łuszczyca
Łuszczyca (psoriasis) to przewlekła, niezakaźna choroba zapalna skóry o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się przyspieszoną proliferacją naskórka. Objawia się dobrze odgraniczonymi, rumieniowymi blaszkami pokrytymi srebrzystą łuską, najczęściej lokalizującymi się na wyprostnych powierzchniach kończyn, owłosionej skórze głowy oraz okolicy lędźwiowo-krzyżowej.
Patogeneza łuszczycy obejmuje złożone interakcje między predyspozycją genetyczną a czynnikami środowiskowymi, prowadzące do nieprawidłowej aktywacji układu immunologicznego. Kluczową rolę odgrywają limfocyty T oraz cytokiny prozapalne, szczególnie IL-17, IL-23 i TNF-α, które stymulują nadmierną proliferację keratynocytów.
Leczenie łuszczycy jest wielokierunkowe i zależy od nasilenia zmian skórnych, ich lokalizacji oraz współistniejących chorób. Obejmuje terapię miejscową (kortykosteroidy, pochodne witaminy D, retinoidami), fototerapię (UVB, PUVA), leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna, acytretyna) oraz nowoczesne leki biologiczne ukierunkowane na specyficzne cytokiny prozapalne.
U 10-30% pacjentów z łuszczycą rozwija się łuszczycowe zapalenie stawów, które wymaga wczesnej diagnostyki i odpowiedniego leczenia reumatologicznego. Łuszczyca wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem zespołu metabolicznego, chorób sercowo-naczyniowych i zaburzeń psychicznych, co podkreśla potrzebę holistycznego podejścia do pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica paznokci – Epidemiologia
Grzybica paznokci (onychomycosis) stanowi około 50% wszystkich chorób paznokci i 30% grzybic skóry, z globalną częstością występowania około 5,5%, choć wartości te różnią się regionalnie (np. 3-13,8% w Ameryce Północnej, do 27% w Europie, do 20% w Azji Wschodniej). Choroba dotyka głównie paznokci stóp (około 7-krotnie częściej niż rąk), a ryzyko wzrasta znacząco z wiekiem – u osób powyżej 70 lat częstość może sięgać 50-90%. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, cukrzycę (1,9-2,8-krotnie zwiększone ryzyko), łuszczycę, immunosupresję, choroby naczyń obwodowych, urazy paznokci, a także styl życia (np. noszenie obuwia okluzyjnego, aktywność sportowa). Dominującymi patogenami są dermatofity (60-70% zakażeń), głównie Trichophyton rubrum (około 45%), ale także drożdżaki (10-20%) i grzyby niedermatofitowe (30-40%), których udział rośnie w cieplejszych klimatach. Wzrost oporności na terbinafinę, zwłaszcza w Indiach i Europie, stanowi istotne wyzwanie terapeutyczne.
antybiotykoterapia, Aspergillus, badanie histopatologiczne, badanie KOH, badanie mikologiczne, Candida, Candida albicans, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, choroba naczyń obwodowych, cukrzyca, dermatofitoza, dermatofity, drożdżaki Candida, dystroficzna grzybica paznokci, Epidermophyton, grzybica paznokci, grzybica stóp, hemodializa, hodowla grzybów, immunosupresja, lek przeciwgrzybiczny, łuszczyca, martwica, nawracająca grzybica, nefropatia cukrzycowa, onychomycosis, proksymalna podpaznokciowa grzybica paznokci, Scytalidium, Trichophyton indotineae, Trichophyton interdigitale, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, wodorotlenek potasu, zaburzenie odporności, zakażenie grzybicze, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki płciowe (condyloma acuminatum) są wywołane przez HPV, głównie typy 6 i 11, i diagnozowane przede wszystkim na podstawie badania klinicznego obejmującego ocenę narządów płciowych i odbytu. U kobiet badanie rozszerza się o ocenę pochwy i szyjki macicy, często z wykorzystaniem kolposkopii i cytologii. Dodatkowe metody diagnostyczne to próba z kwasem octowym (3-5%), anoskopia, uretroskopia oraz dermatoskopia. Biopsja jest wskazana przy atypowym wyglądzie zmian, braku odpowiedzi na leczenie, u pacjentów z immunosupresją lub wysokim ryzykiem nowotworu. Histopatologicznie obserwuje się hiperkeratozę, parakeratozę i zmiany jądrowe charakterystyczne dla HPV. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. mięczak zakaźny, kłykciny płaskie, dermatozy i zmiany nowotworowe, co jest kluczowe dla właściwego leczenia.
anoskopia, badanie cytologiczne, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie kliniczne, biopsja, brodawka płciowa, chlamydioza, condyloma acuminatum, dermatoskopia, gruczoł łojowy, hiperkeratoza, HPV, kiła, kłykcina kończysta, kłykcina płaska, kolposkopia, łuszczyca, mięczak zakaźny, nowotwór złośliwy, opryszczka narządów płciowych, Pap test, parakeratoza, perłowa grudka prącia, rak szyjki macicy, rogowacenie łojotokowe, rzeżączka, szyjka macicy, test DNA HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lithium Carbonicum GSK
Terapia węglanem litu wymaga ścisłej kontroli ze względu na wąski indeks terapeutyczny oraz ryzyko toksyczności. Przed rozpoczęciem leczenia preparatem Lithium Carbonicum GSK konieczna jest kompleksowa ocena stanu klinicznego pacjenta, obejmująca badania czynności tarczycy (TSH, fT3, fT4), nerek (kreatynina, GFR, badanie ogólne moczu), serca (EKG), a także oznaczenie stężenia sodu i glukozy w surowicy. Lit jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi, nieleczoną niedoczynnością tarczycy, odwodnieniem z zaburzeniami sodu, chorobą Addisona oraz przy zmniejszonej podaży soli w diecie. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z chorobą Parkinsona, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, padaczką, łuszczycą, wrodzoną nużliwością mięśni, cukrzycą oraz schizofrenią. Ze względu na ryzyko ujawnienia zespołu Brugadów, u pacjentów z podejrzeniem tej choroby wskazane jest prowadzenie terapii w warunkach klinicznych z regularnym monitorowaniem EKG i objawów kardiologicznych.
choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, czynność tarczycy, elektrokardiogram, gruczolak kwasochłonny, hormon tyreotropowy, indeks terapeutyczny, kreatynina, łuszczyca, mikrotorbiele nerki, nefropatia kanalikowo-miąższowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, onkocytoma, padaczka, przewodnictwo zatokowo-komorowe, rak kanalików zbiorczych, schizofrenia, trijodotyronina wolna, tyroksyna wolna, węglan litu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodnictwa serca, zespół Brugadów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebivor 5 mg
Nebiwolol, będący beta-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od leczonej jednostki chorobowej. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym najczęściej obserwuje się działania niepożądane takie jak bradykardia, niewydolność serca, spowolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie tętnicze, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, biegunka), a także objawy skórne (świąd, wysypka, nasilenie łuszczycy). Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie od ≥1/100 do <1/10 dla najczęstszych objawów. Dodatkowo, beta-adrenolityki mogą powodować zmniejszenie wydzielania łez oraz objawy takie jak omamy, psychozy czy objaw Raynauda, które również mogą wystąpić podczas terapii nebiwololem.
beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, impotencja, koszmary senne, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, objaw Raynauda, obrzęk, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, parestezja, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, psychoza, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, wymioty, wysypka rumieniowa, wzdęcie, zaburzenia widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny, zespół suchego oka, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenie skubania skóry (dermatillomania) to przewlekłe zaburzenie z grupy OCD, dotykające 1-4% populacji, charakteryzujące się kompulsywnym skubaniem skóry prowadzącym do uszkodzeń tkanek i zakażeń. Kluczowe w profilaktyce jest rozpoznanie indywidualnych czynników wyzwalających (np. stres, bodźce sensoryczne, określone sytuacje) oraz prowadzenie dziennika monitorującego epizody. Terapia odwracania nawyków (HRT) wraz z kontrolą bodźców (stosowanie barier fizycznych jak rękawiczki, plastry, opatrunki hydrokoloidowe) i modyfikacją środowiska (usunięcie narzędzi do skubania, zmiana oświetlenia) stanowią podstawę zapobiegania nawrotom. Ważne jest także zastępowanie skubania zachowaniami konkurencyjnymi angażującymi ręce (np. zabawki antystresowe, zajęcia manualne) oraz odpowiednia pielęgnacja skóry, w tym konsultacje dermatologiczne w celu leczenia współistniejących schorzeń skórnych i zapobiegania czynnikom wyzwalającym.
dermatillomania, dystres emocjonalny, egzema, ekspozycja i powstrzymanie reakcji, fluoksetyna, klomipramina, kontrola bodźców, lek przeciwpsychotyczny, łuszczyca, memantyna, N-acetylocysteina, opatrunek hydrokoloidowy, progresywna relaksacja mięśni, restrukturyzacja poznawcza, sertralina, SSRI, stabilizator nastroju, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia odwracania nawyków, terapia oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, trądzik, trichotillomania, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methylprednisolone Sopharma 250 mg
Methylprednisolone Sopharma, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest glikokortykosteroidem stosowanym głównie objawowo, z wyjątkiem leczenia substytucyjnego w zaburzeniach endokrynologicznych. Wskazania obejmują pierwotną i wtórną niedoczynność kory nadnerczy (często w skojarzeniu z mineralokortykosteroidami), wstrząs nadnerczowy, wrodzony przerost nadnerczy, hiperkalcemię w przebiegu chorób nowotworowych oraz liczne choroby reumatyczne, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa czy toczeń rumieniowaty układowy. Lek jest również stosowany w ciężkich chorobach dermatologicznych (np. pęcherzyca, łuszczyca), alergicznych (astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry) oraz w stanach zapalnych i alergicznych oczu (np. zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki). Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w leczeniu chorób układu oddechowego (sarkoidoza, beryloza, gruźlica płuc), hematologicznych (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa) oraz w terapii paliatywnej nowotworów hematologicznych i zespołu nerczycowego bez mocznicy.
alergiczny nieżyt nosa, aplazja czysto czerwonokrwinkowa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, nefropatia toczniowa, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, ostra białaczka, pęcherzowe zapalenie skóry, pęcherzyca, pneumocystoza, półpasiec oczny, przerost nadnerczy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, transplantacja narządów, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
2-difenylol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat Primasept Med zawiera 2-difenylol w stężeniu 2 g/100 g roztworu, propanol 10 g/100 g oraz alkohol izopropylowy 8 g/100 g i jest przeznaczony do zewnętrznego odkażania skóry. Ze względu na obecność alkoholi preparat wykazuje właściwości łatwopalne, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w pobliżu źródeł ognia, iskrzenia czy urządzeń elektrycznych. Zaleca się przeprowadzenie próby uczuleniowej u pacjentów z historią alergii przed regularnym stosowaniem, a w przypadku reakcji alergicznej natychmiastowe przerwanie aplikacji i wdrożenie leczenia przeciwalergicznego. Kontakt preparatu z oczami i błonami śluzowymi może powodować podrażnienia, dlatego w razie ekspozycji należy niezwłocznie przemyć miejsce dużą ilością wody i skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się.
2-difenylol, absorpcja systemowa, alkohol izopropylowy, błona śluzowa, działanie niepożądane, egzema, łuszczyca, odkażanie skóry, postępowanie przeciwalergiczne, próba uczuleniowa, propanol, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa niepożądana, stan zapalny skóry, stosowanie zewnętrzne, substancja łatwopalna - Leksykon substancji czynnych
Chlorek kobaltu – Przeciwwskazania stosowania
Chlorek kobaltu, stosowany w testach płatkowych, m.in. w produkcie TRUE Test 36 w dawce 20 µg/cm² (16 µg/płatek), jest cennym narzędziem diagnostycznym w wykrywaniu alergii kontaktowej. Wykonanie testu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim lub uogólnionym aktywnym zapaleniem skóry, nadwrażliwością na substancje pomocnicze oraz w obecności aktywnych zmian skórnych w miejscu aplikacji. Test należy odłożyć u chorych z ostrym stanem zapalnym skóry, a szczególną ostrożność zachować u pacjentów z potwierdzoną alergią na kobalt, rozległymi zmianami skórnymi lub stosujących leki immunosupresyjne, które mogą maskować reakcję alergiczną i prowadzić do fałszywie ujemnych wyników.
alergen kontaktowy, alergia kontaktowa, alergia na kobalt, atopowe zapalenie skóry, chlorek kobaltu, choroba autoimmunologiczna, dermatoza, dysfagia, fałszywie ujemny wynik, fałszywy wynik, lek immunosupresyjny, łuszczyca, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, promieniowanie UV, reakcja alergiczna, stan zapalny skóry, substancja czynna, test płatkowy, TRUE Test 36, zaburzenie odporności, zapalenie skóry, zmiany skórne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alacare
Alacare to plaster leczniczy zawierający 8 mg kwasu 5-aminolewulinowego (2 mg/cm²), stosowany w terapii fotodynamicznej, który wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących bezpieczeństwa. Przeciwwskazania obejmują kobiety w ciąży (chyba że jest to bezwzględnie konieczne), pacjentów z bardzo grubymi, czerwonymi, złuszczającymi się zmianami rogowacenia słonecznego oraz osoby o ciemnobrązowej lub czarnej skórze (typ V lub VI w skali Fitzpatricka) z powodu braku danych klinicznych. Po zabiegu należy unikać ekspozycji na światło słoneczne przez około 48 godzin, a terapia powinna być prowadzona przez wykwalifikowany personel medyczny. Występowanie stanów zapalnych skóry, infekcji, łuszczycy, egzemy, nowotworów skóry czy tatuaży w miejscu aplikacji może wpływać na skuteczność i ocenę terapii, jednak brak jest doświadczeń klinicznych w tych sytuacjach.
chinolon, działanie fotoalergiczne, działanie fototoksyczne, dziurawiec zwyczajny, egzema, fenotiazyna, gryzeofulwina, infekcja bakteryjna, kwas 5-aminolewulinowy, lek przeciwgrzybiczy, lek tiazydowy, łuszczyca, nowotwór skóry, pochodna sulfonylomocznika, promieniowanie ultrafioletowe, reakcja fototoksyczna, reakcja fotouczulająca, rogowacenie słoneczne, skala Fitzpatricka, sulfonamid, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, zakażenie miejscowe, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cazaprol 2,5 mg
Cylazapryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), wykazuje profil działań niepożądanych oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 7171 pacjentów oraz raportach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane to kaszel (częściej u kobiet i niepalących), wysypka skórna oraz zaburzenia czynności nerek. Ciężkie działania niepożądane występują u mniej niż 5% pacjentów i obejmują niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia czynności nerek (w tym ostrą niewydolność nerek), hiperkaliemię oraz incydenty niedokrwienne (udar niedokrwienny, niedokrwienie mięśnia sercowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz na potencjalne powikłania nerkowe u osób z ciężką niewydolnością serca, zwężeniem tętnicy nerkowej lub zmniejszoną objętością płynów krążących.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, anafilaksja, białkomocz, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba mózgowo-naczyniowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, lek moczopędny oszczędzający potas, leukocytoza, liszaj płaski, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mięsak Kaposiego, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienna choroba serca, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, udar niedokrwienny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie nerek, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Witiligo – Etiologia i przyczyny
Witiligo to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się utratą melanocytów i powstawaniem odbarwionych plam na skórze. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (odpowiedzialne za około 30% ryzyka, z udziałem genów takich jak NLRP1 i PTPN22), autoimmunologiczne (przeciwciała przeciw melanocytom, aktywacja limfocytów T CD8+) oraz środowiskowe (stres emocjonalny, urazy skóry, ekspozycja na chemikalia i promieniowanie UV). Witiligo dzieli się na typ niesegmentalny (NSV), związany z autoimmunizacją i symetrycznym rozmieszczeniem zmian, oraz segmentalny (SV), o jednostronnym charakterze i możliwym podłożu neurogennym. Współistnienie innych chorób autoimmunologicznych obserwuje się u 15-25% pacjentów, najczęściej chorób tarczycy, cukrzycy typu 1, łuszczycy czy reumatoidalnego zapalenia stawów.
celiakia, choroba Addisona, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca typu 1, czerniak, dermatom, immunoterapia, limfocyty T CD8+, łuszczyca, melanina, melanocyt, niedokrwistość złośliwa, objaw Koebnera, reaktywne formy tlenu, reumatoidalne zapalenie stawów, stres oksydacyjny, toczeń rumieniowaty układowy, witiligo, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Etiologia i przyczyny
Zatkany kanał słuchowy (cerumen impaction) jest wynikiem nagromadzenia woskowiny, produkowanej przez zmodyfikowane gruczoły apokrynowe i łojowe w zewnętrznej jednej trzeciej kanału słuchowego, co prowadzi do niedrożności i objawów takich jak niedosłuch przewodzeniowy, dyskomfort, uczucie pełności, szumy uszne, zawroty głowy oraz ryzyko infekcji. Czynniki predysponujące obejmują nieprawidłowe czyszczenie uszu (np. patyczki kosmetyczne), stosowanie aparatów słuchowych, słuchawek dousznych, anatomiczne cechy kanału (wąskie, zakrzywione kanały, egzostozy), wiek (zwiększone ryzyko u osób starszych z powodu zmiany konsystencji woskowiny i zmniejszonej produkcji gruczołów), choroby dermatologiczne (egzema, łuszczyca, hidradenitis suppurativa), stres, czynniki genetyczne (np. sucha woskowina u osób wschodnioazjatyckiego pochodzenia) oraz ekspozycja na zanieczyszczenia i częste pływanie. W populacji problem dotyczy około 10% dzieci, 5% dorosłych i 33% osób starszych.
aparat słuchowy, błona bębenkowa, egzema, egzostoza, gruczoł apokrynowy, gruczoł łojowy, hidradenitis suppurativa, infekcja ucha, kortyzol, łuszczyca, niedosłuch, niedosłuch przewodzeniowy, osteoma, patyczek kosmetyczny, szumy uszne, ucho pływaka, woskowina, zaburzenia równowagi, zaburzenia rozwojowe, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkanie kanału słuchowego, zatyczka do uszu, zawroty głowy, zespół Downa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Conaret 7,5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Conaret, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas monitorowania pacjentów. Najczęściej obserwuje się bradykardię u chorych z przewlekłą niewydolnością serca (>1/10), a także zawroty głowy, ból głowy, nasilenie niewydolności serca, uczucie ziębnięcia kończyn oraz niedociśnienie tętnicze. Objawy te, zwłaszcza zawroty głowy, ból głowy i zmęczenie, pojawiają się głównie na początku terapii u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową i zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni. Rzadziej występują zaburzenia psychiczne (zaburzenia snu, depresja), zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, skurcz oskrzeli u pacjentów z chorobami obturacyjnymi płuc oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Warto również monitorować parametry laboratoryjne, takie jak stężenie triglicerydów oraz aktywność enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), które mogą ulec zwiększeniu.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, skurcz oskrzeli, zaburzenia potencji, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Mercapharm 20 mg
Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na wydzielanie kwasu solnego w żołądku oraz jest metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu P-450, co warunkuje jego potencjalne interakcje farmakologiczne. Znaczące klinicznie interakcje dotyczą leków, których biodostępność zależy od pH żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, intrakonazol, posakonazol), erlotynib oraz leki antyretrowirusowe, zwłaszcza atazanawir. W tych przypadkach hamowanie wydzielania kwasu solnego przez pantoprazol prowadzi do zmniejszenia wchłaniania i obniżenia skuteczności terapii, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub rozważenia alternatywnych leków. Ponadto, u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (fenprokumon, warfaryna) zaleca się monitorowanie INR podczas rozpoczynania, zakończenia lub nieregularnego stosowania pantoprazolu ze względu na ryzyko zmian wartości INR. Istotne jest także zwrócenie uwagi na możliwe podwyższenie stężenia metotreksatu przy jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w wysokich dawkach stosowanych w onkologii lub ciężkiej łuszczycy, co może wymagać tymczasowego odstawienia pantoprazolu.
antagonista wapnia, antybiotyki, antykoagulanty, atazanawir, azole przeciwgrzybicze, biodostępność, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dolny zwieracz przełyku, doustny środek antykoncepcyjny, eradykacja H. pylori, erlotynib, glibenklamid, hormony antykoncepcyjne, inhibitor pompy protonowej, INR, karbamazepina, kwas solny, leczenie nowotworowe, lek antyretrowirusowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, łuszczyca, metoprolol, metotreksat, metyloksantyny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nifedypina, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, refluksowe zapalenie przełyku, środek zobojętniający, terapia antyretrowirusowa - Leksykon substancji czynnych
Triamcynolon – Wskazania do stosowania
Triamcynolon jest syntetycznym glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń, w tym endokrynologicznych (np. pierwotna i wtórna niewydolność kory nadnerczy, zespół nadnerczowo-płciowy), reumatycznych (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, reumatoidalne zapalenie stawów), dermatologicznych (ciężkie postacie łuszczycy, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy), alergicznych (ciężkie atopowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa), okulistycznych (zapalenie tęczówki, naczyniówki, alergiczne zapalenie spojówek) oraz pulmonologicznych i hematologicznych. Preparaty dostępne są w formie tabletek (np. Polcortolon 4 mg), aerozolu na skórę (Polcortolon TC zawierający 0,58 mg triamcynolonu acetonidu i 23,12 mg tetracykliny chlorowodorku na 1 g) oraz kremu (Pevisone z 1,1 mg triamcynolonu acetonidu i 10 mg ekonazolu azotanu na 1 g). Triamcynolon jest stosowany także jako element terapii paliatywnej w białaczkach i chłoniakach oraz w leczeniu obrzęków i zespołu nerczycowego.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, Candida, choroba Addisona, choroba Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, ekonazol, erytroblastopenia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hiperplazja nadnerczy, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, tetracyklina, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolon acetonid, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zachłystowe zapalenie płuc, zakażenie, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kości i stawów, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperpotliwość – Objawy
Hiperpotliwość to stan charakteryzujący się nadmiernym wydzielaniem potu przekraczającym fizjologiczne potrzeby termoregulacji, dotykający około 1-3% populacji. Wyróżnia się dwa główne typy: pierwotną (ogniskową), występującą u 90% pacjentów, rozpoczynającą się zwykle w dzieciństwie lub okresie dojrzewania, z symetrycznym poceniem dłoni, stóp, pach i twarzy, oraz wtórną (uogólnioną), związaną z chorobami podstawowymi (np. cukrzycą, zaburzeniami tarczycy, nowotworami) lub lekami, często obejmującą całe ciało i występującą także nocą. Objawy obejmują widoczne krople potu, mokre plamy na ubraniach, lepkość skóry, a w ciężkich przypadkach zmiany skórne takie jak maceracja, pęknięcia i infekcje. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach, m.in. jodowo-skrobiowym i badaniach laboratoryjnych, a rozpoznanie pierwotnej hiperpotliwości wymaga obecności objawów przez co najmniej 6 miesięcy oraz spełnienia kryteriów takich jak pocenie symetryczne, występowanie co najmniej raz w tygodniu i brak pocenia podczas snu.
drożdżyca, gruczoł potowy, grzybica paznokci, grzybica stóp, hiperpotliwość, hiperpotliwość czaszkowo-twarzowa, hiperpotliwość dłoniowa, hiperpotliwość pachowa, hiperpotliwość pierwotna, hiperpotliwość stóp, hiperpotliwość wtórna, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, łuszczyca, maceracja skóry, nadmierna potliwość, nocne poty, objawy naczynioruchowe, pierwotna hiperpotliwość, test jodowo-skrobiowy, test potliwości, trądzik, układ współczulny, wyprysk, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symbella 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Symbella, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadynonu octanu, wykazuje działania niepożądane obserwowane u ponad 20% pacjentek, w tym krwawienia śródcykliczne, plamienie, ból głowy oraz dyskomfort w piersiach. W badaniach klinicznych obejmujących 1629 kobiet najczęściej zgłaszano bóle głowy, zawroty, migreny, zaburzenia widzenia, nudności, wymioty, trądzik, zmiany pigmentacji skóry, uczucie ciężkości mięśniowo-szkieletowe oraz objawy ze strony układu rozrodczego, takie jak bolesne miesiączkowanie, upławy, mlekotok i powiększenie piersi. Dodatkowo odnotowano ryzyko nadciśnienia tętniczego, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentek z czynnikami ryzyka.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, chlormadynon octan, choroba Leśniowskiego-Crohna, dyskomfort w piersiach, etynyloestradiol, gruczolako-włókniak piersi, hipertrójglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, kandydoza narządów rodnych, krwawienie śródcykliczne, krwotok miesiączkowy, łagodny nowotwór wątroby, łuszczyca, łysienie, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nagła utrata słuchu, nastrój depresyjny, niedociśnienie tętnicze, nowotwór piersi, nowotwór szyjki macicy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, plamienie, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, rumień, rumień guzowaty, świąd, szum w uszach, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, trądzik, udar mózgu, upławy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wyprysk, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie widzenia, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zapalenie spojówek, zapaść sercowo-naczyniowa, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół napięcia przedmiesiączkowego, złośliwy nowotwór wątroby, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lokren 20 20 mg
Produkt leczniczy Lokren 20 zawiera 20 mg betaksololu chlorowodorku i wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (1-10% pacjentów) obejmują zawroty głowy, bóle głowy, osłabienie, bezsenność, ból w nadbrzuszu, biegunkę, nudności, wymioty, bradykardię oraz ziębnięcie kończyn i impotencję. Rzadziej występują poważniejsze objawy, takie jak niewydolność serca, niedociśnienie, zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, reakcje skórne (w tym zaostrzenie łuszczycy), zespół Raynauda, skurcz oskrzeli oraz pojawienie się przeciwciał przeciwjądrowych. Bardzo rzadkie działania niepożądane (<0,01%) to parestezje, omamy, splątanie, koszmary senne, zaburzenia widzenia, hipoglikemia i hiperglikemia oraz ciężka bradykardia wymagająca interwencji medycznej.
beta-adrenolityk, betaksolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, depresja, gospodarka węglowodanowa, hipoglikemia, impotencja, letarg, łuszczyca, niewydolność serca, omamy, parestezja, POChP, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia widzenia, zahamowanie zatokowe, zespół Raynauda, ziębnięcie kończyn - Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus vulgaris – Epidemiologia
Pemfigus vulgaris (PV) jest najczęstszym typem pemfigusu, stanowiącym około 70% przypadków na świecie, z wyraźnymi różnicami geograficznymi i etnicznymi w zapadalności, która waha się od 0,76 do 16,1 przypadków na milion osób rocznie. Średnia światowa zapadalność wynosi 0,1-3,2/100 000 rocznie, z wyższą częstością w populacjach żydowskich aszkenazyjskich, śródziemnomorskich, indyjskich oraz mieszkańców Bliskiego Wschodu i Europy Południowo-Wschodniej. Choroba najczęściej dotyka osoby w wieku 40-60 lat, z nieznaczną przewagą kobiet (stosunek 1,17:1 do 2,54:1), choć w niektórych regionach obserwuje się odmienne proporcje. PV ma silny komponent genetyczny, związany z allelami HLA-DRB1*04:02 i HLA-DQB1*05:03, a także wykazuje zwiększone ryzyko współistnienia innych chorób autoimmunologicznych, takich jak miastenia gravis, choroby tarczycy czy reumatoidalne zapalenie stawów. Metaanaliza wskazuje na 8% częstość występowania nowotworów u pacjentów z pemfigusem, z różnicami regionalnymi (8-11%).
autoimmunologiczna choroba tarczycy, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba autoimmunologiczna, choroba pęcherzowa autoimmunologiczna, choroba układu krążenia, choroby neurologiczne, grzybicze zapalenie płuc, haplotyp HLA, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, łuszczyca, miastenia gravis, pemfigus liściasty, pemfigus vulgaris, reumatoidalne zapalenie stawów, sepsa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trexan Neo 10 mg
Lek Trexan Neo zawierający metotreksat w dawkach 2,5 mg i 10 mg jest wskazany do stosowania wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zgonu, wynikających z błędnego dawkowania. W terapii chorób reumatycznych i łuszczycy metotreksat podaje się raz w tygodniu, z dawkami standardowymi 7,5-15 mg i maksymalną 25 mg/tydzień, przy czym dawki powyżej 20 mg/tydzień znacząco zwiększają ryzyko toksyczności, zwłaszcza zahamowania czynności szpiku kostnego. W leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) stosuje się dawki 20-40 mg/m² powierzchni ciała, głównie pozajelitowo, w ramach złożonych protokołów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z utratą płynów do trzeciej przestrzeni, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min przeciwwskazuje stosowanie) oraz wątroby, a także u osób w podeszłym wieku, gdzie wskazane jest dostosowanie dawki i monitorowanie funkcji narządów.
badanie laboratoryjne, biodostępność, choroba reumatyczna, cytostatyk, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, kwas folinowy, kwas foliowy, lek cytostatyczny, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra białaczka limfoblastyczna, próba czynnościowa wątroby, reumatoidalne zapalenie stawów, toksyczność, trzecia przestrzeń, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Lit – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lithium Carbonicum GSK, zawierający 250 mg litu w formie tabletek, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąski indeks terapeutyczny i ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi, nieleczoną niedoczynnością tarczycy, odwodnieniem z hiponatremią, chorobą Addisona oraz przy zmniejszonej podaży sodu w diecie. Należy zachować ostrożność u chorych z chorobą Parkinsona, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, padaczką, łuszczycą, wrodzoną nużliwością mięśni, cukrzycą oraz schizofrenią. Przed rozpoczęciem terapii wskazana jest kompleksowa ocena funkcji tarczycy, nerek, serca (EKG), a także oznaczenie stężenia sodu i glukozy w surowicy. Lit działa jako inhibitor kanałów sodowych mięśnia sercowego, co może ujawnić zespół Brugadów, dlatego stosowanie u tych pacjentów jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania kardiologicznego.
Podczas terapii Lithium Carbonicum GSK należy monitorować funkcję nerek, gdyż lit hamuje zwrotny wychwyt sodu w kanalikach nerkowych, co zwiększa ryzyko odwodnienia i toksyczności litu, zwłaszcza przy biegunce lub nadmiernym poceniu się. Zaleca się utrzymanie odpowiedniej podaży sodu i wody w diecie. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nefropatii kanalikowo-miąższowej oraz poważnych powikłań nerkowych, takich jak mikrotorbiele, gruczolak kwasochłonny (onkocytoma) czy rak kanalików zbiorczych nerki, szczególnie u pacjentów leczonych ponad 10 lat. Z tego względu konieczne jest regularne monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza u osób poddawanych długotrwałej terapii litem.
choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, czynność nerek, czynność serca, czynność tarczycy, EKG, funkcja serca, gruczolak kwasochłonny, indeks terapeutyczny, kanaliki nerkowe, kanały sodowe, lit węglan, łuszczyca, mikrotorbiele nerki, nefropatia kanalikowo-miąższowa, nefrotoksyczność, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, objawy parkinsonowskie, onkocytoma, padaczka, próg drgawkowy, przewodnictwo zatokowo-komorowe, rak kanalików zbiorczych nerki, schizofrenia, stężenie glukozy, stężenie sodu, węzeł zatokowy, zespół Brugadów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Celipres 100 100 mg
Celipres 100, zawierający chlorowodorek celiprololu w dawce 100 mg, jest beta-adrenolitykiem o charakterystycznym profilu działań niepożądanych, które najczęściej mają łagodny i przemijający przebieg. Do często obserwowanych należą bóle głowy, napady gorąca, astenia, zawroty głowy, zmęczenie, nudności oraz zaburzenia snu (senność i bezsenność). Ze względu na aktywność ß2-agonistyczną mogą pojawić się drżenia i kołatanie serca. Rzadziej występują depresja, alergiczne zapalenie płuc, skurcz oskrzeli, a także zaburzenia widzenia i reakcje skórne, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Beta-adrenolityki mogą maskować objawy hipoglikemii i tyreotoksykozy, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami endokrynologicznymi. Warto zwrócić uwagę na ryzyko zaostrzenia istniejących zaburzeń przewodzenia sercowego, niewydolności serca oraz choroby Raynauda.
alergiczne zapalenie płuc, aminotransferaza, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek celiprololu, choroba Raynauda, chromanie przestankowe, drżenie, duszność wysiłkowa, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, kołatanie serca, koszmar senny, łuszczyca, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, omdlenie, osłabienie mięśni, parestezja, plamica, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchość oka, szum w uszach, tachykardia, toczeń, tyreotoksykoza, utajona cukrzyca, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie ortostatyczne, zapalenie płuc, zawrót głowy, zeskórnienie spojówki, zespół Raynauda, zmniejszenie libido - Leksykon substancji czynnych
Takalcytol – Przedawkowanie
Takalcytol jednowodny, będący analogiem witaminy D, jest stosowany miejscowo w leczeniu łuszczycy w postaci maści Curatoderm o stężeniu 4,17 μg/g. Jego mechanizm działania polega na modulacji różnicowania i proliferacji keratynocytów. Pomimo miejscowego zastosowania, istnieje ryzyko systemowej absorpcji przy nadmiernym stosowaniu na rozległe powierzchnie skóry, co może prowadzić do hiperkalcemii. Hiperkalcemia objawia się podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy, wynikającym ze zwiększonego wchłaniania wapnia w jelitach oraz resorpcji z kości pod wpływem nadmiaru analogu witaminy D. Klinicznie może manifestować się nudnościami, wymiotami, bólami brzucha, wielomoczem, odwodnieniem, osłabieniem mięśniowym, zaburzeniami rytmu serca oraz nadciśnieniem tętniczym.
analog witaminy D, arytmia serca, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, kamica nerkowa, lecznictwo dermatologiczne, łuszczyca, monitoring wapnia, nadciśnienie tętnicze, nawodnienie pacjenta, objawy neurologiczne, objawy sercowo-naczyniowe, objawy żołądkowo-jelitowe, osłabienie mięśniowe, proliferacja komórek naskórka, resorpcja wapnia, stężenie wapnia, takalcytol jednowodny, zaburzenia nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Klobetazol – Właściwości farmakodynamiczne
Klobetazol propionan, syntetyczny glikokortykosteroid o bardzo silnym działaniu przeciwzapalnym (grupa IV, kod ATC: D07AD01), stosowany miejscowo w stężeniu 0,5 mg/g, wykazuje wielokierunkowy wpływ na procesy zapalne i immunologiczne skóry. Jego mechanizm działania obejmuje zarówno szlaki genomowe, gdzie kompleks z receptorami glikokortykoidowymi moduluje transkrypcję genów, jak i szlaki niegenomowe, zapewniające szybki efekt terapeutyczny poprzez oddziaływanie na przekaźniki i receptory błonowe komórek układu odpornościowego. Indukcja lipokortyn hamuje fosfolipazę A, co prowadzi do zahamowania syntezy kluczowych mediatorów zapalenia, takich jak prostaglandyny i leukotrieny. Farmakodynamicznie klobetazol propionan wykazuje silne działanie przeciwzapalne, przeciwświądowe, naczyniokurczące oraz antyproliferacyjne, co czyni go skutecznym w leczeniu dermatoz opornych na kortykosteroidy o słabszym działaniu, w tym łuszczycy.
chemotaksja eozynofilów, cytokina prozapalna, dermatoza, działanie antyproliferacyjne, działanie naczyniokurczące, działanie przeciwświądowe, efekt farmakodynamiczny, eikozanoid, fibroblast, fosfolipaza A, glikokortykosteroid, hormon adrenokortykotropowy, keratynocyt, kortykosteroid, kwas arachidonowy, lipokortyna, łuszczyca, mediator stanu zapalnego, melanocyt, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, prostaglandyny i leukotrieny, receptor glikokortykoidowy, silne działanie przeciwzapalne