Właściwości farmakokinetyczne
Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Sulperazon

Sulperazon to produkt leczniczy zawierający dwie substancje czynne: cefoperazon (cefalosporyna III generacji) i sulbaktam (inhibitor beta-laktamaz). Dostępny jest w dwóch dawkach: 1 g (500 mg + 500 mg) oraz 2 g (1000 mg + 1000 mg) w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego produktu leczniczego.¹

Parametry farmakokinetyczne po podaniu dożylnym

Po dożylnym podaniu 2 g produktu Sulperazon (1 g cefoperazonu i 1 g sulbaktamu) zdrowym ochotnikom przez 5 minut, średnie maksymalne stężenia w surowicy wynoszą odpowiednio 236,8 μg/ml dla cefoperazonu oraz 130,2 μg/ml dla sulbaktamu. Wartości te wskazują na różnice w dystrybucji obu substancji czynnych – objętość dystrybucji sulbaktamu jest znacząco większa (18,0-27,6 l) w porównaniu do cefoperazonu (10,2-11,3 l).²

Eliminacja leku

Obie substancje czynne Sulperazonu różnią się mechanizmami eliminacji z organizmu. Około 25% dawki cefoperazonu jest wydalane przez nerki, podczas gdy pozostała część eliminowana jest głównie z żółcią. W przypadku sulbaktamu, aż 84% dawki podlega wydalaniu nerkowym. Średni okres półtrwania cefoperazonu po podaniu razem z sulbaktamem wynosi 1,7 godziny, natomiast dla sulbaktamu jest to około 1 godziny.³

Proporcjonalność dawki

Badania wykazały, że stężenia obu substancji czynnych w surowicy są proporcjonalne do podanej dawki. Wyniki badań farmakokinetycznych produktu są zgodne z parametrami uzyskanymi dla obu substancji podawanych osobno.⁴

Podawanie wielokrotne

Po podaniu wielu dawek Sulperazonu nie zaobserwowano istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych cefoperazonu ani sulbaktamu. Nie stwierdzono również kumulacji leku podczas podawania co 8 do 12 godzin.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o różnym nasileniu obserwuje się istotne zmiany farmakokinetyki sulbaktamu. Całkowity klirens sulbaktamu wykazuje ścisłą korelację z oszacowanym klirensem kreatyniny. Badania wykazały, że u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek okres półtrwania sulbaktamu ulega znacznemu wydłużeniu, osiągając średnio 6,9 do 9,7 godzin w dwóch odrębnych badaniach.⁶

Hemodializa wywiera istotny wpływ na parametry farmakokinetyczne sulbaktamu, powodując znaczące zmiany w okresie półtrwania, całkowitym klirensie i objętości dystrybucji. W przeciwieństwie do sulbaktamu, nie stwierdzono istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.⁷

U pacjentów w podeszłym wieku

Przeprowadzono badania oceniające parametry farmakokinetyczne Sulperazonu u osób w podeszłym wieku ze współistniejącą niewydolnością nerek i zaburzeniami czynności wątroby. Zarówno dla sulbaktamu, jak i cefoperazonu zaobserwowano:

• Wydłużony okres półtrwania
• Zmniejszony klirens
• Zwiększone objętości dystrybucji

Wyniki te różnią się od parametrów uzyskanych u zdrowych ochotników. Stwierdzono korelację parametrów farmakokinetycznych sulbaktamu ze stopniem zaburzenia czynności nerek, podczas gdy parametry farmakokinetyczne cefoperazonu wykazywały dobrą korelację ze stopniem nasilenia zaburzeń czynności wątroby.⁸

Farmakokinetyka u dzieci

Badania przeprowadzone w populacji pediatrycznej nie wykazały istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych cefoperazonu i sulbaktamu w porównaniu do dorosłych. U dzieci średni okres półtrwania wynosił od 1,44 do 1,88 godziny dla cefoperazonu oraz od 0,91 do 1,42 godziny dla sulbaktamu.⁹

Dystrybucja w tkankach

Zarówno cefoperazon, jak i sulbaktam wykazują dobrą penetrację do różnych tkanek i płynów ustrojowych, w tym do:

• Żółci
• Pęcherzyka żółciowego
• Skóry i jej przydatków
• Jajowodów
• Jajników
• Macicy
• Innych tkanek i narządów

Jest to istotny czynnik wpływający na skuteczność kliniczną leku w różnych lokalizacjach zakażeń.¹⁰

Interakcje farmakokinetyczne

Nie wykazano występowania farmakokinetycznych interakcji pomiędzy cefoperazonem a sulbaktamem podczas ich podawania w postaci produktu złożonego Sulperazon. Jest to korzystna cecha, która zapewnia przewidywalność parametrów farmakokinetycznych i potencjalnie zmniejsza ryzyko niekorzystnych interakcji między składnikami.¹¹

Warto również podkreślić, że cefoperazon nie wypiera bilirubiny z wiązań z białkami osocza, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania, szczególnie u pacjentów z hiperbilirubinemią lub wcześniaków.¹²