rezonans magnetyczny
Rezonans magnetyczny (MRI – Magnetic Resonance Imaging) to nieinwazyjna technika obrazowania medycznego wykorzystująca silne pole magnetyczne i fale radiowe do uzyskania szczegółowych obrazów struktur anatomicznych ciała. W przeciwieństwie do tomografii komputerowej, nie wykorzystuje promieniowania jonizującego, co czyni ją bezpieczniejszą metodą diagnostyczną.
Badanie MRI umożliwia uzyskanie obrazów o wysokiej rozdzielczości tkanek miękkich, w tym mózgu, rdzenia kręgowego, mięśni, stawów, narządów jamy brzusznej i miednicy. Jest szczególnie wartościowe w diagnostyce chorób neurologicznych, ortopedycznych, onkologicznych oraz w ocenie układu sercowo-naczyniowego.
Wśród najczęstszych wskazań do wykonania rezonansu magnetycznego znajdują się: diagnostyka guzów i zmian zapalnych, ocena urazów tkanek miękkich, diagnostyka chorób demielinizacyjnych (np. stwardnienie rozsiane), ocena patologii naczyniowych mózgu, diagnostyka chorób stawów i kręgosłupa oraz monitorowanie efektów leczenia.
Przeciwwskazania do badania MRI obejmują obecność ferromagnetycznych implantów (niektórych rozruszników serca, implantów ślimakowych, klipsów naczyniowych), ciał obcych metalicznych oraz ciężki stan kliniczny pacjenta. Względnym przeciwwskazaniem jest klaustrofobia, choć w wielu ośrodkach dostępne są już aparaty otwarte lub stosuje się premedykację.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Gadobutrol – Działania niepożądane
Gadobutrol, zawarty m.in. w preparacie Gadovist 1,0 (1,0 mmol/ml), jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce rezonansu magnetycznego. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych od 6300 pacjentów oraz monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (≥0,5%) to ból głowy, nudności i zawroty głowy, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Do najcięższych powikłań należą zatrzymanie akcji serca oraz ciężkie reakcje rzekomoanafilaktyczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny, zatrzymanie oddechu i obrzęk krtani, które stanowią zagrożenie życia. Osoby z alergią w wywiadzie są bardziej narażone na reakcje nadwrażliwości. Rzadko obserwuje się opóźnione reakcje alergiczne oraz pojedyncze przypadki nerkopochodnego zwłóknienia układowego (NSF), szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest porównywalny z dorosłymi, potwierdzony badaniami klinicznymi i monitoringiem po wprowadzeniu do obrotu.
ból głowy, drgawki, duszność, gadobutrol, gadolin, kołatanie serca, kreatynina w surowicy, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niedociśnienie, niewydolność nerek, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk twarzy, omamy węchowe, parestezje, pokrzywka, reakcja alergiczna opóźniona, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rezonans magnetyczny, rumień, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, świąd, tachykardia, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wymioty, wynaczynienie, wysypka, zapalenie spojówek, zapaść naczyniowa, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannoma – Diagnostyka i diagnoza
Schwannoma to łagodny, wolno rosnący guz wywodzący się z komórek Schwanna nerwów obwodowych, którego diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na niespecyficzne objawy i różnorodne lokalizacje. Podstawą rozpoznania jest obrazowanie MRI, które wykazuje izointensywny lub hipointensywny sygnał w T1, heterogenicznie hiperintensywny w T2 oraz intensywne wzmocnienie po podaniu kontrastu gadolinowego, często z charakterystycznym „objawem tarczy” (target sign). CT jest pomocne w ocenie zmian kostnych, a USG w diagnostyce guzów powierzchownych. Diagnostyka uzupełniana jest badaniami neurologicznymi, elektrofizjologicznymi (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego, słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu) oraz audiologicznymi, szczególnie w przypadku nerwiaków nerwu przedsionkowo-ślimakowego, gdzie obserwuje się jednostronny niedosłuch odbiorczy i zaburzenia równowagi. Ostateczne potwierdzenie rozpoznania uzyskuje się na podstawie badania histopatologicznego, wykazującego obecność obszarów Antoni A i B, ciałek Verocaya oraz silną ekspresję białka S-100.
audiogram, badanie audiologiczne, badanie dopplerowskie, badanie histopatologiczne, badanie neurologiczne, badanie przedsionkowe, badanie ultrasonograficzne, białko S-100, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, dysfagia, elektromiografia, komórki Schwanna, kontrast gadolinowy, MPNST, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak nerwu słuchowego, nerwiakowłókniak, nerwy obwodowe, neurofibromatoza typu 2, objaw tarczy, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, oponiak, parestezje, potencjały wywołane, przewodnictwo nerwowe, przyzwojak, radioterapia stereotaktyczna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannomatoza, tomografia komputerowa, tympanometria - Leksykon chorób i schorzeń
Toczeń – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka tocznia rumieniowatego układowego (SLE) wymaga wieloaspektowego podejścia, łączącego ocenę kliniczną, badania laboratoryjne oraz obrazowe. Podstawą rozpoznania są kryteria EULAR/ACR z 2019 roku, które wymagają obecności przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) w mianie ≥1:80 na komórkach HEp-2 oraz spełnienia co najmniej jednego z 22 ważonych kryteriów klinicznych i immunologicznych. Charakterystyczne objawy kliniczne obejmują rumień w kształcie motyla, zmiany skórne nasilające się po ekspozycji na światło, bóle i zapalenie stawów, objawy ogólnoustrojowe (gorączka, zmęczenie, utrata masy ciała), owrzodzenia błon śluzowych oraz zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość). Diagnostyka laboratoryjna obejmuje m.in. oznaczenie ANA (95-98% pacjentów z aktywnym SLE), przeciwciał anty-dsDNA (30-75%, korelujące z aktywnością choroby), anty-Sm (wysoka swoistość), anty-Ro/SSA, anty-La/SSB, anty-U1RNP oraz przeciwciał antyfosfolipidowych (do 60%). Dodatkowo ocenia się morfologię krwi, poziomy dopełniacza (C3, C4, CH50), OB, CRP, funkcję nerek (kreatynina, badania moczu) oraz wykonuje badania obrazowe (CT, MRI, RTG, echokardiogram) i biopsje (nerki, skóry) w celu oceny zajęcia narządów.
Amerykańskie Kolegium Reumatologiczne, białko C-reaktywne, białkomocz, biopsja nerki, echokardiogram, krwinkomocz, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, niedokrwistość, owrzodzenia błony śluzowej, przeciwciała anty-dsDNA, przeciwciała anty-Ro/SSA, przeciwciała anty-Sm, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała przeciwjądrowe, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, toczeń polekowy, toczeń rumieniowaty krążkowy, toczeń rumieniowaty układowy, toczeń skórny, toczniowe zapalenie nerek, tomografia komputerowa, twardzina układowa, układ dopełniacza, wałeczki komórkowe, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie szyjki kości udowej – Diagnostyka i diagnoza
Złamanie szyjki kości udowej stanowi stan nagły wymagający szybkiej diagnostyki i interwencji, szczególnie u osób starszych, ze względu na wysokie ryzyko powikłań i śmiertelności (15-35% w ciągu roku). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (ból w pachwinie, niemożność obciążenia kończyny, skrócenie i rotacja zewnętrzna kończyny) oraz badaniach obrazowych. Standardem jest RTG miednicy i biodra w projekcjach AP i bocznej (cross-table lateral), pozwalające na klasyfikację złamań na wewnątrztorebkowe (subcapital, transcervical, basicervical) i zewnątrztorebkowe (międzykrętarzowe, podkrętarzowe). W przypadkach niejednoznacznych lub ujemnego RTG przy utrzymujących się objawach, zaleca się MRI, które cechuje się 100% czułością i swoistością w wykrywaniu ukrytych złamań oraz umożliwia ocenę obrzęku szpiku i tkanek miękkich. Alternatywnie stosuje się CT (niższa czułość, do 30% złamań może zostać niewykrytych) lub scyntygrafię kostną (czułość do 93%, swoistość 95%, ale ograniczona w pierwszych 24-72h po urazie). Kompleksowa diagnostyka obejmuje także badania laboratoryjne, EKG, RTG klatki piersiowej oraz ocenę osteoporozy (densytometria DXA) i ewentualne badania biochemiczne w kierunku chorób metabolicznych kości i nowotworów.
alloplastyka stawu biodrowego, badanie EKG, badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, densytometria, endoprotezoplastyka, gwóźdź śródszpikowy, marker obrotu kostnego, martwica głowy kości udowej, MRI z kontrastem, obrzęk szpiku kostnego, osteoporoza, profilaktyka przeciwzakrzepowa, projekcja przednio-tylna, rekonstrukcja 3D, rezonans magnetyczny, rotacja zewnętrzna kończyny, scyntygrafia kostna, stabilizacja wewnętrzna, tomografia komputerowa, zdjęcie rentgenowskie, złamanie krętarzowe, złamanie międzykrętarzowe, złamanie nieprzemieszczone, złamanie patologiczne, złamanie podkrętarzowe, złamanie przemieszczone, złamanie stresowe, złamanie szyjki kości udowej, złamanie wewnątrztorebkowe, złamanie zewnątrztorebkowe, zrost kostny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Spektrum płodowego alkoholowego zaburzenia rozwoju – Diagnostyka i diagnoza
Spektrum Płodowego Alkoholowego Zaburzenia Rozwoju (FASD) to złożony zespół zaburzeń rozwojowych wynikających z prenatalnej ekspozycji na alkohol, charakteryzujący się opóźnieniem wzrostu (poniżej 10 percentyla), dysmorfią twarzy (krótkie szpary powiekowe ≤10 percentyla, cienka czerwień wargowa, wygładzona rynienka nosowo-wargowa) oraz uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego manifestującym się ciężkimi zaburzeniami w co najmniej trzech domenach neurorozwojowych (definicja kliniczna: wynik ≤2 SD lub poniżej 3 percentyla w standaryzowanych testach). Diagnostyka FASD wymaga wielodyscyplinarnej oceny obejmującej lekarza, psychologa, terapeutę zajęciowego i logopedę, a także potwierdzenie lub podejrzenie prenatalnej ekspozycji na alkohol. Brak specyficznego testu laboratoryjnego wymusza kompleksową ocenę kliniczną, w tym badania obrazowe (CT, MRI, fMRI) i genetyczne (Array-CGH, kariotyp) w celu wykluczenia innych przyczyn fenotypu. Wyróżnia się podtypy FASD: pełny zespół alkoholowy płodu (FAS) z trzema cechami twarzy i opóźnieniem wzrostu, częściowy FAS (pFAS) oraz zaburzenie neurorozwojowe związane z alkoholem (ARND), gdzie dominują deficyty neurobehawioralne bez pełnej dysmorfii twarzy.
cechy dysmorficzne twarzy, częściowy zespół alkoholowy płodu, diagnostyka FASD, dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, funkcjonalny rezonans magnetyczny, krótkie szpary powiekowe, neurolog dziecięcy, niedobór wzrostu, objawy odstawienia alkoholu, ocena neuropsychologiczna, ocena neurorozwojowa, pediatra rozwojowy, prenatalna ekspozycja na alkohol, rezonans magnetyczny, spektroskopia rezonansu magnetycznego, spektrum płodowego alkoholowego zaburzenia rozwoju, tomografia komputerowa, ukryta niepełnosprawność, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, wielodyscyplinarny zespół specjalistów, zaburzenia neurobehawioralne, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenie neurorozwojowe związane z alkoholem, zespół alkoholowy płodu, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Objawy
Rak mięśniakomięśniowy (rhabdomyosarcoma, RMS) to złośliwy nowotwór tkanek miękkich wywodzący się z komórek mięśni szkieletowych, najczęściej diagnozowany u dzieci i młodzieży. RMS może lokalizować się w różnych obszarach ciała, z dominującymi lokalizacjami w obrębie głowy i szyi, układu moczowo-płciowego, kończyn, tułowia oraz jamy brzusznej. Wyróżnia się podtypy histologiczne, z których podtyp embrionalny (ERMS) cechuje się lepszym rokowaniem (5-letnie przeżycie 67%) w porównaniu do bardziej agresywnego podtypu pęcherzykowego (ARMS, 5-letnie przeżycie 49%). RMS charakteryzuje się szybkim wzrostem i wczesnym tworzeniem przerzutów, najczęściej do płuc, węzłów chłonnych, szpiku kostnego i kości. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji guza, obejmując m.in. bezbolesny guz, ból, obrzęk, krwawienia, zaburzenia funkcji narządów oraz objawy ogólnoustrojowe w przypadku zaawansowanej choroby.
amplifikacja CDK4, badanie obrazowe, choroba przerzutowa, ctDNA, cytopenia, delecja BAP1, delecja CDKN2A/B, dysfagia, guz nowotworowy, krwiomocz, nawrót miejscowy, nowotwór tkanek miękkich, płynna biopsja, podtyp pęcherzykowy, przerzut, ptoza, rak mięśniakomięśniowy, rezonans magnetyczny, rhabdomyosarcoma, szpik kostny, tomografia komputerowa, wytrzeszcz gałki ocznej, zmiana genetyczna, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenia i naciągnięcia – Diagnostyka i diagnoza
Skręcenia (uszkodzenia więzadeł) i naciągnięcia (uszkodzenia mięśni lub ścięgien) stanowią jedne z najczęstszych urazów układu mięśniowo-szkieletowego. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, obejmującym ocenę mechanizmu urazu, punktów bolesności, obrzęku, stabilności stawu oraz zakresu ruchu. Urazy klasyfikuje się według trzystopniowej skali: stopień I – minimalne uszkodzenie, stopień II – częściowe przerwanie, stopień III – całkowite zerwanie struktur, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru leczenia i prognozy. Badania obrazowe, takie jak RTG (wykluczenie złamań i zwichnięć), USG (dynamiczna ocena tkanek miękkich) oraz MRI (najbardziej precyzyjna ocena uszkodzeń tkanek miękkich i planowanie leczenia operacyjnego), stosuje się w przypadkach wątpliwych lub ciężkich urazów. Tomografia komputerowa jest rzadziej używana, głównie do diagnostyki złamań niewidocznych na RTG.
badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, badanie RTG, chrząstka stawowa, inwersja stopy, kość łódeczkowata, mechanizm urazu, mięsień i ścięgno, mięsień kulszowo-goleniowy, naciągnięcie, przepuklina dysku, rezonans magnetyczny, skręcenie, skręcenie i naciągnięcie, skręcenie nadgarstka, skręcenie stawu skokowego, skurcz mięśniowy, stabilność stawu, stan zapalny, test szuflady przedniej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, więzadło, więzadło krzyżowe przednie, wywiad medyczny, zakres ruchu, złamanie awulsyjne, złamanie kości, zwichnięcie stawu - Leksykon chorób i schorzeń
Ból głowy – Diagnostyka i diagnoza
Ból głowy stanowi jedno z najczęstszych wyzwań klinicznych, wymagających precyzyjnej diagnostyki różnicowej pomiędzy bólami pierwotnymi (migrena, ból typu napięciowego, klasterowy) a wtórnymi, będącymi manifestacją innych schorzeń (np. zapalenie opon mózgowych, urazy, nadużywanie leków). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie obejmującym charakterystykę bólu, objawy towarzyszące, czynniki wyzwalające oraz badaniu neurologicznym, które pozwala wykluczyć patologie organiczne. Wskazaniem do badań obrazowych (TK, MRI) są tzw. czerwone flagi, takie jak nagły, piorunujący ból, zmiana charakteru bólu, objawy neurologiczne czy wiek powyżej 50 lat. W diagnostyce wtórnych przyczyn pomocne są badania laboratoryjne (morfologia, OB, CRP) oraz punkcja lędźwiowa w podejrzeniu krwawienia podpajęczynówkowego lub infekcji OUN. Migrena diagnozowana jest na podstawie kryteriów ICHD-3, wymagających co najmniej 5 ataków trwających 4-72 godziny, z charakterystycznymi cechami bólu i objawami towarzyszącymi (nudności, nadwrażliwość na światło/dźwięk). Ból typu napięciowego cechuje się obustronnym, uciskającym bólem o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, natomiast ból klasterowy to silny, jednostronny ból z objawami autonomicznymi. Wtórny ból z nadużywania leków (MOH) definiuje się jako ból występujący ≥15 dni/miesiąc przy regularnym stosowaniu leków przeciwbólowych przez >3 miesiące.
angiografia rezonansu magnetycznego, antagonista CGRP, badanie neurologiczne, ból głowy typu napięciowego, ból głowy z nadużywania leków, ból klasterowy, czerwone flagi, elektroencefalografia, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, jaskra, krwawienie podpajęczynówkowe, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, migrena, morfologia krwi, nadużywanie leków przeciwbólowych, nakłucie lędźwiowe, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, peptyd związany z genem kalcytoniny, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, tryptan, wskaźnik stanu zapalnego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Diagnostyka i diagnoza
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to grupa chorób wątroby wywołanych przez różne wirusy hepatotropowe, zróżnicowane pod względem drogi transmisji i epidemiologii. Diagnostyka WZW opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz szerokim spektrum badań laboratoryjnych, w tym testach czynnościowych wątroby (ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubina, albumina, INR), badaniach serologicznych (anty-HAV IgM/IgG, HBsAg, anty-HBs, anty-HBc, anty-HCV, anty-HDV, anty-HEV) oraz molekularnych (DNA HBV, RNA HCV, RNA HDV, RNA HEV). W ostrym WZW obserwuje się znaczne podwyższenie aminotransferaz, często powyżej 400 IU/L, a w ciężkich przypadkach nawet do 1000-2000 IU/L. Przewlekłe zakażenie HBV definiuje się jako obecność HBsAg przez ponad 6 miesięcy. Diagnostyka obejmuje również ocenę stopnia włóknienia wątroby za pomocą elastografii i biopsji oraz badania przesiewowe w kierunku raka wątrobowokomórkowego (USG, alfa-fetoproteina). CDC rekomenduje uniwersalne badania przesiewowe dla dorosłych w kierunku HBV i HCV, a także badania kobiet w ciąży.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, antygen HBe, antygen HBs, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie laboratoryjne, badanie molekularne, badanie serologiczne, bilirubina całkowita, biopsja wątroby, elastografia przejściowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotypowanie HCV, HCV RNA, marskość wątroby, pajączki naczyniowe, PCR, powiększenie wątroby, przeciwciała anty-HBc IgM, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, sucha kropla krwi, szybki test diagnostyczny, tomografia komputerowa, trwała odpowiedź wirusologiczna, ukryte zakażenie HBV, wirus hepatotropowy, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby, wskaźnik INR, wywiad medyczny, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotne stwardnienie boczne – Diagnostyka i diagnoza
Pierwotne stwardnienie boczne (PLS) to rzadkie schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się postępującym uszkodzeniem górnego neuronu ruchowego. Diagnostyka opiera się na kryteriach z 2020 roku, które wymagają wieku >25 lat, co najmniej 2-letniego trwania objawów dysfunkcji górnego neuronu ruchowego w minimum dwóch regionach (kończyny dolne, górne, obszar opuszkowy), braku objawów czuciowych, braku aktywnego zwyrodnienia dolnego neuronu ruchowego oraz wykluczeniu innych schorzeń. Rozpoznanie dzieli się na prawdopodobne PLS (brak degeneracji dolnego neuronu ruchowego po 2 latach) oraz pewne PLS (brak degeneracji po 4 latach). Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. ALS, stwardnienie rozsiane, dziedziczne spastyczne paraparezy, choroby zakaźne i metaboliczne. Kluczowe badania to MRI mózgu i rdzenia, EMG, badania laboratoryjne (m.in. poziom witaminy B12, serologie), a także badania genetyczne w wybranych przypadkach (np. mutacje ALS2, SPAST, C9orf72). EMG w PLS wykazuje minimalne zmiany, co odróżnia ją od ALS.
dysfagia, dziedziczna spastyczna paraplegia, elektromiografia, funkcjonalny rezonans magnetyczny, górny neuron ruchowy, kiła OUN, malformacja Arnolda-Chiariego, młodzieńcze pierwotne stwardnienie boczne, neuroborelioza, obrazowanie tensora dyfuzji, pierwotne stwardnienie boczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, spastyczność, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, tomografia emisyjna pojedynczych fotonów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Epilantin 150 mg
Epilantin (lakozamid) jest lekiem przeciwpadaczkowym dostępnym w formie tabletek powlekanych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, stosowanym zarówno w monoterapii, jak i terapii wspomagającej. W monoterapii wskazany jest u dorosłych, młodzieży oraz dzieci od 2. roku życia z napadami częściowymi lub częściowymi wtórnie uogólnionymi. W terapii wspomagającej Epilantin stosuje się u pacjentów od 2 lat z napadami częściowymi oraz od 4 lat z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi w uogólnionej padaczce idiopatycznej. Kluczowe jest prawidłowe rozpoznanie typu napadów na podstawie badania EEG, wywiadu oraz ewentualnych badań obrazowych OUN, gdyż napady częściowe mają ogniskowy początek, a toniczno-kloniczne pierwotnie uogólnione obejmują obie półkule mózgowe od początku. Epilantin nie jest wskazany do monoterapii napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych ani do leczenia innych typów napadów uogólnionych, takich jak napady nieświadomości czy miokloniczne, ani w stanach padaczkowych.
aktywność drgawkowa, badanie obrazowe OUN, działanie przeciwdrgawkowe, elektroencefalografia, interakcja lekowa, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad miokloniczny, napad nieświadomości, napad ogniskowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, napad uogólniony, padaczka, polipragmazja, rezonans magnetyczny, stan padaczkowy, terapia wspomagająca, tomografia komputerowa, uogólniona padaczka idiopatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Mesenteritis stwardniająca – Diagnostyka i diagnoza
Sclerosing mesenteritis (SM) to rzadkie, idiopatyczne zapalenie tkanki tłuszczowej krezki jelita cienkiego, charakteryzujące się procesami zapalnymi, martwicą tłuszczową i włóknieniem. Częstość występowania wynosi poniżej 1%. Klinicznie objawia się niespecyficznie, z dominującym bólem brzucha (78,1%), gorączką (26%), utratą masy ciała (22,9%) oraz objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka (19,3%) czy wymioty (18,2%). W badaniu fizykalnym możliwe jest wyczucie guza w górnej części brzucha (15-50%) oraz objawy niedrożności jelit (24%). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, głównie tomografii komputerowej (TK), gdzie stosuje się kryteria Couliera – rozpoznanie wymaga obecności co najmniej 3 spośród charakterystycznych cech, takich jak mglisty wygląd krezki, obecność guza krezki, niejednorodna gęstość tłuszczu, obecność małych węzłów do 10 mm, objaw pierścienia tłuszczowego („fat ring sign”) oraz pseudotorebka. Dodatkowo, w około 80% przypadków obserwuje się podwyższone markery stanu zapalnego, takie jak CRP i OB.
amyloidoza, białko C-reaktywne, biegunka, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja przezskórna, ból brzucha, GIST, guz rakowiakowy, markery stanu zapalnego, martwica tłuszczowa, mesenteric panniculitis, międzybłoniak otrzewnej, niedrożność jelit, OB, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, PET-CT, pseudotorebka, reakcja desmoplastyczna, retractile mesenteritis, rezonans magnetyczny, sclerosing mesenteritis, tomografia komputerowa, ultrasonografia, włóknienie zaotrzewnowe, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Diagnostyka i diagnoza
Mięśniaki macicy (leiomyomata uteri) to najczęstsze łagodne nowotwory u kobiet w wieku rozrodczym, występujące u 20-80% kobiet przed 50. rokiem życia, z wyższą częstością u kobiet pochodzenia afrykańskiego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu ginekologicznym oraz metodach obrazowych, z ultrasonografią przezpochwową jako badaniem pierwszego wyboru (czułość 90-99%). Ultrasonografia przezbrzuszna jest stosowana uzupełniająco, zwłaszcza przy dużych guzach. W przypadku podejrzenia mięśniaków podśluzówkowych lub problemów z płodnością zaleca się histerosonografię lub histeroskopię. Rezonans magnetyczny (MRI) charakteryzuje się wysoką czułością (86-92%), swoistością (100%) i dokładnością (97%) i jest wskazany przy planowaniu leczenia operacyjnego, embolizacji tętnic macicznych oraz w diagnostyce różnicowej z innymi patologiami. Badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi, testy krzepnięcia, funkcji tarczycy oraz biopsja endometrium, wspomagają ocenę stanu pacjentki i wykluczenie innych przyczyn objawów.
badanie dwuręczne, badanie ginekologiczne, biopsja endometrium, ból miednicy, embolizacja tętnic macicznych, histerosalpingografia, histeroskopia, histerosonografia, laparoskopia, mięsak gładkokomórkowy, mięśniak macicy, mięśniak podśluzówkowy, mięśniak podsurowicówkowy, miomektomia, morfologia krwi, niedokrwistość, nieprawidłowe krwawienie miesiączkowe, nowotwór łagodny, polip endometrialny, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia nerwów obwodowych – Diagnostyka i diagnoza
Uszkodzenia nerwów obwodowych to heterogeniczna grupa schorzeń o różnorodnej etiologii, obejmująca neurapraksję, aksonotmezę i neurotmezę, które manifestują się zaburzeniami czucia, osłabieniem mięśni, bólem i parestezjami. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu neurologicznym, w tym ocenie siły mięśniowej, czucia (dotyk lekki, ukłucie, dyskryminacja dwupunktowa, wibracja, propriocepcja) oraz odruchów ścięgnistych, ze szczególnym uwzględnieniem odruchu skokowego. Kluczową rolę odgrywają badania elektrodiagnostyczne: elektromiografia (EMG), wykonywana optymalnie 2-3 tygodnie po urazie, pozwala na ocenę aktywności mięśniowej i stopnia odnerwienia, natomiast badanie przewodnictwa nerwowego (NCS) umożliwia różnicowanie neurapraksji (spowolnienie lub blok przewodnictwa) od cięższych uszkodzeń (brak przewodnictwa dystalnie od urazu). W diagnostyce obrazowej stosuje się ultrasonografię (USG) jako złoty standard w neuropatiach uciskowych, rezonans magnetyczny (MRI) wraz z neurografią MR (MRN) oraz tomografię komputerową (CT) i CT mielografię w ocenie zmian kostnych i korzeni nerwowych.
aksonotmeza, badanie elektrodiagnostyczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, biopsja nerwu, biopsja skóry, elektromiografia, mielografia CT, monitorowanie śródoperacyjne, nerw łokciowy, nerw pośrodkowy, nerw promieniowy, nerwiak, neurografia rezonansu magnetycznego, neuropatia drobnych włókien, neuropatia obwodowa, neuropatia uciskowa, neurotmeza, obrazowanie tensora dyfuzji, odnerwienie, odruch ścięgnisty, osłabienie mięśniowe, parestezja, przewodnictwo nerwowe, rezonans magnetyczny, siła mięśniowa, splot ramienny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uszkodzenie nerwu obwodowego, włókno zmielinizowane, wyrwanie korzenia nerwowego, zaburzenie czucia - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Diagnostyka i diagnoza
Skurcz połowiczy twarzy (hemifacial spasm, HFS) to rzadkie zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni twarzy po jednej stronie, unerwianych przez ipsilateralny nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy). Diagnostyka opiera się głównie na charakterystycznym obrazie klinicznym, w tym jednostronnych, nieregularnych skurczach rozpoczynających się w okolicy oka (u 92% pacjentów) i objawie Babińskiego-2, który cechuje się czułością 86% i swoistością bliską 100%. Badania obrazowe, przede wszystkim rezonans magnetyczny (MRI) z cienkimi przekrojami przez pień mózgu i kąt mostowo-móżdżkowy oraz angiografia rezonansu magnetycznego (MRA), służą do wykluczenia innych przyczyn i identyfikacji ucisku naczyniowego na nerw twarzowy. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić miokimię twarzy, samoistny kurcz powiek, porażenie Bella, dystonię, tiki twarzy oraz ogniskowe napady padaczkowe. Badania neurofizjologiczne, takie jak elektromiografia (EMG) i badanie odruchu mrugania, mogą być pomocne w przypadkach nietypowych, wykazując charakterystyczne wyładowania o częstotliwości 150-400 Hz oraz boczne rozprzestrzenianie się odpowiedzi mięśniowej.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie elektrofizjologiczne, badanie neurologiczne, badanie obrazowe, blepharospasm, demielinizacja, dystonia, elektromiografia, hemifacial spasm, kąt mostowo-móżdżkowy, malformacja naczyniowa, napad padaczkowy ogniskowy, nerw twarzowy, objaw Babińskiego-2, odruch mrugania, porażenie Bella, rezonans magnetyczny, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, synkineza, tik twarzy - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kości ogonowej (koccydynia) – Epidemiologia
Koccydynia, czyli ból kości ogonowej, stanowi około 1-3% wszystkich przypadków bólu dolnego odcinka kręgosłupa, z częstością występowania około 120 złamań na 100 000 osób rocznie (33 przypadki u mężczyzn, reszta u kobiet). Schorzenie to dotyka głównie kobiety, u których występuje pięciokrotnie częściej niż u mężczyzn, co wiąże się z anatomicznymi różnicami miednicy, urazami porodowymi oraz bardziej tylnym położeniem kości ogonowej. Średni wiek zachorowania wynosi około 40 lat, z urazami kości ogonowej u mężczyzn najczęściej w wieku 10-14 lat, a u kobiet w okresie menopauzy (50-54 lata). Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, otyłość, szybkie chudnięcie, długotrwałe siedzenie, zmiany degeneracyjne oraz urazy porodowe, zwłaszcza przy użyciu kleszczy. Wysokie ryzyko występuje także u użytkowników wózków inwalidzkich (koccydynia u 76%), pracowników ochrony zdrowia oraz sportowców uprawiających sporty kontaktowe.
badanie fizykalne, ból dolnego odcinka kręgosłupa, ból odcinka lędźwiowego, długotrwałe siedzenie, koccydynia, koccygodynia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, torbiel pilonidalna, torbiel Tarlova, uraz porodowy, zapalenie kości i szpiku, złamanie kości ogonowej, zmiany zwyrodnieniowe, zmiany zwyrodnieniowe stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarciu menisku (uszkodzenie chrząstki kolanowej) – Patofizjologia i mechanizm
Rozdarcie menisku, będące jednym z najczęstszych urazów kolana, dotyczy zarówno populacji młodszej (szczególnie sportowców), jak i osób starszych, u których często współistnieją zmiany zwyrodnieniowe. Meniski, pokrywające około 70% powierzchni stawowej plateau piszczeli, pełnią kluczową rolę w przenoszeniu obciążeń i stabilizacji stawu kolanowego. Uszkodzenia menisku powstają najczęściej w wyniku sił rotacyjnych i ścinających, przy czym mechanizm urazu determinuje typ rozdarcia (np. siła valgus powoduje rozerwanie łąkotki przyśrodkowej, a varus – bocznej). Rozdarcia dzieli się na pourazowe (ostre) i zwyrodnieniowe, różniące się patogenezą, lokalizacją i wzorcem uszkodzenia widocznym w MRI. Potencjał gojenia menisku zależy od unaczynienia: strefa czerwona-czerwona ma największą zdolność regeneracyjną, podczas gdy strefa biała-biała jest praktycznie nieunaczyniona, co ogranicza możliwości naprawy i często wymaga meniscektomii. Uszkodzenie menisku prowadzi do zaburzeń biomechaniki stawu, zwiększając lokalne obciążenia nawet o 235-335%, co sprzyja rozwojowi osteoartrozy i przewlekłemu stanowi zapalnemu błony maziowej.
artroskopia, chrząstka stawowa, degradacja chrząstki stawowej, dysfagia, komórka macierzysta mezenchymalna, koncentrat aspiratu szpiku kostnego, kość udowa, łąkotka dyskowata, meniscektomia, osocze bogatopłytkowe, osteoartroza, plateau piszczeli, przeszczep menisku, rezonans magnetyczny, rozdarcie menisku, rozdarcie promieniowe, siła rotacyjna, uszkodzenie chrząstki kolanowej, więzadło krzyżowe przednie, więzadło poboczne przyśrodkowe, zapalenie błony maziowej, zmiany zwyrodnieniowe stawu - Leksykon chorób i schorzeń
Krwiomocz – Diagnostyka i diagnoza
Krwiomocz, definiowany jako obecność erytrocytów w moczu, może manifestować się makroskopowo (widoczny gołym okiem) lub mikroskopowo (≥3 RBC/HPF w dwóch z trzech próbek). Makroskopowy krwiomocz charakteryzuje się zabarwieniem moczu na różowo, czerwono lub brązowo, zależnie od ilości krwi i pH moczu. Diagnostyka powinna rozpocząć się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniając czynniki ryzyka nowotworów układu moczowego (wiek >35-40 lat, płeć męska, palenie tytoniu, ekspozycja na chemikalia, przebyta radioterapia). Podstawowe badania laboratoryjne obejmują badanie ogólne moczu z oceną osadu, posiew moczu, a w wybranych przypadkach badania krwi (morfologia, kreatynina, badania immunologiczne). Test paskowy (dipstick) jest czuły, ale wymaga potwierdzenia mikroskopowego ze względu na możliwość wyników fałszywie dodatnich (np. hemoglobinuria, mioglobinuria, leki, zanieczyszczenia). Badania obrazowe, takie jak USG, TK (CT urografia jako złoty standard) oraz MRI, pozwalają na ocenę anatomiczną i wykrycie przyczyn krwiomoczu. Cystoskopia jest kluczowa w diagnostyce, szczególnie u pacjentów >40. roku życia lub z czynnikami ryzyka, umożliwiając bezpośrednią ocenę dolnych dróg moczowych i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
badanie cytologiczne moczu, badanie koagulologiczne, badanie ogólne moczu, białkomocz, biopsja nerki, ból lędźwiowy, choroba kłębuszków nerkowych, CT urografia, cystoskopia, hemoglobinuria, infekcja układu moczowego, kamienie nerkowe, krwiomocz, krwiomocz makroskopowy, krwiomocz mikroskopowy, mioglobinuria, nowotwór układu moczowego, osad moczu, posiew moczu, rak pęcherza moczowego, rezonans magnetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, test paskowy, tomografia komputerowa, urografia dożylna, USG nerek, wałeczki erytrocytarne - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Zapobieganie i profilaktyka
Złośliwość guzowata (tuberous sclerosis complex, TSC) jest chorobą genetyczną wynikającą z mutacji w genach TSC1 lub TSC2, prowadzącą do dysregulacji szlaku mTOR. Profilaktyka pierwotna jest ograniczona, jednak kluczowe znaczenie ma poradnictwo genetyczne dla rodzin z obciążonym wywiadem oraz wczesna diagnostyka, w tym prenatalna, umożliwiająca wykrycie zmian takich jak rhabdomyoma serca. Regularne monitorowanie pacjentów, w tym badania MRI, ultrasonografia nerek oraz badania krwi i moczu, pozwala na wczesne wykrycie i leczenie guzów oraz innych powikłań, co zmniejsza ryzyko niewydolności narządów i powikłań zagrażających życiu. Lekooporność padaczki jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju niepełnosprawności intelektualnej, co podkreśla znaczenie profilaktycznego leczenia przeciwpadaczkowego u niemowląt wysokiego ryzyka, zwłaszcza z zastosowaniem wigabatryny, która w badaniu EPISTOP zmniejszyła ryzyko padaczki (52% vs 84%, OR 0,21) i padaczki lekoopornej (28% vs 64%, OR 0,23), a także opóźnienia neurorozwojowego (25% vs 41%).
badanie genetyczne, diagnoza prenatalna, encefalopatia padaczkowa, ewerolimus, inhibitor mTOR, lek przeciwpadaczkowy, lekooporność padaczki, naczyniakowłókniak twarzy, napad padaczkowy, niepełnosprawność intelektualna, niewydolność nerek, padaczka lekooporna, poradnictwo genetyczne, rezonans magnetyczny, rhabdomyoma serca, SEGA, sirolimus, wigabatryna, złośliwość guzowata - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Uronezyr 5 mg
Finasteryd, będący inhibitorem 5α-reduktazy typu II (kod ATC: G04CB01), jest stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) u mężczyzn powyżej 50. roku życia. Mechanizm działania polega na kompetencyjnym hamowaniu enzymu 5α-reduktazy, co prowadzi do obniżenia stężenia dihydrotestosteronu (DHT) w osoczu o około 70% po długotrwałej terapii dawką 5 mg/dobę. Efektem jest zmniejszenie objętości gruczołu krokowego o około 20% oraz redukcja poziomu PSA o około 50%, co wskazuje na zahamowanie proliferacji komórek nabłonkowych. Finasteryd nie wpływa istotnie na stężenia innych hormonów (hydrokortyzon, estradiol, TSH, tyroksyna) ani na profil lipidowy i gęstość mineralną kości. Terapia jest dobrze tolerowana, a parametry nasienia pozostają w granicach normy, mimo niewielkiego zmniejszenia objętości ejakulatu o 0,6 ml. Po zaprzestaniu leczenia stężenie DHT wraca do wartości wyjściowych w ciągu około 2 tygodni, a objętość gruczołu w ciągu około 3 miesięcy.
5α-reduktaza typu II, badanie per rectum, dihydrotestosteron, finasteryd, GnRH, gruczoł krokowy, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, inhibitor 5α-reduktazy, inkontynencja moczu, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niewydolność nerek, objętość prostaty, progresja BPH, przepływ moczu, PSA, rak gruczołu krokowego, rezonans magnetyczny, sepsa, skala Gleasona, TURP, urodynamika moczu, zakażenie dróg moczowych, zatrzymanie moczu - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu – Zapobieganie i profilaktyka
Malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu (AVM) to wrodzona nieprawidłowość łącząca tętnice z żyłami, prowadząca do zaburzeń przepływu krwi i zwiększonego ryzyka krwawienia śródmózgowego, z rocznym ryzykiem wynoszącym 2-4%, wyższym u pacjentów z wcześniejszym krwawieniem. Diagnostyka opiera się na regularnym monitorowaniu obrazowym (MRI, angiografia) w celu oceny zmian wielkości i ryzyka powikłań. Kluczowe jest unikanie urazów głowy, kontrola ciśnienia tętniczego poprzez utrzymanie prawidłowej masy ciała, dietę niskosodową, zaprzestanie palenia oraz ograniczenie alkoholu i leków przeciwkrzepliwych. Leczenie farmakologiczne obejmuje kontrolę objawów, takich jak napady padaczkowe, a w przypadku wysokiego ryzyka krwawienia rozważa się interwencje neurochirurgiczne: embolizację, resekcję chirurgiczną lub radiochirurgię stereotaktyczną.
angiografia, badanie obrazowe, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dieta niskosodowa, embolizacja naczyniowa, joga, kontrola ciśnienia krwi, krwawienie śródmózgowe, leczenie neurochirurgiczne, lek przeciwkrzepliwy, malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu, medytacja, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neurolog, pęknięcie AVM, radiochirurgia stereotaktyczna, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, sport kontaktowy, udar mózgu, układ naczyniowy, wada wrodzona, warfaryna - Leksykon chorób i schorzeń
Mastoiditis – Diagnostyka i diagnoza
Mastoiditis to bakteryjne zapalenie wyrostka sutkowatego kości skroniowej, najczęściej będące powikłaniem ostrego zapalenia ucha środkowego (OZUŚ), szczególnie u dzieci poniżej 5 roku życia. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, obejmującym wywiad, ocenę objawów takich jak ból i obrzęk za uchem, wyciek ropny, gorączka oraz badanie otoskopowe. Badania laboratoryjne (morfologia, OB, CRP) mogą wskazywać na infekcję, jednak ich wartość diagnostyczna jest ograniczona, a prawidłowe wyniki nie wykluczają mastoiditis. Kluczowe jest pobranie materiału do badań mikrobiologicznych (posiew z ucha, krwi, ropnia) w celu identyfikacji patogenu i określenia wrażliwości na antybiotyki. Najczęstszymi patogenami są gronkowce, paciorkowce i pałeczki ropy błękitnej.
badania mikrobiologiczne, białko C-reaktywne, błona bębenkowa, cholesteatoma, leukocyty, małżowina uszna, markery zapalne, mastoidektomia, mastoiditis, morfologia krwi, MRI z gadolinem, myringotomia, nakłucie lędźwiowe, odczyn Biernackiego, otoskop, OZUŚ, porażenie nerwu twarzowego, posiew bakteriologiczny, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, ropień podokostnowy, tomografia komputerowa kości skroniowej, tomografia komputerowa z kontrastem, tympanocenteza, tympanometria, zakrzepica zatoki żylnej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zdjęcie rentgenowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Macica podwójna – Epidemiologia
Macica podwójna (uterus didelphys) to rzadka wrodzona anomalia dróg rodnych, występująca u około 0,3% populacji kobiet, stanowiąca około 8,3% wszystkich anomalii przewodów Müllera. Częstość jest wyższa w grupach z niepłodnością (8,0%) i poronieniami (13,3%). Anomalia ta często współistnieje z wadami układu moczowego, w tym jednostronną agenezją nerki (15-20%) oraz przegrodą pochwową (25%), a także zespołami OHVIRA i Herlyn-Werner-Wunderlich. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, ultrasonografii, histeroskopii oraz rezonansie magnetycznym, z zaleceniem oceny układu moczowego ze względu na częste współistnienie wad nerek. Większość pacjentek jest bezobjawowa, a leczenie jest wskazane głównie w przypadku objawów takich jak dysmenorrhea, dyspareunia czy problemy z płodnością, gdzie resekcja przegrody pochwowej jest zabiegiem z wyboru.
agenezja nerki, anomalia Müllerowska, anomalia przewodu Müllera, anomalia układu moczowego, badanie ginekologiczne, ciąża wysokiego ryzyka, cięcie cesarskie, dysmenorrhea, dyspareunia, dystocja, endometrioza, histeroskopia, krwotok poporodowy, łożysko przodujące, macica podwójna, niepłodność, niewydolność szyjki macicy, położenie miednicowe płodu, poronienie, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przedwczesny poród, przegroda pochwy, rezonans magnetyczny, ultrasonografia, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu płodu, wkładka wewnątrzmaciczna, zespół Herlyn-Werner-Wunderlich, zespół OHVIRA - Leksykon chorób i schorzeń
Guzki tarczycy – Objawy
Guzki tarczycy, występujące u 40-50% dorosłej populacji, są najczęściej zmianami łagodnymi, zaledwie 5-10% ma charakter złośliwy. Większość guzków jest bezobjawowa i wykrywana przypadkowo podczas badań obrazowych lub palpacyjnych. Objawy uciskowe pojawiają się zwykle przy guzach powyżej 4 cm, obejmując dysfagię (80%), uczucie pełności w szyi (69%), duszność (32%) oraz chrypkę związaną z uciskiem na nerw krtaniowy wsteczny. Lokalizacja w cieśni tarczycy predysponuje do wystąpienia objawów nawet przy mniejszych rozmiarach. Guzki „gorące” mogą powodować nadczynność tarczycy, manifestującą się m.in. utratą masy ciała, palpitacjami, drżeniem rąk i nietolerancją ciepła, natomiast guzki w przebiegu choroby Hashimoto mogą prowadzić do hipotyreozy. Szybki wzrost guzka, twardość, powiększenie węzłów chłonnych czy postępująca chrypka sugerują potencjalną złośliwość i wymagają pilnej diagnostyki.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, badanie obrazowe, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, choroba Hashimoto, dysfagia, gruczoł tarczowy, guzek tarczycy, hipertyreoza, kalcytonina, kołatanie serca, nadczynność tarczycy, nerw krtaniowy wsteczny, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk twarzy, osteoporoza, radioterapia, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia, tomografia komputerowa, tremor, węzeł chłonny szyi, wole guzkowe, zaparcie - Leksykon chorób i schorzeń
Wysięk osierdziowy – Diagnostyka i diagnoza
Wysięk osierdziowy definiowany jest jako patologiczne nagromadzenie płynu w przestrzeni osierdziowej przekraczające fizjologiczną objętość 15-50 ml. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, echokardiografii przezklatkowej (TTE) – złotym standardzie z klasyfikacją wielkości wysięku na mały (<10 mm), umiarkowany (10-20 mm) i duży (>20 mm) – oraz badaniach dodatkowych takich jak EKG, RTG klatki piersiowej, CT i MRI. Echokardiografia pozwala także na ocenę cech tamponady serca, natomiast POCUS umożliwia szybką diagnostykę przyłóżkową z czułością 96-100%, skracając czas do rozpoznania do około 5,9 godziny. W badaniach laboratoryjnych istotne są markery zapalne, sercowe, badania immunologiczne oraz analiza płynu po perikardiocentezie, która jest wskazana w tamponadzie, podejrzeniu infekcji lub nowotworu oraz niejasnej etiologii wysięku.
alternans elektryczny, biopsja osierdzia, czynnik reumatoidalny, deaminaza adenozyny, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przyłóżkowa, elektrokardiografia, markery sercowe, morfologia krwi, osierdzie ścienne, osierdzie trzewne, perikardiocenteza, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, tamponada serca, tarcie osierdziowe, tomografia komputerowa, triada Becka, troponina, wysięk krwisty, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Diagnostyka i diagnoza
Rozszczep wargi i podniebienia to jedna z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, występująca z częstością około 1:700 żywych urodzeń. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym (USG), gdzie rozszczep wargi jest wykrywalny od 13. tygodnia ciąży, a dokładniejsza ocena możliwa jest od 20. tygodnia, z wykrywalnością sięgającą 81% przypadków. Techniki 3D USG zwiększają precyzję diagnozy, zwłaszcza przy jednoczesnym rozszczepie wargi i podniebienia (wykrywalność około 91%). Diagnostyka izolowanego rozszczepu podniebienia jest znacznie trudniejsza, z wykrywalnością około 7%, ze względu na ograniczenia w uwidocznieniu jamy ustnej płodu. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na badaniu fizykalnym, które powinno być wykonane w ciągu 48 godzin, z uwzględnieniem trudniejszych do wykrycia form, takich jak rozszczep podśluzówkowy. Kompleksowa diagnostyka obejmuje konsultacje genetyczne, badania audiologiczne oraz ocenę funkcji mowy i podniebienia, co pozwala na identyfikację towarzyszących zaburzeń i planowanie dalszego postępowania.
amniocenteza, badanie fizykalne noworodka, badanie ultrasonograficzne, dysfunkcja podniebienno-gardłowa, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, izolowany rozszczep podniebienia, nazofaryngoskopia, ocena genetyczna, rezonans magnetyczny, rozszczep jednostronny, rozszczep obustronny, rozszczep podśluzówkowy, rozszczep wargi i podniebienia, sekwencjonowanie całego eksonu, wada wrodzona twarzoczaszki, wysiękowe zapalenie ucha środkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clariscan 0,5 mmol/ml
Clariscan, zawierający 279,32 mg/ml kwasu gadoterowego (0,5 mmol/ml), jest środkiem kontrastowym do MRI, stosowanym w diagnostyce zmian patologicznych OUN, kręgosłupa oraz w badaniach całego ciała u pacjentów pediatrycznych (0-18 lat), z wyłączeniem dzieci poniżej 6 miesięcy w diagnostyce całego ciała. Preparat występuje w formie przezroczystego, bezbarwnego do jasnożółtego roztworu o pH 6,5-8,0, osmolalności 1350 mOsm/kg (37°C) oraz lepkości 3,0 mPas*s (20°C) i 2,1 mPas*s (37°C). Wskazania obejmują m.in. ocenę guzów, przerzutów, stanów zapalnych OUN, zmian w rdzeniu kręgowym oraz angiografię MR u dorosłych, umożliwiającą nieinwazyjną ocenę naczyń tętniczych poza wieńcowymi.
- Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Leczenie
Cholesteatoma to patologiczny rozrost skóry w uchu środkowym za błoną bębenkową, który pomimo łagodnego charakteru prowadzi do destrukcji struktur kostnych i nerwowych oraz poważnych powikłań, takich jak trwała utrata słuchu, uszkodzenie nerwu twarzowego, zapalenie opon mózgowych czy ropień mózgu. Podstawą leczenia jest chirurgia, głównie tympanoplastyka z mastoidektomią, z wyborem techniki (canal wall up lub canal wall down) dostosowanym do rozległości choroby i stanu pacjenta. Operacja trwa zwykle 2-3 godziny, wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym i ma na celu całkowite usunięcie cholesteatomu, eliminację zakażenia oraz, jeśli to możliwe, poprawę słuchu. Leczenie zachowawcze, obejmujące miejscowe i ogólne antybiotyki oraz dokładne czyszczenie ucha, jest zarezerwowane dla pacjentów z przeciwwskazaniami do operacji lub jako terapia wstępna, jednak nie eliminuje samego rozrostu. Pooperacyjna kontrola jest kluczowa, zwłaszcza przy technice CWD, gdzie konieczne są dożywotnie wizyty kontrolne i oczyszczanie jamy pooperacyjnej. Odsetek nawrotów wynosi od 5 do 40%, zależnie od techniki i rozległości choroby.
5-fluorouracyl, antybiotykoterapia, audiologia, błona bębenkowa, cholesteatoma, endoskopowa chirurgia ucha, kostki słuchowe, krople do uszu, leczenie zachowawcze, mastoidektomia, mikroskop operacyjny, montelukast, nerw twarzowy, otolaryngolog, otorrhea, perforacja błony bębenkowej, przewód słuchowy zewnętrzny, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, tomografia komputerowa, torbiel skórna, ucho środkowe, uszkodzenie nerwu twarzowego, wyrostek sutkowaty, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zapalenie opon mózgowych, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Primovist 0,25 mmol/ml
Primovist, zawierający disodu gadoksetynian (Gd-EOB-DTPA) w stężeniu 0,25 mmol/ml (181,43 mg/ml), jest specjalistycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej wątroby metodą rezonansu magnetycznego (MR). Preparat dostępny jest w ampułkostrzykawkach o objętościach 5,0 ml, 7,5 ml i 10,0 ml, zawierających odpowiednio 907 mg, 1361 mg i 1814 mg substancji czynnej. Primovist umożliwia dokładną charakterystykę zmian ogniskowych w miąższu wątroby, szczególnie w protokołach T1-zależnego obrazowania MR, z uwzględnieniem fazy opóźnionej, co pozwala na lepszą ocenę patologii i różnicowanie zmian ogniskowych. Preparat zawiera również 11,7 mg sodu/ml jako substancję pomocniczą i jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie kanału kręgowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zwężenie kanału kręgowego jest powszechną przyczyną operacji kręgosłupa u osób starszych, charakteryzującą się zmiennym przebiegiem, który nie zawsze jest progresywny. Leczenie zachowawcze pozwala wielu pacjentom na utrzymanie aktywności fizycznej i dobrej jakości życia, jednak około 66% pacjentów operowanych doświadcza poprawy klinicznej. Długoterminowe wskaźniki sukcesu operacji wahają się od 45% do 72%, zależnie od parametrów takich jak ból, zdolność chodzenia, objawy neurologiczne i zdolność do pracy. Niezadowalające wyniki obserwuje się u ponad 25% pacjentów, a czynniki predykcyjne wyniku operacji obejmują m.in. samoocenę stanu zdrowia przed zabiegiem, niską współchorobowość sercowo-naczyniową, czas trwania objawów, stosunek bólu pleców do bólu nóg, palenie tytoniu, wcześniejsze operacje kręgosłupa oraz wyniki badań elektrofizjologicznych (np. obecność zajęcia wielokorzeniowego i nieprawidłowości odruchu H mięśnia płaszczkowatego). Radiologiczne cechy zwężenia, takie jak ciężkie zwężenie otworów międzykręgowych, mogą negatywnie wpływać na poprawę w skali Oswestry Disability Index (OR 0,22; 95% CI 0,06-0,83; p=0,03).
badanie elektrofizjologiczne, chirurgia dekompresyjna, interwencja chirurgiczna, leczenie chirurgiczne, leczenie nieoperacyjne, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, objaw neurologiczny, obrazowanie MRI, operacja dekompresyjna, osteoporoza, rezonans magnetyczny, uczenie maszynowe, wskaźnik niepełnosprawności Oswestry, współchorobowość sercowo-naczyniowa, zwężenie kanału kręgowego, zwężenie otworów międzykręgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba trofoblastyczna i choriokarcynoma – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekła choroba trofoblastyczna (PTD) oraz choriokarcinoma stanowią rzadkie, ale istotne nowotwory związane z ciążą, należące do gestacyjnej choroby trofoblastycznej (GTD). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu hCG w surowicy i moczu, gdzie utrzymujący się plateau (±10%) w czterech pomiarach przez co najmniej 3 tygodnie, wzrost hCG (>10%) w trzech kolejnych tygodniowych pomiarach lub podwyższony poziom przez 6 miesięcy wskazują na rozwój PTD. Badania obrazowe, takie jak USG, RTG klatki piersiowej, TK, MR oraz PET, służą do oceny lokalizacji i rozległości zmian oraz wykrywania przerzutów, z płucami jako najczęstszym miejscem przerzutów. Diagnostyka histopatologiczna, choć istotna, wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia, a nowoczesne metody molekularne i genotypowanie DNA wspomagają różnicowanie i klasyfikację zmian.
badanie dopplerowskie, badanie funkcji tarczycy, choriokarcynoma, ciąża pozamaciczna, cytotrofoblast, enzym wątrobowy, gestacyjna choroba trofoblastyczna, guz miejsca łożyskowego, immunohistochemia, ludzka gonadotropina kosmówkowa, naciekanie mięśniówki macicy, nadczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie samoistne, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przetrwała choroba trofoblastyczna, przewlekła choroba trofoblastyczna, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, wyłyżeczkowanie jamy macicy, zaśniad inwazyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego – Zapobieganie i profilaktyka
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego są wrodzonymi anomaliami naczyniowymi, powstającymi we wczesnym okresie rozwoju płodowego, co wyklucza możliwość skutecznej profilaktyki pierwotnej. W diagnostyce i monitorowaniu kluczowe są badania obrazowe, takie jak MRI oraz angiografia, które umożliwiają ocenę struktury malformacji i wczesne wykrycie ewentualnych zmian. Kontrola ciśnienia tętniczego oraz unikanie leków przeciwzakrzepowych są istotne w zapobieganiu krwawieniom z tych zmian. W przypadku wystąpienia objawów alarmowych, takich jak silny ból głowy, zaburzenia widzenia czy drgawki, konieczna jest natychmiastowa konsultacja lekarska.
angiografia, anomalia naczyniowa, badanie obrazowe, ból głowy, choroba Rendu-Oslera-Webera, ciśnienie tętnicze, diagnostyka preimplantacyjna, diagnostyka prenatalna, drgawka, lek przeciwzakrzepowy, malformacja żylna wewnątrzczaszkowa, malformacja żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego, neurochirurg, neurolog, poradnictwo genetyczne, profilaktyka pierwotna, profilaktyka powikłań, profilaktyka wtórna, radiolog diagnostyczny, radiolog interwencyjny, rezonans magnetyczny, zaburzenie widzenia, zespół Sturge’a-Webera, zespół Wyburna-Masona - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia nastroju – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia nastroju, obejmujące głównie dużą depresję (MDD) oraz chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), charakteryzują się istotnymi zaburzeniami emocjonalnymi wpływającymi na funkcjonowanie pacjenta. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5 i ICD-11, wymagających obecności określonych objawów przez minimum 2 tygodnie (depresja) lub 7 dni (mania). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć schorzenia somatyczne (np. choroby tarczycy), zaburzenia wywołane substancjami psychoaktywnymi oraz inne zaburzenia psychiczne. Do oceny nasilenia depresji stosuje się m.in. skale HAM-D (wynik >20 wskazuje na konieczność leczenia), MADRS (0-6 nastrój prawidłowy, >34 ciężka depresja) oraz PHQ-9, natomiast do oceny manii używa się YMRS (13-25 umiarkowana mania, 38-60 ciężka mania). Kwestionariusz MDQ służy do przesiewu ChAD, z czułością 73% i swoistością 90% przy wyniku ≥7.
anhedonia, badanie fizykalne, badanie funkcji nerek, badanie funkcji tarczycy, badanie laboratoryjne, bezsenność, biomarker, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba neurologiczna, choroba somatyczna, choroba tarczycy, cyfrowy biomarker, depresja, DSM-5, duża depresja, dystymia, elektroencefalografia, elektrokardiogram, elektrolity, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, glukoza na czczo, ICD-11, Kwestionariusz Zaburzeń Nastroju, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, rezonans magnetyczny, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, spowolnienie psychoruchowe, stabilizator nastroju, wywiad psychiatryczny, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon chorób i schorzeń
Zwichnięcie rzepki – Diagnostyka i diagnoza
Zwichnięcie rzepki to przemieszczenie boczne rzepki poza rowek kłykcia udowego, diagnozowane na podstawie szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego oraz obrazowania. Kluczowe jest rozpoznanie mechanizmu urazu, ocena deformacji, bolesności, obrzęku, zakresu ruchomości i stabilności rzepki. Test aprehensji oraz ocena toru ruchu rzepki i kąta Q wspomagają diagnostykę niestabilności. Podstawowym badaniem obrazowym są zdjęcia RTG w projekcjach AP, bocznej i osiowej (sunrise), które pozwalają potwierdzić repozycję, wykryć złamania i ocenić dysplazję kłykcia udowego (obecną u 96% pacjentów). MRI umożliwia ocenę uszkodzeń więzadła rzepkowo-udowego przyśrodkowego (MPFL), chrząstki stawowej, ciał wolnych oraz innych struktur, co jest szczególnie istotne u dzieci i młodzieży. Tomografia komputerowa służy do precyzyjnej oceny odległości TT-TG oraz anomalii kostnych predysponujących do zwichnięcia.
artroskopia diagnostyczna, badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, ciało wolne w stawie, dysplazja kłykcia, elektromiografia, guzowatość piszczeli, kąt Q, niestabilność rzepki, podwichnięcie rzepki, rezonans magnetyczny, subluksacja, tomografia komputerowa, uszkodzenie chrząstki stawowej, uszkodzenie łąkotki, więzadło krzyżowe, więzadło rzepkowo-udowe przyśrodkowe, wysięk w stawie, zdjęcie rentgenowskie, zerwanie więzadła krzyżowego przedniego, zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego, zwichnięcie rzepki - Leksykon chorób i schorzeń
Udar cieplny – Diagnostyka i diagnoza
Udar cieplny to stan zagrożenia życia charakteryzujący się hipertermią powyżej 40°C (104°F) oraz dysfunkcją ośrodkowego układu nerwowego (OUN), manifestującą się splątaniem, majaczeniem, drgawkami czy śpiączką. Diagnostyka opiera się na pomiarze temperatury głębokiej ciała, preferencyjnie rektalnej, oraz ocenie objawów klinicznych, takich jak gorąca, sucha skóra i zaburzenia świadomości. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi (często leukocytoza do 40 000/μL), ocenę elektrolitów, funkcji wątroby, nerek, gazometrię, pomiar kinazy kreatynowej (CK) i mioglobiny w moczu w celu wykrycia rabdomiolizy oraz badania układu krzepnięcia (PT, PTT, INR). Obrazowanie (RTG klatki piersiowej, TK/MRI głowy) służy wykluczeniu innych przyczyn i powikłań. Różnicowanie z wyczerpaniem cieplnym, które cechuje się temperaturą 37-40°C i brakiem istotnej dysfunkcji OUN, jest kluczowe dla właściwego postępowania.
ataksja, blok prawej odnogi pęczka Hisa, burza tarczycowa, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, drożność dróg oddechowych, dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, elektrokardiografia, kinaza kreatynowa, kwasica mleczanowa, mioglobinuria, morfologia krwi, niedodma, niewydolność nerek, obrzęk płuc, padaczka, pleocytoza, płyn mózgowo-rdzeniowy, rabdomioliza, rezonans magnetyczny, rozpad mięśni, splątanie, stężenie elektrolitów, sucha skóra, tachykardia zatokowa, temperatura głęboka ciała, temperatura rektalna, tomografia komputerowa, udar cieplny, układ krzepnięcia, wskaźnik INR, wyczerpanie cieplne, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zawał płuca, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mezotelioma – Diagnostyka i diagnoza
Mezotelioma to agresywny nowotwór wywodzący się z mezoteliów, najczęściej związany z ekspozycją na azbest. Diagnostyka wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane badania obrazowe, takie jak RTG, tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) i pozytonowa tomografia emisyjna (PET/CT). Kluczowe jest rozpoznanie wczesnych objawów, które są niespecyficzne i mogą imitować inne choroby układu oddechowego lub pokarmowego. Biopsja tkankowa, w tym biopsja igłowa, torakoskopia (VATS) i laparoskopia, pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania, umożliwiając ocenę histopatologiczną i immunohistochemiczną, która pozwala na identyfikację typu mezoteliomy (nabłonkowaty, mięsakowaty, mieszany). Badania krwi z wykorzystaniem biomarkerów takich jak SMRP, osteopontyna, fibulin-3 i LDH mogą wspomagać diagnostykę, jednak nie zastępują biopsji ze względu na ograniczoną czułość i swoistość.
badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie patomorfologiczne, biopsja igłowa, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, klasyfikacja TNM, laparoskopia, mezotelioma, mezotelioma mięsakowata, mezotelioma mieszana, mezotelioma nabłonkowata, mezotelioma opłucnej, mezotelioma otrzewnej, mezotelium, narażenie na azbest, osteopontyna, paracenteza, POChP, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, spirometria, tomografia komputerowa, torakocenteza, torakoskopia, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy - Leksykon chorób i schorzeń
Stłuczenie lub złamanie żeber – Diagnostyka i diagnoza
Stłuczenia i złamania żeber stanowią częste urazy klatki piersiowej, wymagające precyzyjnej diagnostyki w celu różnicowania oraz wykluczenia powikłań takich jak odma opłucnowa, krwiak opłucnej czy uszkodzenia narządów wewnętrznych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, jednakże badania obrazowe są kluczowe w przypadku podejrzenia złamań mnogich (≥3), urazów wysokoenergetycznych czy utrzymujących się objawów. Radiografia klatki piersiowej, mimo ograniczonej czułości (50-75%) w wykrywaniu złamań, pozostaje badaniem pierwszego rzutu, głównie do oceny powikłań. Tomografia komputerowa (CT) jest złotym standardem, umożliwiając wykrycie nawet niewidocznych na RTG złamań, ocenę liczby, lokalizacji i charakteru złamań oraz uszkodzeń tkanek miękkich i narządów. MRI i USG pełnią rolę uzupełniającą, szczególnie w ocenie tkanek miękkich, chrząstek żebrowych oraz w warunkach medycyny ratunkowej, natomiast scyntygrafia kostna jest rzadziej stosowana, głównie w diagnostyce złamań przeciążeniowych i zmian nowotworowych.
badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie ultrasonograficzne, chorobowość i śmiertelność, krwiak opłucnej, niewydolność oddechowa, odma opłucnowa, radiografia klatki piersiowej, rekonstrukcja trójwymiarowa, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kostna, stłuczenie płuca, szmer oddechowy, tomografia komputerowa, wiotka klatka piersiowa, zapalenie płuc, zdjęcie RTG, zespół dziecka maltretowanego, złamanie patologiczne, złamanie przeciążeniowe, złamanie stresowe, złamanie żebra - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie błędnika i zapalenie nerwu przedsionkowego – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie błędnika (labyrinthitis) i zapalenie nerwu przedsionkowego (vestibular neuritis) to stany zapalne obejmujące odpowiednio cały labirynt ucha wewnętrznego oraz sam nerw przedsionkowy, manifestujące się nagłymi zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi. Kluczową różnicą diagnostyczną jest obecność objawów słuchowych – w zapaleniu błędnika występuje upośledzenie słuchu i/lub szumy uszne, co potwierdza audiometria wykazująca pogorszenie słuchu, podczas gdy w zapaleniu nerwu przedsionkowego słuch pozostaje prawidłowy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym, ocenie oczopląsu oraz testach funkcji przedsionkowej, takich jak Head Impulse Test (HIT), videonystagmografia (VNG) czy test fotela obrotowego. Test HINTS (Head Impulse, Nystagmus, Test of Skew) jest szczególnie przydatny w różnicowaniu etiologii obwodowej od ośrodkowej, co jest istotne dla wykluczenia udaru pnia mózgu. Wskazane jest także wykonanie badań obrazowych (MRI z kontrastem) u pacjentów z objawami neurologicznymi lub czynnikami ryzyka chorób naczyniowych.
audiometria, badanie HINTS, choroba Ménière’a, dysfagia, dyzartria, elektronystagmografia, guz mózgu, guz nerwu przedsionkowo-ślimakowego, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, migrena przedsionkowa, oczopląs, parestezja, przerwanie dopływu krwi, rehabilitacja przedsionkowa, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, szumy uszne, test fotela obrotowego, tomografia komputerowa, udar mózgu, udar pnia mózgu, upośledzenie słuchu, videonystagmografia, zaburzenia równowagi, zapalenie błędnika, zapalenie nerwu przedsionkowego, zapalenie wyrostka sutkowatego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Diagnostyka i diagnoza
Rak komórek Hürthle, stanowiący 3-5% nowotworów tarczycy, charakteryzuje się agresywnym przebiegiem i trudnościami diagnostycznymi. Ostateczne rozpoznanie wymaga badania histopatologicznego po całkowitym usunięciu guza, gdyż biopsja cienkoigłowa (FNA) nie pozwala na odróżnienie łagodnego gruczolaka od złośliwego raka. Diagnostyka obejmuje ocenę ultrasonograficzną, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny oraz PET-CT z 18F-FDG, szczególnie przy niskiej jodochwytności. Wartości kliniczne sugerujące złośliwość to wiek >65 lat, stężenie tyreoglobuliny >1000 ng/ml, guz >4 cm, płeć męska, guz o nieregularnym brzegu i obecność zwapnień typu psammomatycznego. Testy molekularne, takie jak klasyfikatory ekspresji genów (Afirma, ThyroSeq) i Genomowy Klasyfikator Sekwencyjny (GSC), mają ograniczoną wartość z powodu wysokiego odsetka fałszywie dodatnich wyników (38-41%).
badanie histopatologiczne, badanie PET-CT, badanie śródoperacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, funkcja tarczycy, klasyfikacja TNM, klasyfikator ekspresji genów, marker molekularny, mikroRNA, mitochondrialny DNA, naciekanie naczyń, nowotwór tarczycy, powiększenie węzłów chłonnych, poziom TSH, przerzut do węzłów chłonnych, rak komórek Hürthle, rak onkocytarny, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia tarczycy, utrata heterozygotyczności, zróżnicowany rak tarczycy