łuszczyca
Łuszczyca (psoriasis) to przewlekła, niezakaźna choroba zapalna skóry o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się przyspieszoną proliferacją naskórka. Objawia się dobrze odgraniczonymi, rumieniowymi blaszkami pokrytymi srebrzystą łuską, najczęściej lokalizującymi się na wyprostnych powierzchniach kończyn, owłosionej skórze głowy oraz okolicy lędźwiowo-krzyżowej.
Patogeneza łuszczycy obejmuje złożone interakcje między predyspozycją genetyczną a czynnikami środowiskowymi, prowadzące do nieprawidłowej aktywacji układu immunologicznego. Kluczową rolę odgrywają limfocyty T oraz cytokiny prozapalne, szczególnie IL-17, IL-23 i TNF-α, które stymulują nadmierną proliferację keratynocytów.
Leczenie łuszczycy jest wielokierunkowe i zależy od nasilenia zmian skórnych, ich lokalizacji oraz współistniejących chorób. Obejmuje terapię miejscową (kortykosteroidy, pochodne witaminy D, retinoidami), fototerapię (UVB, PUVA), leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna, acytretyna) oraz nowoczesne leki biologiczne ukierunkowane na specyficzne cytokiny prozapalne.
U 10-30% pacjentów z łuszczycą rozwija się łuszczycowe zapalenie stawów, które wymaga wczesnej diagnostyki i odpowiedniego leczenia reumatologicznego. Łuszczyca wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem zespołu metabolicznego, chorób sercowo-naczyniowych i zaburzeń psychicznych, co podkreśla potrzebę holistycznego podejścia do pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Encorton 20 mg
Encorton, zawierający prednizon, jest glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, dostępnym w tabletkach o dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. Lek znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń endokrynologicznych (np. choroba Addisona, wrodzona hiperplazja nadnerczy), ciężkich chorób alergicznych opornych na standardowe terapie, kolagenoz (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie skórno-mięśniowe), dermatoz (np. łuszczyca, pęcherzyca), chorób przewodu pokarmowego (zaostrzenia wrzodziejącego zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna), hematologicznych (np. niedokrwistości autoimmunologiczne, plamica małopłytkowa), a także w terapii paliatywnej nowotworów (białaczki, chłoniaki). W neurologii stosowany jest w zaostrzeniach stwardnienia rozsianego, a w okulistyce w ciężkich stanach zapalnych narządu wzroku, takich jak zapalenie tęczówki, naczyniówki czy nerwu wzrokowego. W pulmonologii prednizon jest wskazany m.in. w berylozie, sarkoidozie, astmie oskrzelowej oraz gruźlicy płuc (w połączeniu z leczeniem przeciwgruźliczym).
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba Werlhofa, cukrzyca posteroidowa, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hipoplazja układu czerwonokrwinkowego, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, miopatia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadwrażliwość na leki, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe zapalenie skóry, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Leczenie
Świąd skóry (pruritus) wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego, które obejmuje zarówno metody niefarmakologiczne, jak i farmakologiczne, dostosowane do etiologii i nasilenia objawów. Podstawą leczenia są odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym regularne stosowanie emolientów co najmniej 2 razy dziennie, unikanie gorących kąpieli oraz stosowanie delikatnych środków myjących. W przypadku silnego świądu pomocna może być terapia mokrymi opatrunkami (wet wrap therapy) oraz chłodzenie skóry zimnymi kompresami przez 5-10 minut. Leki miejscowe, takie jak kortykosteroidy (np. hydrokortyzon 1%, triamcynolon 0,025-0,1%) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus), stanowią pierwszą linię farmakoterapii. W leczeniu przewlekłego i uogólnionego świądu stosuje się leki ogólnoustrojowe, w tym przeciwhistaminowe (difenhydramina, loratadyna), przeciwdepresyjne (doksepina, SSRI), przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina) oraz immunosupresyjne (cyklosporyna, azatiopryna). Specyficzne leki, takie jak difelikefalin (agonista receptora opioidowego kappa) zatwierdzony przez FDA do leczenia świądu u pacjentów hemodializowanych, oraz fototerapia UVB, są stosowane w wybranych przypadkach, np. świądu mocznicowego czy cholestatycznego.
akupunktura, aprepitant, atopowe zapalenie skóry, azatiopryna, cholestyramina, cyklosporyna, difenhydramina, doksepina, dupilumab, emolient, fototerapia, gabapentyna, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsaicyna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid miejscowy, krotamiton, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy, loratadyna, łuszczyca, mentol, metoda niefarmakologiczna, mykofenolan mofetylu, naltrekson, nemolizumab, notalgia paresthetica, owsianka koloidalna, pimekrolimus, pregabalina, promieniowanie UVB, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rifampicyna, stan zapalny skóry, suchość skóry, świąd cholestatyczny, świąd mocznicowy, świąd skóry, takrolimus, terapia mokrymi opatrunkami, terapia poznawczo-behawioralna, wyprysk dyshidrotyczny - Leksykon substancji czynnych
Olejek jałowcowy – Działania niepożądane
Olejek jałowcowy (Juniperi aetheroleum), stosowany m.in. w maści Aroma-Activ w stężeniu 0,5 g/100 g, wykazuje działanie lecznicze, jednak jego aplikacja wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się miejscowe podrażnienia skóry, takie jak zaczerwienienie, świąd i pieczenie, a także reakcje alergiczne, w tym wyprysk kontaktowy i pokrzywkę, szczególnie u pacjentów z atopią lub chorobami dermatologicznymi (np. atopowe zapalenie skóry, łuszczyca). Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie inhalacji swobodnej, które może wywołać skurcz oskrzeli objawiający się dusznością, świszczącym oddechem i uczuciem ucisku w klatce piersiowej, stanowiący poważne zagrożenie dla pacjentów z astmą oskrzelową lub POChP. Bardzo rzadko mogą wystąpić reakcje alergiczne systemowe, takie jak obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
adrenalina, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, choroba układu oddechowego, duszność, glikokortykosteroid, Juniperi aetheroleum, łuszczyca, obrzęk naczynioruchowy, olejek jałowcowy, POChP, podrażnienie skóry, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wyprysk kontaktowy, β2-mimetyk - Leksykon leków
Działania niepożądane – Corectin 10 10 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Corectin (dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg), wykazuje działania niepożądane typowe dla beta-adrenolityków, z bradykardią występującą bardzo często (≥1/10), co jest bezpośrednim efektem farmakologicznym. Nasilenie niewydolności serca obserwuje się często (≥1/100 do <1/10), a blok przedsionkowo-komorowy pojawia się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). W zakresie układu naczyniowego często występują objawy takie jak uczucie zimna, drętwienie kończyn, choroba Raynauda oraz nasilenie chromania przestankowego, natomiast niedociśnienie ortostatyczne występuje niezbyt często. W układzie nerwowym często obserwuje się zawroty i bóle głowy, rzadko omdlenia, a w sferze psychicznej niezbyt często depresję i zaburzenia snu. Skurcz oskrzeli, istotny u pacjentów z astmą lub POChP, występuje niezbyt często, a alergiczny nieżyt nosa rzadko. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia i ból brzucha, pojawiają się często, natomiast zapalenie wątroby i podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) są rzadkie. Hipoglikemia, ważna u diabetyków, występuje rzadko.
alergiczny nieżyt nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba obturacyjna płuc, choroba Raynauda, chromanie przestankowe, Corectin, cukrzyca, enzymy wątrobowe, hipoglikemia, koszmary nocne, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nudności, omdlenie, osłabienie mięśni, POChP, skurcz oskrzeli, świąd, triglicerydy, wymioty, wysypka, zaburzenia potencji, zaburzenia snu, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie, zwyrodnienie stawów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nedal 10 mg
Profil bezpieczeństwa nebiwololu (Nedal 10 mg) różni się w zależności od wskazania terapeutycznego, z odrębnym omówieniem dla nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. W terapii nadciśnienia tętniczego najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 to bóle i zawroty głowy oraz zmęczenie, natomiast rzadziej (≥1/1000 do <1/100) występują m.in. bradykardia, niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, duszność, zaparcia, nudności, świąd i impotencja. Bardzo rzadko (<1/10 000) odnotowano blok przedsionkowo-komorowy i nasilenie łuszczycy. Dodatkowo, działania niepożądane typowe dla beta-adrenolityków, takie jak omamy, psychozy czy zespół Raynauda, mogą potencjalnie wystąpić przy stosowaniu nebiwololu.
beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, impotencja, koszmary senne, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, parestezje, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, psychoza, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, wysypka rumieniowa, zaburzenia widzenia, zaparcia, zawroty głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny, zespół Raynauda - Leksykon substancji czynnych
Tazaroten – Właściwości farmakodynamiczne
Tazaroten, acetylenowy pochodny retynoidów, jest stosowany miejscowo w leczeniu łuszczycy plackowatej i dostępny w postaci żelu w stężeniach 0,05% (0,5 mg/g) oraz 0,1% (1 mg/g) (kod ATC: D05AX05). Substancja ta jest prolekiem, który w skórze ulega deestryfikacji do aktywnego kwasu karboksylowego tazarotenu (AGN 190299), wykazującego powinowactwo do receptorów RAR alfa, beta i gamma, z selektywnością wobec RAR beta i gamma. Mechanizm działania obejmuje hamowanie naskórkowej dekarboksylazy ornitynowej, redukcję ekspresji markera zapalenia MRP8 oraz hamowanie rogowacenia keratynocytów, co przekłada się na kliniczną skuteczność w terapii łuszczycy.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebinad 5 mg
Nebiwolol, substancja czynna leku Nebinad w dawce 5 mg, jest beta-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. Działania niepożądane związane z jego stosowaniem mają różne nasilenie, najczęściej od łagodnego do umiarkowanego, i różnią się w zależności od wskazania. W terapii nadciśnienia tętniczego najczęściej obserwuje się bradykardię i zawroty głowy, które wystąpiły u około 11% pacjentów (w porównaniu do 2% i 7% w grupie placebo). Inne działania niepożądane obejmują m.in. niedociśnienie tętnicze, duszność, skurcz oskrzeli, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, świąd, wysypkę, a także objawy ze strony układu nerwowego i psychiczne, takie jak koszmary senne czy depresja. W badaniu klinicznym 42,1% pacjentów leczonych nebiwololem zgłosiło działania niepożądane, w porównaniu do 31,5% w grupie placebo.
beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cukrzyca, duszność, hipoglikemia, impotencja, koszmar senny, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudność, objaw Raynauda, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, parestezja, pokrzywka, produkt leczniczy, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, psychoza, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, wymioty, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisoprolol Vitabalans 5 mg
Bisoprolol Vitabalans, zawierający bisoprolol hemifumaran w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje profil działań niepożądanych sklasyfikowanych według częstości występowania. Najczęściej obserwuje się zmęczenie, wyczerpanie, zawroty głowy i bóle głowy (≥1/10), które zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni. Często występują również objawy takie jak uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn, zespół Raynauda, nasilenie chromania przestankowego, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i zaparcia (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) mogą pojawić się zaburzenia snu, depresja, bradykardia, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie ortostatyczne, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą, a także osłabienie i kurcze mięśni oraz bóle stawów. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) odnotowano alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, hipoglikemię, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości skórnej, zaburzenia potencji oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić zapalenie spojówek, zaburzenia słuchu, nasilenie łuszczycy, wysypka łuszczycopodobna i łysienie.
alergiczny nieżyt nosa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bezsenność, bisoprolol hemifumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, hipertrójglicerydemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, łuszczyca, miopatia, nadwrażliwość, niewydolność serca, parestezje, przeciwciała przeciwjądrowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia erekcji, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metocard 1 mg/ml
Metocard (metoprololu winian, 1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) cechuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, z większością działań niepożądanych o charakterze łagodnym i przemijającym. Najczęściej obserwowane działania niepożądane występują z częstością ≥1/100 do <1/10 i obejmują bradykardię oraz kołatanie serca, nudności i ból brzucha, a także zmęczenie. Działania niezbyt często występujące (≥1/1000 do <1/100) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia i ból głowy. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane obejmują wstrząs kardiogenny, zwłaszcza u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego (częstość 2,3% w grupie leczonej vs. 1,9% placebo), zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie niewydolności serca, zapalenie wątroby, małopłytkowość oraz zgorzel u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego.
bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból zamostkowy, bradykardia, chromanie przestankowe, działanie niepożądane, impotencja, kołatanie serca, koszmar senny, łuszczyca, małopłytkowość, metoprololu winian, nadwrażliwość na światło, nieprawidłowość w zapisie EKG, niewydolność serca, obrzęk, ostry zawał mięśnia sercowego, przeciwciało przeciwjądrowe, skurcz oskrzeli, stan lękowy, szum uszny, terminologia MedDRA, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs kardiogenny, wysypka, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawrót głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Raynauda, zgorzel - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież – Etiologia i przyczyny
Łupież to powszechny stan skóry owłosionej głowy, dotykający około 50% dorosłej populacji, z przewagą u mężczyzn. Etiopatogeneza jest wieloczynnikowa, z kluczową rolą drożdżopodobnych grzybów Malassezia, zwłaszcza Malassezia globosa i Malassezia restricta. Malassezia metabolizuje trójglicerydy sebum, produkując kwas oleinowy, który u około 50% osób wywołuje podrażnienie i stan zapalny skóry głowy, prowadząc do przyspieszonej odnowy komórek naskórka (5-14 dni vs. 21-28 dni u zdrowych osób) i powstawania charakterystycznych łusek. Poziom Malassezia jest u chorych 1,5-2 razy wyższy, a ostatnie badania wskazują na istotną rolę bakterii Staphylococcus capitis, których ilość może być nawet 100-krotnie zwiększona. Czynniki takie jak nadprodukcja sebum (związana z androgenami, stresem i wiekiem), predyspozycje genetyczne, czynniki środowiskowe (suchość powietrza, zanieczyszczenia) oraz styl życia (częstotliwość mycia włosów, stosowanie kosmetyków) wpływają na rozwój i nasilenie łupieżu.
atopowe zapalenie skóry, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, ciemieniucha, egzema, epilepsja, gruczoły łojowe, grzybica skóry głowy, HIV/AIDS, kontaktowe zapalenie skóry, kwas gamma-linolenowy, kwas oleinowy, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, łuszczyca, Malassezia, Malassezia globosa, Malassezia restricta, mikrobiota skóry, odnowa komórek naskórka, sebum, Staphylococcus capitis, tinea capitis, układ immunologiczny, uraz mózgu, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zapalenie skóry głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież piersiowy – Diagnostyka i diagnoza
Łupież piersiowy (seborrheic dermatitis infantilis) to łagodne, nieinfekcyjne schorzenie skóry niemowląt, występujące najczęściej między 3. tygodniem a 3. miesiącem życia, z maksymalną częstością około 70% w 3. miesiącu. Charakteryzuje się obecnością tłustych, żółtych lub białych łusek na skórze głowy, zwłaszcza w obszarach bogatych w gruczoły łojowe (linia T twarzy, okolice czołowe, za uszami), bez towarzyszącego świądu, wysięku czy ropni, o ile nie wystąpią powikłania infekcyjne. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, bez konieczności wykonywania badań laboratoryjnych czy biopsji, z uwzględnieniem różnicowania z atopowym zapaleniem skóry, łuszczycą, grzybicą, świerzbiem oraz histiocytozą z komórek Langerhansa. W przypadku utrzymywania się zmian powyżej 12. miesiąca życia lub braku odpowiedzi na leczenie, wskazane jest rozszerzenie diagnostyki o badania mikologiczne, posiewy czy biopsję skóry.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, badanie mikologiczne, biopsja skóry, ciemiączko, dermatoza, gruczoł łojowy, grzybica skóry głowy, histiocytoza z komórek Langerhansa, klasyfikacja ICD-10, kortykosteroid o niskiej mocy, krem przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry niemowląt, łupież piersiowy, łuszczyca, nadkażenie bakteryjne, świerzb, szampon leczniczy, test KOH, tłusta łuska - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Luivac –
Lek Luivac, zawierający 3 mg lizatu bakterii siedmiu szczepów (Staphylococcus aureus, Streptococcus mitis, S. pyogenes, S. pneumoniae, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Haemophilus influenzae), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym mannitol. Nie należy go stosować u dzieci poniżej 4. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz ryzyko zakrztuszenia. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z ostrym nieżytem żołądkowo-jelitowym, gdyż przyspieszony pasaż jelitowy zaburza absorpcję i zmniejsza skuteczność terapii. Ze względu na potencjalne ryzyko immunologiczne, Luivac nie powinien być stosowany u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, autoimmunologiczne choroby tarczycy, nieswoiste zapalenia jelit czy łuszczyca.
aktywna infekcja bakteryjna, autoimmunologiczna choroba tarczycy, chemioterapia przeciwnowotworowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, glikokortykosteroid, Haemophilus influenzae, infekcja HIV, Klebsiella pneumoniae, leczenie immunosupresyjne, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, limfocyt CD4+, lizat bakteryjny, łuszczyca, nadwrażliwość na substancję czynną, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, przyspieszony pasaż jelitowy, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół krótkiego jelita - Leksykon substancji czynnych
Ziele jeżówki purpurowej – Przeciwwskazania stosowania
W praktyce klinicznej stosowanie preparatów zawierających ziele jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herba), takich jak Echinasal (zawierający 2 g soku z ziela jeżówki purpurowej na 100 g syropu), jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję lub inne składniki preparatu, zwłaszcza u osób uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae. Ze względu na immunomodulujące właściwości jeżówki, preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z aktywną lub przebytą gruźlicą, białaczką, kolagenozami oraz chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, choroba Hashimoto, łuszczyca czy nieswoiste zapalenia jelit. Ponadto, przeciwwskazaniem jest zakażenie HIV, w tym AIDS, oraz stwardnienie rozsiane, ze względu na ryzyko zaostrzenia przebiegu chorób w wyniku stymulacji układu immunologicznego.
AIDS, alergia krzyżowa, babka lancetowata, białaczka, choroba autoimmunologiczna, choroba Hashimoto, Echinaceae purpureae herba, gruźlica, immunosupresja, jeżówka purpurowa, kolagenoza, łuszczyca, nadwrażliwość, nieswoiste zapalenie jelit, owoc róży, reakcja alergiczna, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, sok z jeżówki purpurowej, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, tymianek, właściwości immunomodulujące, zakażenie HIV, ziele grindelii - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vitaminum A + D3 Medana (10000 j.m. + 20000 j.m.)/ml
Vitaminum A+D3 Medana to preparat w postaci płynu doustnego zawierający palmitynian retinolu (witamina A) oraz cholekalcyferol (witamina D3) w stężeniu 20 000 j.m. i 10 000 j.m. na 1 ml, odpowiednio. Każda kropla dostarcza 588 j.m. witaminy A i 294 j.m. witaminy D3. Lek jest wskazany przede wszystkim w leczeniu potwierdzonych niedoborów tych witamin, które mogą wynikać z niedostatecznej podaży, zaburzeń wchłaniania lub zwiększonego zapotrzebowania organizmu. Doustna forma preparatu umożliwia precyzyjne dawkowanie, co jest istotne ze względu na potencjalne działania niepożądane przy przedawkowaniu witamin A i D3. Preparat zawiera również substancje pomocnicze: alkohol benzylowy (15 mg/ml), glikol propylenowy (106 mg/ml) oraz etanol (6 mg/ml), co należy uwzględnić przy przepisywaniu pacjentom z przeciwwskazaniami do tych składników.
alkohol benzylowy, cholecalciferolum, cholekalcyferol, dermatoza nowotworowa, glikol propylenowy, ichtioza, keratynizacja, komórki nabłonkowe, łuszczyca, palmitynian retinolu, płyn doustny, przedawkowanie witamin, regeneracja skóry, retinoli palmitas, rogowacenie naskórka, zaburzenia wchłaniania, zmiany rumieniowo-złuszczające - Leksykon substancji czynnych
Acytretyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Acytretyna, stosowana w terapii ciężkich postaci łuszczycy i zaburzeń rogowacenia, wykazuje niską toksyczność ostrą z LD50 przekraczającym 8 g/kg masy ciała u szczurów i myszy. W badaniach podostrych i przewlekłych dawki do 1 mg/kg/dobę były dobrze tolerowane, natomiast wyższe dawki (10-80 mg/kg/dobę u szczurów, 5-50 mg/kg/dobę u psów) indukowały objawy hiperwitaminozy A, takie jak wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej, hiperlipidemia, zmiany kostne oraz odwracalne zahamowanie spermatogenezy. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego; wręcz zaobserwowano zmniejszenie częstości nowotworów przy dawce 3 mg/kg/dobę przez 2 lata u szczurów. W badaniach in vitro i in vivo acytretyna i jej metabolit 13-cis-acytretyna nie wykazywały genotoksyczności.
13-cis-acytretyna, acytretyna, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, cholesterol, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, gruczoł łojowy, hiperplazja naskórka, hiperwitaminoza A, kostnienie, LD50, łuszczyca, Neotigason, nieprawidłowość chromosomalna, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, retinoid, rozszczep podniebienia, śmiertelność okołoporodowa, trójglicerydy, wada rozwojowa kości, zaburzenie kostnienia, zaburzenie rogowacenia, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Żylakiowe zapalenie skóry – Epidemiologia
Żylakowe zapalenie skóry (stasis dermatitis) jest przewlekłą, zapalną dermatozą kończyn dolnych, będącą zaawansowaną manifestacją przewlekłej niewydolności żylnej (CVI), najczęściej klasyfikowaną jako stopień C4 w systemie CEAP. Choroba dotyka około 6-7% populacji powyżej 50. roku życia, z częstością wzrastającą do 20% u osób powyżej 70. roku życia, a u pacjentów z owrzodzeniami żylnymi współwystępuje u 37-44%. Etiopatogeneza opiera się na przewlekłym nadciśnieniu żylnym spowodowanym niewydolnością zastawek żylnych, co prowadzi do obrzęku i reakcji zapalnej skóry. Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, wiek, otyłość, ciążę, przebyte zakrzepice żył głębokich, siedzący tryb życia oraz choroby współistniejące, takie jak nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Diagnostyka różnicowa jest istotna, gdyż choroba bywa mylona z cellulitis, atopowym zapaleniem skóry czy grzybicą, co może prowadzić do nieadekwatnego leczenia i zwiększonego obciążenia systemu opieki zdrowotnej.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, cellulitis, ciśnienie żylne, grzybica skóry, klasyfikacja CEAP, klinicysta szpitalny, kontaktowe zapalenie skóry, krążenie żylne, krem kortykosteroidowy, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie żylne, niewydolność serca, obrzęk nóg, owrzodzenie żylne, pończochy uciskowe, przewlekła niewydolność żylna, stasis dermatitis, terapia uciskowa, test płatkowy, tinea corporis, USG Doppler, zakrzepica żył głębokich, zapalenie tkanki łącznej, zastawka żylna, żylaki, żylakowe zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Laticort 0,1% 1 mg/ml
Laticort 0,1% (1 mg/ml hydrokortyzonu 17-maślanu, płyn na skórę) jest wskazany do leczenia podostrych i przewlekłych, niezakażonych stanów zapalnych skóry o różnej etiologii, zwłaszcza alergicznej. Preparat jest dedykowany do terapii zmian o średnim i ciężkim nasileniu, które wykazują odpowiedź na glikokortykosteroidy i charakteryzują się uporczywym świądem lub nadmiernym rogowaceniem. Wskazania obejmują m.in. łojotokowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, liszaj pokrzywkowy, wyprysk kontaktowy alergiczny, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty, łuszczycę zadawnioną oraz liszaj płaski. Preparat jest szczególnie zalecany w początkowej fazie leczenia, przed zastosowaniem maści, co umożliwia optymalizację terapii w zależności od charakteru zmian skórnych.
atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, choroba tkanki łącznej, dermatoza, glikokortykosteroid, gruczoł łojowy, hydrokortyzon 17-maślan, hydrokortyzon maślan, Laticort, liszaj płaski, liszaj pokrzywkowy, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadwrażliwość, rumień, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty, wyprysk kontaktowy alergiczny, zapalna choroba skóry, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Locatop
Locatop (dezonid 1 mg/g) jest miejscowym kortykosteroidem, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych typowych dla tej grupy leków. Długotrwałe aplikacje, zwłaszcza na skórę twarzy, mogą wywołać steroidowe zapalenie skóry z efektem z odbicia po odstawieniu, co wymaga stopniowego zmniejszania dawki. Stosowanie na dużych powierzchniach lub pod opatrunkiem okluzyjnym zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego wchłaniania, prowadząc do zespołu Cushinga oraz opóźnienia wzrostu u dzieci. Nagłe przerwanie terapii może skutkować ostrą niewydolnością nadnerczy. Zaburzenia widzenia, takie jak zaćma, jaskra czy centralna chorioretinopatia surowicza, mogą pojawić się w trakcie leczenia i wymagają konsultacji okulistycznej. U niemowląt i dzieci stosowanie dezonidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko okluzji fałdów skórnych i nasilonego wchłaniania.
centralna chorioretinopatia surowicza, dezonid, efekt z odbicia, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, łuszczyca, nadciśnienie śródgałkowe, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, opóźnienie wzrostu, ostra niewydolność nadnerczy, uogólniona łuszczyca krostkowa, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Autokila
Hydroksychlorochina wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko toksycznego uszkodzenia siatkówki, szczególnie przy dawce przekraczającej 6,5 mg/kg beztłuszczowej masy ciała na dobę. Zaleca się wykonanie pełnego badania okulistycznego przed rozpoczęciem terapii oraz kontrolnych badań co 12 miesięcy, obejmujących ocenę ostrości wzroku, widzenia barwnego, oftalmoskopię, fundoskopię oraz badanie pola widzenia z czerwoną diodą. Częstsze kontrole są wskazane u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak niewydolność nerek, wiek >65 lat, dawka skumulowana >200 g czy zmniejszona ostrość wzroku. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia zaburzeń pigmentacyjnych lub ubytków pola widzenia, gdyż zmiany mogą postępować nawet po zakończeniu terapii. Jednoczesne stosowanie z lekami toksycznymi dla siatkówki, np. tamoksyfenem, jest przeciwwskazane.
4-aminochinolina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba serca, ciężka hipoglikemia, ciężkie skórne działania niepożądane, fundoskopia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksychlorochina, kardiomiopatia, lek hepatotoksyczny, łuszczyca, morfologia krwi, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolność serca, odstęp QTc, oftalmoskopia, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunująca niewydolność wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria skórna późna, reaktywacja HBV, retinopatia, siatkówka, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, toksyczność siatkówki, wydłużenie QT, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie psychiczne, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Witamina D3 – Właściwości farmakodynamiczne
Cholekalcyferol (witamina D3) jest syntetyzowany w skórze pod wpływem UVB z 7-dehydrocholesterolu i przekształcany do aktywnej formy 1,25-dihydroksycholekalcyferolu (kalcytriolu) poprzez hydroksylację w wątrobie (pozycja 25) i nerkach (pozycja 1). Aktywna witamina D3 reguluje gospodarkę wapniowo-fosforanową poprzez stymulację jelitowego wchłaniania wapnia i fosforanów, promowanie mineralizacji kości oraz hamowanie wydalania tych jonów w nerkach. Ponadto, kalcytriol bezpośrednio hamuje wydzielanie parathormonu (PTH) w przytarczycach, co dodatkowo stabilizuje poziomy wapnia. Niedobór witaminy D3 skutkuje zaburzeniami kostnymi, takimi jak krzywica, osteomalacja, osteoporoza oraz wtórna nadczynność przytarczyc, zwiększając ryzyko złamań. Witamina D3 współdziała molekularnie z witaminą A poprzez tworzenie heterodimerów receptorów VDR-RXR, co wpływa na ekspresję ponad 40 genów, istotnych m.in. dla proliferacji i różnicowania komórek skóry, co ma zastosowanie terapeutyczne w łuszczycy i innych dermatozach.
chłoniak z limfocytów T, cholekalcyferol, dekarboksylaza ornitynowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gruźlica skóry, hormon steroidowy, kalcytonina, kalcytriol, krzywica, łuszczyca, mineralizacja kości, nadczynność przytarczyc, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy D, niedokrwistość z niedoboru żelaza, osseina, osteomalacja, osteoporoza, parathormon, receptor witaminy D, rogowacenie trądzikowe, światło ultrafioletowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Trexan Neo 2,5 mg
Lek Trexan Neo zawierający metotreksat w dawkach 2,5 mg i 10 mg jest szeroko stosowany klinicznie, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko toksyczności. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na metotreksat lub substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 77,8 mg w tabletce 2,5 mg i 311,2 mg w tabletce 10 mg), istotne zaburzenia czynności wątroby i nerek, chorobę alkoholową, a także schorzenia hematologiczne takie jak hipoplazja szpiku, leukopenia, małopłytkowość i istotna niedokrwistość. Metotreksat jest metabolizowany głównie w wątrobie i wydalany przez nerki, co uzasadnia konieczność wykluczenia niewydolności tych narządów, aby uniknąć kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych.
choroba alkoholowa, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, hepatotoksyczność metotreksatu, hipoplazja szpiku kostnego, karmienie piersią, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, metotreksat, nadwrażliwość na metotreksat, niedokrwistość, niewydolność wątroby, ostre zakażenie, owrzodzenie jamy ustnej, przewlekłe zakażenie, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny, szczepionka żywa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zespół niedoboru odporności - Leksykon substancji czynnych
Dezoni – Wskazania do stosowania
Dezonid, będący kortykosteroidem o niskiej sile działania, jest substancją czynną kremu Locatop w stężeniu 1 mg/g, stosowanego miejscowo w leczeniu różnych dermatoz zapalnych. Wskazania obejmują m.in. wyprysk kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, łuszczycę (z wyłączeniem bardzo nasilonych zmian), łojotokowe zapalenie skóry (z wyjątkiem zmian na twarzy), liszaj płaski, liszaj twardzinkowy i zanikowy, świerzbiaczkę ograniczoną, ziarniniaka obrączkowatego, toczeń rumieniowaty przewlekły, łuszczycę krostkową dłoni i stóp, objawowe leczenie świądu w ziarniniaku grzybiastym oraz duże odczyny po ukąszeniach owadów. Preparat jest odpowiedni do stosowania u niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych, co wynika z niskiego stężenia substancji czynnej i korzystnego profilu bezpieczeństwa.
atopowe zapalenie skóry, chłoniak skóry z komórek T, choroba autoimmunologiczna, choroba zapalna skóry, dermatoza, dezonid, działanie przeciwzapalne i przeciwświądowe, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadwrażliwość, profil bezpieczeństwa, schorzenie dermatologiczne, substancja czynna leku, świerzbiączka ograniczona, ukąszenie owada, wyprysk kontaktowy, zapalenie skóry, ziarniniak grzybiasty, ziarniniak obrączkowaty - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk limfatyczny – Etiologia i przyczyny
Obrzęk limfatyczny to przewlekły stan patologiczny charakteryzujący się akumulacją białkowo bogatego płynu limfatycznego w tkankach miękkich, najczęściej kończyn dolnych lub górnych, spowodowany uszkodzeniem lub niedrożnością układu limfatycznego. Wyróżnia się obrzęk pierwotny, związany z wrodzonymi wadami anatomicznymi (np. aplazja, hipoplazja, niewydolność zastawek) i mutacjami genów takich jak VEGFR3, stanowiący około 5% przypadków, oraz obrzęk wtórny, stanowiący 95% przypadków, wynikający z czynników zewnętrznych, takich jak leczenie onkologiczne (chirurgia, radioterapia), infekcje (cellulitis, filarioza limfatyczna), choroby sercowo-naczyniowe, urazy, otyłość czy unieruchomienie. Obrzęk pierwotny najczęściej dotyczy kończyn dolnych i może manifestować się od urodzenia do późnej dorosłości, natomiast obrzęk wtórny może pojawić się bezpośrednio po urazie lub nawet po wielu latach od ekspozycji na czynniki ryzyka.
amlodypina, angiosarcoma, aplazja, cellulitis, filarioza limfatyczna, hiperplazja, hipoplazja, inhibitor kanału wapniowego, kortykosteroid, lipedema, liposukcja, łuszczyca, mastektomia, mięsak Kaposiego, mięsak naczyniowy, mutacja genu, nicień, obrzęk limfatyczny, obrzęk limfatyczny wtórny, pierwotny obrzęk limfatyczny, płyn limfatyczny, przewlekła niewydolność żylna, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, słoniowacizna, tamoksyfen, układ limfatyczny, węzeł chłonny, wirus opryszczki, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń, zapalenie tkanki łącznej, zastoinowa niewydolność serca, zespół Turnera, żylaki - Leksykon substancji czynnych
Takalcytol – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Takalcytol, będący analogiem witaminy D i substancją czynną w maści Curatoderm o stężeniu 4,17 µg/g, jest stosowany miejscowo w leczeniu łuszczycy. Zgodnie z aktualnymi danymi klinicznymi oraz informacjami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego, nie wykazano, aby takalcytol wpływał negatywnie na zdolności psychomotoryczne pacjentów, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych czy obsługę maszyn. Minimalna absorpcja ogólnoustrojowa przy prawidłowym stosowaniu miejscowym eliminuje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wpływających na funkcje poznawcze i koordynację ruchową. W praktyce klinicznej oznacza to, że lekarz nie jest zobowiązany do informowania pacjentów o konieczności ograniczenia aktywności związanej z prowadzeniem pojazdów lub obsługą urządzeń mechanicznych podczas terapii preparatami zawierającymi takalcytol. Brak udokumentowanych przeciwwskazań w tym zakresie pozwala na swobodne stosowanie maści Curatoderm bez dodatkowych ostrzeżeń, co może korzystnie wpłynąć na komfort i jakość życia pacjentów poddawanych leczeniu miejscowemu łuszczycy.
absorpcja ogólnoustrojowa, analog witaminy D, charakterystyka produktu leczniczego, Curatoderm, działanie ogólnoustrojowe, funkcja poznawcza, koordynacja ruchowa, leczenie dermatologiczne, łuszczyca, obserwacja kliniczna, ogólnoustrojowe działanie niepożądane, ośrodkowy układ nerwowy, takalcytol, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dermovate
Dermovate zawierający klobetazolu propionian, silny kortykosteroid miejscowy, wymaga stosowania z dużą ostrożnością ze względu na ryzyko ogólnoustrojowego wchłaniania i powikłań takich jak hiperkortyzolizm (zespół Cushinga) oraz zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza na dużych powierzchniach skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub na uszkodzoną skórę, zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym martwicy kości, ciężkich zakażeń i immunosupresji. U dzieci poniżej 12 lat, ze względu na większe wchłanianie i ryzyko zahamowania wzrostu, leczenie powinno być ograniczone do kilku dni z cotygodniową kontrolą. W leczeniu łuszczycy konieczny jest ścisły nadzór lekarski z uwagi na możliwość tolerancji na lek, efektu z odbicia oraz rozwoju uogólnionej łuszczycy krostkowej.
centralna chorioretinopatia surowicza, efekt z odbicia, hiperkortyzolizm, immunosupresja ogólnoustrojowa, jaskra, klobetazol propionian, kortykosteroid miejscowy, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, martwica kości, metotreksat, mięsak Kaposiego, mykofenolan mofetylu, nadwrażliwość, niedobór glikokortykosteroidów, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, owrzodzenie kończyn dolnych, zaćma, zanik skóry, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piramil Biso 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Piramil Biso zawiera ramipryl i bisoprolol, których profil bezpieczeństwa odzwierciedla działania niepożądane obu substancji czynnych. Bisoprolol najczęściej powoduje bóle i zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia) oraz osłabienie i zmęczenie. Ramipryl charakteryzuje się przede wszystkim suchym kaszlem i reakcjami niedociśnieniowymi, a także ryzykiem obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek i wątroby, zapalenia trzustki, ciężkich reakcji skórnych oraz neutropenii lub agranulocytozy. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania, gdzie najczęstsze to m.in. niedociśnienie tętnicze, kaszel, bóle głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i osłabienie mięśni.
agranulocytoza, arytmia, astma oskrzelowa, białkomocz, ból głowy, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, dławica piersiowa, eozynofilia, erytropenia, glossodynia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertrójglicerydemia, impotencja, jadłowstręt, kapsułka twarda, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, łuszczycopodobne zapalenie skóry, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, obrzęk obwodowy, onycholiza, osłabienie mięśni szkieletowych, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, pemfigoid, pokrzywka, porażenie, profil bezpieczeństwa, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła choroba płuc, ramipryl i bisoprolol, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, suchy kaszel, szumy uszne, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, utrata smaku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie równowagi, zaburzenie smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zimne kończyny, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie libido, żółtaczka cholestatyczna, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propranolol WZF 10 mg
Propranolol, nieselektywny beta-adrenolityk dostępny w dawkach 10 mg i 40 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych wynikających z jego mechanizmu działania i farmakokinetyki. Do najczęstszych należą bradykardia (często), uczucie zmęczenia (często), zaburzenia snu i koszmary nocne (często), a także objawy naczyniowe takie jak ziębnięcie i sinienie kończyn oraz choroba Raynauda (często). Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, zaburzenia widzenia, suchość oczu, łysienie, plamicę, reakcje łuszczycopodobne, nasilenie łuszczycy, wysypkę, a także poważniejsze stany jak nasilenie niewydolności serca, blok serca, hipotonię ortostatyczną z omdleniem, skurcz oskrzeli (szczególnie u pacjentów z astmą), omamy, psychozy, drgawki związane z hipoglikemią oraz zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych (bardzo rzadko). Hipoglikemia i hiperglikemia występują z częstością nieznaną, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka, takich jak noworodki, osoby starsze, pacjenci dializowani czy z przewlekłą chorobą wątroby.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok serca, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba Raynauda, chromanie przestankowe, drgawka, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, koszmar nocny, łuszczyca, małopłytkowość, miastenia, niedociśnienie tętnicze, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność serca, omam, parestezja, przeciwciało przeciwjądrowe, przewlekła choroba wątroby, psychoza, reakcja łuszczycopodobna, receptor beta-adrenergiczny, sinienie kończyn, skurcz oskrzeli, suchość oczu, zaburzenie czynności układu pokarmowego, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie oka, zaburzenie psychiczne, zaburzenie skóry, zaburzenie snu, zaburzenie układu chłonnego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zmiana nastroju - Leksykon substancji czynnych
Chlorochina – Działania niepożądane
Chlorochina, substancja czynna w preparacie Arechin (250 mg tabletki), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących liczne układy i narządy. W zakresie hematologicznym obserwuje się poważne powikłania, takie jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia oraz neutropenia, z nieznaną częstością występowania, a także ryzyko hemolizy u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). Reakcje nadwrażliwości, w tym alergiczne i anafilaktyczne, mogą manifestować się pokrzywką, obrzękiem naczynioruchowym i trudnościami w oddychaniu. W obszarze neuropsychiatrycznym chlorochina często wywołuje bezsenność (≥1/10) i depresję (≥1/100 do <1/10), a rzadziej lęk, pobudzenie, splątanie, omamy, majaczenie oraz z nieznaną częstością zachowania samobójcze i psychozę. Neurotoksyczność obejmuje także drgawki i napady padaczkowe. Szczególnie istotne jest ryzyko retinopatii chlorochinowej, prowadzącej do nieodwracalnej utraty wzroku, z objawami dotyczącymi ciałka rzęskowego, rogówki i siatkówki, nasilającymi się wraz z dawką kumulacyjną i czasem terapii.
agranulocytoza, atrofia siatkówki, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ciałko rzęskowe, depresja, głuchota nerwowa, hemoliza, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, liszaj płaski, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, myśli samobójcze, nadwrażliwość na światło, nagłe zatrzymanie krążenia, napady padaczkowe, neuromiopatia, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk siatkówki, pancytopenia, pobudzenie psychoruchowe, poszerzenie zespołu QRS, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, szpik kostny, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concoram 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprolol fumaran i amlodypinę bezylan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Do najczęstszych należą senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, bóle brzucha, nudności, obrzęki (w tym obrzęk okolicy kostek) oraz uczucie zmęczenia i astenia. W zakresie układu nerwowego często obserwuje się senność, zawroty głowy i ból głowy, a w układzie sercowo-naczyniowym kołatanie serca i nagłe zaczerwienienie twarzy. Rzadziej występują zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, duszność, kaszel, zmiany w przewodzie pokarmowym (wymioty, biegunka, zaparcia), a także reakcje alergiczne skórne, takie jak wysypka czy świąd. Bardzo rzadko notuje się poważne reakcje, w tym zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielenie naskórka.
alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, astenia, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran i amlodypina, bradykardia, charakterystyka produktu leczniczego, cholestaza, częstoskurcz komorowy, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, pokrzywka, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT łączy lizynopryl i amlodypinę w terapii nadciśnienia tętniczego. W badaniu klinicznym (n=195) częstość działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej nie przekraczała częstości obserwowanej w monoterapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), głównie o łagodnym i przemijającym charakterze. Rzadko konieczne jest przerwanie leczenia. Profil bezpieczeństwa obejmuje m.in. zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość), reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hipoglikemia, hiperglikemia), oraz objawy ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego i pokarmowego. Występują także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego czy ostra niewydolność nerek.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, incydent mózgowo-naczyniowy, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśnia, leukopenia, lizynopryl, łuszczyca, małopłytkowość, mocznica, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, nudności, objaw Raynauda, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy jelit, omamy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, pęcherzyca, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wahania nastroju, widzenie podwójne, wymioty, wysypka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia węchu, zaburzenia widzenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Objawy
Odparzenie pieluszkowe (diaper dermatitis) to zapalne uszkodzenie skóry w obszarach pokrytych pieluszką, najczęściej dotyczące pośladków, ud i okolic narządów płciowych niemowląt do 2 lat, ze szczytem zachorowań między 9. a 12. miesiącem życia. Objawy obejmują zaczerwienienie (od różowego do intensywnie czerwonego), obrzęk, bolesność, suchość, łuszczenie, grudki, krosty i pęcherzyki, a także dyskomfort dziecka manifestujący się płaczliwością i niepokojem. Odparzenia klasyfikuje się według nasilenia: od łagodnych różowych zmian bez bólu, przez umiarkowane z wyraźnym zaczerwienieniem i dyskomfortem, do ciężkich z intensywnym zaczerwienieniem, obrzękiem, pęcherzykami, owrzodzeniami i silnym bólem. Typowo zmiany nie obejmują fałdów skórnych, co pozwala różnicować je z wtórnymi zakażeniami grzybiczymi (Candida albicans) i bakteryjnymi (Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes), które charakteryzują się m.in. obecnością satelitarnych wykwitów, sączeniem ropnym i ostrymi granicami wysypki.
alergia pokarmowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, antybiotykoterapia, atopowe zapalenie skóry, biegunka u niemowląt, Candida albicans, ciężkie odparzenie pieluszkowe, granuloma gluteale infantum, kandydoza skóry, kontaktowe zapalenie skóry, łagodne odparzenie pieluszkowe, łojotokowe zapalenie skóry, łuszcząca się skóra, łuszczyca, odparzenie pieluszkowe, papule, pleśniawki, potówki, reakcja alergiczna, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, ząbkowanie, zaczerwienienie skóry, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie pochwy, zakażenie układu moczowego, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica różowata – Objawy
Grzybica różowata (Tinea versicolor) to łagodna infekcja skóry wywołana przez drożdżakopodobne grzyby z rodzaju Malassezia, manifestująca się charakterystycznymi plamami o zmienionej pigmentacji (hipopigmentacyjne, hiperpigmentacyjne, białe, różowe, łososiowe, brązowe) z delikatnym łuszczeniem i wyraźnymi granicami, najczęściej lokalizującymi się na górnej części tułowia, szyi, ramionach i brzuchu. Objawy mogą obejmować łagodny świąd nasilający się podczas pocenia, zwiększoną potliwość oraz suchość skóry. Przebieg choroby jest sezonowy, z nasileniem w ciepłych, wilgotnych miesiącach i złagodzeniem w chłodnym klimacie. Ekspozycja na słońce uwidacznia zmiany pigmentacyjne, co wynika z hamowania melanogenezy przez kwas azelainowy produkowany przez grzyby Malassezia. Czynniki zaostrzające to m.in. wysoka temperatura, wilgotność, terapia steroidowa oraz osłabienie odporności.
badanie mikroskopowe zeskrobin, bielactwo nabyte, fluorescencja, grzyb drożdżakopodobny, grzybica różowata, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, kwas azelainowy, lampa Wooda, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczenie skóry, łuszczyca, Malassezia, melanina, melanocyt, osłabiony układ odpornościowy, posiew mikologiczny, rumień wielopostaciowy, świąd, terapia steroidowa, Tinea versicolor, wodorotlenek potasu