marskość wątroby
Marskość wątroby to przewlekła, postępująca choroba, charakteryzująca się włóknieniem i przebudową architektoniki wątroby prowadzącą do upośledzenia jej funkcji. Proces ten jest konsekwencją długotrwałego uszkodzenia hepatocytów, co skutkuje zastępowaniem prawidłowej tkanki wątrobowej przez tkankę włóknistą i guzki regeneracyjne.
Główne przyczyny marskości to przewlekłe spożywanie alkoholu, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby (HBV, HCV), niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), choroby autoimmunologiczne oraz zaburzenia metaboliczne. Objawy obejmują osłabienie, utratę masy ciała, żółtaczkę, wodobrzusze, encefalopatię wątrobową oraz nadciśnienie wrotne z możliwością krwawień z żylaków przełyku.
Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (wskaźniki funkcji wątroby, markery włóknienia), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, elastografia) oraz biopsji wątroby. Leczenie obejmuje eliminację czynnika etiologicznego, zapobieganie powikłaniom oraz leczenie objawowe. W zaawansowanych przypadkach jedyną opcją terapeutyczną pozostaje przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sandostatin LAR 20 mg
Sandostatin LAR (oktreotyd octan) dostępny jest w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg, podawany w formie zawiesiny do wstrzykiwań domięśniowych co 4 tygodnie. W leczeniu akromegalii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg przez pierwsze 3 miesiące, z możliwością modyfikacji dawki na podstawie stężenia hormonu wzrostu (GH), insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) oraz objawów klinicznych. Jeśli GH >2,5 µg/l po 3 miesiącach, dawkę zwiększa się do 30 mg, a w przypadku braku kontroli po kolejnych 3 miesiącach do 40 mg. Przy GH <2,5 µg/l i normalizacji IGF-1 możliwe jest zmniejszenie dawki do 10 mg. Kontrola stężeń GH i IGF-1 powinna odbywać się co 6 miesięcy. W terapii hormonalnie czynnych guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego początkowa dawka to 20 mg, z możliwością zmniejszenia do 10 mg lub zwiększenia do 30 mg w zależności od kontroli objawów i wskaźników biochemicznych. W przypadku zaawansowanych guzów neuroendokrynnych prajelita środkowego zalecana dawka to 30 mg bez modyfikacji, o ile nie wystąpi progresja guza.
akromegalia, gruczolak wydzielający TSH, guz neuroendokrynny przewodu pokarmowego, hormon wzrostu, hormonalnie czynny guz żołądka, insulinopodobny czynnik wzrostu, leczenie objawowe, marskość wątroby, oktreotyd, oktreotyd octan, prajelito środkowe, stłuszczenie wątroby, wskaźnik biochemiczny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Bayer 10 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie i zmniejszoną biodostępność. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest eliminowany zarówno przez metabolizm (ok. 2/3 dawki, głównie przez CYP3A4, CYP2J2 i hydrolizę), jak i wydalanie nerkowe (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. Zmienność farmakokinetyczna wynosi 30-40%, wzrasta do 70% w okresie okołooperacyjnym. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami i rasami.
AUC, białko BCRP, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, hamowanie czynnika Xa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, łagodne zaburzenie czynności, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, P-glikoproteina, pacjent w podeszłym wieku, profil farmakokinetyczny, rywaroksaban, umiarkowane zaburzenie czynności, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa