Właściwości farmakokinetyczne leku Valinger Med

Valinger Med zawiera substancję czynną syldenafil w postaci syldenafilu cytrynianu, w dawce 100 mg w tabletce powlekanej. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych tego leku, które są istotne dla personelu medycznego przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.¹

Wchłanianie

Syldenafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po podaniu na czczo osiągane jest w czasie 30-120 minut, przy czym mediana wynosi 60 minut. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi średnio 41%, choć obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą (zakres 25-63%). Należy podkreślić, że w zakresie zalecanych dawek terapeutycznych (25-100 mg) wartości parametrów AUC (pole pod krzywą stężenia) oraz Cmax zwiększają się proporcjonalnie do zastosowanej dawki.²

Istotny jest wpływ pokarmu na parametry farmakokinetyczne syldenafilu. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie szybkości wchłaniania, co objawia się średnim opóźnieniem osiągnięcia Tmax o 60 minut oraz średnim zmniejszeniem wartości Cmax o 29%.³

Dystrybucja

Średnia objętość dystrybucji syldenafilu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 l, co świadczy o dobrej dystrybucji substancji do tkanek. Po podaniu doustnym pojedynczej dawki 100 mg średnie maksymalne stężenie syldenafilu w osoczu osiąga wartość około 440 ng/ml, z współczynnikiem zmienności (CV) wynoszącym 40%.⁴

Zarówno syldenafil, jak i jego główny krążący N-demetylo metabolit charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 96%. W konsekwencji, średnie maksymalne stężenie wolnej postaci syldenafilu w osoczu wynosi jedynie 18 ng/ml (38 nM). Co istotne, stopień wiązania z białkami nie zależy od całkowitego stężenia leku w osoczu.⁵

Badania wykazały, że po jednorazowym podaniu 100 mg syldenafilu zdrowym ochotnikom, w ejakulacie po 90 minutach znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej dawki (średnio 188 ng).⁶

Metabolizm

Syldenafil podlega metabolizmowi głównie przez enzymy mikrosomalne wątroby. Proces ten zachodzi przede wszystkim za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4, a w mniejszym stopniu przez izoenzym CYP2C9.⁷

W wyniku N-demetylacji syldenafilu powstaje jego główny krążący metabolit, który wykazuje podobny profil selektywności w stosunku do fosfodiesteraz jak związek macierzysty. W warunkach in vitro siła działania tego metabolitu wobec PDE5 wynosi około 50% siły działania syldenafilu. Stężenie metabolitu w osoczu odpowiada około 40% stężenia syldenafilu. N-demetylo metabolit podlega dalszym przemianom metabolicznym, a jego końcowy okres półtrwania wynosi około 4 godziny.⁸

Eliminacja

Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co przekłada się na okres półtrwania w fazie końcowej wynoszący około 3-5 godzin. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, syldenafil wydalany jest głównie w postaci metabolitów. Przeważająca część dawki (około 80% dawki doustnej) jest wydalana z kałem, natomiast mniejsza część (około 13% podanej dawki doustnej) z moczem.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (≥ 65 lat) obserwuje się zmniejszony klirens syldenafilu w porównaniu do osób młodszych. Efektem tego jest zwiększenie stężenia zarówno leku macierzystego, jak i jego aktywnego N-demetylo metabolitu w osoczu o około 90%, w porównaniu do wartości obserwowanych u młodszych ochotników (18-45 lat). Należy podkreślić, że wraz z wiekiem zmienia się również stopień wiązania z białkami osocza, co skutkuje wzrostem stężenia wolnego syldenafilu w osoczu o około 40%.¹⁰

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmiany w parametrach farmakokinetycznych syldenafilu, których nasilenie zależy od stopnia upośledzenia funkcji nerek:

• Niewielkie do umiarkowanego zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) – farmakokinetyka syldenafilu po podaniu jednorazowej dawki doustnej 50 mg pozostaje niezmieniona. Jednakże średnie wartości AUC i Cmax N-demetylo metabolitu są zwiększone odpowiednio o 126% i 73% w porównaniu do ochotników w tym samym wieku bez zaburzeń czynności nerek. Ze względu na dużą zmienność międzyosobniczą, różnice te nie osiągnęły istotności statystycznej.¹¹
• Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) – klirens syldenafilu jest znacząco zmniejszony, co prowadzi do zwiększenia średnich wartości AUC o 100% i Cmax o 88% w porównaniu do osób w tym samym wieku bez zaburzeń czynności nerek. Dodatkowo obserwuje się znaczące zwiększenie wartości AUC (o 79%) i Cmax (o 200%) N-demetylo metabolitu.¹²

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z marskością wątroby o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego (klasy A i B według klasyfikacji Childa-Pugh’a) obserwuje się zmniejszenie klirensu syldenafilu. Skutkuje to zwiększeniem wartości AUC o 84% oraz Cmax o 47% w porównaniu do osób w tym samym wieku bez zaburzeń czynności wątroby.¹³

Warto podkreślić, że dotychczas nie przeprowadzono badań farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.¹⁴

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych