Wskazania do stosowania
Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomid Ranbaxy jest lekiem stosowanym w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego (zarówno w monoterapii jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem), zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń oraz chłoniaków z komórek płaszcza (MCL) i chłoniaka grudkowego (FL) w skojarzeniu z rytuksymabem. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w oparciu o jednostkę chorobową, stan kliniczny, funkcję nerek oraz wyniki badań laboratoryjnych, a także uwzględnia potencjalne działania niepożądane, takie jak mielosupresja czy ryzyko zakrzepicy. Kapsułki zawierają laktozę jednowodną, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.

Pobierz ChPL PDF Lenalidomide Ranbaxy – Kapsułki twarde – 20 mg
  1. Wskazania do stosowania leku Lenalidomide Ranbaxy
    1. Szpiczak mnogi
    2. Zespoły mielodysplastyczne
    3. Chłoniak z komórek płaszcza
    4. Chłoniak grudkowy
  2. Dostępne dawki i postać leku Lenalidomide Ranbaxy
  3. Warunki stosowania leku Lenalidomide Ranbaxy
    1. Szczególne warunki stosowania w zależności od wskazania
    2. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. chłoniak grudkowy
  2. chłoniak z komórek płaszcza
  3. szpiczak mnogi
  4. zespoły mielodysplastyczne o niskim lub pośrednim-1 ryzyku związane z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q
Substancja czynna
  1. lenalidomid
Kategoria leku
  1. immunomodulatory
  2. leki przeciwnowotworowe

Wskazania do stosowania leku Lenalidomide Ranbaxy

Lenalidomide Ranbaxy (lenalidomid) to lek dostępny w postaci kapsułek twardych w siedmiu różnych dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg. Wskazania do stosowania obejmują kilka jednostek chorobowych z zakresu hematoonkologii, w których lek ten wykazuje skuteczność terapeutyczną.1

Szpiczak mnogi

Lenalidomid znajduje zastosowanie w leczeniu szpiczaka mnogiego w różnych sytuacjach klinicznych i schematach terapeutycznych:

  • W monoterapii jako leczenie podtrzymujące u dorosłych pacjentów z nowo zdiagnozowanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych. Terapia podtrzymująca po przeszczepie ma na celu wydłużenie czasu trwania odpowiedzi na leczenie i przedłużenie czasu wolnego od progresji choroby.2
  • W terapii skojarzonej u pacjentów z nieleczonym wcześniej szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu. W tym wskazaniu lenalidomid można stosować w połączeniu z:
    • deksametazonem
    • bortezomibem i deksametazonem
    • melfalanem i prednizonem

    Wybór schematu powinien być dostosowany do indywidualnych cech pacjenta oraz charakterystyki choroby.3

  • W terapii skojarzonej z deksametazonem u dorosłych pacjentów z wcześniej leczonym szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali co najmniej jeden schemat leczenia. Stanowi to opcję terapeutyczną dla pacjentów z nawrotem choroby lub opornością na wcześniejsze leczenie.4

Zespoły mielodysplastyczne

Lenalidomide Ranbaxy jest wskazany w monoterapii u dorosłych pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) spełniających ściśle określone kryteria:

  • Pacjenci z anemią zależną od przetoczeń
  • Zespół mielodysplastyczny o niskim lub pośrednim-1 ryzyku według Międzynarodowego Systemu Prognostycznego (IPSS)
  • Obecność nieprawidłowości cytogenetycznej w postaci izolowanej delecji 5q
  • Sytuacja kliniczna, w której inne metody leczenia okazały się niewystarczające lub niewłaściwe

W tej grupie pacjentów lenalidomid umożliwia uniezależnienie od przetoczeń koncentratów krwinek czerwonych, poprawiając jakość życia chorych.5

Chłoniak z komórek płaszcza

Lenalidomid w monoterapii jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z nawracającym lub opornym na leczenie chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL – Mantle Cell Lymphoma). To agresywny podtyp chłoniaka nieziarniczego, który charakteryzuje się wysokim odsetkiem nawrotów po standardowym leczeniu. Zastosowanie lenalidomidu stanowi opcję terapeutyczną dla pacjentów, u których wcześniejsze linie leczenia okazały się nieskuteczne.6

Chłoniak grudkowy

W przypadku chłoniaka grudkowego (FL – Follicular Lymphoma) stopnia 1-3a, lenalidomid stosuje się w terapii skojarzonej z rytuksymabem (przeciwciałem monoklonalnym anty-CD20). Wskazanie to dotyczy dorosłych pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym. Kombinacja lenalidomidu z rytuksymabem wykazuje synergistyczne działanie przeciwnowotworowe, zwiększając skuteczność terapii w porównaniu do monoterapii tymi lekami.7

Dostępne dawki i postać leku Lenalidomide Ranbaxy

Lenalidomide Ranbaxy dostępny jest w formie kapsułek twardych w siedmiu różnych dawkach, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz rodzaju leczonej choroby. Każda dawka charakteryzuje się odmiennym wyglądem, co ułatwia identyfikację:

Dawka Wygląd kapsułki Oznaczenie Zawartość laktozy jednowodnej
2,5 mg Niebieskozielone wieczko, biały korpus, długość ok. 14 mm „RL” na wieczku, „78” na korpusie 53,75 mg
5 mg Białe wieczko, biały korpus, długość ok. 18 mm „RL” na wieczku, „79” na korpusie 107,5 mg
7,5 mg Jasnożółte wieczko, biały korpus, długość ok. 18 mm „RL” na wieczku, „86” na korpusie 105 mg
10 mg Niebieskozielone wieczko, jasnożółty korpus, długość ok. 21 mm „RL” na wieczku, „80” na korpusie 215 mg
15 mg Bladoniebieskie wieczko, biały korpus, długość ok. 21 mm „RL” na wieczku, „81” na korpusie 210 mg
20 mg Niebieskozielone wieczko, bladoniebieski korpus, długość ok. 21 mm „RL” na wieczku, „82” na korpusie 205 mg
25 mg Białe wieczko, biały korpus, długość ok. 21 mm „RL” na wieczku, „83” na korpusie 200 mg

Wszystkie kapsułki zawierają biały do białawego granulowany proszek jako substancję czynną. Należy zwrócić uwagę, że kapsułki zawierają laktozę jednowodną, co jest istotne w przypadku pacjentów z nietolerancją laktozy.8

Warunki stosowania leku Lenalidomide Ranbaxy

Ze względu na specyfikę wskazań i charakter choroby, lenalidomid powinien być przepisywany przez lekarzy specjalistów w dziedzinie hematologii lub onkologii klinicznej, mających doświadczenie w leczeniu wymienionych chorób. Dawkowanie powinno być indywidualnie dobrane w zależności od:

  • Jednostki chorobowej i jej stadium
  • Wcześniejszego leczenia
  • Stanu klinicznego pacjenta
  • Funkcji nerek (lek wymaga modyfikacji dawki przy niewydolności nerek)
  • Wyników badań laboratoryjnych, w szczególności morfologii krwi

Lenalidomid jest lekiem o potencjalnie teratogennym działaniu, dlatego istnieją specjalne wymogi dotyczące jego przepisywania kobietom w wieku rozrodczym, które muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji. Lek objęty jest Programem Zapobiegania Ciąży.9

Szczególne warunki stosowania w zależności od wskazania

  1. Szpiczak mnogi – zastosowanie lenalidomidu powinno być poprzedzone dokładną oceną stanu pacjenta, w tym ustaleniem czy pacjent kwalifikuje się do przeszczepu komórek macierzystych. Leczenie podtrzymujące powinno być rozpoczęte po adekwatnej regeneracji hematologicznej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych.10
  2. Zespoły mielodysplastyczne – konieczne jest potwierdzenie cytogenetyczne obecności izolowanej delecji 5q oraz ocena zależności od przetoczeń. Leczenie można rozpocząć tylko wtedy, gdy inne metody leczenia były niewystarczające lub niewłaściwe.11
  3. Chłoniak z komórek płaszcza – lek stosuje się u pacjentów z nawrotem lub opornością choroby po wcześniejszym leczeniu. Przed rozpoczęciem terapii zalecana jest ocena obciążenia guzem i innych parametrów prognostycznych.12
  4. Chłoniak grudkowy – lenalidomid w skojarzeniu z rytuksymabem stosowany jest u pacjentów wcześniej leczonych. Konieczna jest koordynacja podawania obu leków zgodnie z określonym schematem terapeutycznym.13

Podczas terapii lenalidomidem konieczne jest regularne monitorowanie parametrów hematologicznych oraz funkcji wątroby i nerek. Lekarz powinien dostosowywać dawkowanie lub czasowo przerywać leczenie w przypadku wystąpienia działań niepożądanych, w szczególności mielosupresji, zakrzepicy żylnej lub tętniczej, czy reakcji skórnych.14

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl