marskość wątroby
Marskość wątroby to przewlekła, postępująca choroba, charakteryzująca się włóknieniem i przebudową architektoniki wątroby prowadzącą do upośledzenia jej funkcji. Proces ten jest konsekwencją długotrwałego uszkodzenia hepatocytów, co skutkuje zastępowaniem prawidłowej tkanki wątrobowej przez tkankę włóknistą i guzki regeneracyjne.
Główne przyczyny marskości to przewlekłe spożywanie alkoholu, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby (HBV, HCV), niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), choroby autoimmunologiczne oraz zaburzenia metaboliczne. Objawy obejmują osłabienie, utratę masy ciała, żółtaczkę, wodobrzusze, encefalopatię wątrobową oraz nadciśnienie wrotne z możliwością krwawień z żylaków przełyku.
Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (wskaźniki funkcji wątroby, markery włóknienia), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, elastografia) oraz biopsji wątroby. Leczenie obejmuje eliminację czynnika etiologicznego, zapobieganie powikłaniom oraz leczenie objawowe. W zaawansowanych przypadkach jedyną opcją terapeutyczną pozostaje przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Etiologia i przyczyny
Nefropatia IgA (choroba Bergera) jest jedną z najczęstszych przyczyn kłębuszkowego zapalenia nerek i przewlekłej niewydolności nerek, prowadzącą u 20-50% pacjentów do dializoterapii lub transplantacji. Patogeneza opiera się na odkładaniu w mezangium kłębuszków nerkowych kompleksów immunologicznych zawierających nieprawidłowo glikozylowaną IgA1 (z deficytem galaktozy w regionie zawiasowym O-glikanów), co wywołuje aktywację komórek mezangialnych, proliferację, włóknienie śródmiąższowe oraz uszkodzenie filtracyjne. Etiologia jest poligeniczna i wieloczynnikowa, z udziałem genów takich jak C1GALT1, C1GALT1C1, IGAN1, IGAN2, SPRY2 oraz regionów HLA-DRB1 i HLA-DQB1, a także czynników środowiskowych, w tym infekcji górnych dróg oddechowych, które wyzwalają nieprawidłową odpowiedź immunologiczną. Dziedziczność szacowana jest na 40-50%, a choroba ma charakter autoimmunologiczny, z produkcją autoprzeciwciał przeciwko Gd-IgA1. Wtórna nefropatia IgA może być związana z chorobami wątroby (marskość, WZW B i C), chorobami żołądkowo-jelitowymi (np. celiakia), schorzeniami autoimmunologicznymi, zakażeniami (w tym HIV) oraz lekami (np. inhibitory TNF-α).
błona podstawna kłębuszków nerkowych, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba Bergera, choroba mieloproliferacyjna, choroba wątroby, czynnik genetyczny, glomerulonefryt, immunoglobulina A, infekcja dróg oddechowych, kłębuszkowe zapalenie nerek, kompleks immunologiczny, krwotok płucny, marskość wątroby, nadciśnienie, nefropatia IgA, niewydolność nerek, nowotwór płuc, plamica Henocha-Schönleina, przeszczep nerki, rak żołądka, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, układ dopełniacza, uszkodzenie nerek, wirus zapalenia wątroby, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, zakażenie HIV, zespół Sjögrena, złogi IgA - Leksykon substancji czynnych
Prednizon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Prednizon, jako silny glikokortykosteroid, wykazuje szerokie spektrum działania klinicznego, jednak jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko immunosupresji i powikłań zakaźnych, w tym reaktywacji zakażeń utajonych takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. U pacjentów z gruźlicą utajoną lub dodatnią próbą tuberkulinową konieczna jest ścisła obserwacja, a w przypadku długotrwałej terapii profilaktyka przeciwgruźlicza. Prednizon jest przeciwwskazany w układowych zakażeniach grzybiczych, a jego stosowanie w zakażeniach leczonych amfoterycyną B wymaga monitorowania ryzyka niewydolności krążenia i hipokaliemii. Ponadto, u pacjentów z podejrzeniem pełzakowicy lub węgornicy należy wykluczyć te zakażenia przed rozpoczęciem terapii. Stosowanie prednizonu wiąże się z koniecznością unikania żywych szczepionek wirusowych na około 8 tygodni przed i 2 tygodnie po szczepieniu, a także z ryzykiem ciężkiego przebiegu chorób wirusowych, takich jak ospa wietrzna i odra, szczególnie u dzieci i osób z upośledzoną odpornością.
amfoterycyna B, bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica utajona, guz chromochłonny, HBsAg, hiperlipidemia, hipoalbuminemia, hipokaliemia, hipoprotombinemia, immunosupresja, jaskra, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwosteoporotyczny, marskość wątroby, myasthenia gravis, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nieswoiste wrzodziejące zapalenie okrężnicy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, pełzak czerwonki, pełzakowica, perforacja przewodu pokarmowego, perforacja rogówki, poliomyelitis, półpasiec, półpasiec oczny, próba tuberkulinowa, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uchyłkowatość jelit, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie utajone, zapalenie otrzewnej, zapalenie przełyku, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność krążenia, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Fomed 1 mg
Terapia preparatem Entecavir Fomed powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym dostosowaniem dawki do stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. Optymalny czas terapii nie jest ustalony, jednak u pacjentów z dodatnim HBeAg leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe lub do uzyskania serokonwersji HBs, a u pacjentów z ujemnym HBeAg do uzyskania serokonwersji HBs lub zaniku skuteczności leczenia. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością nie zaleca się zaprzestania terapii. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała, z dawką 0,5 mg raz na dobę dla masy ≥32,6 kg oraz stosowaniem roztworu doustnego dla masy <32,6 kg.
analog nukleozydu, dializa otrzewnowa, DNA wirusa HBV, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacje oporności na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, podwyższona aktywność AlAT, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny entekawiru, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia skojarzona, wiremia - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Patofizjologia i mechanizm
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to złożony proces patogenetyczny, w którym uszkodzenie wątroby jest głównie wynikiem odpowiedzi immunologicznej gospodarza, a nie bezpośredniej cytotoksyczności wirusa. Różne typy wirusów hepatotropowych (HAV, HBV, HCV, HDV, HEV) wykazują odmienne mechanizmy infekcji i patogenezy, z kluczową rolą limfocytów T CD8+ w eliminacji zakażonych hepatocytów oraz indukcji apoptozy. Przewlekłe zakażenia HBV i HCV prowadzą do utrzymującego się zapalenia, włóknienia i marskości, co zwiększa ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC). W przypadku HBV, integracja cccDNA z genomem gospodarza oraz ekspresja białka HBx mają istotne znaczenie w karcynogenezie. WZW typu D (HDV) charakteryzuje się cięższym przebiegiem i szybszą progresją do niewydolności wątroby, a HEV może powodować piorunującą niewydolność u kobiet w ciąży z 25% śmiertelnością. Poziomy aminotransferaz w zakażeniach HCV wahają się od wartości referencyjnych 40 U/L do 300 U/L, a w ostrych zakażeniach HCV rzadko przekraczają 1000 U/L.
aminotransferazy, antygen rdzeniowy HBV, biopsja wątroby, DNA HBV, komórki dendrytyczne, komórki NK, limfocyty T cytotoksyczne, marskość wątroby, odpowiedź immunologiczna, pegylowany interferon alfa, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, receptor PD-1, receptor Toll-podobny, wirus zapalenia wątroby typu A, wirus zapalenia wątroby typu C, wirus zapalenia wątroby typu D, wirus zapalenia wątroby typu E, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Quator 2,5 mg
Lek Quator zawiera tadalafil i jest dostępny w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. W leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn zaleca się dawkę początkową 10 mg przyjmowaną co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, maksymalnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. W przypadku nieskuteczności dawkę można zwiększyć do 20 mg. Dla pacjentów z częstą aktywnością seksualną (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się stosowanie dawki 5 mg raz na dobę. W terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) oraz w przypadku współistnienia BPH i zaburzeń erekcji zalecana dawka wynosi 5 mg raz na dobę. W leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego stosuje się dawkę 40 mg (2 × 20 mg) raz na dobę. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek maksymalna dawka doraźna wynosi 10 mg, a schemat raz na dobę nie jest zalecany. U osób z zaburzeniami czynności wątroby (klasy C Child-Pugh) stosowanie tadalafilu wymaga ostrożności i dokładnej oceny korzyści do ryzyka, a w przypadku ciężkiej marskości wątroby lek jest przeciwwskazany.
aktywność seksualna, BPH, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, klasyfikacja Child-Pugh, łagodny rozrost gruczołu krokowego, marskość wątroby, substancja czynna, tabletka powlekana, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, wywiad medyczny, zaburzenia erekcji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dabigatran Eteksylan Stada 75 mg
Dabigatran Eteksylan Stada (75 mg dabigatranu eteksylanu w postaci kapsułek twardych) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), aktywnym klinicznie krwawieniem oraz schorzeniami zwiększającymi ryzyko poważnego krwawienia, takimi jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku oraz malformacje naczyniowe mózgu i rdzenia kręgowego. Ponadto, stosowanie dabigatranu jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o potencjalnie niekorzystnym wpływie na przeżycie oraz u osób po wszczepieniu sztucznej zastawki serca, ze względu na niewystarczającą skuteczność i zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-krwotocznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, doustne antykoagulanty) poza wyjątkowymi sytuacjami klinicznymi, takimi jak zmiana terapii lub podtrzymanie drożności cewników centralnych.
ablacja cewnikowa, aktywne zapalenie wątroby, antagonista witaminy K, choroba wrzodowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, malformacja naczyniowa mózgu, malformacja tętniczo-żylna, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nowotwór złośliwy, podwyższone enzymy wątrobowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, stężenie leku w osoczu, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu w jednej różowej, owalnej tabletce powlekanej (10 mm x 5 mm). Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłku. Terapia powinna rozpoczynać się od stopniowego zwiększania dawki poszczególnych składników, aby zminimalizować ryzyko niedociśnienia tętniczego i innych działań niepożądanych. Maksymalna dawka wynosi 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a pełny efekt terapeutyczny obserwuje się w ciągu 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów może być konieczne wydłużenie terapii do 8 tygodni.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, leczenie skojarzone, marskość wątroby, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obniżanie ciśnienia tętniczego, walsartan, walsartan hydrochlorotiazyd, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wątrobowo-płucny – Objawy
Zespół wątrobowo-płucny (ZWP) jest poważnym powikłaniem zaawansowanej choroby wątroby, najczęściej marskości, charakteryzującym się rozszerzeniem naczyń wewnątrzpłucnych i zaburzeniami wymiany gazowej prowadzącymi do hipoksemii. Objawy kliniczne obejmują duszność (95% pacjentów), platypneę i ortodeoksję, a w zaawansowanych stadiach sinicę, palce pałeczkowate oraz pajączki naczyniowe. Ciśnienie parcjalne tlenu (PaO2) w łagodnym ZWP wynosi około 80 mm Hg z gradientem pęcherzykowo-tętniczym (A-aO2) ≥ 15 mm Hg, natomiast w ciężkich przypadkach spada poniżej 50 mm Hg. Choroba ma charakter postępujący, z rocznym spadkiem PaO2 o około 3,7 mm Hg, zmniejszeniem DLCO o 3,3% i skróceniem dystansu w teście 6-minutowego marszu o 26 m. Rokowanie jest niekorzystne – średni czas przeżycia bez przeszczepu wynosi około 10,5 miesiąca, a śmiertelność jest dwukrotnie wyższa niż u pacjentów z marskością bez ZWP.
choroba współistniejąca, ciśnienie parcjalne tlenu, desaturacja tlenu, duszność, echokardiografia kontrastowa, gazometria krwi tętniczej, gradient pęcherzykowo-tętniczy, hipoksemia, klasyfikacja Child-Pugh, marskość wątroby, nadciśnienie płucne wrotne, nadciśnienie wrotne, ortodeoksja, pajączki naczyniowe, palce pałeczkowate, platypnea, przeszczep wątroby, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przezszyjne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe, rozszerzenie naczyń wewnątrzpłucnych, saturacja tlenem, scyntygrafia perfuzyjna płuc, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie hemoglobiny, test 6-minutowego marszu, tlenoterapia, zaawansowana choroba wątroby, zespół wątrobowo-płucny - Leksykon substancji czynnych
Ryfaksymina – Działania niepożądane
Ryfaksymina, stosowana głównie w terapii schorzeń przewodu pokarmowego, wykazuje ogólnie korzystny profil bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które występują głównie u pacjentów z chorobami wątroby (marskość, zapalenie wątroby). W badaniach klinicznych, w tym randomizowanym badaniu III fazy RFHE3001 (ryfaksymina 550 mg 2x/dobę przez 6 miesięcy, n=140) oraz długoterminowym badaniu RFHE3002 (ryfaksymina 550 mg 2x/dobę do 24 miesięcy, n=322), potwierdzono bezpieczeństwo stosowania leku, choć obserwowano działania niepożądane takie jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. ból brzucha, biegunka, nudności) o częstości ≥10%. Dodatkowo zgłaszano reakcje anafilaktyczne, trombocytopenię, zakażenia Clostridium oraz nieprawidłowości w testach wątrobowych, co wymaga monitorowania pacjentów, zwłaszcza z chorobami wątroby.
aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból głowy, diplopia, drożdżakowe zakażenie pochwy, encefalopatia wątrobowa, INR, kandydoza, krwawienie z przewodu pokarmowego, limfocytoza, marskość wątroby, napięcie powłok brzusznych, neutropenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, reakcja skórna, ryfaksymina, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie wątroby, zakażenie Clostridium, zakażenie Herpes simplex, zapalenie nosa i gardła, zapalenie skóry, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan Aurovitas 80 mg
Leczenie telmisartanem wymaga dokładnej oceny pacjenta i wykluczenia przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na telmisartan lub substancje pomocnicze, drugi i trzeci trymestr ciąży, zaburzenia odpływu żółci (np. cholestaza, niedrożność dróg żółciowych), ciężka niewydolność wątroby (stadium C wg Child-Pugh) oraz jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Telmisartan jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z żółcią, co powoduje ryzyko kumulacji i działań niepożądanych w przypadku zaburzeń wątroby i dróg żółciowych. Stosowanie w ciąży od drugiego trymestru może prowadzić do poważnych uszkodzeń płodu, w tym zmniejszonego ukrwienia nerek, opóźnienia kostnienia czaszki oraz zgonu płodu lub noworodka.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, cholestaza, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, hiperkaliemia, incydent sercowo-naczyniowy, kamień żółciowy, klasyfikacja Child-Pugh, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, pierwotna żółciowa marskość wątroby, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, telmisartan, trymestr ciąży, uszkodzenie płodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie odpływu żółci, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo łączy inhibitor konwertazy angiotensyny (ramipryl) oraz beta-adrenolityk (bisoprolol), co wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z określonymi schorzeniami. Preparat jest przeciwwskazany w ciąży, a u kobiet planujących ciążę zaleca się zmianę terapii na leki o udowodnionym bezpieczeństwie w tym okresie. W przypadku potwierdzenia ciąży podczas leczenia, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów ze wzmożoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron, u których może dojść do gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza po pierwszej dawce lub zwiększeniu dawki leku.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, ciężkie nadciśnienie tętnicze, diuretyk, działanie hipotensyjne, funkcja nerek, hiperwolemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, lek przeciwnadciśnieniowy, marskość wątroby, niedobór płynów, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność serca, odwodnienie, ostre uszkodzenie nerek, parametr życiowy, perfuzja nerkowa, pojemność minutowa serca, ramipryl, środek anestetyczny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – VIXARGIO 2,5 mg
Rywaroksaban zawarty w leku VIXARGIO 2,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (19,24 mg na tabletkę), a także u osób z aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniem. Przeciwwskazania obejmują także stany zwiększonego ryzyka krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotoki wewnątrzczaszkowe, zabiegi okulistyczne, patologie naczyniowe (żylaki przełyku, tętniaki, wady rozwojowe naczyń) oraz jednoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych (heparyny, warfaryny, dabigatranu, apiksabanu) poza wyjątkami protokołu zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników.
choroba wątroby, ciąża, doustny lek przeciwzakrzepowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor CYP3A4, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karmienie piersią, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie klinicznie istotne, krwotok wewnątrzczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, marskość wątroby, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, udar zatokowy, układ krzepnięcia, uraz mózgu, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Retrovir 250 mg
Retrovir (zydowudyna) w dawce 250 mg w kapsułkach twardych wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od masy ciała pacjenta oraz sytuacji klinicznej. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥30 kg zalecana dawka to 250-300 mg dwa razy na dobę w terapii skojarzonej. Dzieci <30 kg stosują kapsułki 100 mg lub, w przypadku masy 28-30 kg, 250 mg dwa razy na dobę (łącznie 500 mg/dobę). U pacjentów z trudnościami w połykaniu zaleca się roztwór doustny 50 mg/5 ml. W profilaktyce transmisji wertykalnej HIV stosuje się schemat: u kobiet ciężarnych po 14. tygodniu ciąży 500 mg/dobę (100 mg 5x/dobę), podczas porodu dożylna infuzja 2 mg/kg mc. jednorazowo, następnie 1 mg/kg mc./h do przecięcia pępowiny, a u noworodków 2 mg/kg mc. doustnie co 6 godzin przez 6 tygodni. W przypadku niemożności podania doustnego noworodkom, zydowudynę podaje się dożylnie 1,5 mg/kg mc. co 6 godzin. Dawkowanie wymaga precyzyjnego pomiaru objętości (np. strzykawki z podziałką 0,1 ml).
cięcie cesarskie, dializa otrzewnowa, dysfagia, granulocyt obojętnochłonny, hemodializa, infuzja dożylna, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, lek przeciwretrowirusowy, leukopenia, marskość wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, objaw hematologiczny niepożądany, roztwór doustny, stężenie hemoglobiny, transmisja przezłożyskowa, transmisja wertykalna HIV, zakażenie HIV, zydowudyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zyban 150 mg
Lek Zyban zawierający bupropion chlorowodorek 150 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na bupropion lub substancje pomocnicze, z aktualnymi lub przebyłymi napadami drgawkowymi, nowotworem ośrodkowego układu nerwowego, ciężką marskością wątroby oraz u osób z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi. Ponadto, stosowanie Zybanu jest przeciwwskazane podczas jednoczesnego leczenia inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) – konieczne jest zachowanie okresów karencji wynoszących co najmniej 14 dni po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych inhibitorach MAO. Lek nie powinien być również podawany pacjentom z bulimią lub anoreksją, a także tym, którzy mogą nagle odstawić alkohol lub leki obniżające próg drgawkowy, np. benzodiazepiny, ze względu na ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych.
anoreksja, benzodiazepina, bulimia, bupropion chlorowodorek, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod maniakalny, hipoglikemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2B6, jadłowstręt psychiczny, lek przeciwpsychotyczny, marskość wątroby, napad drgawkowy, nieodwracalny inhibitor MAO, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, odwracalny inhibitor MAO, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, udar mózgu, uraz głowy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie psychiczne, zespół odstawienny - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie wątroby alkoholowe cechuje się wysoką śmiertelnością krótkoterminową, szczególnie w ciężkich przypadkach, definiowanych jako wskaźnik Maddreya (MDF) ≥ 32, gdzie śmiertelność 30-dniowa wynosi 30-50%, a 6-miesięczna około 40%. Kluczowe dla oceny rokowania są modele prognostyczne takie jak MDF, MELD (ciężkie zapalenie przy MELD ≥ 21), Glasgow Alcoholic Hepatitis Score (GAHS > 8), oraz wynik Lille, który pozwala ocenić odpowiedź na terapię kortykosteroidami (przerwanie leczenia przy Lille ≥ 0,45 po 7 dniach). Dodatkowo, biomarkery takie jak czynnik von Willebranda (VWF-CBA ≥ 750 IU/dL) i K18M65 (≤ 2629,4 IU/L wskazuje na lepsze rokowanie) dostarczają istotnych informacji prognostycznych, szczególnie w ciężkich postaciach choroby. Obecność żółtaczki, encefalopatii wątrobowej, marskości oraz zaburzeń krzepnięcia (czas protrombinowy wydłużony > 5 sekund) pogarszają rokowanie.
ciężkie zapalenie wątroby alkoholowe, czas protrombinowy, czynnik von Willebranda, encefalopatia wątrobowa, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, Glasgow Alcoholic Hepatitis Score, kortykosteroid, krzywa ROC, liczba białych krwinek, marker prognostyczny, marskość wątroby, model końcowego stadium choroby wątroby, niewydolność wątroby, przeszczep wątroby, stężenie albuminy, stężenie bilirubiny, stężenie mocznika, terapia steroidowa, wskaźnik MELD, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie wątroby alkoholowe, zastój żółci, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramladio
Podczas terapii ramiprylem, inhibitorem ACE, należy unikać rozpoczynania leczenia u kobiet w ciąży oraz natychmiast przerwać stosowanie po potwierdzeniu ciąży, stosując alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna-aldosteron istnieje ryzyko nagłego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji nerek, szczególnie przy pierwszym podaniu lub zwiększeniu dawki ramiprylu, zwłaszcza w obecności ciężkiego nadciśnienia, niewyrównanej niewydolności serca, zwężenia zastawkowego, jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej, niedoboru płynów lub elektrolitów, marskości wątroby, wodobrzusza oraz w trakcie dużych zabiegów chirurgicznych. Zaleca się wyrównanie odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych przed terapią oraz regularne monitorowanie czynności nerek i ciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek i serca. Podwójne blokowanie układu RAA (inhibitory ACE z AIIRA lub aliskirenem) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek, a w przypadku konieczności stosowania wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, ewerolimus, hiperkaliemia, hiponatremia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kolagenoza, konwertaza angiotensyny, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk płuc, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, SIADH, syrolimus, temsyrolimus, toczeń rumieniowaty, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, wodobrzusze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Actilyse 50 50 mg
Actilyse 50 (alteplaza) jest lekiem trombolitycznym o fibrynolitycznym mechanizmie działania, którego stosowanie wymaga rygorystycznej oceny przeciwwskazań ze względu na wysokie ryzyko powikłań krwotocznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują m.in. nadwrażliwość na alteplazę, aktywne lub niedawne krwawienia, zaburzenia krzepliwości, leczenie doustnymi antykoagulantami przy INR >1,3, krwawienia śródczaszkowe i podpajęczynówkowe, a także ciężkie, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z uszkodzeniami OUN, niedawnym urazem mechanicznym serca, zapaleniem wsierdzia lub osierdzia, tętniakiem rozwarstwiającym aorty, chorobami wrzodowymi, żylakami przełyku, ciężkimi chorobami wątroby oraz nowotworami o wysokim ryzyku krwawienia. W przypadku ostrego udaru niedokrwiennego przeciwwskazania obejmują m.in. czas od wystąpienia objawów przekraczający 4,5 godziny, ciężki udar (NIHSS >25), małopłytkowość (<100000/mm³), ciśnienie skurczowe >185 mmHg lub rozkurczowe >110 mmHg, oraz nieprawidłowe stężenia glukozy (<50 mg/dl lub >400 mg/dl).
alteplaza, angioplastyka wieńcowa, antykoagulant doustny, choroba wrzodowa żołądka, działanie fibrynolityczne, INR, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie śródczaszkowe, leczenie przeciwzakrzepowe, małopłytkowość, marskość wątroby, masaż serca, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, przejściowy atak niedokrwienny, rekanalizacja naczynia, skala NIHSS, skaza krwotoczna, terapia trombolityczna, tętniak, tętniak rozwarstwiający aorty, tomografia komputerowa, trombektomia mechaniczna, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, uszkodzenie OUN, warfaryna, zaburzenie krzepliwości, zapalenie osierdzia, zapalenie wsierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Galaktocele lub laktoreja – Etiologia i przyczyny
Galaktocele, definiowane jako wydzielanie mleka z gruczołów piersiowych niezwiązane z ciążą lub laktacją, jest objawem najczęściej wynikającym z hiperprolaktynemii. Hiperprolaktynemia może być spowodowana przez guzy przysadki mózgowej, zwłaszcza prolaktynomas, które stanowią około 10-40% przypadków i powodują stężenia prolaktyny od około 200 ng/ml (mikroprolaktynoma) do ponad 1000 ng/ml (makroprolaktynoma). Inne istotne przyczyny to farmakologiczne blokowanie receptorów dopaminowych (leki psychiatryczne, prokinetyki, leki sercowo-naczyniowe, opioidy, estrogeny), niedoczynność tarczycy (zwiększone TRH), przewlekła choroba nerek (obniżony klirens prolaktyny), a także czynniki neurogenne i stymulacja piersi. W około 5-40% przypadków etiologia pozostaje nieznana (galaktocele idiopatyczna), co może wynikać z nadwrażliwości tkanki piersi na prolaktynę.
agonista dopaminy, akromegalia, antagonista H2, brak miesiączki, choroba Addisona, choroba Cushinga, czynnik wzrostu naskórka, dopamina, galaktocele, ginekomastia, gruczolak przysadki, guz przysadki mózgowej, hiperprolaktynemia, hipogonadyzm męski, hipotyroza, histiocytoza, hormon uwalniający gonadotropinę, hormon uwalniający tyreotropinę, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, kwas gamma-aminomasłowy, laktacja, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, makroprolaktynoma, marskość wątroby, mikroprolaktynoma, neuroleptyk, niedoczynność tarczycy, półpasiec, prokinetyk, prolaktynoma, przewlekła choroba nerek, przysadka mózgowa, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, sarkoidoza, SSRI, zaburzenie erekcji, zapalenie mózgu, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nicorette Classic Gum 2 mg
Produkt leczniczy Nicorette Classic Gum, dostępny w dawkach 2 mg i 4 mg nikotyny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błonę śluzową jamy ustnej, z wykrywalnymi stężeniami we krwi już po 5-7 minutach od rozpoczęcia żucia. Maksymalne stężenie nikotyny osiągane jest po 5-10 minutach od zakończenia żucia, co różni się od farmakokinetyki nikotyny podczas palenia papierosów. Średnia ilość uwolnionej nikotyny wynosi około 1,4 mg dla gumy 2 mg oraz 3,4 mg dla gumy 4 mg. Stężenia nikotyny w stanie stacjonarnym wynoszą 12-14 ng/ml (2 mg) oraz 25-26 ng/ml (4 mg) przy żuciu co 2 sekundy przez 30 minut, co stanowi około jedną trzecią stężenia uzyskiwanego podczas palenia papierosów (~60 ng/ml). Biodostępność nikotyny połkniętej jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co dodatkowo różnicuje farmakokinetykę w porównaniu do inhalacji dymu tytoniowego.
biodostępność układowa, błona śluzowa jamy ustnej, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nikotyny, guma lecznicza, hemodializa, klirens osoczowy, kotynina, marskość wątroby, niewydolność nerek, nikotyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne nikotyny, trans-3′-hydroksykotynina, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
L-leucyna – Działania niepożądane
L-leucyna, stosowana jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego (w stężeniach od 6,24 g/l do 13,09 g/l w produktach takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free oraz Vaminolact), może wywoływać liczne działania niepożądane o nieznanej częstości występowania. Najpoważniejszymi z nich są reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, które mogą prowadzić do wstrząsu, sinicy, świstu krtaniowego, niedotlenienia i nagłego obrzęku dróg oddechowych, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie życia. Ponadto obserwuje się zaburzenia oddychania, hiperkaliemię z ryzykiem arytmii, azotemię wskazującą na dysfunkcję nerek oraz przejściowe lub trwałe uszkodzenia wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie oraz zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego. W trakcie terapii notuje się także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT, GGT, ALP) oraz bilirubiny, co może wskazywać na uszkodzenie hepatocytów.
azotemia, cholestaza, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, L-leucyna, marskość wątroby, migotanie komór, niedotlenienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, stłuszczenie wątroby, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, tachykardia, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zator żylny, zatorowość płucna, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simvagen 40 40 mg
Symwastatyna (Simvagen 40 mg) jest skutecznym lekiem w terapii hipercholesterolemii, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 115,4 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce. Leku nie należy podawać osobom z czynną chorobą wątroby, taką jak aktywne zapalenie czy marskość z dekompensacją, oraz przy utrzymującym się, niewyjaśnionym wzroście aminotransferaz, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża i karmienie piersią, a kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii. Ponadto, symwastatyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV), które mogą zwiększyć stężenie leku w surowicy co najmniej pięciokrotnie, podnosząc ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferazy, androgen syntetyczny, antybiotyk makrolidowy, cyklosporyna, danazol, dysfagia, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy HIV, inhibitory CYP3A4, leczenie hipolipemizujące, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, marskość wątroby, nadwrażliwość na symwastatynę, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, symwastatyna, tabletka powlekana, transaminaza, zapalenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Somatostatyna – Właściwości farmakodynamiczne
Somatostatyna, syntetyczny polipeptyd identyczny z naturalnym hormonem podwzgórza, wykazuje szerokie spektrum działania farmakodynamicznego poprzez wiązanie się z pięcioma receptorami somatostatynowymi. W dawkach farmakologicznych hamuje motorykę i wydzielanie przewodu pokarmowego oraz zmniejsza przepływ krwi w łożysku trzewnym. W praktyce klinicznej szczególnie istotne są jej efekty hemodynamiczne, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby, gdzie bolus 0,25 mg somatostatyny powoduje szybkie obniżenie ciśnienia w żylakach przełyku, a wlew ciągły zapewnia długotrwałe zmniejszenie tego ciśnienia. Preparat Somatostatin-Eumedica dostępny jest w dawkach 0,25 mg/ml oraz 3 mg/ml, w formie liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.
agregat płytkowy, bolus, cukrzyca insulinozależna, czynność wydzielnicza, efekt hemodynamiczny, hemostaza, hormon podwzgórza, komórka nabłonkowa, marskość wątroby, perystaltyka, płytka krwi, polipeptyd syntetyczny, przewód pokarmowy, receptor somatostatynowy, rozpuszczalnik, roztwór do wstrzykiwań, wlew ciągły, włókno nerwowe, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Żylaki przełyku – Zapobieganie i profilaktyka
Żylaki przełyku, będące powikłaniem nadciśnienia wrotnego najczęściej w przebiegu marskości wątroby, występują u 40% pacjentów z klasą A i 60% z klasą C wg Child-Pugh. Krwawienie z żylaków przełyku wiąże się z wysoką śmiertelnością sięgającą 20%, co podkreśla znaczenie profilaktyki. Badania przesiewowe endoskopowe są wskazane u pacjentów z niewyrównaną marskością oraz u tych z wyrównaną marskością i sztywnością wątroby >20 kPa lub trombocytopenią <150 000/μl. Żylaki klasyfikuje się na małe (<5 mm) i średnie/duże (>5 mm), a obecność czerwonych znamion zwiększa ryzyko krwawienia. Profilaktyka pierwotna opiera się głównie na nieselektywnych beta-blokerach (NSBB) takich jak propranolol (początkowo 20 mg co 12 h, z dostosowaniem dawki do redukcji HR o 25% lub do 55/min), nadolol i karwedilol (6,25 mg/dobę), które zmniejszają ryzyko pierwszego krwawienia o 45-50%. Alternatywnie stosuje się endoskopowe opaskowanie żylaków (EVL) u pacjentów z przeciwwskazaniami do NSBB, powtarzane co 2-4 tygodnie do eradykacji.
alkoholowa choroba wątroby, badanie endoskopowe, czerwone znamiona, dekompensacja wątroby, endoskopowe opaskowanie żylaków, karwedilol, krwawienie z żylaków, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, nadolol, NLPZ, płytki krwi, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka pierwotna, profilaktyka wtórna, propranolol, przeszczepienie wątroby, stłuszczeniowa choroba wątroby, sztywność wątroby, TIPS, transplantacja wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, żylaki przełyku, żylaki żołądka - Leksykon substancji czynnych
Tyrozyna – Działania niepożądane
Tyrozyna, aminokwas aromatyczny będący prekursorem kluczowych neurotransmiterów (dopaminy, adrenaliny, noradrenaliny), jest stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego oraz specjalistycznych lekach. Preparaty te, dostępne także w formie N-acetylo-L-tyrozyny, cechują się zwiększoną stabilnością i rozpuszczalnością. Działania niepożądane związane z tyrozyną występują rzadko i najczęściej wynikają z całokształtu składu preparatu lub procedury podawania. Najpoważniejsze reakcje to nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, pokrzywka, wysypki i świąd, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. Ponadto obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego (np. duszność, hipoksja, świst krtaniowy), układu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka), sercowo-naczyniowego (tachykardia, nadciśnienie tętnicze), a także powikłania miejscowe w miejscu podania (ból, zapalenie żyły, martwica skóry). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zatorowości płucnej oraz zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się m.in. hiperlipidemią, hepatomegalią, splenomegalią, anemią, leukopenią i zaburzeniami krzepnięcia.
aminokwas aromatyczny, anemia, azotemia, cholestaza, emulsja tłuszczowa, hepatomegalia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperlipidemia, kamica pęcherzyka żółciowego, leukopenia, marskość wątroby, martwica skóry, N-acetylo-L-tyrozyna, naciek tłuszczowy, nadciśnienie tętnicze, neurotransmitery, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, prekursor neurotransmiterów, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, splenomegalia, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zatorowość płucna, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – DIOVAN 3 mg/ml
Diovan w postaci roztworu doustnego (3 mg/ml) jest dedykowany głównie pacjentom pediatrycznym oraz osobom z trudnościami w połykaniu tabletek. Ekspozycja ustrojowa i maksymalne stężenie walsartanu w osoczu są odpowiednio 1,7- i 2,2-krotnie wyższe niż po podaniu tabletek. Standardowa dawka początkowa u dzieci wynosi 1 mg/kg mc. raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 2 mg/kg mc. w celu szybszej kontroli ciśnienia tętniczego. Maksymalna dawka to 4 mg/kg mc. raz na dobę, przy czym dawki powyżej tej wartości nie były badane u dzieci w wieku 1-6 lat. Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: dla dzieci <35 kg dawka początkowa to 20 mg (7 ml roztworu), maksymalna 40 mg (13 ml), a dla dzieci ≥35 kg odpowiednio 40 mg (13 ml) i 80 mg (27 ml). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
bezpieczeństwo stosowania leku, cholestaza, ciśnienie tętnicze, dializoterapia, Diovan, dysfagia, efekt przeciwnadciśnieniowy, ekspozycja ustrojowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewydolność serca, potas w surowicy, roztwór doustny, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mibrex 10 mg
Rywaroksaban w postaci tabletek powlekanych Mibrex 10 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (72,365 mg/tabletkę), a także u osób z aktywnym krwawieniem o znaczeniu klinicznym. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także stany zwiększonego ryzyka krwawienia, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z ryzykiem krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, operacje okulistyczne, przebyte krwawienia wewnątrzczaszkowe oraz obecność naczyniowych malformacji i anomalii. Rywaroksaban nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi antykoagulantami, z wyjątkiem krótkotrwałej zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych heparyną niefrakcjonowaną. Przeciwwskazaniem jest również choroba wątroby z koagulopatią, zwłaszcza marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh, oraz ciąża i laktacja ze względu na ryzyko dla płodu i noworodka.
adherencja terapeutyczna, antagonista witaminy K, apiksaban, choroba wątroby, czynnik krzepnięcia, dabigatran, doustny lek przeciwzakrzepowy, efekt przeciwzakrzepowy, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, krwawienie o znaczeniu klinicznym, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, marskość wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, P-glikoproteina, pochodne heparyny, posakonazol, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rytonawir, rywaroksaban, skaza krwotoczna, SSRI, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, uraz OUN, wada żylno-tętnicza, warfaryna, worykonazol, zaburzenie hemostazy