klasyfikacja Childa-Pugha
Klasyfikacja Childa-Pugha to powszechnie stosowany system oceny stopnia niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z marskością. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.
System ten ocenia pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny i albuminy w surowicy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy parametr oceniany jest w skali od 1 do 3 punktów, gdzie wyższa liczba punktów oznacza większe nasilenie zaburzeń.
Na podstawie sumy punktów pacjentów klasyfikuje się do trzech kategorii: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) i C (10-15 punktów), które odzwierciedlają stopień zaawansowania niewydolności wątroby. Kategoria A oznacza wyrównaną funkcję wątroby, B – umiarkowaną niewydolność, a C – zaawansowaną niewydolność.
Klasyfikacja Childa-Pugha ma istotne znaczenie prognostyczne i jest wykorzystywana przy kwalifikacji pacjentów do transplantacji wątroby, ocenie ryzyka operacyjnego oraz szacowaniu przeżycia. Ma również zastosowanie w określaniu dawkowania leków metabolizowanych przez wątrobę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidon Medical Valley 534 mg
Pirfenidon Medical Valley jest lekiem stosowanym w terapii idiopatycznego włóknienia płuc, dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 267 mg, 534 mg oraz 801 mg. Leczenie rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki przez 14 dni, aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej 2403 mg/dobę (801 mg trzy razy dziennie). W przypadku przerwania terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne wprowadzenie leku według schematu, natomiast przerwy krótsze niż 14 dni pozwalają na powrót do poprzedniej dawki bez stopniowego zwiększania. Zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, takich jak nudności czy zawroty głowy. W przypadku działań niepożądanych możliwe jest tymczasowe zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii na 1-2 tygodnie.
AlAT AspAT, bilirubina, charakterystyka produktu leczniczego, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, enzymy wątrobowe, filtr przeciwsłoneczny, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, lekarz specjalista, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, podanie doustne, tabletka powlekana, wysypka, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cinacalcet Aurovitas
Cynakalcet, stosowany w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT) u pacjentów z końcowym stadium przewlekłej choroby nerek (ESRD) dializowanych, wymaga ścisłego monitorowania stężenia wapnia w surowicy ze względu na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak tężyczka, drgawki czy wydłużenie odstępu QT z wtórnymi zaburzeniami rytmu serca. Zaleca się oznaczenie wapnia w ciągu pierwszego tygodnia terapii oraz regularne kontrole w trakcie leczenia. Terapia nie powinna być rozpoczynana, gdy stężenie wapnia jest poniżej dolnej granicy normy (np. <7,5 mg/dl [1,9 mmol/l] u dializowanych pacjentów). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią drgawek, zaburzeniami czynności mięśnia sercowego oraz u osób przyjmujących inne leki obniżające wapń, w tym bezwzględnie unikać łączenia cynakalcetu z etelkalcetydem.
ból mięśniowy, cynakalcet, drgawki, etelkalcetyd, hipokalcemia, klasyfikacja Childa-Pugha, komorowe zaburzenia rytmu, laktoza jednowodna, niedociśnienie, nietolerancja cukrów, niewydolność serca, odstęp QT, parestezje, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skurcz mięśni, stężenie testosteronu, stężenie wapnia w surowicy, tabletka powlekana, tężyczka, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności mięśnia sercowego, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wasedoc 75 mg
Dabigatran eteksylan, prolek podawany doustnie, ulega szybkiej konwersji do aktywnego dabigatranu z biodostępnością około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 0,5-2 godziny u zdrowych osób, jednak po zabiegach chirurgicznych wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co jest efektem znieczulenia ogólnego i porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego. Dabigatran wykazuje liniową farmakokinetykę zależną od dawki, z umiarkowaną dystrybucją tkankową (Vd 60-70 l) i niskim wiązaniem z białkami osocza (34-35%). Metabolizm obejmuje sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% w postaci niezmienionej), z klirensem około 100 mL/min. Okres półtrwania u osób starszych wynosi około 11-14 godzin, a u pacjentów z niewydolnością nerek (CrCL <30 mL/min) może się wydłużyć do 27,2 godzin. Hemodializa usuwa 50-60% leku w ciągu 4 godzin, co wpływa na zmniejszenie działania przeciwzakrzepowego.
acyloglukuronid, biodostępność, CYP2C9, CYP3A4, dabigatran eteksylan, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, maksymalne stężenie osoczowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, P-glikoproteina, podanie doustne, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, sprzęganie z kwasem glukuronowym, wchłanianie dabigatranu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zależność liniowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Glenmark 25 mg
Terapia sunitynibem (Sunitinib Glenmark) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w onkologii. Lek dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, a dawkowanie zależy od wskazania. W leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę przez 4 tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W terapii nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się 37,5 mg raz na dobę bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, nie przekraczając 75 mg ani nie schodząc poniżej 25 mg w GIST i MRCC, oraz maksymalnie 50 mg w pNET. W przypadku nietolerancji możliwe jest czasowe wstrzymanie leczenia.
hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie przeciwnowotworowe, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, terapia skojarzona, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abirateron Zentiva
Stosowanie Abirateron Zentiva wiąże się z ryzykiem wystąpienia nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastoju płynów, co jest konsekwencją hamowania enzymu CYP17 i wzrostu stężeń mineralokortykosteroidów. Wskazane jest jednoczesne podawanie kortykosteroidów w celu ograniczenia wydzielania ACTH i zmniejszenia nasilenia działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, zwłaszcza z niewydolnością serca (klasy II-IV wg NYHA), ciężką lub niestabilną dławicą piersiową, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, arytmiami komorowymi oraz u osób z frakcją wyrzutową serca <50%. Monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, stężenie potasu, objawy zastoinowej niewydolności serca powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku hipokaliemii obserwowano wydłużenie odstępu QT, co wymaga oceny czynności serca i ewentualnego przerwania terapii.
arytmia komorowa, brak laktazy, chemioterapia cytotoksyczna, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, dławica piersiowa, echokardiografia, enzym CYP17, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa serca, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie kostne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna produktu Dulsevia (dostępna w kapsułkach dojelitowych 30 mg i 60 mg), wykazuje złożoną farmakokinetykę z dużą zmiennością osobniczą (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po około 6 godzinach, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Spożycie pokarmu wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i nieznacznie zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), a jej metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 i CYP1A2, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu doustnym waha się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie wymagają modyfikacji dawkowania.
4-hydroksyduloksetyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, białka osocza, biodostępność duloksetyny, Cmax, cytochrom P450, dializa, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, enzym CYP2D6, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, kapsułki dojelitowe, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Przeciwwskazania stosowania
Bozentan, stosowany w dawce 125 mg w leczeniu nadciśnienia płucnego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, umiarkowanym do ciężkiego zaburzeniem czynności wątroby (klasa B lub C wg Childa-Pugha) oraz u osób z aminotransferazami AspAT i/lub AlAT przekraczającymi trzykrotnie górną granicę normy przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, jednoczesne stosowanie cyklosporyny A jest zabronione ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia bozentanu w osoczu i potencjalnych działań niepożądanych. Przed wdrożeniem leczenia konieczna jest szczegółowa ocena funkcji wątroby oraz dokładny wywiad alergiczny.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, bozentan, cyklosporyna A, działanie niepożądane, działanie teratogenne, górna granica normy, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, klasyfikacja Childa-Pugha, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, przeciwwskazanie w ciąży, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, wydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Sandoz 267 mg
Pirfenidon jest lekiem stosowanym w terapii idiopatycznego włóknienia płuc, wymagającym starannego dawkowania i monitorowania przez specjalistę. Leczenie rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki w ciągu 14 dni: od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, przez 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę). Przerwanie terapii na ponad 14 dni wymaga ponownego wdrożenia schematu dawkowania od początku. W przypadku działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się przyjmowanie leku z posiłkiem oraz ewentualne zmniejszenie dawki do 267-534 mg 2-3 razy na dobę z możliwością stopniowego zwiększania w zależności od tolerancji. W razie wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło lub wysypki konieczne jest stosowanie ochrony przeciwsłonecznej, a w cięższych przypadkach przerwanie leczenia i konsultacja lekarska.
AlAT AspAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, charakterystyka produktu leczniczego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężka reakcja nadwrażliwości, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, krańcowa niewydolność wątroby, leczenie podtrzymujące, nadwrażliwość na światło, nietolerancja leczenia, stężenie bilirubiny, stopniowe zwiększanie dawki, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imigran
Imigran w postaci aerozolu do nosa jest wskazany wyłącznie u pacjentów z potwierdzoną migreną, z wykluczeniem typów migreny takich jak hemiplegiczna, podstawna i okoporaźna ze względu na ryzyko powikłań. Przed zastosowaniem sumatryptanu konieczna jest dokładna diagnostyka różnicowa, aby wykluczyć poważne przyczyny bólu głowy, takie jak udar mózgu, TIA czy inne schorzenia neurologiczne. Lek może powodować przemijające dolegliwości w klatce piersiowej i gardle, które należy różnicować z objawami choroby niedokrwiennej serca; w przypadku ich wystąpienia zaleca się natychmiastowe przerwanie terapii i diagnostykę kardiologiczną. Sumatryptan jest przeciwwskazany u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, a u osób z łagodnym, kontrolowanym nadciśnieniem może powodować przejściowy wzrost ciśnienia i obwodowego oporu naczyniowego.
ból głowy polekowy, choroba niedokrwienna serca, hiperrefleksja, klasyfikacja Childa-Pugha, migrena, migrena hemiplegiczna, migrena okoporaźna, migrena podstawna, MOH, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, napad drgawkowy, obwodowy opór naczyniowy, próg drgawkowy, przemijający napad niedokrwienny, SNRI, SSRI, sumatryptan, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Sandoz
Pirfenidone Sandoz, dostępny w dawkach 267 mg i 801 mg w formie tabletek powlekanych, wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Zaleca się oznaczanie poziomów AlAT, AspAT oraz bilirubiny przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby, należy wykluczyć inne przyczyny, monitorować pacjenta, rozważyć odstawienie leków hepatotoksycznych oraz ewentualnie zmniejszyć dawkę pirfenidonu. Przy wzroście >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami klinicznymi oraz przy aktywności aminotransferaz ≥5 × GGN, konieczne jest trwałe przerwanie terapii. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (klasa B wg Child-Pugha) ekspozycja na lek wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, a stosowanie u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby jest przeciwwskazane.
aminotransferazy, bilirubina, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, tabletka powlekana, toksyczna martwica rozpływna naskórka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Fingolimod w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z zespołem niedoboru odporności lub zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, w tym u pacjentów stosujących immunosupresję. Nie należy go stosować przy aktywnych ciężkich zakażeniach, przewlekłych zakażeniach wirusowych (np. wirusowe zapalenie wątroby, gruźlica) oraz aktywnych nowotworach złośliwych ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Childa-Pugha) z powodu ryzyka kumulacji i działań niepożądanych.
arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, działanie immunomodulujące, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dławica piersiowa, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, rozrusznik serca, teratogenność, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie oportunistyczne, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telexer 110 mg
Dabigatran eteksylanu mezylan, prolek podawany doustnie, ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego dabigatranu, którego biodostępność wynosi około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 0,5-2 godziny u zdrowych osób, natomiast u pacjentów pooperacyjnych obserwuje się opóźnione wchłanianie z Cmax około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia i zabiegu chirurgicznego. Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 60-70 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%). Metabolizowany jest głównie przez hydrolizę i sprzęganie do aktywnych acyloglukuronidów, a eliminowany przede wszystkim przez nerki (ok. 85% w postaci niezmienionej), z klirensem około 100 mL/min, co koreluje z przesączaniem kłębuszkowym. Okres półtrwania wynosi u osób starszych około 11-14 godzin i ulega wydłużeniu przy niewydolności nerek, gdzie AUC może wzrosnąć nawet 6-krotnie przy CrCL 10-30 mL/min, a okres półtrwania do 27,2 godzin przy CrCL < 30 mL/min.
acyloglukuronid, badanie RE-LY, białka osocza, białko transportowe P-gp, biodostępność leku, dabigatran eteksylanu mezylan, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, hydroliza proleku, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, stosunek PK/PD, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cinacalcet Aristo
Stosowanie cynakalcetu (Cinacalcet Aristo) wymaga ścisłego monitoringu ze względu na ryzyko ciężkiej hipokalcemii, która może prowadzić do objawów takich jak parestezje, bóle mięśniowe, tężyczka, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca. Hipokalcemia poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) występuje u około 30% pacjentów dializowanych, a u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek niepoddawanych dializie ryzyko to jest jeszcze wyższe (stężenie wapnia < 8,4 mg/dl [2,1 mmol/l]). Zaleca się oznaczenie stężenia wapnia w surowicy w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia lub zmiany dawki. Przeciwwskazaniem do terapii jest stężenie wapnia poniżej dolnej granicy normy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QT. Jednoczesne podawanie cynakalcetu i etelkalcetydu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipokalcemii.
adynamiczna choroba kości, ból mięśniowy, brak laktazy, ciężka hipokalcemia, cynakalcet, dializoterapia, drgawki, etelkalcetyd, hipokalcemia, klasyfikacja Childa-Pugha, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, parathormon, parestezja, przewlekła choroba nerek, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skurcz mięśni, tężyczka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności mięśnia sercowego, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – XABOPLAX 2,5 mg
XABOPLAX (rywaroksaban) w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę jest stosowany w precyzyjnie dawkowanych schematach terapeutycznych, głównie u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą niedokrwienną serca i tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW lek podaje się wraz z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, często w skojarzeniu z klopidogrelem lub tyklopidyną, rozpoczynając leczenie po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny po hospitalizacji i zakończeniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. Standardowy czas terapii wynosi 12 miesięcy, z możliwością indywidualnego wydłużenia do 24 miesięcy, przy uwzględnieniu bilansu korzyści i ryzyka. U pacjentów z PAD leczenie XABOPLAX rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy, a czas terapii ustala się indywidualnie. W przypadku podwójnej terapii przeciwpłytkowej konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka krwawienia i korzyści klinicznych. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u osób z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min), natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (15-29 ml/min) lek stosuje się ostrożnie, a u osób z klirensem <15 ml/min jest przeciwwskazany. XABOPLAX jest również przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby z koagulopatią i ryzykiem krwawienia (stadium B i C wg Childa-Pugha).
antagonista witaminy K, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, dysfagia, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, schyłkowa niewydolność nerek, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Leczenie idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) produktem Pirfenidone Aurovitas powinno być inicjowane i monitorowane przez specjalistę z doświadczeniem w tej dziedzinie. Schemat dawkowania zakłada stopniowe zwiększanie dawki w ciągu 14 dni: od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, przez 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę). Lek należy przyjmować z pokarmem, co poprawia tolerancję i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. W przypadku przerwania terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie schematu dawkowania, natomiast przerwy krótsze niż 14 dni pozwalają na powrót do dawki podtrzymującej bez stopniowego zwiększania. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku działań niepożądanych, takich jak objawy ze strony przewodu pokarmowego czy reakcje nadwrażliwości na światło, z zaleceniem zmniejszenia dawki lub czasowego przerwania terapii oraz stopniowego jej wznowienia.
aminotransferazy, bilirubina, ciężka niewydolność nerek, czynność wątroby, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, działanie niepożądane, fotowrażliwość, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, lekarz specjalista, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, wysypka, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Dawkowanie i sposób podawania
Bozentan jest wskazany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP) oraz twardziny układowej z owrzodzeniami palców. U dorosłych pacjentów leczenie rozpoczyna się od dawki 62,5 mg dwa razy na dobę przez 4 tygodnie, następnie zwiększa do dawki podtrzymującej 125 mg dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (≥1 r.ż.) z masą ciała ≥31 kg zalecana dawka wynosi 2 mg/kg dwa razy na dobę, natomiast u dzieci o masie ciała <31 kg konieczne jest stosowanie tabletek o niższej mocy. Bozentan nie jest zalecany u noworodków z przetrwałym nadciśnieniem płucnym (PPHN) z powodu braku danych dotyczących skuteczności i dawkowania. Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarza doświadczonego w terapii tych schorzeń, z uwzględnieniem Karty Ostrzeżeń dla Pacjenta, która zawiera istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa terapii.
6-minutowy test marszowy, bozentan, dawka podtrzymująca, dializa, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, karta ostrzeżeń pacjenta, klasyfikacja Childa-Pugha, nawrót choroby, owrzodzenie palców, pogorszenie kliniczne, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, tętnicze nadciśnienie płucne, twardzina układowa, wydolność wysiłkowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sorafenib Sandoz 400 mg
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem kinaz białkowych (ATC: L01XE02) wykazującym działanie przeciwproliferacyjne i przeciwangiogenne, stosowanym w terapii zaawansowanych nowotworów, w tym raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz raka nerkowokomórkowego (RCC). Mechanizm działania obejmuje hamowanie kinaz serynowo-treoninowych (CRAF, BRAF, V600E BRAF) oraz receptorowych kinaz tyrozynowych (c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3, PDGFR-β), co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych i angiogenezy. W badaniu farmakologicznym u 31 pacjentów stwierdzono niewielkie wydłużenie odstępu QTcB o 4±19 ms i QTcF o 9±18 ms po 28 dniach terapii, bez przekroczenia wartości krytycznej 500 ms.
angiogeneza nowotworowa, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, guz mezoblastyczny nerki, guz rabdoidalny nerki, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, klasyfikacja BCLC, klasyfikacja Childa-Pugha, klasyfikacja ECOG, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, miedniczka nerkowa, mięsak jasnokomórkowy, nefroblastomatoza, nerczak niedojrzały, odstęp QT, odstęp QTcF, przerzut odległy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerki, rak rdzeniasty nerki, rak wątrobowokomórkowy, receptorowa kinaza tyrozynowa, wątrobiak, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, wydłużenie QTcB, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – VIXARGIO 20 mg
Produkt leczniczy VIXARGIO, zawierający 20 mg rywaroksabanu w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 38,48 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynne krwawienie o znaczeniu klinicznym oraz stany zwiększające ryzyko krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy mózgu lub kręgosłupa, pooperacyjne stany po zabiegach neurochirurgicznych lub okulistycznych, przebyte krwawienia wewnątrzczaszkowe oraz obecność poważnych anomalii naczyniowych (np. żylaki przełyku, tętniaki). Ponadto, stosowanie VIXARGIO jest przeciwwskazane w skojarzeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (HNF, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) z wyjątkiem krótkotrwałej zmiany terapii pod ścisłą kontrolą. Rywaroksaban nie powinien być stosowany u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Childa-Pugha ze względu na koagulopatię i wysokie ryzyko krwawień oraz w okresie ciąży i karmienia piersią z powodu przenikania leku przez łożysko i do mleka matki.
antykoagulacja, apiksaban, cytochrom P450, czynne krwawienie, dabigatran, dalteparyna, enoksaparyna, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor agregacji płytek, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia wątrobowa, krwiak rdzeniowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prasugrel, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, tikagrelor, transformacja krwotoczna, udar mózgu, uraz mózgu, wada żylno-tętnicza, warfaryna, zaburzenie hemostazy, znieczulenie rdzeniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Medical Valley
Produkt leczniczy Pirfenidon Medical Valley wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na częste zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) u leczonych pacjentów. Zaleca się badania wyjściowe przed terapią, następnie comiesięczne przez pierwsze 6 miesięcy oraz co 3 miesiące w dalszym okresie leczenia. W przypadku wzrostu aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii należy wykluczyć inne przyczyny, rozważyć odstawienie hepatotoksycznych leków oraz ewentualnie zmniejszyć dawkę lub przerwać terapię czasowo. Wzrost >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub ≥5 × GGN wymaga trwałego przerwania leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klasy A i B (Child-Pugh), gdzie ekspozycja na lek jest zwiększona o 60%, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami jest przeciwwskazane.
AlAT, aminotransferaza, aminotransferazy wątrobowe, AspAT, bilirubina, ciężkie uszkodzenie wątroby, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, stężenie sodu w surowicy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atomoksetyna Medice 25 mg
Atomoksetyna Medice jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg, stosowana doustnie, niezależnie od posiłków, w całości bez dzielenia. Dawkowanie zależy od masy ciała i wieku pacjenta: u dzieci i młodzieży do 70 kg dawka początkowa wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, podtrzymująca 1,2 mg/kg mc./dobę, z maksymalną dawką do 1,8 mg/kg mc./dobę; u pacjentów powyżej 70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, podtrzymująca 80-100 mg/dobę, maksymalna 100 mg/dobę. W przypadku niewydolności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć do 50% (stopień B) lub 25% (stopień C) zwykle stosowanej dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka nie wymaga modyfikacji, jednak należy monitorować nadciśnienie tętnicze. U około 7% osób rasy białej z genotypem CYP2D6 o słabej aktywności enzymu zaleca się ostrożne dawkowanie ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych.
ADHD, atomoksetyna, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, CYP2D6, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działania niepożądane, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP2D6, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie dorosłych, masa ciała, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, siatka centylowa, wydolność układu krążenia, wywiad medyczny, zespół odstawienia leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sianta 75 mg
Dabigatran eteksylatu jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiej i całkowitej konwersji do aktywnej formy – dabigatranu, głównie poprzez hydrolizę katalizowaną przez esterazę. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 6,5%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników. W okresie pooperacyjnym wchłanianie jest spowolnione, z Cmax przesuniętym do około 6 godzin, co jest związane z działaniem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Pokarm nie wpływa na biodostępność, lecz wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o 2 godziny. Dabigatran wiąże się z białkami osocza w 34-35%, ma objętość dystrybucji 60-70 L i jest wydalany głównie przez nerki (85% dawki) w postaci niezmienionej, z klirensem około 100 mL/min. Okres półtrwania u osób zdrowych wynosi 11-14 godzin, a u pacjentów z niewydolnością nerek ulega wydłużeniu, np. do 27,2 godzin przy CrCL <30 mL/min.
acyloglukuronid, białko transportowe P-gp, biodostępność, biodostępność dabigatranu, dabigatran, dabigatran eteksylat, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, hydroliza esterazowa, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich/zatorowość płucna, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Aurovitas
Stosowanie pirfenidonu wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz stężenia bilirubiny. Zaleca się ocenę przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy oraz co 3 miesiące przez dalszy okres leczenia. Wzrost aktywności enzymów wątrobowych powyżej 3 do 5 × GGN bez hiperbilirubinemii wymaga wykluczenia innych przyczyn, monitorowania stanu pacjenta oraz ewentualnej modyfikacji dawki lub przerwania terapii. W przypadku wzrostu aminotransferaz powyżej 3 × GGN z hiperbilirubinemią lub powyżej 5 × GGN konieczne jest trwałe odstawienie leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej obserwacji. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, bilirubina, duszność, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitory CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata masy ciała, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Pharmascience
Produkt leczniczy Abiraterone Pharmascience, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastoju płynów, będących konsekwencją zwiększonego stężenia mineralokortykosteroidów wskutek hamowania enzymu CYP17. Wskazane jest jednoczesne podawanie kortykosteroidów, które redukują wydzielanie ACTH i łagodzą te działania niepożądane. Przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać niewydolność serca, kontrolować nadciśnienie tętnicze oraz skorygować hipokaliemię. Monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, stężenie potasu w osoczu oraz objawy zastoinowej niewydolności serca powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, w tym z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) < 50%, niewydolnością serca klasy II-IV wg NYHA, arytmiami komorowymi oraz po niedawnym zawale mięśnia sercowego, gdyż bezpieczeństwo stosowania u tych grup nie zostało potwierdzone w badaniach klinicznych fazy 3.
aminotransferazy, arytmia komorowa, brak laktazy, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, dławica piersiowa, echokardiografia, enzym CYP17, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroidy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmiar mineralokortykosteroidów, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego z przerzutami, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Właściwości farmakokinetyczne
Tenofowir dizoproksyl, prolek szybko przekształcany do aktywnego tenofowiru, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 296 ± 90 ng/ml w ciągu 1 godziny. Biodostępność na czczo wynosi około 25%, jednak podanie z pokarmem zwiększa AUC o 40-44% i Cmax o 13-16%. Tenofowir wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<0,7%) i dużą objętość dystrybucji (~800 ml/kg), co umożliwia szeroką penetrację do tkanek. Nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70-80% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 210 ml/min, a okres półtrwania wynosi 12-18 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę.
badanie biorównoważności, biodostępność tenofowiru, cytochrom P450, działanie przeciwwirusowe, izoenzymy CYP, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, tenofowir, tenofowir dizoproksyl, transport kanalikowy, wiązanie z białkami osocza, wirusowe zapalenie wątroby, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Danengo 110 mg
Dabigatran eteksylan, podawany doustnie w dawce 110 mg (Danengo), jest prolekiem ulegającym szybkiej i całkowitej konwersji do aktywnego dabigatranu poprzez hydrolizę katalizowaną przez esterazy. Bezwzględna biodostępność wynosi około 6,5%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników, natomiast w warunkach pooperacyjnych czas ten wydłuża się do 6 godzin z powodu wpływu znieczulenia i zabiegu chirurgicznego. Dabigatran wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%) i umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 L). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z klirensem około 100 mL/min, a okres półtrwania u osób starszych wynosi 11-14 godzin, wydłużając się u pacjentów z niewydolnością nerek (CrCL <30 mL/min do 27,2 h). Wchłanianie leku jest istotnie zależne od integralności kapsułki HPMC, której uszkodzenie może zwiększyć biodostępność nawet o 75%.
acyloglukuronid, badanie in vitro, biodostępność biologiczna, biodostępność leku, dabigatran, dabigatran eteksylat, dystrybucja tkankowa, esteraza, faza eliminacji, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Rytonawir – Dawkowanie i sposób podawania
Rytonawir jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażeń HIV, pełniącym funkcję leku przeciwretrowirusowego w monoterapii lub jako farmakokinetyczny wzmacniacz innych inhibitorów proteazy. Podawany doustnie w formie tabletek powlekanych, powinien być przyjmowany z jedzeniem, a tabletki należy połykać w całości, aby zachować optymalne właściwości farmakokinetyczne. Dawkowanie rytonawiru w skojarzeniu z innymi inhibitorami proteazy u dorosłych jest zróżnicowane, np. z atazanawirem 300 mg raz na dobę i rytonawirem 100 mg raz na dobę, czy z lopinawirem w postaci złożonej (400 mg + 100 mg dwa razy na dobę lub 800 mg + 200 mg raz na dobę). W monoterapii rytonawiru u dorosłych zalecana dawka to 600 mg dwa razy na dobę (1200 mg/dobę), z zalecanym stopniowym zwiększaniem dawki w ciągu 14 dni, aby poprawić tolerancję i zapobiec oporności. U dzieci powyżej 2 lat dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała dwa razy na dobę, nie przekraczając 600 mg dwa razy na dobę, z początkowym dawkowaniem 250 mg/m² i stopniowym zwiększaniem co 2-3 dni o 50 mg/m².
amprenawir, atazanawir, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, darunawir, dializa otrzewnowa, efawirenz, farmakokinetyka, fosamprenawir, hemodializa, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir, newirapina, niewyrównana choroba wątroby, oporność na leki, rytonawir, sakwinawir, tabletka powlekana, typranawir, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie replikacji wirusa, zakażenie HIV, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Glenmark 50 mg
Dawkowanie sunitynibu (Sunitinib Glenmark) jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych oraz indywidualnej tolerancji pacjenta. W leczeniu stromalnych nowotworów przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę, stosowana w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dla GIST i MRCC zakres dawkowania wynosi 25-75 mg/dobę, a dla pNET 25-50 mg/dobę. W przypadku jednoczesnego stosowania leków wpływających na CYP3A4, takich jak silne induktory (np. ryfampicyna) lub inhibitory (np. ketokonazol), konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki sunitynibu, z maksymalnymi dawkami do 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) i 62,5 mg/dobę (pNET) przy induktorach oraz minimalnymi dawkami 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) i 25 mg/dobę (pNET) przy inhibitorach, wraz z intensywnym monitorowaniem tolerancji leczenia.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby