prednizon
Prednizon to syntetyczny glikokortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym. Jest prolekiem, który w wątrobie przekształca się w prednizolon – swoją aktywną formę. Dzięki swoim właściwościom znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu wielu chorób o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym.
W praktyce klinicznej prednizon stosowany jest w leczeniu chorób reumatycznych (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy), dermatologicznych (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry), pulmonologicznych (astma, POChP), hematologicznych (niedokrwistości autoimmunologiczne, choroba Hodgkina) oraz w transplantologii jako lek zapobiegający odrzuceniu przeszczepu.
Terapia prednizonem wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Obejmują one m.in. zespół Cushinga, osteoporozę, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemię, zwiększoną podatność na infekcje, zaburzenia psychiczne oraz zaćmę. Z tego powodu zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, z odpowiednim monitorowaniem pacjenta.
Odstawienie prednizonu po długotrwałej terapii powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć zespołu odstawienia steroidów i wtórnej niewydolności kory nadnerczy. Schemat redukcji dawki należy dostosować indywidualnie do pacjenta, uwzględniając czas trwania terapii i dawkę leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) to rzadka, genetyczna immunodeficjencja spowodowana defektem enzymu oksydazy NADPH, prowadząca do niezdolności fagocytów do eliminacji niektórych bakterii i grzybów. Kluczowe w opiece nad pacjentem z CGD jest stosowanie dożywotniej profilaktyki przeciwbakteryjnej (trimetoprim-sulfametoksazol) oraz przeciwgrzybiczej (itrakonazol, worikonazol, posakonazol, izawukonazol), a także terapia interferonem gamma (ACTIMMUNE), która zmniejsza częstość infekcji o 70%. Wczesne rozpoznanie infekcji i agresywne leczenie, w tym dożylne antybiotyki i ewentualne transfuzje granulocytów, są niezbędne dla poprawy rokowania. Wskazane jest także monitorowanie objawów zakażeń, parametrów zapalnych oraz powikłań zapalnych, takich jak choroba zapalna jelit czy tworzenie ropni i ziarninian. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne, a w perspektywie – przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT) lub terapia genowa.
acetaminofen, antybiotykoterapia, choroba immunologiczna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zapalna jelit, dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy, drenaż ropnia, inhibitor TNF-alfa, interferon gamma, interferon gamma-1b, itrakonazol, izawukonazol, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwgrzybiczny, neutrofile, objawy grypopodobne, oksydaza NADPH, posakonazol, prednizon, profilaktyka przeciwbakteryjna, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła choroba ziarniniakowa, somatyczna terapia genowa, terapia genowa, transfuzja granulocytów, trimetoprim-sulfametoksazol, worikonazol, zakażenie rany, zmiany ziarniniakowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cabazitaxel MSN 60 mg
Kabazytaksel, należący do grupy taksanów (kod ATC: L01CD04), wykazuje mechanizm działania polegający na stabilizacji mikrotubul poprzez stymulację polimeryzacji tubuliny oraz hamowanie jej depolimeryzacji, co prowadzi do zahamowania mitotycznego i interfazowego podziału komórek nowotworowych. Lek ten wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwnowotworowej, w tym skuteczność wobec nowotworów opornych na docetaksel, co jest istotne w terapii opornego na kastrację raka gruczołu krokowego z przerzutami. W badaniu klinicznym III fazy (EFC6193) kabazytaksel w dawce 25 mg/m² podawany dożylnie co 3 tygodnie, w połączeniu z prednizonem lub prednizolonem (10 mg/dobę), wykazał znaczną poprawę wyników leczenia w porównaniu do mitoksantronu (12 mg/m² co 3 tygodnie) u pacjentów z opornym na kastrację rakiem prostaty po wcześniejszym leczeniu docetakselem.
AlAT, AspAT, bilirubina całkowita, całkowite przeżycie, docetaksel, dusznica bolesna, hemoglobina, kabazytaksel, klasyfikacja RECIST, kreatynina, lek przeciwbólowy, lek przeciwnowotworowy, mikrotubule, mitoksantron, nadciśnienie tętnicze, neutrofil, płytki krwi, prednizon, progresja PSA, przeżycie bez progresji choroby, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego z przerzutami, skala ECOG, swoisty antygen sterczowy, taksan, tubulina, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Preparat Medoxa zawiera prednizon, glikokortykosteroid o silnym działaniu immunosupresyjnym, co zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych, oportunistycznych i grzybiczych oraz może maskować objawy infekcji, utrudniając diagnozę. Prednizon może reaktywować utajone infekcje, takie jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie leku jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności i równoczesnego leczenia przeciwinfekcyjnego w przypadku ostrych zakażeń wirusowych, przewlekłego zapalenia wątroby z HBsAg+, ogólnoustrojowych zakażeń grzybiczych i pasożytniczych, gruźlicy w wywiadzie oraz innych wymienionych stanów. Należy monitorować pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak choroba wrzodowa, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zaburzenia psychiczne, jaskra, owrzodzenia rogówki, a także u pacjentów z guzem chromochłonnym, twardziną układową (dawka ≥15 mg/dobę), ciężkim wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i po operacjach jelit.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, fluorochinolon, gruźlica, guz chromochłonny, jaskra, maskowanie objawów infekcji, miastenia, myasthenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, poliomyelitis, półpasiec, prednizon, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zespół odstawienia - Leksykon leków
Interakcje leku – Ontipria 18 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna produktu Ontipria (18 µg tiotropium w dawce, z czego 10 µg jest uwalniane z inhalatora), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w terapii POChP, szczególnie w kontekście interakcji lekowych. Dane kliniczne wskazują na brak istotnych klinicznie interakcji z sympatykomimetykami rozszerzającymi oskrzela (np. salbutamol, formoterol), metyloksantynami (np. teofilina), steroidami doustnymi (np. prednizon), steroidami wziewnymi (np. budezonid, flutikazon) oraz długo działającymi β-mimetykami (LABA). Stosowanie tych leków łącznie z bromkiem tiotropiowym jest bezpieczne i nie wpływa na ekspozycję organizmu na tiotropium, co umożliwia elastyczne łączenie terapii w leczeniu POChP.
bromek tiotropiowy, budezonid, drogi oddechowe, działanie przeciwcholinergiczne, flutikazon, formoterol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek przeciwcholinergiczny, metyloksantyna, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, prednizon, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, salbutamol, steroid doustny, steroid wziewny, sympatykomimetyk rozszerzający oskrzela, teofilina, wziewny glikokortykosteroid - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Leczenie
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AZW) to przewlekła choroba charakteryzująca się autoimmunologicznym atakiem na hepatocyty, prowadzącym do zapalenia, marskości i niewydolności wątroby. Standardowa terapia pierwszego rzutu obejmuje kortykosteroidy, głównie prednizon w dawce 0,5-1 mg/kg/dzień, oraz azatioprynę (50-150 mg/dzień lub 1-2 mg/kg/dzień) jako lek oszczędzający steroidy. Alternatywnie stosuje się budezonid u pacjentów bez marskości, cechujący się mniejszą liczbą działań niepożądanych. W przypadku nietolerancji lub braku odpowiedzi na leczenie pierwszego rzutu, wprowadza się leki drugiego rzutu, takie jak mykofenolan mofetylu, inhibitory kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus) czy 6-merkaptopurynę. Terapie biologiczne (rytuksymab, infliksymab, belimumab) są zarezerwowane dla opornych przypadków. Leczenie trwa zwykle 2-3 lata, a remisję osiąga 70-80% pacjentów w ciągu 2 lat. Monitorowanie obejmuje ocenę enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), poziomu IgG oraz obrazu histologicznego, a także kontrolę działań niepożądanych, takich jak cukrzyca, osteoporoza, leukopenia czy ryzyko infekcji.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, azatiopryna, belimumab, budezonid, cukrzyca, cyklosporyna, czynnik aktywujący limfocyty B, czynnik martwicy nowotworu, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, immunosupresja, infliksymab, inhibitor kalcyneuryny, komórki macierzyste, kortykosteroid, marskość wątroby, merkaptopuryna, metylotransferaza tiopurynowa, mikrobiota jelitowa, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, ostre zapalenie wątroby, prednizon, przeciwciało monoklonalne, remisja, rytuksymab, takrolimus, transplantacja wątroby, włóknienie wątroby, zaćma, złamanie kości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo, zawierający 500 mg abirateronu octanu w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia dorosłych mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego w trzech głównych sytuacjach klinicznych: nowo rozpoznanym hormonowrażliwym rakiem wysokiego ryzyka z przerzutami (mHSPC) w skojarzeniu z terapią supresji androgenowej (ADT), opornym na kastrację rakiem z przerzutami (mCRPC) u pacjentów bezobjawowych lub z łagodnymi objawami po niepowodzeniu ADT, oraz u pacjentów z mCRPC po progresji choroby podczas lub po chemioterapii docetakselem. Kluczowe jest potwierdzenie obecności przerzutów za pomocą badań obrazowych oraz odpowiednia kwalifikacja pacjenta, uwzględniająca stan kliniczny, wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych oraz historię leczenia hormonalnego i chemioterapii.
badanie histopatologiczne, docetaksel, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, laktoza jednowodna, octan abirateronu, prednizon, progresja choroby nowotworowej, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego z przerzutami oporny na kastrację, supresja androgenowa, tabletka powlekana, terapia supresji androgenowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Egidon 30 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Wśród najważniejszych interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na zwiększenie INR o około 13% u pacjentów przyjmujących warfarynę (dawka etorykoksybu 120 mg/dobę), co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie antyagregacyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ponadto, interakcje z cyklosporyną i takrolimusem mogą nasilać nefrotoksyczność, a NLPZ zmniejszają wydalanie litu, co wymaga monitorowania stężenia litu w osoczu.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, cyklosporyna, CYP3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowy, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nadciśnienie tętnicze, niesprzężony estrogen, niewydolność nerek, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol doustny, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, upośledzenie czynności nerek, uszkodzenie błony śluzowej, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluconazole Aurobindo
Produkt Fluconazole Aurobindo zawierający 100 mg flukonazolu wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Flukonazol jest przeciwwskazany w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy ze względu na niską skuteczność (odsetek wyzdrowień <20%) w porównaniu do gryzeofulwiny. Brak jest również wystarczających danych klinicznych dotyczących dawkowania i skuteczności w kryptokokozie płucnej i skórnej oraz głębokich grzybicach endemicznych, takich jak parakokcydioidomkoza, sporotrychoza limfatyczno-skórna i histoplazmoza. Należy monitorować funkcje wątroby, gdyż rzadko, ale możliwe jest ciężkie toksyczne uszkodzenie wątroby, które może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi. Objawy hepatotoksyczności obejmują znaczne osłabienie, jadłowstręt, nudności, wymioty i żółtaczkę, a w przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
amiodaron, astenia, cytochrom P450, flukonazol, głęboka grzybica endemiczna, gryzeofulwina, grzybica skóry owłosionej głowy, halofantryna, hepatotoksyczność, hipokaliemia, histoplazmoza, inwazyjne zakażenie grzybicze, jadłowstręt, ketokonazol, komorowe zaburzenie rytmu serca, kryptokokoza, kryptokokoza płuc, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, parakokcydioidomkoza, powierzchowna grzybica, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, terfenadyna, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Esotkaleno 25 mg
Preparat Esotkaleno zawierający prednizon dostępny jest w dawkach od 1 mg do 50 mg i nie wykazuje udokumentowanego bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Dane kliniczne nie potwierdzają negatywnego oddziaływania na funkcje psychomotoryczne, jednakże podczas terapii należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji oraz zmiany nastroju, które mogą pośrednio wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów stosujących wyższe dawki (20 mg, 25 mg, 30 mg, 50 mg), osoby w podeszłym wieku oraz tych przyjmujących leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy lub z chorobami współistniejącymi wpływającymi na zdolności poznawcze i motoryczne.
charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, działania niepożądane, Esotkaleno, funkcje poznawcze, glikokortykosteroidoterapia, koordynacja psychoruchowa, obsługa urządzeń mechanicznych, ośrodkowy układ nerwowy, prednizon, świadoma zgoda pacjenta, wizyty kontrolne, zaburzenia afektywne, zaburzenia koncentracji, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne, zmiany nastroju - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone STADA 250 mg
Abiraterone STADA, zawierający octan abirateronu w dawkach 250 mg lub 500 mg, jest selektywnym inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, wykazującym podwójną aktywność 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy. Mechanizm działania polega na hamowaniu produkcji androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkankach nowotworowych gruczołu krokowego, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy. W terapii raka gruczołu krokowego abirateron stosowany jest w dawce 1000 mg/dobę w połączeniu z prednizonem (5 mg raz lub dwa razy na dobę, w zależności od badania klinicznego) oraz supresją androgenową. W badaniach klinicznych fazy 3 (3011, 302, 301) wykazano istotną skuteczność leku u pacjentów z przerzutowym rakiem gruczołu krokowego wrażliwym na hormony (mHSPC) oraz opornym na kastrację (mCRPC), potwierdzając poprawę przeżycia całkowitego (OS) i przeżycia bez progresji radiograficznej (rPFS).
17α-hydroksylaza, 20-liaza, analog LHRH, antagonista hormonu, antygen swoisty dla prostaty, biosynteza androgenów, C17, chemioterapia taksanami, docetaksel, enzym CYP17, inhibitor biosyntezy androgenów, mCRPC, mHSPC, mineralokortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, octan abirateronu, orchidektomia, prednizolon, prednizon, progresja PSA, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, przeżycie bez progresji radiograficznej, przeżycie całkowite, PSA, radioterapia, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, skala ECOG, spironolakton, suma Gleasona, supresja androgenowa, terapia hormonalna, terapia supresji androgenowej, tkanka nowotworowa, zdarzenie związane z kośćcem - Leksykon leków
Interakcje leku – Etuxor 60 mg
Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. U pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe, np. warfarynę, dawka 120 mg/dobę etorykoksybu zwiększa INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u osób z zaburzoną czynnością nerek (szczególnie odwodnionych lub w podeszłym wieku) może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu, dawka 120 mg etorykoksybu może zwiększyć stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszyć jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu o 37% przy dawce 60 mg i o 50-60% przy dawce 120 mg, co należy uwzględnić przy stosowaniu doustnych leków antykoncepcyjnych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak incydenty zakrzepowe.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Medoxa 10 mg
Produkt leczniczy Medoxa, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn. Aktualne dane kliniczne nie potwierdzają zaburzeń funkcji poznawczych ani motorycznych związanych z terapią prednizonem w ramach stosowania tego preparatu. Mimo to, lekarz powinien uwzględnić indywidualne czynniki ryzyka, takie jak choroby współistniejące, interakcje lekowe, wiek pacjenta, ogólną sprawność psychomotoryczną, a także dawkę i czas trwania terapii, które mogą modyfikować reakcję na lek.
choroba współistniejąca, dawka prednizonu, doświadczenie kliniczne, efekt addytywny, efekt niepożądany, farmakoterapia, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, glikokortkosteroid, interakcja lekowa, monitorowanie pacjenta, prednizon, schorzenie współistniejące, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdarzenie niepożądane, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cabazitaxel Medical Valley 60 mg
Cabazitaxel Medical Valley w dawce 60 mg, dostępny jako koncentrat i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z opornym na kastrację, zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, którzy uprzednio byli leczeni chemioterapią zawierającą docetaksel. Terapia powinna być prowadzona wyłącznie w skojarzeniu z glikokortykosteroidami, takimi jak prednizon lub prednizolon, co jest kluczowe dla optymalizacji efektów leczenia. Kryteria kwalifikacji obejmują potwierdzone postępy choroby pomimo obniżenia poziomu testosteronu do wartości kastracyjnych oraz obecność przerzutów, co definiuje zaawansowane stadium nowotworu.
choroba wątroby, docetaksel, glikokortykosteroid, kabazytaksel, kastracja, leczenie hormonalne, lek przeciwnowotworowy, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami, prednizolon, prednizon, rak prostaty, rak z przerzutami, roztwór do infuzji, schemat chemioterapii, terapia onkologiczna, uzależnienie od alkoholu, zaawansowany nowotwór gruczołu krokowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abirateron Aristo 250 mg
Abirateron Aristo, zawierający 250 mg abirateronu octanu w tabletce, jest wskazany do leczenia przerzutowego raka gruczołu krokowego, zarówno hormonowrażliwego (mHSPC), jak i opornego na kastrację (mCRPC). Zalecana dawka wynosi 1000 mg (4 tabletki) raz na dobę, podawana na czczo (co najmniej 2 godziny po posiłku i nie wcześniej niż 1 godzina przed kolejnym posiłkiem). Terapia powinna być prowadzona równocześnie z prednizonem lub prednizolonem w dawce 5 mg/dobę dla mHSPC oraz 10 mg/dobę dla mCRPC. U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym aktywności aminotransferaz, ciśnienia tętniczego, stężenia potasu (utrzymanie ≥4,0 mM) oraz objawów niewydolności serca, jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
abirateron octan, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy w surowicy, analog gonadoliberyny, ciśnienie tętnicze, efekt mineralokortykosteroidowy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, kastracja farmakologiczna, kortykosteroid, potas w surowicy, prednizon, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, skala Child-Pugh, toksyczność leku, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abirateron Zentiva 500 mg
Abirateron Zentiva (octan abirateronu) w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia dorosłych mężczyzn z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego, w tym nowo rozpoznanym hormonowrażliwym rakiem z przerzutami wysokiego ryzyka (mHSPC) oraz opornym na kastrację rakiem z przerzutami (mCRPC). W terapii mHSPC lek stosuje się w skojarzeniu z terapią supresji androgenowej (ADT), co umożliwia kompleksowe hamowanie szlaków androgenowych i poprawia skuteczność leczenia. W przypadku mCRPC abirateron jest podawany z prednizonem lub prednizolonem u pacjentów bez objawów lub z łagodnymi objawami, u których doszło do niepowodzenia ADT i nie ma wskazań do chemioterapii, a także u pacjentów z progresją choroby podczas lub po chemioterapii docetakselem. Kluczowym elementem terapii jest zawsze łączenie abirateronu z glikokortykosteroidami, które minimalizują ryzyko działań niepożądanych związanych z nadmiarem mineralokortykoidów.
androgeny, docetaksel, glikokortykosteroid, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, kastracja farmakologiczna, leczenie pierwszej linii, mCRPC, mHSPC, mineralokortykoid, octan abirateronu, prednizon, progresja choroby nowotworowej, PSA, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego z przerzutami, synteza androgenów, terapia supresji androgenowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nerwu wzrokowego – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie nerwu wzrokowego (ON) jest stanem zapalnym nerwu wzrokowego o często nieprzewidywalnej etiologii, wymagającym kompleksowego podejścia profilaktycznego i terapeutycznego. Kluczowe strategie prewencyjne obejmują utrzymanie zdrowego stylu życia, w tym regularną aktywność fizyczną, dietę bogatą w kwasy omega-3, unikanie tytoniu i toksyn (np. metanolu), a także odpowiednie nawodnienie i regenerację. Ponadto, minimalizacja ryzyka infekcji dróg oddechowych poprzez higienę osobistą i szybkie leczenie infekcji jest istotna, gdyż około 50% przypadków ON ma podłoże powirusowe. Regularne badania okulistyczne oraz monitorowanie chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca i nadciśnienie, pozwalają na wczesne wykrycie zmian mogących predysponować do ON. W przypadku wysokiego ryzyka rozwoju stwardnienia rozsianego (SM), szczególnie przy obecności zmian w istocie białej w MRI, zaleca się profilaktykę immunologiczną beta-interferonami lub octanem glatirameru, co według badania CHAMPS redukuje ryzyko rozwoju SM o 66% w ciągu 3 lat od pierwszego epizodu ON.
antygen CD20, autoimmunologiczne zapalenie mózgu, azatiopryna, badanie MRI, badanie okulistyczne, dożylna immunoglobulina, etambutol, glikokortykosteroid, infekcja dróg oddechowych, istota biała, komórka zwojowa siatkówki, kwasy omega-3, lek immunosupresyjny, lek przeciwgruźliczy, metyloprednizolon, nadciśnienie tętnicze, nerw wzrokowy, neurodegeneracja, neuromyelitis optica, niedobór witaminowy, plazmafereza, prednizon, przeciwciało monoklonalne, punkt końcowy, reakcja immunologiczna, rytuksymab, stwardnienie rozsiane, suplementacja witaminowa, terapia neuroprotekcyjna, terapia steroidowa, układ immunologiczny, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie rdzenia - Leksykon leków
Skład i postać leku – Medoxa 5 mg
Preparat Medoxa zawiera prednizon w ośmiu dawkach: 1 mg, 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg oraz 50 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Tabletki mają charakterystyczny, okrągły, dwupłaszczyznowy kształt z linią podziału i wytłoczonym oznaczeniem dawki (np. „5” dla 5 mg), co ułatwia identyfikację i dzielenie leku. Skład substancji pomocniczych różni się w zależności od dawki: niższe dawki (1 mg, 2,5 mg, 5 mg) zawierają celulozę mikrokrystaliczną, skrobię żelowaną kukurydzianą oraz sodu stearylofumaran, natomiast wyższe dawki (10 mg i powyżej) dodatkowo zawierają poloksamer 407 i krzemionkę koloidalną bezwodną, co wpływa na właściwości farmaceutyczne tabletek.
blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna, niezgodność farmaceutyczna, poloksamer, postać farmaceutyczna, prednizon, skrobia żelowana, sodu stearylofumaran, środek rozsadzający, środek wiążący, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, związek powierzchniowo czynny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Medoxa 1 mg
Produkt leczniczy Medoxa, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, nie wykazuje udokumentowanego negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Badania kliniczne nie potwierdziły upośledzenia sprawności psychomotorycznej, koncentracji czy koordynacji ruchowej u pacjentów stosujących ten glikokortykosteroid. Brak jest również przeciwwskazań do wykonywania czynności zawodowych wymagających pełnej sprawności psychofizycznej, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa pracy w warunkach potencjalnie niebezpiecznych. Niemniej jednak, lekarz powinien uwzględnić indywidualną wrażliwość pacjenta, dawkę, czas trwania terapii, współistniejące schorzenia oraz możliwe interakcje lekowe, które mogą modyfikować bezpieczeństwo farmakoterapii.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba układu nerwowego, dokumentacja medyczna, edukacja terapeutyczna, farmakodynamika i farmakokinetyka, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, glikokortykosteroid, praktyka kliniczna, prednizon, sprawność psychomotoryczna, wrażliwość pacjenta, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie widzenia, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Przedawkowanie – Encorton 1 mg
Przedawkowanie prednizonu, substancji czynnej leku Encorton, charakteryzuje się brakiem typowych objawów ostrego zatrucia nawet przy bardzo dużych jednorazowych dawkach, co potwierdza niskie ryzyko ostrego przedawkowania. W praktyce klinicznej większym problemem jest przewlekłe stosowanie prednizonu w nadmiernych dawkach, prowadzące do zespołu Cushinga jatrogennnego. Objawy przewlekłego przedawkowania obejmują zmiany psychiczne (euforia, depresja, psychozy), charakterystyczne zmiany w dystrybucji tkanki tłuszczowej (bawoli kark, twarz księżycowata, otyłość centralna), retencję płynów z obrzękami i nadciśnieniem, hipokaliemię, systematyczny przyrost masy ciała, zmiany skórne (nadmierne owłosienie, trądzik, rozstępy czerwono-fioletowe), osteoporozę, wzrost ryzyka wrzodów trawiennych oraz zaburzenia odporności. Encorton dostępny jest w dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg i 20 mg, a prednizon w organizmie przekształca się do aktywnego prednizolonu.
antidotum, dekontaminacja przewodu pokarmowego, hipokaliemia, hormony kory nadnerczy, jatrogenny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie, niewydolność kory nadnerczy, NLPZ, osteoporoza, otyłość centralna, płukanie żołądka, prednizolon, prednizon, psychozy, retencja płynów, rozstępy skórne, twarz księżycowata, wrzód trawienny, zaburzenia odporności, zespół Cushinga - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abiral 500 mg
Lek Abiral (octan abirateronu) w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia raka gruczołu krokowego w trzech specyficznych sytuacjach klinicznych: nowo rozpoznany hormonowrażliwy rak wysokiego ryzyka z przerzutami (mHSPC), oporny na kastrację rak z przerzutami bez lub z niewielkimi objawami (mCRPC) po niepowodzeniu terapii supresji androgenowej, oraz mCRPC z progresją choroby po chemioterapii zawierającej docetaksel. We wszystkich przypadkach terapia Abiral musi być prowadzona w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem, a w przypadku mHSPC dodatkowo z terapią supresji androgenowej (ADT). Tabletki zawierają 232,2 mg laktozy jednowodnej oraz 11,5 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych składników.
Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stanu klinicznego pacjenta, historii leczenia oraz stopnia zaawansowania choroby, aby prawidłowo zakwalifikować pacjenta do odpowiedniego wskazania. Abiral stanowi istotną opcję terapeutyczną, zwłaszcza w opornym na kastrację raku z przerzutami, gdzie może opóźnić konieczność wdrożenia chemioterapii lub być stosowany po progresji choroby po leczeniu docetakselem. Charakterystyczne cechy tabletek to fioletowy kolor, owalny kształt (19 mm x 11 mm) oraz oznakowanie „500” na jednej stronie. Terapia skojarzona z kortykosteroidami jest integralną częścią protokołu leczenia i nie może być pominięta.
ADT, chemioterapia, docetaksel, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, kortykosteroid, laktoza jednowodna, mCRPC, mHSPC, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, prednizon, progresja choroby, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego z przerzutami, tabletka powlekana, terapia skojarzona, terapia supresji androgenowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Medoxa 50 mg
Dawkowanie prednizonu w preparacie Medoxa wymaga indywidualnego dostosowania do rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na terapię. W ostrych, ciężkich stanach stosuje się dawki początkowe w zakresie 80-100 mg/dobę (do 250 mg), co odpowiada 1,0-3,0 mg/kg masy ciała/dobę, natomiast w chorobach przewlekłych dawki podtrzymujące wynoszą zwykle 5-15 mg/dobę. W terapii substytucyjnej po zakończeniu wzrostu zaleca się dawki 5-7,5 mg/dobę podzielone na dwie dawki, z możliwością zwiększenia dawki do 50 mg/dobę w stanach stresowych. U dzieci dawkowanie jest oparte na masie ciała, z dawkami dużymi 2-3 mg/kg/dobę i dawką podtrzymującą 0,25 mg/kg/dobę. Dawkę należy stopniowo redukować zgodnie z klinicznym przebiegiem choroby, stosując schemat zmniejszania od 10 mg co 2-5 dni powyżej 30 mg/dobę do 0,5 mg co 4-8 tygodni poniżej 6 mg/dobę.
ACTH, chemioterapia skojarzona, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, dawka podtrzymująca, farmakoterapia, fludrokortyzon, glikokortykosteroidy, leczenie substytucyjne, marskość wątroby, mineralokortykoidy, niedoczynność tarczycy, prednizon, przerost kory nadnerczy, przewlekła białaczka limfocytowa, schemat Alexanian, schemat CHOP, schemat COP, schemat COPP-ABVD, schemat Knospe, sprzężenie zwrotne nadnerczy, szpiczak mnogi, terapia okołodobowa, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Westa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Olainfarm 500 mg
Abiraterone Olainfarm, zawierający abirateronu octan, jest selektywnym inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów w jądrach, nadnerczach oraz tkankach nowotworowych gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, przewyższając efekty konwencjonalnej terapii hormonalnej (np. analogi LHRH, orchidektomia). W wyniku blokady CYP17 obserwuje się także wzrost produkcji mineralokortykosteroidów. Skuteczność leczenia monitoruje się za pomocą poziomu PSA, gdzie w badaniu fazy 3 u pacjentów po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, redukcję PSA o ≥50% uzyskano u 38% leczonych abirateronem, w porównaniu do 10% w grupie placebo.
17-alfa-hydroksylaza, 20-liaza, abiraterone olainfarm, analog LHRH, androstendion, antagonista hormonu, biosynteza androgenów, biosynteza testosteronu, C17, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, jądro męskie, mCRPC, mHSPC, mineralokortykosteroid, nadnercze, nowotwór gruczołu krokowego, octan abirateronu, orchidektomia, prednizolon, prednizon, pregnenolon, progesteron, PSA, receptor androgenowy, skala Gleasona, spironolakton, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, terapia hormonalna, tkanka nowotworowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Xaleba 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna preparatu XALEBA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym znaczeniu klinicznym. W dawce 120 mg/dobę zwiększa INR o około 13% u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), ale zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu większych dawek ASA lub innych NLPZ. W przypadku cyklosporyny i takrolimusu konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności. Etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu, a dawka 120 mg zwiększa stężenie metotreksatu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja doustna, cyklooksygenaza, cyklosporyna, cytochrom P, czas protrombinowy, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, estrogen skoniugowany, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, profilaktyka chorób układu krążenia, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żel doustny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medoxa 5 mg
Profil działań niepożądanych prednizonu (substancji czynnej leku Medoxa) jest silnie zależny od dawki oraz czasu trwania terapii, co utrudnia precyzyjne określenie częstości ich występowania. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest niskie, natomiast w farmakoterapii obserwuje się szerokie spektrum powikłań. Prednizon wpływa na układ immunologiczny, powodując maskowanie objawów zakażeń oraz ryzyko reaktywacji infekcji wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych, w tym zagrażającej życiu strongyloidozy. W hematologii obserwuje się leukocytozę, limfopenię i eozynopenię. Długotrwałe stosowanie prednizonu może prowadzić do niedoczynności kory nadnerczy, zespołu Cushinga (twarz księżycowata, otyłość tułowia, hiperwolemia), zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej (zatrzymanie sodu, zwiększone wydalanie potasu), cukrzycy, hipercholesterolemii i hipertriglicerydemii oraz znacznego przyrostu masy ciała.
aseptyczna martwica kości, bradykardia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipercholesterolemia, hiperwolemia, hirsutyzm, jaskra, krwawienie z żołądka, leukocytoza, limfopenia, maskowanie zakażeń, miopatia, niedoczynność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza posteroidowa, policytemia, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rzekomy guz mózgu, strongyloidoza, teleangiektazje, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, zaćma, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zmętnienie podtorebkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kurczowe zapalenie skóry na zimno – Leczenie
Kurczowe zapalenie skóry na zimno (cold urticaria) to przewlekła alergiczna dermatoza manifestująca się bąblami pokrzywkowymi i/lub obrzękiem naczynioruchowym po ekspozycji na zimno. Podstawą leczenia jest unikanie czynników wyzwalających, takich jak kontakt z zimną wodą, zimne napoje czy niskie temperatury, oraz stosowanie nieuspokajających leków przeciwhistaminowych drugiej generacji (cetyryzyna, loratadyna, desloratadyna, feksofenadyna, lewocetyryzyna) w dawkach standardowych lub zwiększonych do 4-krotności dawki standardowej pod nadzorem lekarza. W przypadku oporności na leczenie przeciwhistaminowe zaleca się terapię omalizumabem (150-300 mg s.c. co 4 tygodnie), a także rozważenie leków drugiej linii, takich jak montelukast, cyklosporyna (3 mg/kg/dobę), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, cyproheptadyna czy ketotifen. W ciężkich zaostrzeniach dopuszcza się krótkotrwałe stosowanie doustnych kortykosteroidów (prednizon/prednizolon 0,5-1 mg/kg/dobę, max 60 mg).
adrenalina, anafilaksja, bąbel pokrzywkowy, cetyryzyna, cyklosporyna, cyproheptadyna, desloratadyna, doksepina, dupilumab, feksofenadyna, hydroksyzyna, immunosupresant, ketotifen, komórka tuczna, kortykosteroid, kurczowe zapalenie skóry na zimno, lek biologiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwleukotrienowy, lewocetyryzyna, loratadyna, mediator zapalny, montelukast, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, pokrzywka z zimna, prednizolon, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-IgE, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Olainfarm 250 mg
Abiraterone Olainfarm, zawierający abirateronu octan, jest inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, wykorzystywanym w terapii rozsianego raka gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, osiągając wartości niższe niż przy stosowaniu analogów LHRH lub orchidektomii. W badaniu fazy 3 u pacjentów po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, 38% leczonych abirateronem uzyskało co najmniej 50% redukcję PSA, w porównaniu do 10% w grupie placebo. Standardowa dawka wynosi 1000 mg abirateronu octanu na dobę, podawana z prednizonem 5 mg/dobę oraz supresją androgenową (agonista LHRH lub orchidektomia).
17α-hydroksylaza, 20-liaza, agonista LHRH, androstendion, badanie histopatologiczne, biomarker, biosynteza androgenów, C17, czynnik prognostyczny wysokiego ryzyka, dehydroepiandrosteron, docetaksel, enzym CYP17, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, mineralokortykosteroid, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, orchidektomia, prednizon, przerzut trzewny, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, skala Gleasona, spironolakton, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, taksany, tkanka nowotworowa gruczołu krokowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Etoricoxib Teva 60 mg
Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych zwraca uwagę zwiększenie INR o około 13% u pacjentów przyjmujących warfarynę w dawce 120 mg etorykoksybu na dobę, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z dysfunkcją nerek. Jednoczesne stosowanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę) jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Nefrotoksyczność może być nasilona przy kojarzeniu z cyklosporyną lub takrolimusem, a etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co wymaga monitorowania jego stężenia w surowicy. Ponadto, dawka 120 mg etorykoksybu może zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszać jego klirens nerkowy o 13%, co podnosi ryzyko toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja nerek, działanie hipotensyjne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność metotreksatu, warfaryna, worykonazol