prednizon
Prednizon to syntetyczny glikokortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym. Jest prolekiem, który w wątrobie przekształca się w prednizolon – swoją aktywną formę. Dzięki swoim właściwościom znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu wielu chorób o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym.
W praktyce klinicznej prednizon stosowany jest w leczeniu chorób reumatycznych (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy), dermatologicznych (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry), pulmonologicznych (astma, POChP), hematologicznych (niedokrwistości autoimmunologiczne, choroba Hodgkina) oraz w transplantologii jako lek zapobiegający odrzuceniu przeszczepu.
Terapia prednizonem wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Obejmują one m.in. zespół Cushinga, osteoporozę, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemię, zwiększoną podatność na infekcje, zaburzenia psychiczne oraz zaćmę. Z tego powodu zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, z odpowiednim monitorowaniem pacjenta.
Odstawienie prednizonu po długotrwałej terapii powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć zespołu odstawienia steroidów i wtórnej niewydolności kory nadnerczy. Schemat redukcji dawki należy dostosować indywidualnie do pacjenta, uwzględniając czas trwania terapii i dawkę leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esotkaleno
Produkt leczniczy Esotkaleno, zawierający prednizon, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na immunosupresyjne działanie zwiększające ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych, a także możliwość maskowania objawów infekcji. Szczególnie niebezpieczne jest ryzyko reaktywacji utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie Esotkaleno jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli i leczenia wspomagającego w przypadku ostrych i przewlekłych zakażeń, chorób wrzodowych, osteoporozy, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zaburzeń psychicznych, jaskry, owrzodzeń rogówki oraz u pacjentów z guzem chromochłonnym. Dawkowanie prednizonu ≥15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową wiąże się z ryzykiem twardzinowego przełomu nerkowego, wymagającym monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek (stężenie kreatyniny). Należy również uwzględnić ryzyko perforacji jelit, zwłaszcza przy współistniejących chorobach przewodu pokarmowego, oraz zwiększone ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonów.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, owrzodzenie rogówki, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, prednizon, przełom guza chromochłonnego, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zakażenie oportunistyczne, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie otrzewnej, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zarażenie pasożytnicze, zerwanie ścięgna, żywa szczepionka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Esotkaleno 5 mg
Prednizon, substancja czynna leku Esotkaleno, jest niefluorowanym glikokortykosteroidem o kodzie ATC H02AB07, stosowanym w leczeniu układowym. Jego działanie obejmuje regulację metabolizmu węglowodanów, białek i tłuszczów oraz modulację układu immunologicznego. W terapii substytucyjnej niewydolności kory nadnerczy prednizon zastępuje endogenny hydrokortyzon, przy czym 5 mg prednizonu odpowiada około 20 mg hydrokortyzonu. Ze względu na ograniczone działanie mineralokortykosteroidowe konieczne jest uzupełnienie terapii o mineralokortykosteroidy. W zespole nadnerczowo-płciowym prednizon hamuje nadmierną produkcję kortykotropiny i androgenów, a w dawkach przekraczających substytucyjne wykazuje silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne, m.in. poprzez hamowanie chemotaksji leukocytów, uwalniania mediatorów zapalnych oraz wpływ na enzymy lizosomalne, prostaglandyny i leukotrieny.
androgen, beta-adrenomimetyk, działanie przeciwzapalne, efekt permisywny, elektrolity, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid niefluorowany, hydrokortyzon, immunosupresja, kortykotropina, leczenie substytucyjne, lek beta2-sympatykomimetyczny, mediator zapalny, mineralokortykosteroid, niedrożność oskrzeli, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk błony śluzowej, prednizon, proces zapalny, przepuszczalność naczyń, reakcja alergiczna typu I, schorzenie alergiczne, układ immunologiczny, wysięk zapalny, zanik układu immunologicznego, zespół nadnerczowo-płciowy, zwężenie dróg oddechowych, zwężenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Pyoderma gangrenosum – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Pyoderma gangrenosum (PG) to rzadkie, zapalne schorzenie skóry charakteryzujące się szybkim rozwojem bolesnych, nekrotycznych owrzodzeń. Rokowanie jest generalnie korzystne, ale nieprzewidywalne i zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, wariant choroby (wrzodziejący i pęcherzowy), obecność chorób współistniejących, zwłaszcza hematologicznych, oraz poziom białka C-reaktywnego (CRP) przy przyjęciu. Wielkość początkowej zmiany powyżej 4 cm oraz kliniczne cechy zakażenia rany również pogarszają rokowanie. Około 50% pacjentów osiąga wygojenie w ciągu roku pod wpływem leczenia prednizonem lub cyklosporyną, jednak nawroty występują u 39% chorych, a całkowita remisja bez nawrotów jest rzadka. Mechanizm patergii wymaga unikania urazów skóry, które mogą indukować nowe owrzodzenia. Śmiertelność bezpośrednio związana z PG jest rzadka, ale hospitalizacje cechują się wysoką śmiertelnością sięgającą 21,7% oraz średnim czasem pobytu wynoszącym 47 dni, co podkreśla ciężkość przebiegu choroby i ryzyko powikłań związanych z terapią immunosupresyjną i chorobami współistniejącymi.
antybiotykoterapia dożylna, białko C-reaktywne, choroba układowa, cyklosporyna, częstość występowania, gojenie ran, leczenie immunosupresyjne, metotreksat, nawrót choroby, nieswoiste zapalenie jelit, okres wolny od progresji, oporność na leczenie, patergia, prednizon, pyoderma gangrenosum, remisja, stan zapalny, steroidy, terapia biologiczna, terapia immunosupresyjna, zaburzenie hematologiczne, zakażenie rany - Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Wskazania do stosowania
Abirateron, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, jest stosowany w leczeniu raka gruczołu krokowego, zawsze w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem. Wskazania obejmują: nowo rozpoznany hormonowrażliwy rak prostaty wysokiego ryzyka z przerzutami (mHSPC) w połączeniu z terapią supresji androgenowej (ADT), oporny na kastrację rak prostaty z przerzutami (mCRPC) u pacjentów bezobjawowych lub z objawami o niewielkim nasileniu po niepowodzeniu ADT, a także mCRPC u pacjentów z progresją choroby podczas lub po chemioterapii z docetakselem. Wczesne włączenie abirateronu w terapię mHSPC wysokiego ryzyka może znacząco poprawić rokowanie.
charakterystyka produktu leczniczego, docetaksel, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, prednizon, progresja choroby, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację z przerzutami, rak gruczołu krokowego z przerzutami, substancja czynna, supresja androgenowa, tabletka powlekana, terapia supresji androgenowej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Encorton 10 mg
Encorton to preparat zawierający prednizon w dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, dostępny w formie tabletek doustnych. Każda tabletka zawiera odpowiednią ilość substancji czynnej oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną w ilościach od 57,4 mg (1 mg dawka) do 165,2 mg (10 mg dawka). Tabletki są białe, okrągłe, obustronnie płaskie, różniące się oznaczeniami wytłoczonymi na powierzchni (np. „∆” dla 1 mg i 5 mg, „-” dla 10 mg, „+” dla 20 mg). Substancje pomocnicze obejmują skrobię ziemniaczaną, magnezu stearynian, laktozę jednowodną oraz żelatynę, które pełnią funkcje wypełniaczy, substancji poślizgowych i wiążących.
biodostępność, Encorton, laktoza jednowodna, niezgodność farmaceutyczna, nośnik substancji czynnej, okres ważności leku, prednizon, skrobia ziemniaczana, stabilność farmaceutyczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka doustna, żelatyna - Leksykon substancji czynnych
Bendamustyna – Dawkowanie i sposób podawania
Bendamustyna jest stosowana w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL), chłoniaków nieziarniczych opornych na rytuksymab oraz szpiczaka mnogiego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań: 100 mg/m² pc. w dniach 1. i 2. co 4 tygodnie do 6 cykli w PBL; 120 mg/m² pc. w dniach 1. i 2. co 3 tygodnie co najmniej 6 cykli w chłoniakach; 120-150 mg/m² pc. w dniach 1. i 2. wraz z prednizonem 60 mg/m² pc. w dniach 1.-4. co 4 tygodnie co najmniej 3 cykle w szpiczaku mnogim. Modyfikacje dawkowania są konieczne u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina 1,2-3,0 mg/dl – zmniejszenie dawki o 30%) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, gdzie doświadczenie jest ograniczone. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina > 3,0 mg/dl). U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności zmiany dawkowania, a bezpieczeństwo u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.
bendamustyna, bilirubina, chłoniak nieziarniczy, czynność wątroby, dysfagia, klirens kreatyniny, lek cytostatyczny, morfologia krwi, nadir, niewydolność nerek, płytki krwi, prednizon, przewlekła białaczka limfocytowa, regeneracja komórek krwi, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenia czynności nerek, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Encorton 20 mg
Prednizon, jako glikokortykosteroid, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży ze względu na ograniczone dane kliniczne oraz potencjalne ryzyko teratogenne. Badania na modelach zwierzęcych wskazują na możliwe powikłania, takie jak zwiększona częstość rozszczepów podniebienia, ryzyko poronień, niewydolność łożyska oraz zahamowanie rozwoju płodu. U ludzi obserwuje się potencjalne zagrożenia, w tym niewydolność łożyska, niską masę urodzeniową noworodka oraz podwyższone ryzyko śmierci płodu. Decyzja o terapii prednizonem powinna być podejmowana indywidualnie, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając stan kliniczny pacjentki i alternatywne metody leczenia.
działanie teratogenne, Encorton, glikokortykosteroid, hormony kory nadnerczy, karmienie piersią, kortykosteroid, niedotlenienie płodu, niewydolność łożyska, niska masa urodzeniowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, poronienie, prednizon, rozszczep podniebienia, układ hormonalny, wada rozwojowa, zahamowanie rozwoju płodu - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Takayasu arteritis to przewlekłe, ziarniniakowe zapalenie aorty i jej głównych odgałęzień, prowadzące do zwężeń, niedrożności, tętniaków i niedokrwienia narządów. Podstawą leczenia są glikokortykosteroidy, takie jak prednizon w dawce początkowej 0,5-1 mg/kg/dobę (około 60 mg/dobę), z celem redukcji do <20 mg/dobę po 3 miesiącach i <0,1 mg/kg/dobę po 6 miesiącach. W celu ograniczenia działań niepożądanych steroidów stosuje się leki immunosupresyjne (metotreksat, azatiopryna, mykofenolan mofetylu, leflunomid, cyklofosfamid), a w opornych przypadkach inhibitory TNF-alfa i tocilizumab. Monitorowanie obejmuje ocenę kliniczną, laboratoryjną i obrazową, a także kontrolę powikłań, takich jak nadciśnienie tętnicze, które wymaga agresywnego leczenia (labetalol, hydralazyna, alfa-metylodopa). Wskazane jest także szczepienie przeciw grypie, pneumokokom i półpaścowi oraz profilaktyka zakażeń Pneumocystis jirovecii. W przypadku zaawansowanych zwężeń lub tętniaków rozważa się interwencje naczyniowe (angioplastyka, stentowanie, pomostowanie, wymiana zastawki), wykonywane w okresie niskiej aktywności zapalenia.
angioplastyka balonowa, azatiopryna, choroba bez tętna, cyklofosfamid, dyslipidemia, glikokortykosteroidy, inhibitor receptora IL-6, inhibitory TNF-alfa, leczenie immunosupresyjne, leflunomid, metotreksat, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie narządów, niewydolność serca, obniżona odporność, operacja pomostowania, Pneumocystis jirovecii, prednizolon, prednizon, remisja, rzucawka, stan przedrzucawkowy, stentowanie, tocilizumab, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu, zapalenie tętnic Takayasu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 50 mg
Na podstawie dostępnych danych przedklinicznych dotyczących prednizonu, nie stwierdzono istotnego ryzyka toksycznego ani genotoksycznego u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów określono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. Długotrwałe podawanie prednizolonu w dawkach 33 mg/kg m.c. u szczurów wywoływało zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa, natomiast u królików dawki 2-3 mg/kg m.c./dobę przez 2-4 tygodnie powodowały uszkodzenie wątroby. Martwica mięśni obserwowana była u świnek morskich (0,5-5 mg/kg m.c.) oraz psów (4 mg/kg m.c.) po kilku tygodniach terapii. Badania rozwojowe na myszach, chomikach i królikach wykazały teratogenne działanie prednizolonu, w tym rozszczep wargi i podniebienia oraz anomalie czaszki i szczęki u szczurów po podaniu parenteralnym. Ponadto, długotrwałe stosowanie dużych dawek (30 mg/dobę) prowadziło do odwracalnych zaburzeń spermatogenezy.
działanie histotoksyczne, działanie mutagenne i karcynogenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, prednizolon, prednizon, rozszczep wargi i podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie wątroby, wyspa trzustkowa Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy