Właściwości farmakokinetyczne
Esotkaleno 30 mg

Prednizon, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Kluczowym elementem farmakokinetyki jest efekt pierwszego przejścia wątrobowego, podczas którego 80-100% dawki ulega konwersji do aktywnego metabolitu – prednizolonu. Prednizolon wiąże się odwracalnie z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminami, co reguluje dostępność farmakologiczną wolnej frakcji leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującą glukuronidacją (70%) oraz siarczanowaniem (30%), prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, które są następnie wydalane przez nerki. Okres półtrwania prednizonu wynosi około 3 godzin, jednak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może ulec wydłużeniu, co wymaga dostosowania dawkowania.

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. ciężka gorączkowa dermatoza neutrofilowa
  16. egzema
  17. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  18. eozynofilowe zapalenie powięzi
  19. erytrodermia
  20. gruźlica płuc
  21. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  22. guz rzekomy oczodołu
  23. guzkowe zapalenie tętnic
  24. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  25. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  26. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  27. katar sienny
  28. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  29. liniowa dermatoza IgA
  30. liszaj ruberowy osutka
  31. liszajec herpetiformis
  32. łupież rubra mieszkowy
  33. łuszczyca krostkowa
  34. łuszczycowe zapalenie stawów
  35. mieszane choroby tkanki łącznej
  36. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  37. myasthenia
  38. naczyniak jamisty
  39. neuropatia nerwu wzrokowego
  40. niedobór ACTH
  41. niewydolność kory nadnerczy
  42. obrzęk Quinckego
  43. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  44. odrzucenie przeszczepu
  45. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  46. oparzenia zasadowe
  47. oparzenie przełyku
  48. opryszczka ciężarnych
  49. orbitopatia endokrynologiczna
  50. ostra białaczka limfoblastyczna
  51. ostra przerywana trombocytopenia
  52. ostre zapalenie pęcherzyków płucnych
  53. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  54. parałuszczyca
  55. pęcherzyca zwykła
  56. pemfigoid pęcherzowy
  57. piodermia zgorzelinowa
  58. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  59. pokrzywka
  60. polimialgia reumatyczna
  61. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  62. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  63. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  64. przewlekła białaczka limfatyczna
  65. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  66. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  67. przewlekłe zapalenie rzęs
  68. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  69. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  70. reakcja Jarischa-Herxheimera
  71. reakcje anafilaktoidalne
  72. reaktywne zapalenie stawów
  73. reumatoidalne zapalenie stawów
  74. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  75. rumień guzowaty
  76. sarkoidoza
  77. śródmiąższowe choroby płuc
  78. śródmiąższowe zapalenie rogówki
  79. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  80. stany toksyczne w ciężkich chorobach zakaźnych
  81. stwardnienie rozsiane
  82. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  83. szpiczak mnogi
  84. toczeń rumieniowaty układowy
  85. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  86. twardzina układowa
  87. uogólniona ostra osutka krostkowa
  88. usunięcie nadnerczy
  89. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  90. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  91. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  92. wyprysk atopowy
  93. wyprysk bakteryjny
  94. wyprysk kontaktowy
  95. wysypki polekowe
  96. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  97. zapalenie błony naczyniowej oka
  98. zapalenie nadtwardówki
  99. zapalenie rogówki
  100. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  101. zapalenie skórno-mięśniowe
  102. zapalenie stawów kręgosłupa
  103. zapalenie stawów w sarkoidozie
  104. zapalenie tętnicy skroniowej
  105. zapalenie twardówki
  106. zapalenie wielomięśniowe
  107. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  108. zespół Goodpasture’a
  109. zespół nadnerczowo-płciowy
  110. zespół Sézary'ego
  111. zespół Tolosa-Hunta
  112. zespół Westa
  113. ziarniniakowatość Wegenera
  114. ziarniniakowe zapalenie warg
  115. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Właściwości farmakokinetyczne leku Esotkaleno

Lek Esotkaleno (prednizon) charakteryzuje się złożonymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne i profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis farmakokinetyki tego glikokortykosteroidu, z uwzględnieniem najważniejszych parametrów i procesów.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym prednizon podlega szybkiej i niemal całkowitej absorpcji z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji aktywnej w surowicy (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, w przedziale czasowym od 1 do 2 godzin od momentu przyjęcia leku.2

Efekt pierwszego przejścia

Istotnym aspektem farmakokinetyki prednizonu jest znaczący efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Podczas tego procesu od 80% do nawet 100% podanej dawki prednizonu ulega przemianie do prednizolonu, który stanowi aktywny metabolit odpowiedzialny za efekty farmakologiczne leku.3

Wiązanie z białkami osocza

Po dostaniu się do krwiobiegu, prednizolon wiąże się odwracalnie z białkami osocza. Głównymi białkami transportującymi są transkortyna (globulina wiążąca kortykosteroidy) oraz albuminy. Stopień wiązania z białkami wpływa na biodostępność wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji leku.4

Metabolizm

Metabolizm prednizolonu zachodzi przede wszystkim w wątrobie i obejmuje dwa główne szlaki biotransformacji:5

  • Glukuronidacja – odpowiada za około 70% procesów metabolicznych prednizolonu
  • Siarczanowanie – stanowi około 30% przemian metabolicznych

W organizmie zachodzi również częściowa konwersja prednizolonu do innych metabolitów, w tym do 11ß,17ß-dihydroksyandrosta-1,4-dien-3-onu oraz 1,4-pregnadien-20-olu. Powstałe metabolity są pozbawione aktywności hormonalnej, co oznacza, że nie wykazują działania glikokortykosteroidowego.6

Wydalanie

Metabolity prednizonu i prednizolonu są wydalane głównie przez nerki. Jedynie minimalna ilość substancji czynnej i jej bezpośredniego metabolitu (prednizonu/prednizolonu) pojawia się w moczu w postaci niezmienionej.7

Parametry farmakokinetyczne

Okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza dla prednizonu wynosi około 3 godzin w warunkach prawidłowej funkcji wątroby. Warto podkreślić, że u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby parametr ten ulega wydłużeniu, co może wymagać modyfikacji dawkowania.8

Czas działania terapeutycznego

Istotną cechą farmakokinetyczną prednizonu jest czas działania terapeutycznego, który jest znacząco dłuższy niż okres obecności leku w surowicy. Przy zastosowaniu średnich dawek terapeutycznych efekt farmakologiczny utrzymuje się od 18 do 36 godzin, co pozwala na elastyczne dawkowanie leku.9

Tabela parametrów farmakokinetycznych prednizonu

Parametr Wartość
Wchłanianie po podaniu doustnym Szybkie i prawie całkowite
Czas osiągnięcia Cmax 1-2 godziny
Metabolizm w efekcie pierwszego przejścia 80-100% (do prednizolonu)
Wiązanie z białkami osocza Transkortyna i albuminy
Główne szlaki metaboliczne Glukuronidacja (70%), siarczanowanie (30%)
Okres półtrwania (t½) Około 3 godziny (dłuższy w zaburzeniach wątroby)
Czas działania terapeutycznego 18-36 godzin
Główna droga eliminacji Wydalanie nerkowe (metabolity)
  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl