okres półtrwania
Okres półtrwania (T1/2) to parametr farmakokinetyczny określający czas, w którym stężenie substancji czynnej w organizmie zmniejsza się o połowę. Jest to kluczowy wskaźnik stosowany w farmakologii do określania częstości dawkowania leków oraz czasu ich eliminacji z organizmu.
Stan stacjonarny leku we krwi jest osiągany zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania. Leki o krótkim okresie półtrwania (kilka godzin) wymagają częstszego podawania, natomiast te o długim okresie półtrwania (kilkadziesiąt godzin) mogą być stosowane raz na dobę lub rzadziej. Okres półtrwania zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby oraz interakcji z innymi lekami.
W diagnostyce medycznej okres półtrwania jest również istotny przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych, szczególnie przy oznaczaniu markerów biochemicznych, takich jak troponiny sercowe czy hormony. Znajomość tego parametru pozwala na właściwą ocenę dynamiki zmian stężeń tych substancji w czasie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polalid 10 mg
Lenalidomid, substancja czynna Polalid, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 0,5-2 godziny, a jego farmakokinetyka jest liniowa względem dawki. Lek występuje w postaci racemicznej (S(-) 56%, R(+) 44%) i wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%). Pokarm wysokotłuszczowy obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłków. Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin u pacjentów z szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi.
aminotransferaza asparaginianowa, asymetryczny atom węgla, badanie populacyjne farmakokinetyczne, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, maksymalne stężenie w osoczu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, szybkość wchłaniania, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivaroxaban Bayer 10 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, nawet w dawkach sięgających 1960 mg, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych. Wchłanianie leku wykazuje efekt pułapowy powyżej 50 mg, co ogranicza dalszy wzrost stężenia w osoczu mimo dawek supraterapeutycznych. Kluczowe jest monitorowanie pacjenta pod kątem krwawień oraz innych działań niepożądanych. W przypadku przedawkowania zaleca się podanie andeksanetu alfa jako specyficznego antidotum neutralizującego działanie rywaroksabanu oraz zastosowanie węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania, szczególnie jeśli interwencja nastąpiła szybko po przyjęciu leku. Terapia objawowa obejmuje m.in. ucisk mechaniczny, hemostazę chirurgiczną, przetoczenia preparatów krwiopochodnych (koncentrat krwinek czerwonych, świeżo mrożone osocze, płytki krwi) oraz wsparcie hemodynamiczne.
andeksanet alfa, aprotynina, desmopresyna, efekt pułapowy, hemostaza chirurgiczna, hemostaza endoskopowa, inhibitor czynnika Xa, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie do OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krzepnięcie krwi, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, niedokrwistość pokrwotoczna, okres półtrwania, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, produkt krwiopochodny, przedawkowanie rywaroksabanu, rekombinowany czynnik VIIa, siarczan protaminy, świeżo mrożone osocze, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wsparcie hemodynamiczne, wstrząs krwotoczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amarhyton 50 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do typu zaburzeń rytmu serca oraz indywidualnych cech pacjenta. W nadkomorowych arytmiach początkowa dawka wynosi 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę, a maksymalnie do 300 mg/dobę. W komorowych zaburzeniach rytmu dawka startowa to 100 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką do 400 mg/dobę, dostosowywaną po 3-5 dniach terapii. U osób starszych oraz pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤35 ml/min/1,73 m²) dawki początkowe i maksymalne są obniżone do 100 mg/dobę i 300 mg/dobę odpowiednio, z koniecznością częstego monitorowania stężenia leku w osoczu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz ze wszczepionym stymulatorem serca dawka nie powinna przekraczać 100 mg dwa razy na dobę. Dzieci poniżej 12 lat nie powinny stosować Amarhytonu ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ablacja, Amarhyton, amiodaron, cymetydyna, flekainid octan, kardiomiopatia organiczna, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, metoda niefarmakologiczna, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, niewydolność nerek, okres półtrwania, przedwczesny skurcz komorowy, PVC, stężenie flekainidu w osoczu, stymulator serca, substancja czynna, wszczepienie stymulatora, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budipulmi 0,25 mg/ml
Budezonid, substancja czynna zawiesiny do nebulizacji Budipulmi (0,25 mg/ml i 0,5 mg/ml), charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych wynoszącą około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu dawki 2 mg osiąga około 4 nmol/L w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje objętość dystrybucji około 3 L/kg, silne wiązanie z białkami osocza (85-90%) oraz intensywny metabolizm wątrobowy (efekt pierwszego przejścia około 90%) głównie przez CYP3A4, prowadzący do metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 L/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka farmakokinetyczna jest liniowa w zakresie dawek leczniczych.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, astma dziecięca, białko osocza, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, CYP 3A4, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja lekowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, zależność liniowa, zawiesina do nebulizacji - Leksykon substancji czynnych
Ryfampicyna – Dawkowanie i sposób podawania
Ryfampicyna jest kluczowym lekiem przeciwprątkowym stosowanym w terapii gruźlicy, trądu oraz innych zakażeń bakteryjnych, takich jak bruceloza, legionelloza i zakażenia gronkowcowe. Dawkowanie ryfampicyny jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta, wieku oraz rodzaju infekcji. U dorosłych z gruźlicą dawka wynosi 8-12 mg/kg mc./dobę, co przekłada się na 450 mg/dobę dla pacjentów <50 kg i co najmniej 600 mg/dobę dla pacjentów >50 kg. U dzieci stosuje się 10-20 mg/kg mc./dobę, maksymalnie do 600 mg/dobę. W leczeniu trądu ryfampicyna podawana jest zwykle w dawce 600 mg raz w miesiącu lub 10 mg/kg mc./dobę, zawsze w skojarzeniu z innymi lekami przeciwtrądowymi. W zakażeniach bakteryjnych dawka u dorosłych wynosi 600-1200 mg/dobę podzielone na 2-4 dawki. Profilaktyka meningokokowego zapalenia opon mózgowych wymaga podawania 600 mg ryfampicyny dwa razy na dobę przez 2 dni u dorosłych, a u dzieci odpowiednio 10 mg/kg lub 5 mg/kg mc. dwa razy na dobę. W profilaktyce zakażeń Haemophilus influenzae dawka wynosi 20 mg/kg mc./dobę (maks. 600 mg) przez 4 dni, z koniecznością rozpoczęcia terapii przed wypisaniem pacjenta ze szpitala.
badanie bakteriologiczne, bruceloza, chemioterapia przeciwprątkowa, Haemophilus influenzae, izoniazyd, leczenie gruźlicy, legionelloza, lek przeciwprątkowy, lek przeciwtrądowy, lekooporność, meningokokowe zapalenie opon mózgowych, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, podawanie leku, rifamazid, stężenie leku we krwi, trąd, wydalanie leku, wydalanie wątrobowe, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie gronkowcowe, zakażenie meningokokowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Curosurf 80 mg, co odpowiada około 74 mg całej zawartości fosfolipidów i 0,9 mg niskocząsteczkowych hydrofobowych protein.
Poractant alfa (Curosurf) to naturalny surfaktant pochodzenia świńskiego, stosowany dotchawiczo i dooskrzelowo, zawierający głównie fosfatydylocholinę (~70% fosfolipidów) oraz około 1% hydrofobowych białek powierzchniowych SP-B i SP-C. Po podaniu preparat lokalizuje się głównie w płucach, co jest kluczowe dla jego skuteczności i minimalizacji działań ogólnoustrojowych. Badania farmakokinetyczne na noworodkach króliczych wykazały okres półtrwania dipalmitylofosfatydylocholiny znakowanej C¹⁴ wynoszący około 67 godzin, co zapewnia długotrwałe działanie terapeutyczne po jednokrotnym podaniu. Po 48 godzinach od aplikacji fosfolipidy surfaktantu wykrywane są jedynie w śladowych ilościach w surowicy i innych narządach poza płucami, potwierdzając miejscowy charakter działania i minimalną biodostępność ogólnoustrojową.
białko SP-B i SP-C, Curosurf, czynnik powierzchniowo czynny, dipalmitylofosfatydylocholina, fosfatydylocholina, fosfolipid, fosfolipid surfaktantu, frakcja fosfolipidów, naturalny surfaktant, niskocząsteczkowa hydrofobowa proteina, okres półtrwania, podanie dooskrzelowe, podanie dotchawicze, poractant alfa, schorzenie układu oddechowego, surfaktant, układ oddechowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Octaplex 500 j.m.
Octaplex to dożylny preparat zawierający czynniki krzepnięcia II, VII, IX, X oraz białka C i S, dostępny w dawkach 500 j.m. i 1000 j.m., z aktywnością swoistą ≥ 0,6 j.m./mg białka (czynnik IX). Charakteryzuje się natychmiastową biodostępnością po podaniu dożylnym, co jest kluczowe w nagłych stanach klinicznych, takich jak pilne odwrócenie działania doustnych antykoagulantów czy leczenie krwawień u pacjentów z niedoborem czynników zespołu protrombiny. Okresy półtrwania poszczególnych czynników są zróżnicowane: czynnik II – 48-60 h, czynnik VII – 1,5-6 h, czynnik IX – 20-24 h, czynnik X – 24-48 h, co wpływa na schemat dawkowania, zwłaszcza konieczność powtarzania dawek ze względu na krótki czas działania czynnika VII.
aktywność swoista, białko C i S, biodostępność, czynniki krzepnięcia, dawkowanie leku, doustne antykoagulanty, droga dożylna, krwiobieg, małopłytkowość indukowana heparyną, octaplex, okres półtrwania, osocze, proszek i rozpuszczalnik, protrombina, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, wrodzony niedobór czynników, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon substancji czynnych
Siarczan chondroityny – Właściwości farmakokinetyczne
Siarczan chondroityny, składnik aktywny preparatu Chronada, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 15-24% dawki, z czego jedynie 10% pozostaje w formie niezmienionej, a pozostałe 90% to depolimeryzowane pochodne wskutek efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenie osiągane jest około 4 godziny po podaniu. Substancja wiąże się w 85% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,3 l/kg i wykazuje powinowactwo do tkanki chrzęstnej oraz innych narządów, takich jak jelito cienkie, wątroba, mózg i nerki. Metabolizm odbywa się głównie przez enzymatyczną degradację w lizosomach, bez udziału cytochromu P450, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami. Klirens wynosi 30,5 ml/min (0,43 ml/min/kg), a okres półtrwania mieści się w zakresie 5-15 godzin. Eliminacja zachodzi głównie drogą nerkową, a farmakokinetyka wykazuje kinetykę pierwszego rzędu do dawek 3000 mg, bez zmian parametrów przy wielokrotnym podawaniu 800 mg u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.
chlorowodorek glukozaminy, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, cytochrom P450, degradacja enzymatyczna, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, hialuronidaza, kinetyka pierwszego rzędu, klirens ogólnoustrojowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prolek, siarczan chondroityny, stężenie we krwi, sulfataza lizosomalna, tkanka stawowa, znakowanie izotopowe, β-glukuronidaza, β-N-acetyloheksozoaminidaza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cefepime AptaPharma 1 g
Cefepim wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 250 mg do 2 g (iv) oraz od 500 mg do 2 g (im), z szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 18 L, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (<19%). Lek nie kumuluje się przy dawkowaniu do 2 g co 8 godzin przez 9 dni. Cefepim przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, osiągając stężenia terapeutyczne, np. w moczu do 3120 µg/g (po 2 g iv w ciągu 0-4 h), w płynie otrzewnowym 18,3 µg/mL oraz w śluzie oskrzelowym 24,1 µg/mL. Metabolizm jest minimalny, z głównym metabolitem N-tlenkiem N-metylopirolidyny stanowiącym około 7% dawki.
cefepim, dializa otrzewnowa ambulatoryjna, dystrybucja leku, encefalopatia odwracalna, faza eliminacji, hemodializa, klirens całkowity, klirens nerkowy, kumulacja leku, N-tlenek N-metylopirolidyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn otrzewnowy, płyn śródmiąższowy, płyn ustrojowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, śluz oskrzelowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sufentanil hameln 5 mcg/ml
Sufentanyl jest silnym opioidem stosowanym głównie w anestezjologii, podawanym dożylnie lub nadtwardówkowo, wyłącznie przez doświadczonych lekarzy. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Dla dorosłych dawka początkowa dożylna wynosi 0,5-2 μg/kg podawana powoli przez 2-10 minut, z działaniem trwającym około 50 minut przy dawce 0,5 μg/kg. Dawki podtrzymujące to 10-50 μg (0,15-0,7 μg/kg). W znieczuleniu ogólnym dawka początkowa wynosi 7-20 μg/kg, a podtrzymująca 25-50 μg (0,36-0,7 μg/kg). U dzieci powyżej 1 miesiąca stosuje się dawki 0,2-0,5 μg/kg do indukcji i 0,3-2 μg/kg do podtrzymania znieczulenia, z maksymalną dawką całkowitą do 5 μg/kg w kardiochirurgii. W znieczuleniu nadtwardówkowym u dorosłych stosuje się roztwory bupiwakainy z dodatkiem sufentanylu (1 μg/ml), z dawką nasycającą 10-15 ml 0,25% bupiwakainy i dawką podtrzymującą 0,175% bupiwakainy wlew 4-14 ml/h. Maksymalna dawka sufentanylu w znieczuleniu nadtwardówkowym nie powinna przekraczać 30 μg.
9%, alkoholizm, analgezja, anestezjolog, antagonista opioidowy, atropina, ból pooperacyjny, bolus, bradykardia, bupiwakaina, choroba płuc, cięcie cesarskie, dawka nasycająca, depresja oddechowa, klirens leku, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwwymiotny, niewydolność nerek i wątroby, niewyrównana niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, opioid, otyłość, podanie nadtwardówkowe, premedykacja, roztwór chlorku sodu 0, sufentanyl, układ krążenia, uzależnienie od opioidów, wstrzyknięcie dożylne, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Evertas 9,5 mg/24 h
Przedawkowanie rywastygminy, substancji czynnej systemu transdermalnego Evertas (standardowa dawka terapeutyczna 4,6 mg/24 h lub 9,5 mg/24 h), może wystąpić w wyniku zastosowania kilku plastrów jednocześnie. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia układu krążenia (nadciśnienie tętnicze, bradykardia, omdlenia) oraz rzadziej objawy neuropsychiatryczne, takie jak omamy. Riwastygmina działa jako inhibitor acetylocholinoesterazy, wykazując wagotoniczne działanie na serce, co może prowadzić do specyficznych objawów sercowo-naczyniowych. W literaturze opisano przypadek doustnego przedawkowania dawką 46 mg, po którym objawy ustąpiły całkowicie w ciągu 24 godzin po leczeniu zachowawczym.
atropina, biegunka, bradykardia, działanie wagotoniczne, farmakokinetyka rywastygminy, hamowanie acetylocholinoesterazy, inhibitor acetylocholinoesterazy, lek przeciwwymiotny, nadciśnienie tętnicze, nudności, objaw sercowo-naczyniowy, okres półtrwania, omam, omdlenie, rywastygmina, siarczan atropiny, skopolamina, system transdermalny, wymioty, zaburzenie funkcji poznawczych - Leksykon substancji czynnych
Bromek – Właściwości farmakokinetyczne
Bromek, obecny w Bocheńskiej Leczniczej Soli Jodowo-Bromowej w stężeniu nie mniejszym niż 0,05%, jest kluczowym składnikiem aktywnym stosowanym w formie kąpieli lub inhalacji. Wchłanianie przezskórne bromku jest minimalne, co skutkuje znikomą biodostępnością ogólnoustrojową. Bromki są naturalnymi jonami osocza, a ich dystrybucja i homeostaza są regulowane fizjologicznie, podobnie jak inne elektrolity zawarte w preparacie (sód ≥32%, jodki ≥0,03%, potas ≤0,5%, wapń ≤1,5%, magnez ≤0,8%, chlorki ≥55%). Ze względu na zewnętrzne zastosowanie produktu, klasyczne parametry farmakokinetyczne bromku, takie jak okres półtrwania, klirens czy objętość dystrybucji, nie są możliwe do precyzyjnego określenia.
- Leksykon substancji czynnych
Ginkgolid – Właściwości farmakokinetyczne
Ginkgolidy A, B oraz bilobalid, będące głównymi terpenolaktonami w standaryzowanych wyciągach z liści Ginkgo biloba L., charakteryzują się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą odpowiednio 80%, 88% i 79%. Maksymalne stężenia w osoczu zależą od postaci farmaceutycznej i dawki; dla dawki 120 mg w tabletkach stężenia wynoszą: ginkgolid A 16-22 ng/ml, ginkgolid B 8-10 ng/ml, bilobalid 27-54 ng/ml, natomiast w roztworze odpowiednio 25-33 ng/ml, 9-17 ng/ml i 19-35 ng/ml. Cmax osiągane jest szybko, w ciągu 1-2 godzin po podaniu, co wskazuje na efektywną absorpcję substancji czynnych.
absorpcja substancji aktywnych, bezwzględna biodostępność, bilobalid, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, droga eliminacji, eliminacja z kałem, faza eliminacji, frakcja terpenowa, ginkgo biloba, ginkgolidy, miłorząb japoński, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, stężenie w osoczu, terpenolaktony, wyciąg z miłorzębu, wydalanie w niezmienionej postaci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eltrombopag Glenmark 50 mg
Eltrombopag, dostępny w dawkach 25 mg i 50 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne w zależności od populacji pacjentów oraz dawki. U dorosłych z pierwotną małopłytkowością immunologiczną AUC(0-τ) wzrasta od 47 µg/ml·h przy dawce 30 mg do 168 µg/ml·h przy dawce 75 mg, a Cmax od 3,78 µg/ml do 12,7 µg/ml. U pacjentów z przewlekłym zakażeniem WZW C wartości te są wyższe, np. przy dawce 75 mg AUC(0-τ) wynosi 301 µg/ml·h, a Cmax 16,71 µg/ml. Eltrombopag charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,9%), metabolizowany jest głównie przez CYP1A2 i CYP2C8 oraz transferazy UGT1A1 i UGT1A3, a wydalany głównie z kałem (59%) i moczem (31%). Okres półtrwania wynosi 21-32 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność jest obniżona przez jednoczesne podawanie z produktami zawierającymi wielowartościowe kationy (np. leki zobojętniające, nabiał, suplementy mineralne).
białko oporności raka piersi, biodostępność biologiczna, chelaty, eltrombopag, enzymy cytochromu P450, glukuronidacja, glutation, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, klirens osoczowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, statyny, transporter BCRP, transporter OATP1B1, WZW C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żyły wrotnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sulperazon zawiera cefoperazon (cefalosporyna III generacji) oraz sulbaktam (inhibitor beta-laktamaz) w dawkach 1 g (500 mg + 500 mg) i 2 g (1000 mg + 1000 mg) do podawania dożylnego. Po podaniu 2 g dożylnie, maksymalne stężenia w surowicy wynoszą odpowiednio 236,8 μg/ml dla cefoperazonu i 130,2 μg/ml dla sulbaktamu. Objętość dystrybucji sulbaktamu jest większa (18,0-27,6 l) niż cefoperazonu (10,2-11,3 l). Cefoperazon jest eliminowany w około 25% przez nerki i głównie z żółcią, natomiast sulbaktam w 84% drogą nerkową. Okres półtrwania wynosi średnio 1,7 godziny dla cefoperazonu i 1 godzinę dla sulbaktamu, z proporcjonalnym wzrostem stężeń w surowicy do dawki. Nie obserwowano kumulacji ani zmian farmakokinetyki po wielokrotnym podaniu co 8-12 godzin.
całkowity klirens, cefoperazon, eliminacja z organizmu, eliminacja z żółcią, hemodializa, hiperbilirubinemia, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja do tkanek, płyn ustrojowy, podanie dożylne, populacja pediatryczna, proporcjonalność dawki, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w surowicy, sulbaktam, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby