klasyfikacja Childa-Pugha

Klasyfikacja Childa-Pugha to powszechnie stosowany system oceny stopnia niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z marskością. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.

System ten ocenia pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny i albuminy w surowicy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy parametr oceniany jest w skali od 1 do 3 punktów, gdzie wyższa liczba punktów oznacza większe nasilenie zaburzeń.

Na podstawie sumy punktów pacjentów klasyfikuje się do trzech kategorii: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) i C (10-15 punktów), które odzwierciedlają stopień zaawansowania niewydolności wątroby. Kategoria A oznacza wyrównaną funkcję wątroby, B – umiarkowaną niewydolność, a C – zaawansowaną niewydolność.

Klasyfikacja Childa-Pugha ma istotne znaczenie prognostyczne i jest wykorzystywana przy kwalifikacji pacjentów do transplantacji wątroby, ocenie ryzyka operacyjnego oraz szacowaniu przeżycia. Ma również zastosowanie w określaniu dawkowania leków metabolizowanych przez wątrobę.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Bluefish 4 mg

Montelukast, dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia o dawkach 4 mg i 5 mg oraz tabletek powlekanych 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym odpowiednio po 2 godzinach u dzieci (4 mg) i dorosłych (5 mg), a po 3 godzinach u dorosłych stosujących dawkę 10 mg. Biodostępność wynosi średnio 64% dla tabletek powlekanych 10 mg oraz 73% dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, przy czym spożycie posiłku obniża biodostępność tej ostatniej formy do 63%. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (8-11 l). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2A6 i CYP2C9, bez istotnego hamowania ich aktywności przez terapeutyczne stężenia leku, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% w kale), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,2%).
bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, Cmin, CYP1A2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, metabolizm leku, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, tabletki do rozgryzania, teofilina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole Sandoz 40 mg/ml

Pozakonazol w postaci zawiesiny doustnej (40 mg/ml) charakteryzuje się powolnym wchłanianiem, z medianą czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) około 3 godzin po podaniu z posiłkiem. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 800 mg/dobę przy jednoczesnym spożyciu posiłku bogatotłuszczowego (~50 g tłuszczu), co znacząco zwiększa biodostępność leku (Cmax i AUC wzrastają odpowiednio o około 330% i 360%). Wchłanianie na czczo jest znacznie mniejsze, a podział dawki 800 mg na cztery dawki po 200 mg zwiększa ekspozycję 2,6-krotnie w porównaniu z podaniem 400 mg dwa razy dziennie. Pozakonazol wykazuje dużą objętość dystrybucji (1774 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>98%). Metabolizm jest minimalny, dominują metabolity glukuronidowe, a eliminacja jest powolna z okresem półtrwania (t½) średnio 35 godzin (zakres 20-66 h). Eliminacja następuje głównie przez kał (77% dawki, w większości w postaci niezmienionej), a wydalanie nerkowe jest marginalne (<14% dawki, <0,2% niezmienionego leku). Stan stacjonarny osiągany jest po 7-10 dniach stosowania.
albuminy, AUC, cytochrom P450, ekspozycja na lek, eliminacja leku, glukuronidacja, hemodializa, inwazyjne zakażenie grzybicze, kinetyka leku, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens leku, metabolit, model farmakokinetyczny, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozakonazol, proces utleniania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze z przełamania, zawiesina doustna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg

Lek Bosentan Sandoz GmbH, zawierający bozentan jednowodny (129,082 mg w tabletce 125 mg), jest stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP) oraz twardziny układowej z owrzodzeniami palców u dorosłych. Standardowy schemat dawkowania dla dorosłych to dawka początkowa 62,5 mg dwa razy na dobę przez 4 tygodnie, następnie dawka podtrzymująca 125 mg dwa razy na dobę. U dzieci i młodzieży (≥1 roku) z TNP zaleca się dawkę 2 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę, przy czym tabletki 125 mg nie są odpowiednie dla dzieci o masie ciała poniżej 31 kg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg Childa-Pugha), nerek oraz osób powyżej 65 roku życia nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasy B i C). Tabletki należy przyjmować doustnie, dwa razy dziennie, z lub bez pokarmu.
6-minutowy test marszowy, bozentan, bozentan jednowodny, dane farmakokinetyczne, dawka podtrzymująca, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie standardowe, owrzodzenia palców, pacjent pediatryczny, przetrwałe nadciśnienie płucne, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, tętnicze nadciśnienie płucne, toksyczne działanie na wątrobę, twardzina układowa, wydolność wysiłkowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ritonavir Accord 100 mg

Rytonawir w postaci tabletek powlekanych (Ritonavir Accord) jest stosowany głównie jako wzmacniacz farmakokinetyczny innych inhibitorów proteazy HIV-1 i powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu HIV. Lek podaje się doustnie zawsze z jedzeniem, co zwiększa biodostępność, a tabletki należy połykać w całości. Zalecana dawka u dorosłych wynosi 600 mg dwa razy na dobę (dawka dobowa 1200 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki w ciągu maksymalnie 14 dni. U dzieci powyżej 2 lat dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała dwa razy na dobę, nie przekraczając 600 mg dwa razy na dobę, również z zaleceniem stopniowego zwiększania dawki. Rytonawir jest metabolizowany głównie w wątrobie, a jego klirens nerkowy jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek z zachowaniem ostrożności i uwzględnieniem specyfiki inhibitora proteazy podawanego w skojarzeniu.
amprenawir, atazanawir, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, darunawir, dializa otrzewnowa, fosamprenawir, hemodializa, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV-1, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir, niewydolność nerek, niewyrównana choroba wątroby, powierzchnia ciała, rytonawir, sakwinawir, typranawir, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HIV, zawiesina doustna, zwiększanie dawki

klasyfikacja Childa-Pugha

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Bluefish 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole Sandoz 40 mg/ml

Dawkowanie i sposób podawania – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Ritonavir Accord 100 mg