Właściwości farmakokinetyczne
Loratan 5 mg/5 ml

Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych loratadyny

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania leku w organizmie. Loratadyna, substancja czynna preparatu Loratan (5 mg/5 ml, syrop), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej działanie kliniczne i możliwe interakcje z innymi substancjami.¹

Wchłanianie loratadyny

Loratadyna po podaniu doustnym charakteryzuje się łatwym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie loratadyny w osoczu krwi obserwuje się już po 1-1,5 godziny od momentu podania, co świadczy o szybkiej absorpcji substancji czynnej.²

Warto zaznaczyć, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym powoduje opóźnienie wchłaniania loratadyny, jednak nie wpływa na ostateczny efekt kliniczny preparatu. Jest to istotna informacja praktyczna w kontekście stosowania leku.³

Metabolizm loratadyny

Loratadyna prawie całkowicie podlega procesowi metabolizmu pierwszego przejścia, co oznacza, że ulega intensywnym przemianom biochemicznym już podczas pierwszego przejścia przez wątrobę. W metabolizmie loratadyny uczestniczą głównie izoenzymy cytochromu P450: CYP3A4 oraz CYP2D6.⁴

Główny metabolit – desloratadyna

W wyniku przemian metabolicznych powstaje główny metabolit loratadyny – desloratadyna (dekarboetoksyloratadyna), który również wykazuje aktywność farmakologiczną. Co więcej, desloratadyna w znaczącym stopniu odpowiada za działanie kliniczne leku. Maksymalne stężenie tego metabolitu w osoczu występuje w ciągu 1,5-3,7 godziny po podaniu loratadyny.⁵

Interakcje na poziomie metabolizmu

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne podawanie loratadyny z inhibitorami enzymów wątrobowych, takimi jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna, prowadzi do zwiększenia stężenia loratadyny we krwi. Jednakże, co istotne, nie obserwowano klinicznie znaczących zmian (w tym zmian w zapisie elektrokardiograficznym), które mogłyby wynikać z tych interakcji.⁶

Dystrybucja loratadyny w organizmie

Loratadyna charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 97-99%, co ogranicza jej dostępność w postaci wolnej, niezwiązanej. Natomiast jej aktywny metabolit, desloratadyna, wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu – 73-76%.⁷

Okres półtrwania dystrybucji loratadyny w osoczu u zdrowych dorosłych osób wynosi około 1 godziny, natomiast dla jej aktywnego metabolitu jest to około 2 godziny. Parametry te obrazują szybkość rozprzestrzeniania się substancji w organizmie.⁸

Loratadyna oraz jej czynny metabolit przenikają do mleka matki, co jest istotną informacją w kontekście stosowania leku przez kobiety karmiące piersią.⁹

Eliminacja loratadyny z organizmu

Średni okres półtrwania loratadyny w fazie eliminacji wynosi 8,4 godziny, przy czym obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą (zakres od 3 do 20 godzin). Dla głównego metabolitu – desloratadyny – okres półtrwania jest znacznie dłuższy i wynosi średnio 28 godzin (z zakresem od 8,8 do 92 godzin).¹⁰

Drogi eliminacji

Loratadyna jest wydalana z organizmu dwoma głównymi drogami:

• Z moczem – około 40% dawki, przy czym około 27% dawki wydalane jest już w ciągu pierwszej doby
• Z kałem – około 42% dawki

Proces eliminacji loratadyny trwa około 10 dni, a lek wydalany jest głównie w postaci sprzężonych metabolitów.¹¹

Proporcjonalność dawki

Biodostępność zarówno loratadyny, jak i jej aktywnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki. Oznacza to, że zwiększenie dawki powoduje proporcjonalne zwiększenie ekspozycji organizmu na lek i jego metabolit.¹²

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny oraz jej aktywnego metabolitu nie wykazują istotnych różnic pomiędzy grupą zdrowych dorosłych ochotników a grupą zdrowych ochotników w podeszłym wieku. Oznacza to, że sam wiek nie jest czynnikiem wymagającym modyfikacji dawkowania.¹³

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się zwiększenie zarówno pola powierzchni pod krzywą (AUC), jak i maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny oraz jej metabolitu w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek. Jednakże średnie wartości okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu są podobne w obu grupach pacjentów.¹⁴

Co istotne, hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę loratadyny i jej aktywnego metabolitu, co może mieć znaczenie przy planowaniu terapii u pacjentów dializowanych.¹⁵

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby parametry farmakokinetyczne loratadyny ulegają istotnym zmianom:

• Pole powierzchni pod krzywą (AUC) loratadyny jest dwukrotnie większe niż u osób z prawidłową czynnością wątroby
• Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) loratadyny jest również dwukrotnie większe
• Profil farmakokinetyczny aktywnego metabolitu nie ulega znaczącym zmianom

¹⁶

Okres półtrwania eliminacji loratadyny i jej metabolitu u pacjentów z uszkodzeniem wątroby wynosi odpowiednio 24 godziny i 37 godzin, przy czym czas ten wydłuża się wraz z nasileniem stopnia uszkodzenia wątroby. Te zmiany mogą wymagać dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁷

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych loratadyny