumulacja leku, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przesączanie kłębuszkowe, sacharoza, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lacosamide Zentiva 100 mg
Stosowanie lakozamidu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Lekarz powinien przeprowadzić kompleksową konsultację dotyczącą planowania rodziny, metod antykoncepcji oraz potencjalnych zagrożeń związanych z terapią. W przypadku ciąży ryzyko wad rozwojowych płodu jest 2-3-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej (~3%), zwłaszcza przy terapii wielolekowej. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały brak działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność zarodków. Lakozamid należy stosować w ciąży tylko, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, a w przypadku planowania ciąży konieczna jest indywidualna ocena i ewentualna modyfikacja terapii.
dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja na lakozamid, funkcja rozrodcza, karmienie piersią, lakozamid, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, napad padaczkowy, padaczka, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do mleka kobiecego, terapia wielolekowa, toksyczność dla samic, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – MUCOPECT CONTROL 375 mg
Karbocysteina, podawana w dawce 375 mg w postaci kapsułek twardych (Mucopect Control), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co umożliwia osiągnięcie maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) średnio po 2 godzinach (zakres 1-3 godz.). Okres półtrwania (T½) wynosi około 1,87 godziny (zakres 1,4-2,5 godz.), co wskazuje na relatywnie szybką eliminację leku. Stała eliminacji (KEL) wynosi 0,387 godz.⁻¹, a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC₀₋₇,₅) średnio 39,26 mcg•godz./ml (zakres 26,0-62,4 mcg•godz./ml). Badanie przeprowadzono u zdrowych ochotników po 7 dniach stosowania dawki 375 mg trzy razy na dobę (2 kapsułki na dawkę), co odpowiada schematowi terapeutycznemu stosowanemu klinicznie.
dawkowanie leku, dystrybucja leku, efekt terapeutyczny, karbocysteina, klirens systemowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stała eliminacji, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 50 mg
Leczenie dazatynibem w ostrym białaczce limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, np. 40 mg dla pacjentów 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawane raz dziennie. Dla dzieci <10 kg stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki powlekane nie są biorównoważne. Terapia u dorosłych trwa do progresji lub nietolerancji, natomiast u dzieci jest prowadzona maksymalnie przez 2 lata, z możliwością kontynuacji po przeszczepie komórek macierzystych przez kolejny rok. Tabletki dostępne są w dawkach 20–140 mg, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii.
bezwzględna liczba neutrofili, chemioterapia podstawowa, chromosom Filadelfia, dazatynib, glikokortykosteroidy, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, leki moczopędne, neutropenia i trombocytopenia, niehematologiczne działania niepożądane, niewydolność nerek, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, pole pod krzywą stężenia, przeszczep komórek macierzystych, tabletka powlekana, toksyczność hematologiczna, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beloflow 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Beloflow, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a pole pod krzywą (AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z okresem półtrwania 45-68 godzin i klirensem około 9,5 l/godz. Po podaniu pojedynczej dawki 10 mg, około 70% leku jest wydalane z moczem (11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. Aktywny metabolit 4R-hydroksysolifenacyna stanowi istotny składnik farmakologiczny.
4R-hydroksysolifenacyna, aktywność farmakologiczna, białka osocza, biodostępność, burstynian solifenacyny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, łagodne zaburzenie czynności nerek, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, szlak eliminacji, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atrox 10 10 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atrox, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność tabletek powlekanych wynosi 95-99% względem roztworu doustnego, jednak całkowita biodostępność leku jest około 12%, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia i usuwania przez komórki przewodu pokarmowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P-450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowanych, które odpowiadają za około 70% ogólnej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Średni okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działanie hamujące enzym utrzymuje się 20-30 godzin dzięki aktywności metabolitów. Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, biodostępność, Cmax, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, LDL-C, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie w osoczu, transporter OATP1B1, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SITAGLIPTIN BIOTON 50 mg
Farmakokinetyka sytagliptyny, składnika aktywnego SITAGLIPTIN BIOTON, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem Cmax (950 nM) w medianie 1-4 godzin oraz wysoką biodostępnością około 87%. AUC wynosi średnio 8,52 µM•hr, a lek wykazuje proporcjonalny wzrost AUC względem dawki, choć Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 350 ml/min i okresem półtrwania około 12,4 godziny. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak ich kliniczne znaczenie w eliminacji jest ograniczone.
biodostępność, cukrzyca typu 2, CYP3A4, cytochrom P450, DPP-4, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, substrat transportera, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zofenil 7,5 7,5 mg
Zofenil zawiera sól wapniową zofenoprylu, która jest prolekiem ulegającym hydrolizie do aktywnej formy – zofenoprylatu. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem aktywnego metabolitu osiąganym po 1,5 godziny. Farmakokinetyka zofenoprylu jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg, bez kumulacji przy stosowaniu dawek 15-60 mg przez 3 tygodnie. Pokarm spowalnia szybkość wchłaniania, ale nie wpływa na całkowitą absorpcję (AUC). Zofenoprylat wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~88%) i dużą objętość dystrybucji (96 l), co świadczy o dobrym przenikaniu do tkanek. Okres półtrwania wynosi 5,5 godziny, a klirens całkowity po podaniu doustnym to 1300 ml/min. Eliminacja odbywa się drogą nerkową (76%) i wątrobową (16%), z wydalaniem metabolitów sprzężonych m.in. z glukuronidem i cysteiną.
białko osocza, dializa otrzewnowa, hemodializa, hydroliza tioestrowa, inhibitor, klirens całkowity, klirens kreatyniny, kumulacja leku, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podwójna droga eliminacji, pole pod krzywą stężenia, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, sól wapniowa zofenoprylu, sprzężenie z cysteiną, sprzężenie z glukuronidem, stężenie we krwi, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zofenoprylat - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą długi czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (~5 h) oraz niską biodostępność (~20%) z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, prowadząc do powstania aktywnych pochodnych N-demetylowanych (50% aktywności) oraz nieaktywnych pochodnych laktonowych. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Farmakokinetyka jest liniowa, a parametry nie zmieniają się istotnie pod wpływem wieku czy płci u dorosłych.
BCRP, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyki, lipoproteiny niskiej gęstości, maksymalne stężenie w osoczu, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transporter OATP-C, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Lewofloksacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 99-100% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) i dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia efektywną penetrację do tkanek, takich jak błona śluzowa oskrzeli, płyn wyściełający nabłonek dróg oddechowych, makrofagi pęcherzyków płucnych, tkanka płuc, skóra, gruczoł krokowy oraz mocz. Lewofloksacyna wykazuje minimalny metabolizm (metabolity stanowią <5% dawki), stabilność stereochemiczną oraz okres półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie 1-2 razy na dobę. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (>85% dawki), a średni klirens całkowity po dawce 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 50-1000 mg, a profil po podaniu dożylnym i doustnym jest zbliżony, umożliwiając terapię sekwencyjną bez zmiany dawkowania.
białko osocza, biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, ciężka niewydolność nerek, demetylacja, działanie niepożądane, farmakokinetyka liniowa, gruczoł krokowy, inwersja chiralna, klirens, klirens kreatyniny, makrofag pęcherzykowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia sekwencyjna, upośledzenie funkcji nerek, wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie skórne, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carbomedac 10 mg/ml
Karboplatyna, podawana w dawkach 20–520 mg/m² w infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, wykazuje dwufazową kinetykę eliminacji platyny wolnej z osocza, z okresem półtrwania fazy alfa około 90 minut oraz fazy beta około 6 godzin. Po podaniu, wiązanie karboplatyny z białkami osocza narasta z 29% po 4 godzinach do około 87% po 24 godzinach. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, z około 70% podanej platyny wydalanej w moczu w ciągu 24 godzin, z czego 32% w postaci niezmienionej, co wskazuje na ograniczony metabolizm. Klirens nerkowy karboplatyny koreluje ze wskaźnikiem przesączania kłębuszkowego (GFR), natomiast nie z wydzielaniem kanalikowym, co ma istotne implikacje dla dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
białka osocza, dysfagia, farmakokinetyka leku, infuzja dożylna, karboplatyna, kinetyka reakcji pierwszego rzędu, klirens karboplatyny, klirens kreatyniny, kumulacja platyny, okres półtrwania, platyna całkowita, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, przesączanie kłębuszkowe, substancja czynna, ultraprzesączalna platyna, upośledzenie funkcji nerek, wiązanie z białkami osocza, wolna platyna, wydalanie przez nerki, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminolewulinowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas 5-aminolewulinowy, będący substancją czynną plastrów leczniczych Alacare, stosowany jest w terapii rogowacenia słonecznego na głowie i twarzy. W badaniu klinicznym, podczas którego pacjenci aplikowali 8 plastrów przez 4 godziny, zaobserwowano maksymalne stężenie (Cmax) kwasu na poziomie 16,4 µg/l, pole powierzchni pod krzywą stężenia (AUC0-24) wyniosło 101,4 µg×godz./l, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wyniósł 4 godziny. Wydalanie substancji z moczem było niewielkie, stanowiąc maksymalnie 2,06% podanej dawki, z medianą 1,39%, szczególnie w pierwszych 12 godzinach po aplikacji. Kwas 5-aminolewulinowy jest prekursorem protoporfiryny IX (PPIX), kluczowego fotouczulacza w terapii fotodynamicznej, jednak w osoczu nie wykryto obecności PPIX po zastosowaniu plastrów, co wskazuje na lokalne działanie substancji.
czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, fluorescencja PPIX, kontrolowane uwalnianie substancji, kwas 5-aminolewulinowy, maksymalne stężenie, matryca samoprzylepna, mechanizm działania, parametr farmakokinetyczny, plaster leczniczy Alacare, pole pod krzywą stężenia, postać farmaceutyczna, protoporfiryna IX, rogowacenie słoneczne, spodnia folia, terapia fotodynamiczna, właściwości fotouczulające, wydalanie z moczem