zaburzenia erekcji
Zaburzenia erekcji (ED, erectile dysfunction) to trwała lub nawracająca niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji wystarczającej do satysfakcjonującego odbycia stosunku seksualnego. Schorzenie to dotyka około 150 milionów mężczyzn na świecie, a jego częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem.
Etiologia zaburzeń erekcji jest wieloczynnikowa i obejmuje przyczyny naczyniowe (miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), endokrynologiczne (hipogonadyzm, cukrzyca), neurologiczne (neuropatie, stwardnienie rozsiane), psychogenne oraz polekowe. W patofizjologii kluczową rolę odgrywa dysfunkcja śródbłonka naczyniowego i zmniejszone wytwarzanie tlenku azotu, co prowadzi do niedostatecznego napływu krwi do ciał jamistych.
Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne, podstawowe badania laboratoryjne oraz specjalistyczne testy (nocne tumescencje prącia, USG dopplerowskie naczyń prącia, kawernozmografia). Ważne jest wykluczenie chorób współistniejących, takich jak choroby sercowo-naczyniowe, które często współwystępują z zaburzeniami erekcji.
Leczenie pierwszego rzutu stanowią inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5i), które zwiększają stężenie cGMP w ciałach jamistych. Do innych metod terapeutycznych należą: doustne preparaty testosteronu (w przypadku hipogonadyzmu), iniekcje do ciał jamistych (alprostadyl), terapia podciśnieniowa, psychoterapia oraz leczenie chirurgiczne (implantacja protez prącia). Istotnym elementem postępowania jest modyfikacja stylu życia i eliminacja czynników ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Borez 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Borez, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazań terapeutycznych, takich jak przewlekła niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze czy dławica piersiowa. Wśród najczęściej obserwowanych działań u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bardzo często występuje bradykardia oraz często zaostrzenie niewydolności serca. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową bradykardia pojawia się niezbyt często, podobnie jak zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Często obserwuje się zawroty i ból głowy, szczególnie na początku terapii, które ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni. Niezbyt często występują zaburzenia snu, depresja, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP, a także osłabienie i kurcze mięśni. Rzadko notuje się omdlenia, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia erekcji oraz zmniejszone wydzielanie łez.
alergiczny nieżyt nosa, astenia, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, hipotensja, koszmary senne, kurcze mięśniowe, łuszczyca, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, POChP, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia erekcji, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propecia 1 mg
Finasteryd w dawce 1 mg (Propecia) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane są zaburzenia funkcji seksualnych, takie jak obniżone libido, zaburzenia erekcji i ejakulacji, występujące u około 3,8% pacjentów w pierwszym roku terapii (w porównaniu do 2,1% w grupie placebo). Częstość tych działań zmniejsza się do 0,6% w kolejnych czterech latach leczenia. Inne działania niepożądane o nieznanej częstości obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia psychiczne (depresja, niepokój, myśli samobójcze), kołatanie serca, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz objawy ze strony układu rozrodczego, takie jak tkliwość gruczołów sutkowych, ból jąder czy potencjalna niepłodność. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość utrzymywania się zaburzeń seksualnych po zakończeniu terapii oraz rzadkie, ale poważne ryzyko rozwoju raka piersi u mężczyzn.
ból jąder, depresja, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hematospermia, hepatotoksyczność, kołatanie serca, myśli samobójcze, niepłodność, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powiększenie gruczołów sutkowych, profil bezpieczeństwa, Propecia, rak piersi u mężczyzn, reakcja nadwrażliwości, wydzielina z brodawek, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji seksualnych, zmniejszenie objętości ejakulatu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Quator 20 mg
Tadalafil, będący silnym i selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), wykazuje wielokierunkowe działanie terapeutyczne w leczeniu zaburzeń erekcji, łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) oraz tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). W zaburzeniach erekcji mechanizm polega na zwiększeniu stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia, co prowadzi do relaksacji mięśni gładkich i poprawy ukrwienia, skutkując erekcją utrzymującą się do 36 godzin po podaniu, z efektem pojawiającym się już po 16 minutach. W badaniach klinicznych u 1054 pacjentów wykazano poprawę erekcji u 81% leczonych (w porównaniu do 35% placebo), z dawkami od 2 do 100 mg. W terapii BPH tadalafil w dawce 5 mg znacząco obniżał objawy według skali IPSS (poprawa od -4,8 do -6,3 vs placebo -2,2 do -4,2) już po pierwszym tygodniu leczenia, wykazując porównywalną skuteczność do tamsulozyny 0,4 mg. W PAH, w badaniu z 405 pacjentami, tadalafil 40 mg istotnie poprawił dystans w teście 6-minutowego marszu (6MWD) o medianę 26 metrów (p=0,0004), z korzyściami widocznymi od 8. tygodnia terapii, oraz korzystnie wpływał na parametry hemodynamiczne (wzrost pojemności minutowej serca o 0,6 l/min, spadek ciśnienia w tętnicy płucnej o 4,3 mmHg i oporu naczyniowego o 209 dyn·s/cm5). Wskaźnik przeżycia po roku leczenia wyniósł 96,4%, a poprawa jakości życia była potwierdzona w skalach SF-36 i EuroQol.
bozentan, ciała jamiste, cykliczny guanozynomonofosforan, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kolagenowe schorzenie naczyń, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwzakrzepowy, parametry hemodynamiczne, pojemność minutowa serca, selektywność PDE5, skala IPSS, tamsuolozyna, test 6-minutowego marszu, tętnicze nadciśnienie płucne, tlenek azotu, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diphereline SR 3,75 3,75 mg
Diphereline SR 3,75 zawiera 3,75 mg tryptoreliny octanu i jest stosowany głównie u pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem gruczołu krokowego zależnym od hormonów. Lek podawany jest w formie zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu do wstrzykiwań. Działania niepożądane występują u ponad 90% pacjentów, co utrudnia jednoznaczne przypisanie ich do leku, zwłaszcza że pacjenci są często w starszym wieku i mają choroby współistniejące. Najczęstsze objawy to uderzenia gorąca i spadek libido, będące efektem farmakologicznym obniżenia stężenia testosteronu, podobne do efektów kastracji chirurgicznej lub innych agonistów GnRH. Rzadziej obserwuje się reakcje immuno-alergiczne oraz odczyny w miejscu podania (występujące u <5% pacjentów).
agonista GnRH, aminotransferaza alaninowa, atrofia jąder, brak wytrysku, dna moczanowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, gruczolak przysadki, hiperlipidemia, jadłowstręt, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, rak gruczołu krokowego zależny od hormonów, reakcja anafilaktyczna, szum w uszach, trombocytoza, tryptorelin octan, udar przysadki, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku, zapalenie kości i stawów, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tadalafil Bluescience 2,5 mg
Tadalafil Bluescience w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn, niezależnie od stopnia nasilenia i etiologii dysfunkcji. Substancją czynną jest tadalafil, który wymaga obecności odpowiedniej stymulacji seksualnej, aby umożliwić osiągnięcie i utrzymanie wzwodu; lek nie wywołuje erekcji samoczynnie. Tabletki mają średnicę około 5 mm i zawierają 2,5 mg tadalafilu oraz 38 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Inventum 25 mg
Lek Inventum zawierający 25 mg syldenafilu (cytrynian syldenafilu) w formie tabletek do rozgryzania i żucia posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze, takie jak aspartam, laktoza jednowodna, sód i potas. Syldenafil nie powinien być stosowany jednocześnie z azotanami i lekami uwalniającymi tlenek azotu (np. azotyn amylu) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Również łączenie z lekami pobudzającymi cyklazę guanylową, takimi jak riocyguat, jest bezwzględnie przeciwwskazane. Ponadto, lek nie jest wskazany u mężczyzn z poważnymi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, w tym niestabilną dławicą piersiową, ciężką niewydolnością serca oraz hipotonią (ciśnienie tętnicze < 90/50 mm Hg).
azotany, azotyn amylu, cGMP, cyklaza guanylowa, cytrynian syldenafilu, fosfodiesteraza siatkówki, hipotonia, inhibitor PDE5, nadwrażliwość na syldenafil, NAION, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, retinitis pigmentosa, riocyguat, syldenafil, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zawał serca, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwyrodnienie siatkówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Vivanta 150 mg
Pregabalina, stosowana w terapii ośrodkowego bólu neuropatycznego oraz napadów padaczkowych, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy, senność oraz bóle głowy, występujące bardzo często (≥1/10). Inne często występujące objawy to ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenia, zaburzenia mowy, niepamięć, parestezje oraz zaburzenia widzenia, takie jak nieostre i podwójne widzenie (≥1/100 do <1/10). Wśród działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego często występują nudności, wymioty, zaparcia, biegunka i suchość błony śluzowej jamy ustnej. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie leczonej pregabaliną, głównie z powodu zawrotów głowy i senności.
arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, drgawki, duszność, dysgrafia, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, napady padaczkowe ogniskowe, napady wtórnie uogólnione, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objawy grypopodobne, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, podwójne widzenie, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie od leku, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atazanavir Zentiva 300 mg
Atazanavir Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, zawiera atazanawir w postaci siarczanu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (74,94 mg, 99,91 mg i 149,87 mg laktozy odpowiednio w kapsułkach 150 mg, 200 mg i 300 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, a w przypadku stosowania w połączeniu z rytonawirem także u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. Ponadto, stosowanie atazanawiru z ryfampicyną, inhibitorami PDE5 (szczególnie syldenafilem w leczeniu płucnego nadciśnienia tętniczego), statynami (symwastatyna, lowastatyna) oraz lekami będącymi substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. kwetiapina, alfuzosyna, astemizol, pimozyd, triazolam) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych i toksyczności.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, astemizol, atazanawir, beprydyl, chinidyna, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, cyzapryd, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, ergonowina, ergotamina, glekaprewir i pibrentaswir, grazoprewir, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kwetiapina, lowastatyna, lurazydon, metyloergonowina, midazolam, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pimozyd, płucne nadciśnienie tętnicze, rabdomioliza, ryfampicyna, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, triazolam, umiarkowana niewydolność wątroby, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia erekcji - Leksykon chorób i schorzeń
Niepłodność męska – Etiologia i przyczyny
Niepłodność męska stanowi około 50% wszystkich przypadków niepłodności i jest etiologicznie zróżnicowana. Główne przyczyny obejmują zaburzenia endokrynologiczne (2-5%), zaburzenia transportu nasienia (5%), pierwotne uszkodzenia jąder (65-80%) oraz niepłodność idiopatyczną (10-20%). Najczęstsze defekty dotyczą parametrów nasienia: oligozoospermii, azoospermii, asthenozoospermii, teratozoospermii oraz zespołu OAT. Istotne są także czynniki hormonalne, takie jak hipogonadyzm, hiperprolaktynemia (10-40% niepłodnych mężczyzn), zaburzenia osi podwzgórze-przysadka-gonady oraz niedoczynność tarczycy. Problemy anatomiczne, w tym żylaki powrózka nasiennego (występujące u 15% mężczyzn i 40% niepłodnych), niezstąpione jądra, niedrożność dróg wyprowadzających nasienie oraz zaburzenia ejakulacji, również odgrywają kluczową rolę.
asthenozoospermia, azoospermia, choroba trzewna, cukrzyca, ejakulacja wsteczna, hemochromatoza, hiperprolaktynemia, hipogonadyzm, mikrodelecje chromosomu Y, mukowiscydoza, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowata, niedrożność dróg wyprowadzających, niepłodność męska, niezstąpione jądra, normospermia, oligozoospermia, przeciwciała przeciwplemnikowe, radioterapia, skręt jądra, steroidy anaboliczne, stres oksydacyjny, techniki wspomaganego rozrodu, terapia testosteronem, teratozoospermia, translokacje chromosomowe, wasektomia, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jąder, zapalenie najądrzy, zespół Kallmanna, zespół Klinefeltera, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adalift 2,5 mg
Adalift w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Substancją czynną jest tadalafil, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, który zwiększa przepływ krwi do prącia podczas stymulacji seksualnej, umożliwiając osiągnięcie i utrzymanie erekcji. Tabletki mają postać białych, obustronnie wypukłych krążków o średnicy około 5 mm, zawierających 2,5 mg tadalafilu oraz 38,54 mg laktozy jednowodnej jako substancję pomocniczą. Skuteczność terapii jest uzależniona od odpowiedniej stymulacji seksualnej, gdyż lek samodzielnie nie wywołuje erekcji.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Silodosin Accord 4 mg
Bezpieczeństwo sylodosyny w dawce 8 mg raz na dobę oceniono w czterech kontrolowanych badaniach klinicznych fazy II-III obejmujących 931 pacjentów leczonych sylodosyną oraz 733 pacjentów otrzymujących placebo, a także w dwóch długookresowych badaniach obserwacyjnych, łącznie u 1581 pacjentów (961 przez ≥6 miesięcy, 384 przez 1 rok). Najczęstszym działaniem niepożądanym były zaburzenia ejakulacji (23%), manifestujące się jako wytrysk wsteczny lub anejakulacja, które ustępowały w ciągu kilku dni po przerwaniu terapii i nie powodowały trwałych zaburzeń płodności. Inne istotne działania niepożądane obejmowały niedociśnienie ortostatyczne (1,2% vs 1,0% placebo), które może prowadzić do omdleń, oraz śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS) obserwowany podczas operacji zaćmy, co wymaga poinformowania okulisty przed zabiegiem. Często zgłaszano również zawroty głowy, przekrwienie błony śluzowej nosa, biegunkę, nudności i suchość w jamie ustnej.
anejakulacja, badanie kliniczne kontrolowane placebo, biegunka, cewka moczowa, gruczoł krokowy, IFIS, kołatanie serca, lek hipotensyjny, libido, mięsień gładki, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, obrzęk gardła, obrzęk języka, obrzęk twarzy, omdlenie, operacja zaćmy, pęcherzyk nasienny, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, receptor α1A-adrenergiczny, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, świąd, sylodosyna, szyja pęcherza moczowego, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, utrata przytomności, wysypka, wysypka polekowa, wytrysk wsteczny, zaburzenia erekcji, zaburzenie ejakulacji, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – SILDEROS 25 mg
Syldenafil w dawce 25 mg (postać SILDEROS) jest stosowany doustnie w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych pacjentów, z dawką początkową przyjmowaną około godziny przed planowaną aktywnością seksualną. Maksymalna dawka wynosi 100 mg, a lek nie powinien być stosowany częściej niż raz na dobę. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania dawki do 100 mg, zależnie od skuteczności i tolerancji. Podobne zasady dotyczą pacjentów z niewydolnością wątroby, w tym marskością. Przyjmowanie leku z posiłkiem może opóźnić początek działania.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytrynian syldenafilu, dawkowanie leku, działanie leku, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens substancji czynnej, leczenie zaburzeń erekcji, lek alfa-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, stosowanie leku, syldenafil, tabletka powlekana, tolerancja leku, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finasteridum Bluefish 5 mg
Finasteridum Bluefish w dawce 5 mg, stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, może powodować działania niepożądane, z których najczęstsze to impotencja oraz zmniejszenie popędu płciowego, występujące u ≥1/100 pacjentów i zwykle ustępujące podczas kontynuacji terapii. Działania te mogą jednak utrzymywać się po zaprzestaniu leczenia. Inne zgłaszane działania obejmują reakcje nadwrażliwości (obrzęk warg i twarzy), zaburzenia nastroju (depresja, niepokój), kołatanie serca, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, wysypkę, świąd, pokrzywkę, zaburzenia ejakulacji, tkliwość i powiększenie piersi, ból jąder oraz zmniejszenie objętości ejakulatu. W badaniu MTOPS wykazano, że terapia skojarzona finasterydem i doksazosyną ma profil bezpieczeństwa podobny do monoterapii. W 7-letnim badaniu klinicznym u 18 882 mężczyzn, rak gruczołu krokowego rozpoznano u 18,4% leczonych finasterydem i 24,4% w grupie placebo, z niejednoznacznym związkiem finasterydu z wyższym stopniem zaawansowania nowotworu (Gleason 7-10).
antygen PSA, badanie MTOPS, bezpłodność męska, ból jąder, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hipospermia, impotencja, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, obrzęk twarzy, oligospermia, pokrzywka, przedawkowanie leku, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, świąd, terapia skojarzona, tkliwość piersi, wysypka skórna, zaburzenia erekcji, zaburzenia lękowe, zaburzenie ejakulacji, zmniejszenie popędu płciowego - Leksykon substancji czynnych
Tadalafil – Właściwości farmakodynamiczne
Tadalafil jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem PDE5, co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych i indukcji erekcji wyłącznie w obecności stymulacji seksualnej. Wykazuje ponad 10 000-krotną selektywność wobec PDE5 w porównaniu z innymi izoenzymami fosfodiesterazy, w tym PDE1, PDE2, PDE3, PDE4 oraz PDE7-10, a także około 700-krotnie większe powinowactwo niż do PDE6, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa, zwłaszcza w aspekcie układu sercowo-naczyniowego i narządu wzroku. Badania kliniczne u zdrowych ochotników wykazały brak istotnych klinicznie zmian w ciśnieniu tętniczym (maksymalne zmniejszenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego w pozycji leżącej odpowiednio o 1,6/0,8 mm Hg, a w pozycji stojącej o 0,2/4,6 mm Hg) oraz brak wpływu na częstość akcji serca i funkcje wzrokowe, w tym rozróżnianie kolorów.
cGMP, ciała jamiste, ciśnienie tętnicze, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, Europejska Agencja Leków, funkcje wzrokowe, hormon folikulotropowy, inhibitor PDE5, kortykosteroidy, kwestionariusz IIEF, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mięśnie gładkie, morfologia plemników, PDE6, rozróżnianie kolorów, selektywność PDE5, skala IPSS, spermatogeneza, stężenie plemników, stymulacja seksualna, test 6-minutowego marszu, Test Farnswortha-Munsella, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenia erekcji, zdrowi ochotnicy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Silandyl 25 mg
Syldenafil, substancja czynna leku Silandyl, jest selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), stosowanym w leczeniu zaburzeń erekcji. Mechanizm działania polega na hamowaniu PDE5, co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia i wzmocnieniu efektu tlenku azotu (NO) podczas pobudzenia seksualnego, umożliwiając rozkurcz mięśni gładkich i napływ krwi. Preparat dostępny jest w formie lamelek do rozpadu w jamie ustnej, zawierających 25 mg, 50 mg, 75 mg lub 100 mg syldenafilu. Badania kliniczne wykazały, że średni czas do osiągnięcia erekcji o sztywności 60% wynosi około 25 minut (zakres 12-37 minut), a efekt utrzymuje się do 4-5 godzin po podaniu. Syldenafil charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec PDE5, z minimalnym wpływem na inne izoenzymy fosfodiesterazy, co ogranicza działania niepożądane, w tym przejściowe zaburzenia widzenia barw (niebiesko-zielone) obserwowane po dawce 100 mg.
choroba niedokrwienna serca, ciała jamiste, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, dławica piersiowa, fosfodiesteraza typu 5, hiperlipidemia, izoenzym PDE6, kurczliwość mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, perymetr Humphreya, pletyzmografia prącia, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, radykalna prostatektomia, rozkurcz mięśni gładkich, Silandyl, stabilna dławica piersiowa, syldenafil, szlak NO/cGMP, tlenek azotu, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenia erekcji, zaburzenia erekcji o podłożu psychogennym, zaburzenia rozróżniania kolorów, zwężenie tętnicy wieńcowej, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nebido
Nebido, zawierający 1000 mg testosteronu undecylanu w 4 ml roztworu do wstrzykiwań (odpowiadający 631,5 mg testosteronu), jest wskazany wyłącznie u pacjentów z potwierdzonym hipogonadyzmem (hiper- lub hipogonadotropowym) po wykluczeniu innych przyczyn objawów. Diagnoza powinna opierać się na klinicznych objawach niedoboru testosteronu, takich jak regresja cech płciowych, zmiana budowy ciała, astenia, osłabione libido i zaburzenia erekcji, potwierdzonych dwoma niezależnymi pomiarami stężenia testosteronu. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży, a doświadczenie kliniczne u osób powyżej 65 roku życia jest ograniczone. Przed terapią konieczne jest wykluczenie raka gruczołu krokowego, a podczas leczenia obowiązuje regularne monitorowanie stanu prostaty (badanie per rectum, PSA) co najmniej raz do dwóch razy w roku, zwłaszcza u starszych pacjentów i osób z czynnikami ryzyka. Monitorowanie laboratoryjne obejmuje kontrolę stężenia testosteronu, hemoglobiny, hematokrytu, funkcji wątroby oraz profilu lipidowego, aby dostosować dawkę do wartości fizjologicznych i minimalizować ryzyko powikłań hematologicznych, hepatotoksyczności i zaburzeń metabolicznych.
astenia, badanie per rectum, drugorzędowe cechy płciowe, hematokryt, hemoglobina, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, hiperkalcynuria, hipogonadyzm, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedobór testosteronu, nowotwór wątroby, obniżone libido, poliglobulia, profil lipidowy, PSA, rak gruczołu krokowego, stężenie testosteronu, terapia testosteronowa, testosteronu undecylan, testy wątrobowe, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zocor 20 20 mg
Symwastatyna (Zocor) wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4444), gdzie dawka 40 mg/dobę przez 5 lat nie różniła się istotnie pod względem działań niepożądanych od placebo. Najpoważniejszym ryzykiem są powikłania mięśniowe, w tym miopatia (<0,1% przy 40 mg/dobę), zapalenie mięśni oraz rabdomioliza, której częstość wzrasta do 1,0% przy dawce 80 mg/dobę (w porównaniu do 0,02% przy 20 mg/dobę). Szczególną uwagę wymaga immunozależna miopatia martwicza (IMNM), charakteryzująca się utrzymującym się osłabieniem mięśni i podwyższoną kinazą kreatynową mimo odstawienia leku, wymagająca leczenia immunosupresyjnego. Ponadto, u 0,21% pacjentów leczonych 40 mg/dobę odnotowano wzrost aktywności aminotransferaz >3x górnej granicy normy, a rzadko występują zapalenie wątroby i niewydolność wątroby. Terapia statynami wiąże się także z ryzykiem hiperglikemii i rozwoju cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie, hipertriglicerydemia).
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, depresja, eozynofilia, ginekomastia, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, małopłytkowość, miastenia rzekomoporaźna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższona kinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, tendinopatia, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia pamięci, zapalenie mięśni, zapalenie mięśni i skóry, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zerwanie mięśnia, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Uralex 5 mg
Oksybutyniny chlorowodorek w dawce 5 mg, zawarty w preparacie Uralex, wykazuje typowe dla leków o działaniu antycholinergicznym działania niepożądane, z suchością w jamie ustnej jako najczęstszym objawem (≥ 1/10). Inne często występujące działania obejmują zawroty głowy, ból głowy, senność, kołatanie serca oraz zaparcia. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak jaskra z zamkniętym kątem przesączania, zatrzymanie moczu, zaburzenia rytmu serca, czy pseudoniedrożność jelit, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub z istniejącymi schorzeniami. Działania niepożądane psychiczne, takie jak dezorientacja, omamy, lęk i zaburzenia poznawcze, wymagają szczególnej uwagi, zwłaszcza u osób starszych. Preparat zawiera również laktozę jednowodną (106,5 mg/tabletkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dysfagia, jadłowstręt, jaskra z zamkniętym kątem, kołatanie serca, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, oksybutyniny chlorowodorek, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, refluks żołądkowo-przełykowy, sucha skóra, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar cieplny, właściwości antycholinergiczne, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia erekcji, zaburzenia poznawcze, zaburzenia rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Concor Cor 7,5 7,5 mg
Bisoprolol fumaranowy, składnik leku Concor Cor, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem, którego stosowanie u kobiet w okresie rozrodczym, ciąży i laktacji wymaga szczególnej ostrożności. Ze względu na mechanizm działania, bisoprolol może powodować redukcję przepływu krwi przez łożysko, co wiąże się z ryzykiem opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, poronienia, porodu przedwczesnego oraz wewnątrzmacicznego obumarcia płodu. U noworodków obserwuje się najczęściej hipoglikemię i bradykardię, szczególnie w pierwszych 72 godzinach życia. W przypadku konieczności stosowania bisoprololu w ciąży, zaleca się ścisłe monitorowanie przepływu maciczno-łożyskowego (USG z oceną dopplerowską), wzrostu płodu oraz parametrów życiowych matki, w tym ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. Dawkowanie dostępne jest w zakresie 1,25 mg do 7,5 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii.
beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol fumaranowy, blok beta-adrenergiczny, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, Concor Cor, częstość akcji serca, hipoglikemia, monitorowanie glikemii, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, poród przedwczesny, poronienie, przenikanie leku do mleka kobiecego, przepływ krwi przez łożysko, przepływ maciczno-łożyskowy, tabletka powlekana, wewnątrzmaciczne obumarcie płodu, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Melkart 50 mg
Profil bezpieczeństwa wildagliptyny został oceniony na podstawie danych od 5451 pacjentów stosujących dawkę dobową 100 mg (50 mg dwa razy na dobę) w randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych trwających co najmniej 12 tygodni. Większość działań niepożądanych miała charakter łagodny i przemijający, bez konieczności przerwania terapii. Nie zaobserwowano związku między występowaniem działań niepożądanych a wiekiem, etnicznością, czasem leczenia czy dawką. Najważniejsze ryzyko dotyczyło hipoglikemii, szczególnie u pacjentów stosujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem i insuliną, oraz rzadkiego występowania ostrego zapalenia trzustki. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem m.in. zapalenia nosogardzieli (≥10%), hipoglikemii (0,4% w monoterapii), zawrotów głowy, nudności, wysypki i zapalenia skóry (często, ≥1/100 do <1/10).
astenia, ból brzucha, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, metformina, monoterapia, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pioglitazon, pochodne sulfonylomocznika, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, próby wątrobowe, terapia skojarzona, wildagliptyna, zaburzenia erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie nosogardzieli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmiany pęcherzowe skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 150 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir, jest stosowany w terapii zakażeń HIV, często w skojarzeniu z rytonawirem. W badaniach klinicznych u 51,3% pacjentów leczonych dawką 800 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru raz na dobę odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane, przy średnim czasie terapii wynoszącym 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Poważne powikłania obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona, zespół DRESS), powikłań kardiologicznych (w tym wydłużenie odstępu QT) oraz zaburzeń metabolicznych, takich jak cukrzyca i hiperlipidemia.
aftowe zapalenie jamy ustnej, alergiczne zapalenie skóry, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, ból mięśniowy, bradykardia zatokowa, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz, darunawir, darunawir z rytonawirem, dehydrogenaza mleczanowa, dławica piersiowa, dna moczanowa, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hemofilia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, jadłowstręt, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, lek przeciwretrowirusowy, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, polidypsja, profil bezpieczeństwa leku, przekrwienie spojówek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, stłuszczenie wątroby, tyreotropina, wirus opryszczki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakażenie HIV, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zocor 40 40 mg
Symwastatyna (Zocor) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych badaniach klinicznych HPS i 4S, obejmujących ponad 20 000 pacjentów leczonych dawką 40 mg/dobę przez średnio 5 lat. Częstość miopatii była niska (<0,1%), a przerwania terapii z powodu działań niepożądanych porównywalne z placebo (4,8% vs 5,1%). Zwiększenie aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy wystąpiło u 0,21% pacjentów na symwastatynie, co wymaga monitorowania enzymów wątrobowych. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują rabdomiolizę z ryzykiem ostrej niewydolności nerek oraz immunozależną miopatię martwiczą. Dodatkowo obserwowano zaburzenia funkcji poznawczych, które ustępowały po odstawieniu leku, oraz wzrost stężenia HbA1c i glukozy na czczo, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwoju cukrzycy, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m²).
anafilaksja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, miastenia rzekomoporaźna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, parestezja, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, tendinopatia, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zmiany liszajowate, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Stulejka – Etiologia i przyczyny
Stulejka (phimosis) to schorzenie charakteryzujące się niemożnością lub trudnością w odprowadzeniu napletka za żołądź prącia, występujące u nieobrzezanych mężczyzn i chłopców. Wyróżnia się stulejkę fizjologiczną, naturalny stan u noworodków i dzieci, ustępujący zwykle samoistnie do okresu dojrzewania, oraz stulejkę patologiczną, będącą wynikiem bliznowacenia, zakażeń, stanów zapalnych (np. balanitis, balanoposthitis), chorób skóry (lichen sclerosus, łuszczyca, liszaj płaski) oraz czynników ogólnoustrojowych, takich jak cukrzyca. Proces odprowadzania napletka u większości chłopców zaczyna się około 3-4 roku życia, ale może trwać do 17 roku życia. Patologiczna stulejka wymaga interwencji medycznej ze względu na ryzyko powikłań, takich jak parafimoza, zaburzenia mikcji, nawracające infekcje, problemy seksualne, a także zwiększone ryzyko raka prącia.
bliznowacenie napletka, chlamydia, choroby przenoszone drogą płciową, cukrzyca, dysuria, gangrena, kiła, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łuszczyca, martwica tkanek, mastka, nawracające infekcje, opryszczka narządów płciowych, parafimoza, rak prącia, rzeżączka, stulejka, stulejka fizjologiczna, stulejka nabyta, stulejka patologiczna, wyprysk, zaburzenia autoimmunologiczne, zaburzenia erekcji, zaburzenia hormonalne, zaburzenia mikcji, zapalenie żołędzi, zapalenie żołędzi i napletka, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cozaar 100 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Cozaar, był szeroko badany w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat), ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość: często, ≥1/100 do <1/10). Inne często występujące działania to ból pleców, zakażenia dróg moczowych oraz objawy grypopodobne. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek, które występują często i mogą być odwracalne po zaprzestaniu terapii. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, jednak dane są ograniczone.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia erekcji, zaburzenie funkcji nerek, zakażenie dróg moczowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Matrifen 75 mikrogramów/godzinę system transdermalny 75 mcg/h
Matrifen, system transdermalny zawierający fentanyl, jest stosowany w leczeniu przewlekłego bólu, jednak jego profil bezpieczeństwa wymaga uważnego monitorowania. W badaniach klinicznych obejmujących 1565 dorosłych i 289 dzieci najczęstszymi działaniami niepożądanymi (≥10%) były nudności (35,7%), wymioty (23,2%), zaparcia (23,1%), senność (15,0%), zawroty głowy (13,1%) oraz ból głowy (11,8%). Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, z uwzględnieniem m.in. zaburzeń układu nerwowego, oddechowego, żołądkowo-jelitowego oraz reakcji anafilaktycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak depresja oddechowa, reakcje anafilaktyczne, napady drgawkowe, niedrożność jelit oraz zespół odstawienia. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi obejmującymi wymioty (33,9%), nudności (23,5%) i ból głowy (16,3%).
bezsenność, ból głowy, bradykardia, depresja, depresja oddechowa, duszność, dysfagia, farmakovigilance, fentanyl, jadłowstręt, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, napad drgawkowy, niedobór androgenów, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omamy, opioidowy lek przeciwbólowy, przewlekły ból, reakcja anafilaktyczna, senność, sinica, skurcz mięśni, stan splątania, suchość w ustach, świąd, system transdermalny fentanylu, tachykardia, tolerancja na lek, uzależnienie od leku, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia erekcji, zapalenie skóry, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tadalafil MENSIL 10 mg
Tadalafil MENSIL w dawce 10 mg, dostępny w formie jasnoniebieskich, okrągłych tabletek powlekanych o średnicy 9 mm, jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek działa jako selektywny inhibitor fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), zwiększając napływ krwi do prącia podczas stymulacji seksualnej, co umożliwia osiągnięcie i utrzymanie erekcji. Skuteczność terapii jest uzależniona od obecności stymulacji seksualnej, co należy wyraźnie zakomunikować pacjentowi, aby uniknąć nieuzasadnionych oczekiwań terapeutycznych. Produkt nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Reseligo 3,6 mg
Lek Reseligo zawiera 3,6 mg gosereliny w postaci octanu i może powodować szeroki zakres działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Do bardzo często obserwowanych należą uderzenia gorąca, nadmierna potliwość, trądzik, zaburzenia wzwodu oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Często występują także zmiany nastroju, depresja, parestezje, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nieprawidłowe ciśnienie tętnicze, ból kości, ginekomastia, a także zmniejszenie gęstości kości i przyrost masy ciała. Rzadziej obserwuje się reakcje anafilaktyczne, krwotok do przysadki, torbiele jajnika, niedrożność moczowodów oraz zaburzenia psychotyczne. W trakcie leczenia mogą pojawić się także zmiany w morfologii krwi, zaburzenia czynności wątroby, zatorowość płucna i śródmiąższowe zapalenie płuc.
analog LHRH, ból głowy, ból stawu, ginekomastia, goserelina, guz przysadki, hiperkalcemia, krwotok przysadki, łysienie, menopauza, nadmierna potliwość, niedrożność moczowodu, nietolerancja glukozy, niewydolność serca, obniżona gęstość kości, osteoporoza, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, śródmiąższowe zapalenie płuc, torbiel jajnika, trądzik, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenie gorąca, układ nerwowy, upławy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia erekcji, zaburzenia morfologii krwi, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie snu, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon substancji czynnych
Testosteron propionian – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Testosteron propionian, stosowany w preparatach złożonych takich jak Omnadren 250, wymaga podawania wyłącznie domięśniowego oraz ścisłego przestrzegania wskazań klinicznych, głównie potwierdzonego hipogonadyzmu (hiper- lub hipogonadotropowego). Diagnostyka powinna obejmować dwukrotne, niezależne oznaczenia stężenia testosteronu w tym samym laboratorium, a także wykluczenie innych przyczyn objawów klinicznych, takich jak regresja drugorzędowych cech płciowych, zmiana budowy ciała, astenia, osłabienie libido i zaburzenia erekcji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe badanie lekarskie, ze szczególnym uwzględnieniem oceny gruczołu krokowego w celu wykluczenia raka prostaty, ze względu na ryzyko przyspieszenia wzrostu nowotworu pod wpływem testosteronu.
astenia, badanie per rectum, bolesny wzwód prącia, drugorzędowe cechy płciowe, hipogonadyzm, hipogonadyzm hipergonadotropowy, libido, niedobór testosteronu, nowotwór gruczołu krokowego, Omnadren 250, podanie domięśniowe, PSA, rak prostaty, stężenie testosteronu, swoisty antygen gruczołu krokowego, testosteron propionian, zaburzenia erekcji, związek steroidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Opóźniona ejakulacja – Diagnostyka i diagnoza
Opóźniona ejakulacja (DE) to zaburzenie seksualne charakteryzujące się znacznym opóźnieniem lub niemożnością osiągnięcia wytrysku pomimo odpowiedniej stymulacji i pragnienia, utrzymujące się co najmniej 6 miesięcy i powodujące istotny dystres. Diagnoza opiera się głównie na wywiadzie klinicznym, z uwzględnieniem kryteriów DSM-5, ICD-11 oraz definicji AUA, które podkreślają konieczność oceny częstotliwości wytrysku (75-100% aktywności seksualnej) oraz różnicowania form całożyciowej i nabytej, uogólnionej i sytuacyjnej. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, seksualny i psychoseksualny, badanie fizykalne z oceną czucia narządów płciowych oraz badania dodatkowe, takie jak ocena poziomów hormonów (testosteron całkowity i biodostępny, TSH, estradiol, prolaktyna, witamina D), badania moczu, nasienia, biotezjometrię i potencjały somatosensoryczne nerwu sromowego (SSEP). Należy wykluczyć inne zaburzenia, takie jak wytrysk wsteczny, anorgazmia, zaburzenia erekcji, niedrożność dróg wyprowadzających nasienie oraz wpływ leków (np. SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki) i substancji psychoaktywnych.
anorgazmia, badanie nasienia, badanie neurologiczne, cukrzyca, depresja, DSM-5, dysfunkcja seksualna, inhibitory monoaminooksydazy, nadciśnienie tętnicze, niepłodność męska, obniżone libido, opóźniona ejakulacja, orgazm, potencjały somatosensoryczne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, stres, stwardnienie rozsiane, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, USG prostaty, wytrysk wsteczny, wywiad medyczny, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Skład i postać leku – Menero 10 mg
Preparat MENERO zawiera 10 mg tadalafilu, będącego inhibitorem fosfodiesterazy typu 5, stosowanym w terapii zaburzeń erekcji u mężczyzn. Tabletki powlekane mają postać jasnoniebieskich, okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek o średnicy 9 mm, z symbolem „E” na jednej stronie. Substancją pomocniczą o znaczeniu klinicznym jest laktoza jednowodna w ilości 231,68 mg na tabletkę, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Pozostałe składniki pomocnicze wpływają na właściwości farmaceutyczne leku, takie jak spójność, rozpad i estetyka powłoki tabletki.
alkohol poliwinylowy, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, indygokarmin, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niezgodność farmaceutyczna, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenia erekcji, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Tiapryd – Działania niepożądane
Tiapryd, neuroleptyk z grupy benzamidów, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują głównie zaburzenia neurologiczne, endokrynologiczne oraz sercowo-naczyniowe. Do najczęstszych należą objawy pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm polekowy (często, ≥1/100 do <1/10) z drżeniem, wzmożonym napięciem mięśniowym i hipokinezą, dystonia i akatyzja (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), a także rzadko występująca ostra dyskineza. Szczególnie niebezpieczny jest złośliwy zespół neuroleptyczny (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000) z gorączką, sztywnością mięśniową i zaburzeniami świadomości. Długotrwałe stosowanie (>3 miesiące) może prowadzić do późnej dyskinezy, która jest oporna na leczenie przeciwparkinsonowskie. Hiperprolaktynemia (często/niezbyt często) manifestuje się zatrzymaniem miesiączki, mlekotokiem, ginekomastią i zaburzeniami funkcji seksualnych, a jej odwracalność po odstawieniu leku jest istotna klinicznie. Tiapryd może także powodować poważne zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes, tachykardię komorową oraz nagły zgon (wszystkie rzadko), a także niedociśnienie ortostatyczne i zwiększone ryzyko zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej.
agranulocytoza, akatyzja, dystonia, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipokineza, hiponatremia, kręcz szyi, leukopenia, migotanie komór, morfologia krwi, neuroleptyk benzamidowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, ostra dyskineza, parkinsonizm polekowy, późna dyskineza, rabdomioliza, ślinotok, szczękościsk, tachykardia komorowa, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia erekcji, zaburzenia świadomości, zaburzenia układu autonomicznego, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zaparcie, zatorowość płucna, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perazin 200 mg 200 mg
Perazin, lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych fenotiazyny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących układ nerwowy, psychiczny, endokrynny, sercowo-naczyniowy, hematologiczny, pokarmowy, wątrobowy oraz inne narządy. Niezbyt często występują dyskinezy i zespół parkinsonizmu, rzadko zmiany czucia i napady drgawek, a bardzo rzadko akatyzja i złośliwy zespół neuroleptyczny (stan zagrożenia życia). Zaburzenia psychiczne obejmują zaburzenia snu, niepokój, koszmary, dezorientację i epizody majaczenia. W układzie endokrynnym bardzo często obserwuje się mlekotok, często zaburzenia czynności seksualnych, a rzadko ginekomastię. Zaburzenia sercowo-naczyniowe obejmują arytmie i hipotensję, z rzadką możliwością zapaści naczyniowej. W hematologii bardzo rzadko występuje agranulocytoza, a z nieznaną częstością leukopenia i trombocytopenia. Często pojawiają się zaparcia, a bardzo rzadko zgorzelinowe zapalenie jelit. Wątroba może wykazywać cholestazę (bardzo rzadko) oraz podwyższone enzymy i żółtaczkę (częstość nieznana). Przyrost masy ciała jest częstym działaniem niepożądanym, a w obrębie oka często zmienia się ciśnienie wewnątrzgałkowe. Inne działania obejmują obrzęk błony śluzowej nosa, trudności w oddawaniu moczu, suchość błon śluzowych, krwawienia z nosa oraz bardzo rzadko toczeń rumieniowaty.
agranulocytoza, akatyzja, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dyskineza, fałszywy wynik testu ciążowego, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipotensja, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mlekotok, nadwrażliwość na światło, objawy pozapiramidowe, obrzęk błony śluzowej nosa, otępienie, parkinsonizm, pochodna fenotiazyny, reakcja fototoksyczna, retencja moczu, stan splątania, toczeń rumieniowaty, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zaburzenie oddychania, zaparcie, zapaść naczyniowa, zgorzelinowe zapalenie jelit, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Aristo 5 mg
Tadalafil Aristo w dawce 5 mg w formie tabletek powlekanych jest stosowany u dorosłych mężczyzn w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). W terapii zaburzeń erekcji dostępne są dwa schematy dawkowania: doraźny (10 mg jako dawka początkowa, z możliwością zwiększenia do 20 mg, przyjmowany co najmniej 30 minut przed aktywnością seksualną, maksymalnie raz na dobę) oraz codzienny (5 mg raz na dobę, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg w przypadku złej tolerancji). W leczeniu BPH zaleca się stosowanie 5 mg raz dziennie, przy czym dawka 2,5 mg nie wykazuje skuteczności. U pacjentów z jednoczesnym występowaniem obu schorzeń również stosuje się 5 mg codziennie. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z cukrzycą.
aktywność seksualna, cukrzyca, efekt terapeutyczny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, podawanie doustne, podeszły wiek, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletki powlekane, tolerancja leku, upośledzenie funkcji nerek, wskazanie kliniczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Actigra 25 mg
Lek Actigra, zawierający syldenafil w dawkach 25 mg oraz 50 mg (Actigra Forte), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Ze względu na mechanizm działania syldenafilu, który nasila efekt hipotensyjny azotanów, bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami uwalniającymi tlenek azotu (np. azotyn amylu) oraz azotanami w jakiejkolwiek postaci. Ponadto, stosowanie syldenafilu wraz z lekami pobudzającymi cyklazę guanylową, takimi jak riocyguat, jest zabronione ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego. Lek nie powinien być stosowany u mężczyzn z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa czy ciężka niewydolność serca, a także u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION).
azotyn amylu, cGMP, choroby sercowo-naczyniowe, cyklaza guanylowa, cytrynian syldenafilu, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, hipotonia, inhibitory PDE5, leki hipotensyjne, nadwrażliwość, NAION, niedociśnienie posturalne, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, retinitis pigmentosa, riocyguat, tlenek azotu, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Erlis 10 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Erlis, jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia i w efekcie do relaksacji mięśni gładkich oraz poprawy ukrwienia, umożliwiając erekcję wyłącznie w obecności stymulacji seksualnej. W badaniach in vitro tadalafil wykazuje ponad 10 000-krotnie większą selektywność wobec PDE5 w porównaniu z innymi izoenzymami PDE, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W trzech badaniach klinicznych z udziałem 1054 pacjentów wykazano, że tadalafil poprawia funkcję erekcyjną do 36 godzin po podaniu, z efektem pojawiającym się już po 16 minutach. Nie stwierdzono istotnych klinicznie zmian w ciśnieniu tętniczym (maksymalne obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego do 1,6/0,8 mm Hg w pozycji leżącej i 0,2/4,6 mm Hg w pozycji stojącej) ani wpływu na częstość akcji serca. Badania okulistyczne potwierdziły brak istotnych zaburzeń rozróżniania kolorów, co jest zgodne z niskim powinowactwem do PDE6.
akcja serca, ciało jamiste, ciśnienie tętnicze, cykliczny guanozynomonofosforan, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, fosfodiesteraza cGMP, hormon folikulotropowy, inhibitor odwracalny, inhibitor PDE5, kortykosteroid, mięśnie gładkie, morfologia plemników, relaksacja mięśni gładkich, spermatogeneza, test 6-minutowego marszu, Test Farnswortha-Munsella, tlenek azotu, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tadalafil Actavis 20 mg
Tadalafil, będący selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), wykazuje wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń erekcji o różnej etiologii poprzez zwiększenie stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia, co prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich i poprawy ukrwienia. Jego selektywność wobec PDE5 jest ponad 10 000-krotnie wyższa niż wobec innych izoenzymów PDE, co przekłada się na korzystny profil farmakodynamiczny i minimalne działania niepożądane, zwłaszcza w zakresie układu sercowo-naczyniowego. W badaniach klinicznych tadalafil nie powodował istotnych zmian ciśnienia tętniczego (maksymalne zmniejszenie ciśnienia skurczowego do 1,6 mm Hg w pozycji leżącej i 0,2 mm Hg w pozycji stojącej) ani częstości akcji serca, a także nie wpływał negatywnie na funkcje wzrokowe, co potwierdza jego bezpieczeństwo stosowania.
ciała jamiste prącia, ciśnienie tętnicze, cykliczny guanozynomonofosforan, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, fosfodiesteraza typu 5, funkcje wzrokowe, hormon folikulotropowy, inhibitory PDE5, izoenzymy fosfodiesterazy, kortykosteroidy, leki urologiczne, morfologia plemników, parametry hemodynamiczne, powinowactwo tadalafilu, profil farmakodynamiczny, ruchliwość plemników, spermatogeneza, stężenie plemników, tadalafil, test 6-minutowego marszu, Test Farnswortha-Munsella, tlenek azotu, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anzorin 20 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak senność, zwiększenie masy ciała (do ≥7% u 22,2% pacjentów po 47 dniach i do 64,4% po 48 tygodniach), eozynofilia, leukopenia, neutropenia, jak i zmiany metaboliczne, w tym istotne klinicznie wzrosty stężenia prolaktyny, cholesterolu (≥6,2 mmol/l), glukozy (≥7 mmol/l) oraz triglicerydów (≥2,26 mmol/l). Działania niepożądane neurologiczne obejmują akatyzję, parkinsonizm, dyskinezę oraz rzadziej złośliwy zespół neuroleptyczny. Nagłe odstawienie olanzapiny może wywołać objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie. W badaniach klinicznych u osób starszych z otępieniem odnotowano zwiększoną śmiertelność oraz częstsze incydenty naczyniowo-mózgowe, a u pacjentów z chorobą Parkinsona – nasilenie objawów parkinsonizmu i omamy.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, astenia, bradykardia, brak miesiączki, cholesterol, cholesterol całkowity, choroba afektywna dwubiegunowa, cukromocz, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, hiperprolaktynemia, krwawienie z nosa, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, letarg, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, nadwrażliwość na światło, napady drgawek, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, omamy wzrokowe, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, rumień, senność, triglicerydy, wydłużenie odstępu QTc, wysypka, zaburzenia erekcji, zakrzep z zatorami, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Quator 2,5 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Quator, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki ani porę podania. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 77 litrów, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a główny metabolit jest klinicznie nieaktywny. Klirens wynosi 3,4 l/godzinę, a okres półtrwania to około 16 godzin. Eliminacja zachodzi głównie przez kał (61%) i mocz (36%). Ekspozycja (AUC) rośnie proporcjonalnie w dawkach 2,5–20 mg, natomiast w dawkach 20–40 mg wzrost jest mniej proporcjonalny. Stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania dawek 20 i 40 mg, z ekspozycją około 1,5-krotnie wyższą niż po dawce pojedynczej.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka wchłaniania, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olzapin 15 mg
Profil bezpieczeństwa olanzapiny został szczegółowo opisany na podstawie danych z badań klinicznych oraz zgłoszeń spontanicznych. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskineza), metaboliczne (istotny przyrost masy ciała, podwyższone stężenia cholesterolu, glukozy i triglicerydów, cukromocz) oraz hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia). Długotrwałe stosowanie (≥48 tygodni) wiąże się z narastającym ryzykiem zaburzeń metabolicznych, w tym rozwojem lub nasileniem cukrzycy, czasem z powikłaniami takimi jak kwasica ketonowa czy śpiączka. W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwowano niedociśnienie ortostatyczne, bradykardię, wydłużenie QTc, a rzadko ciężkie arytmie prowadzące do nagłej śmierci. Wśród innych działań niepożądanych wymienia się reakcje alergiczne, przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie trzustki, wysypki skórne, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (rzadko).
akatyzja, aminotransferaza wątrobowa, amnezja, astenia, bradykardia, brak miesiączki, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, morfologia krwi, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakrzep z zatorami, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vivacor 25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Vivacor, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które są zbliżone we wszystkich wskazaniach terapeutycznych, choć z pewnymi różnicami zależnymi od leczonej jednostki chorobowej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to niedociśnienie (w tym niedociśnienie ortostatyczne), niewydolność serca, bradykardia, zawroty głowy oraz bóle głowy. W fazie zwiększania dawki u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów niewydolności i zatrzymania płynów. Częstość występowania niewydolności serca wynosiła 15,4% u pacjentów z dysfunkcją lewej komory po zawale mięśnia sercowego. Karwedylol może także powodować odwracalne pogorszenie funkcji nerek, szczególnie u chorych z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i uogólnioną chorobą naczyń. Ponadto, lek może wpływać na metabolizm glukozy, prowadząc do pogorszenia kontroli glikemii (hiperglikemia, hipoglikemia) u pacjentów z cukrzycą oraz ujawnienia niejawnej cukrzycy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, karwedylol, leukopenia, liszaj płaski, łuszczyca, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, regulacja glikemii, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uogólniona choroba naczyń, wysypka alergiczna, zaburzenia erekcji, zaburzenia mikcji, zaburzenie czynności nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vasilip 40 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny został oceniony w dużych, długoterminowych badaniach klinicznych, w tym HPS (n=20 536) i 4S (n=4444). W badaniu HPS, przy dawce 40 mg/dobę przez 5 lat, częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była porównywalna z placebo (4,8% vs 5,1%). Miopatia występowała rzadko (<0,1%), a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) obserwowano u 0,21% pacjentów leczonych symwastatyną, w porównaniu do 0,09% w grupie placebo. Działania niepożądane obejmowały m.in. rzadką niedokrwistość, bardzo rzadką anafilaksję, zespół nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne (depresja, bezsenność), neurologiczne (neuropatia obwodowa, zaburzenia pamięci), zaburzenia widzenia, śródmiąższową chorobę płuc, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, miopatię, rabdomiolizę, a także rzadkie przypadki ginekomastii i zaburzeń erekcji. Zgłaszano również podwyższenie HbA1c i glukozy na czczo oraz przypadki cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie).
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, badanie kliniczne kontrolowane placebo, bezsenność, cukrzyca, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, ginekomastia, hemoglobina, hemoglobina glikowana, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Biernackiego, ostra niewydolność nerek, parestezje, pokrzywka, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia pamięci, zapalenie mięśni, zapalenie mięśni i skóry, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśni, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tadamen MED 2,5 mg
Lek Tadamen MED zawiera tadalafil w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych i jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Preparat wspomaga naturalny mechanizm erekcji, wymagając jednoczesnej stymulacji seksualnej do skutecznego działania. Tabletki mają jasnożółty kolor, są okrągłe, dwuwypukłe o wymiarach 5,1 ± 0,3 mm, z oznaczeniami „M” oraz „TL” nad cyfrą „1”. Każda tabletka zawiera 2,5 mg tadalafilu oraz 29,74 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Zawartość sodu jest minimalna (<1 mmol, 23 mg), co pozwala na uznanie leku za praktycznie „wolny od sodu”. Tadamen MED jest przeznaczony wyłącznie dla mężczyzn i nie powinien być stosowany u kobiet.