hipertriglicerydemia

Hipertriglicerydemia to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym poziomem triglicerydów we krwi, przekraczającym wartość 150 mg/dl (1,7 mmol/l). W zależności od stężenia triglicerydów wyróżnia się hipertriglicerydemię łagodną (150-199 mg/dl), umiarkowaną (200-499 mg/dl), ciężką (500-999 mg/dl) i bardzo ciężką (≥1000 mg/dl).

Etiologia hipertriglicerydemii może być pierwotna (genetyczna) lub wtórna. Do przyczyn pierwotnych należą m.in. rodzinna hipertriglicerydemia, rodzinna hiperlipidemia mieszana czy zespół chylomikronemii. Przyczyny wtórne obejmują otyłość, cukrzycę, zespół metaboliczny, nadużywanie alkoholu, choroby nerek, niedoczynność tarczycy oraz stosowanie niektórych leków (kortykosteroidy, estrogeny, tamoksyfen, leki przeciwretrowirusowe).

Ciężka hipertriglicerydemia (>500 mg/dl) zwiększa ryzyko ostrego zapalenia trzustki, które jest najpoważniejszym powikłaniem tego zaburzenia. Umiarkowanie podwyższone stężenia triglicerydów są niezależnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, choć ich rola jest mniej jednoznaczna niż w przypadku cholesterolu LDL.

Leczenie hipertriglicerydemii obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, regularny wysiłek fizyczny, ograniczenie spożycia alkoholu i cukrów prostych) oraz farmakoterapię. W farmakoterapii stosuje się fibraty, kwasy omega-3, statyny, oraz w wybranych przypadkach niacynę. W ciężkiej hipertriglicerydemii z zagrożeniem zapaleniem trzustki może być konieczna afereza lipoprotein.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroMirta ORO 15 mg

AuroMirta ORO to preparat zawierający mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg, charakteryzujący się unikalnym mechanizmem działania jako presynaptyczny antagonista receptorów α2-adrenergicznych, co zwiększa neurotransmisję noradrenergiczną i serotoninergiczną, zwłaszcza przez selektywną aktywację receptorów 5-HT1 przy jednoczesnej blokadzie 5-HT2 i 5-HT3. Enancjomery S (+) i R (-) mirtazapiny wykazują różne profile receptorowe, co wpływa na jej działanie przeciwdepresyjne. Dodatkowo lek wykazuje działanie uspokajające poprzez antagonizm receptorów H1, brak istotnej aktywności antycholinergicznej oraz ograniczony wpływ na układ sercowo-naczyniowy, z możliwym niedociśnieniem ortostatycznym przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptorów α2-adrenergicznych, badanie kontrolowane placebo, badanie randomizowane, bezsenność, ciężkie zaburzenia depresyjne, drugorzędowy punkt końcowy, działanie antycholinergiczne, efekt przeciwdepresyjny, enancjomer, hipertriglicerydemia, kserostomia, mirtazapina, neurotransmisja noradrenergiczna, neurotransmisja serotonergiczna, niedociśnienie ortostatyczne, pierwszorzędowy punkt końcowy, pokrzywka, przyrost masy ciała, receptor 5-HT1, receptor 5-HT2, receptor 5-HT3, receptor histaminowy H1, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia depresyjne, zaburzenia widzenia, zaparcie
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Suvardio 40 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Suvardio, jest selektywnym i kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA, kluczowego enzymu w biosyntezie cholesterolu, działając głównie w wątrobie. Mechanizm działania obejmuje zwiększenie liczby receptorów LDL na hepatocytach oraz hamowanie syntezy lipoprotein VLDL, co prowadzi do istotnej poprawy profilu lipidowego: redukcji LDL-C (do -63% przy dawce 40 mg), cholesterolu całkowitego (do -46%), triglicerydów (do -28%) oraz apolipoproteiny B, a także wzrostu HDL-C i apolipoproteiny A-I. Efekt terapeutyczny jest dawkozależny, z szybkim początkiem działania (od 1 tygodnia) i pełną odpowiedzią po 4 tygodniach terapii. Skuteczność potwierdzono u pacjentów z hipercholesterolemią typu IIa i IIb, w tym u osób z cukrzycą i rodzinną hipercholesterolemią, niezależnie od wieku, płci i rasy.
apolipoproteina A-I, apolipoproteina B, badanie JUPITER, badanie METEOR, biosynteza cholesterolu, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cholesterol nie-HDL, cholesterol VLDL, fenofibrat, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipertriglicerydemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor kompetycyjny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kompleks intima-media, lek hipolipemizujący, lipoproteina VLDL, mewalonian, miażdżyca subkliniczna, niacyna, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Framingham, statyna, Suvardio, triglicerydy, triglicerydy VLDL, udar mózgu, wątroba, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgon sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Olmesartan LEK-AM 20 mg

Olmesartan medoksomil, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje profil działań niepożądanych istotnych w terapii nadciśnienia tętniczego. Najczęściej obserwuje się ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z potwierdzonym wzrostem częstości zawrotów głowy pochodzenia ośrodkowego (2,5% vs 0,9% placebo). Niezbyt często występują niedociśnienie tętnicze, szczególnie u osób starszych, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, enteropatia typu celiakii, autoimmunologiczne zapalenie wątroby oraz reakcje skórne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Rzadko notuje się dławicę piersiową, hiperkaliemię, rabdomiolizę oraz ostre niewydolności nerek. W trakcie terapii należy monitorować parametry laboratoryjne, takie jak aktywność fosfokinazy kreatynowej, enzymów wątrobowych, stężenie mocznika i kreatyniny oraz profil lipidowy (hipertriglicerydemia 2,0% vs 1,1% placebo). Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko niedociśnienia u pacjentów w podeszłym wieku oraz potencjalne poważne powikłania, jak autoimmunologiczne zapalenie wątroby i reakcje anafilaktyczne.
antagonista receptora angiotensyny II, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, ból głowy, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, krwiomocz, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, zakażenie dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie oskrzeli, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – ItraGen 100 mg

Itragen zawiera itrakonazol w dawce 100 mg na kapsułkę i jest stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i paznokci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy, ból brzucha oraz nudności. Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak ciężkie reakcje alergiczne, zastoinowa niewydolność serca, zapalenie trzustki, ostre hepatotoksyczne objawy (w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby zakończone zgonem) oraz ciężkie odczyny skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. W badaniach klinicznych u 8499 pacjentów zgłaszano również leukopenię, parestezje, zaburzenia widzenia, szumy uszne, duszność, biegunki, zaparcia, a także podwyższone wartości enzymów wątrobowych i kinazy fosfokreatynowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, które wymagają natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba posurowicza, dehydrogenaza mleczanowa, dysfonia, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, granulocytopenia, grzybica paznokci, grzybica skóry, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hipoestezja, hipokaliemia, hipomagnezemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odczyn skórny, osutka krostkowa, parestezja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, trombocytopenia, utrata słuchu, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Trójglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha – Interakcje

Trójglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha (MCT), stanowiące 100 g/1000 ml emulsji Lipofundin MCT/LCT 20%, wykazują istotne interakcje farmakokinetyczne i metaboliczne, które mają znaczenie kliniczne w żywieniu pozajelitowym. Heparyna indukuje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co powoduje dwufazową odpowiedź metaboliczną: początkowe przyspieszenie lipolizy, a następnie zmniejszenie klirensu triglicerydów, co wymaga monitorowania ich stężenia. Olej sojowy obecny w emulsji zawiera niewielkie ilości witaminy K₁, co przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych kumaryny wymaga kontroli czynników krzepnięcia, mimo niskiego ryzyka klinicznego. Spożycie alkoholu etylowego podczas terapii MCT może zwiększać obciążenie metaboliczne wątroby i ryzyko zespołu przeciążenia tłuszczem, dlatego zaleca się jego unikanie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, stanami infekcyjnymi oraz u osób z indywidualnymi uwarunkowaniami genetycznymi wpływającymi na metabolizm lipidów, ze względu na ryzyko hipertriglicerydemii i zespołu przeciążenia tłuszczem.
czynniki krzepnięcia, emulsja lipidowa, emulsja tłuszczowa, hemoliza, heparyna, hepatomegalia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, interakcje lekowe, klirens triglicerydów, leukopenia, lipaza lipoproteinowa, Lipofundin MCT/LCT, lipoliza, małopłytkowość, metabolizm lipidów, niedokrwistość, olej sojowy, pochodna kumaryny, retykulocytoza, splenomegalia, stan infekcyjny, trójglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, upośledzenie czynności nerek, witamina K1, zaburzenie krzepnięcia, zespół przeciążenia tłuszczem, żółtaczka, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy – Działania niepożądane

Triglicerydy, będące głównym składnikiem emulsji tłuszczowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, mogą wywoływać szereg działań niepożądanych, z których najpoważniejszym jest zespół przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome). Objawia się on m.in. hiperlipidemią, gorączką, hepatomegalią, splenomegalią, anemią, leukopenią, małopłytkowością, zaburzeniami krzepnięcia, hemolizą oraz nieprawidłowymi wynikami badań czynności wątroby, a w ciężkich przypadkach śpiączką. Zespół ten może wystąpić nawet przy prawidłowej dawce i szybkości infuzji, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi, nerkowymi lub infekcjami. W przypadku stężenia triglicerydów w osoczu powyżej 11,4 mmol/l (1000 mg/dl) infuzję należy przerwać, a przy stężeniu powyżej 4,6 mmol/l (400 mg/dl) kontynuować ją w zmniejszonej dawce. Po wystąpieniu objawów zespołu przeciążenia tłuszczami infuzję należy natychmiast przerwać, a objawy są zwykle odwracalne po zaprzestaniu podawania emulsji tłuszczowej.
anemia, cholestaza, choroba wątroby związana z odżywianiem pozajelitowym, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, kwas omega-3, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, naciek tłuszczowy, nadciśnienie tętnicze, nadkrzepliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, retykulocytoza, rumień, sinica, splenomegalia, trigliceryd, triglicerydy MCT, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zatorowość płucna, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flukonazol Actavis 200 mg

Flukonazol Actavis, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym, którego stosowanie wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypkę. Rzadziej mogą wystąpić poważne reakcje hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia, które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, w tym zespół DRESS, zespół Stevens-Johnsona, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka oraz inne poważne zmiany skórne, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ciężka reakcja skórna, drżenie, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, gorączka, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osutka krostowa, pokrzywka, reakcja polekowa z eozynofilią, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół Stevens-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tatica 500 mg

Abirateron octan (Tatica) jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego i dostępny w dawkach 250 mg oraz 500 mg. Profil bezpieczeństwa leku opiera się na danych z badań klinicznych fazy 3, gdzie najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak obrzęk obwodowy (23%), hipokaliemia (18%), nadciśnienie tętnicze (22%), infekcje dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT). Działania mineralokortykosteroidowe, w tym nadciśnienie, hipokaliemia i zastój płynów, występowały istotnie częściej w grupie leczonej abirateronem w porównaniu do placebo (odpowiednio 18% vs. 8%, 22% vs. 16%, 23% vs. 17%). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3 i 4 wg CTCAE obejmowały hipokaliemię (6%), nadciśnienie (7%) oraz obrzęk obwodowy (1%). Współstosowanie kortykosteroidów zmniejsza częstość i nasilenie tych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wyjściowym statusem ECOG 2 oraz u osób w wieku ≥75 lat, u których obserwowano większą częstość i nasilenie działań niepożądanych.
abirateron, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferazy, analog LHRH, dusznica bolesna, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, infekcja dróg moczowych, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność wątroby, posocznica, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Aurobindo 50 mg

Flukonazol, substancja czynna leku Fluconazole Aurobindo, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥ 1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, podwyższone aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypka. Szczególnie istotne są potencjalnie ciężkie powikłania, takie jak uszkodzenia wątroby (niewydolność, martwica, zapalenie), ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa) oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Rzadkie, ale poważne są także reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem leczenia kandydozy narządów płciowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, drgawki, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, senność, świąd, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Chlormadynon octan – Przeciwwskazania stosowania

Chlormadynon octan, syntetyczny progestagen stosowany w skojarzeniu z etynyloestradiolem (np. w dawkach 2 mg chlormadynonu octanu i 0,03 mg etynyloestradiolu w preparatach Madinette i Symbella), posiada szerokie spektrum przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na składniki preparatu oraz jednoczesne stosowanie określonych leków przeciwwirusowych (ombitaswir z parytaprewirem i rytonawirem, dasabuwir, glekaprewir z pibrentaswirem, sofosbuwir z welpataswirem i woksylaprewirem). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, zarówno żylnych (czynna lub przebyta VTE, dziedziczne lub nabyte predyspozycje, planowane rozległe zabiegi operacyjne, wysokie ryzyko VTE) jak i tętniczych (czynne lub przebyte ATE, choroby naczyń mózgowych, skłonności genetyczne, migrena z aurą, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, ciężkie nadciśnienie tętnicze, dyslipoproteinemia).
antykoagulant toczniowy, chlormadynon octan, ciężka depresja, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, glekaprewir z pibrentaswirem, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, lek przeciwwirusowy, migrena, migrena z ogniskowymi objawami, mutacja czynnika V Leiden, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, niedowład, nowotwór hormonozależny, nowotwór macicy, nowotwór piersi, nowotwór wątroby, ombitaswir z parytaprewirem, oponiak, oporność na aktywne białko C, otoskleroza, porfiria, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, przerost endometrium, sofosbuwir z welpataswirem, syntetyczny progestagen, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, udar, uogólniony świąd, zaburzenie metabolizmu lipidów, zaburzenie metabolizmu węglowodanów, zaburzenie motoryczne, zaburzenie widzenia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Dubina-Johnsona, zespół Rotora, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – SmofKabiven Nutribase –

Przedawkowanie preparatu SmofKabiven Nutribase, zawierającego aminokwasy, glukozę, tłuszcze i elektrolity, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, które może prowadzić do zaburzeń homeostazy wielonarządowej. Objawy przedawkowania obejmują przewodnienie, hiperosmolalność, hiperglikemię (związaną z nadmierną podażą glukozy), zaburzenia gospodarki elektrolitowej (Na+, K+, Mg2+, Ca2+, fosforany) oraz zespół przedawkowania tłuszczu, manifestujący się hipertriglicerydemią, gorączką, żółtaczką, hepatomegalią i zaburzeniami krzepnięcia. Nadmiar aminokwasów może wywołać hiperamonemię, kwasicę metaboliczną i encefalopatię, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby. Wartości biochemiczne wymagają ścisłego monitorowania, w tym glukozy, elektrolitów, parametrów wątrobowych (ALT, AST, bilirubina, GGT) i nerkowych (mocznik, kreatynina).
emulsja tłuszczowa, encefalopatia, glikozuria, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperamonemia, hiperglikemia, hiperosmolalność, hipertriglicerydemia, homeostaza ustrojowa, kwasica ketonowa, kwasica metaboliczna, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, odwodnienie osmotyczne, parametry biochemiczne, parametry farmakodynamiczne, parametry farmakokinetyczne, przewodnienie, śpiączka hiperosmolarna, technika nerkozastępcza, układ krzepnięcia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia przewodnictwa sercowego, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zespół przedawkowania tłuszczu, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Aurobindo 200 mg

Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej (>10%) obserwuje się ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) i wysypkę skórną. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia), a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, ból głowy, cholestaza, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drgawki, dysfagia, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczny triazolowy, leukopenia, martwica komórek wątrobowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostowa, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Multimel N7-1000E –

Emulsja do infuzji Multimel N7-1000E, stosowana w żywieniu pozajelitowym, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed podaniem. Preparat jest niewskazany u wcześniaków, niemowląt i dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na nieodpowiedni stosunek wartości energetycznej do azotu. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki takie jak jaja, soja (20% mieszaniny tłuszczowej), białka orzeszków ziemnych, kukurydzę oraz inne substancje pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Przeciwwskazaniem są także wrodzone wady metabolizmu aminokwasów (fenyloketonuria, choroba syropu klonowego, kwasice organiczne), ciężka hiperlipidemia, ciężkie zaburzenia metabolizmu tłuszczów z hipertriglicerydemią, ciężka hiperglikemia oraz patologicznie podwyższone stężenia elektrolitów: sodu (32 mmol/l), potasu (24 mmol/l), magnezu (2,2 mmol/l), wapnia (2 mmol/l) i fosforanów (10 mmol/l). Preparat zawiera 6,6 g/l azotu, 40 g/l aminokwasów, 160 g/l glukozy (640 kcal) oraz 40 g/l tłuszczów (400 kcal), co łącznie daje wartość energetyczną 1200 kcal/l i osmolarność 1450 mOsm/l.
choroba syropu klonowego, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloketonuria, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipermagnezemia, hipernatremia, hipertriglicerydemia, kwasica organiczna, leczenie nerkozastępcze, nadwrażliwość na składniki, odwodnienie hiperosmotyczne, olej sojowy, osmolarność osocza, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, śpiączka hiperglikemiczno-hiperosmolarna, wcześniak, wrodzona wada metabolizmu aminokwasów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie lipidowe, zaburzenie metabolizmu tłuszczów, zespół przeładowania tłuszczami, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisoratio ASA 10 mg + 75 mg

Bisoratio ASA to lek zawierający bisoprolol fumaran (5 mg lub 10 mg) oraz kwas acetylosalicylowy (75 mg), którego profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty związane z selektywnym beta-adrenolitykiem, jak i działaniem kwasu acetylosalicylowego. Bisoprolol może powodować niezbyt często bradykardię, nasilenie niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz niedociśnienie tętnicze, a także często uczucie ziębnięcia kończyn. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego to często zawroty głowy i ból głowy, rzadziej omdlenia czy zaburzenia snu. W układzie oddechowym mogą wystąpić skurcze oskrzeli u pacjentów z astmą. Kwas acetylosalicylowy zwiększa ryzyko krwawień (często), w tym krwiomoczu (niezbyt często) oraz zespołu krwotocznego (rzadko). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego: zapalenie błony śluzowej żołądka, niestrawność i krwawienia, które mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anemia z niedoboru żelaza, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, duszność, granulocytoza, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hipoglikemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotoczne zapalenie naczyń, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, łuszczyca, napad astmy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność serca, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, plamica, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pinexet 100 mg 100 mg

Pinexet, zawierający kwetiapinę w postaci fumaranu, dostępny jest w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg. Stosowanie kwetiapiny wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które występują często (≥10%) i obejmują senność, zawroty głowy, bóle głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienia, wzrost stężenia triglicerydów (>200 mg/dl u dorosłych), cholesterolu całkowitego (≥240 mg/dl u dorosłych, szczególnie LDL), zmniejszenie HDL, zwiększenie masy ciała oraz zmniejszenie hemoglobiny (≤13 g/dl u mężczyzn, ≤12 g/dl u kobiet u 11% pacjentów). Kwetiapina może powodować objawy odstawienia takie jak bezsenność, nudności, bóle głowy i drażliwość, które zwykle ustępują po tygodniu. Istotne są również zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, cukrzyca, hiponatremia, zespół metaboliczny) oraz hematologiczne (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza). Ponadto, lek może wywoływać niedociśnienie ortostatyczne, wydłużenie odstępu QTc i poważne zaburzenia rytmu serca, a także rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS).
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból głowy, cukrzyca, dysfagia, dyskineza późna, dyzartria, fumaran kwetiapiny, hipercholesterolemia, hiperfagia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, noworodkowy zespół odstawienia, nudności, objawy odstawienia, objawy pozapiramidowe, obniżony cholesterol HDL, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, senność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolafren 5 mg

Lek Zolafren, zawierający olanzapinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1%) to senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperlipidemia (wzrost cholesterolu całkowitego, LDL i triglicerydów), hiperglikemia oraz zaburzenia neurologiczne takie jak akatyzja, parkinsonizm i dyskineza. Zwiększenie masy ciała jest szczególnie istotne klinicznie, występując bardzo często (22,2%) po krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni) i jeszcze częściej (64,4%) po długotrwałym stosowaniu (≥48 tygodni), z odsetkiem pacjentów doświadczających wzrostu masy ciała ≥7%. W trakcie terapii obserwuje się także istotne zmiany metaboliczne, w tym wzrost stężenia glukozy na czczo, co może predysponować do rozwoju lub zaostrzenia cukrzycy, a także zmiany lipidogramu, szczególnie u pacjentów z prawidłowymi wartościami wyjściowymi. Wśród działań niepożądanych neurologicznych należy zwrócić uwagę na rzadkie, ale poważne ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz objawy odstawienne po nagłym przerwaniu terapii, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, BMI, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca, drgawki, dyskineza późna, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, enzymy wątrobowe, eozynofilia, ginekomastia, glikozuria, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotensja ortostatyczna, inkontynencja moczu, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, nadmierna potliwość, neutropenia, olanzapina, parkinsonizm, poziom glukozy, priapizm, profil lipidowy, przyrost masy ciała, rabdomioliza, retencja moczu, sedacja polekowa, tachykardia komorowa, wydłużenie QT, zaburzenia psychiczne, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Artilla

Produkt leczniczy Artilla, zawierający gestoden, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest dwukrotnie wyższe niż w przypadku preparatów zawierających lewonorgestrel, gdzie roczna częstość ŻChZZ wynosi około 9-12 przypadków na 10 000 kobiet stosujących Artillę, w porównaniu do 6 na 10 000 u użytkowniczek lewonorgestrelu oraz 2 na 10 000 u kobiet nie stosujących hormonalnej antykoncepcji. Ryzyko jest największe w pierwszym roku stosowania oraz po przerwie w terapii trwającej 4 tygodnie lub dłużej. Występowanie dodatkowych czynników ryzyka, takich jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, operacje, dodatni wywiad rodzinny, wiek powyżej 35 lat czy choroby współistniejące (np. toczeń rumieniowaty, nowotwory), znacząco zwiększa prawdopodobieństwo powikłań zakrzepowo-zatorowych, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania Artilli. Pacjentki powinny być szczegółowo informowane o objawach zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej oraz konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku ich wystąpienia.
choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, gestoden, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, łagodny guz wątroby, lewonorgestrel, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, noretisteron, norgestimat, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, otyłość, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Działania niepożądane

Lamiwudyna, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, stosowana w terapii zakażeń HIV oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle głowy, bezsenność, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), wysypkę, łysienie oraz bóle stawów i mięśni. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, niedokrwistość i trombocytopenia, które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krwiotwórczego lub stosujących leki mielosupresyjne. Rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania to kwasica mleczanowa, zapalenie trzustki (z podwyższoną aktywnością amylazy), rabdomioliza oraz obrzęk naczynioruchowy. Lamiwudyna może także powodować przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), zaostrzenia zapalenia wątroby, zmiany metaboliczne (hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, insulinooporność, hiperglikemia) oraz zespół reaktywacji immunologicznej u pacjentów z HIV.
amylaza w surowicy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, czysta aplazja układu czerwonokrwinkowego, enzym wątrobowy, enzymy wątrobowe, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kwasica mleczanowa, leczenie przeciwretrowirusowe, lek mielosupresyjny, lipodystrofia, martwica kości, morfologia krwi, neutropenia, niewydolność nerek, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, obwodowa neuropatia, parestezja, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, rabdomioliza, stłuszczenie wątroby, toksyczność mitochondrialna, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie hematologiczne, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół reaktywacji immunologicznej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kvelux SR 400 mg

Kwetiapina w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Kvelux SR) wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwowane (≥10%) są zaburzenia neurologiczne (senność, ból głowy, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (wzrost stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego głównie LDL, spadek HDL, zwiększenie masy ciała) oraz hematologiczne (obniżenie hemoglobiny). Objawy pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm, dystonia i akatyzja, występują często zarówno u dorosłych, jak i u dzieci i młodzieży (10-17 lat). Rzadziej pojawiają się poważne reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz zespół DRESS, a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, komorowe zaburzenia rytmu, nagły zgon i zatrzymanie czynności serca.
agranulocytoza, akatyzja, arytmia komorowa, cukrzyca, dyskinezy późne, dystonia, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperfagia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, insulinooporność, kserostomia, Kvelux SR, kwetiapina, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, napady drgawkowe, neutropenia, niedokrwistość, nieżyt nosa, objawy pozapiramidowe, omdlenie, przyrost masy ciała, reakcja anafilaktyczna, SCAR, somnambulizm, stan splątania, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, torsade de pointes, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia neurologiczne, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Madinette

Produkt leczniczy Madinette, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadynonu octanu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się z istotnym ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza zakrzepowo-zatorowych. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u kobiet stosujących Madinette wynosi około 6-9 przypadków na 10 000 kobiet rocznie, co jest około 1,25-krotnie wyższe niż w przypadku preparatów zawierających lewonorgestrel. Szczególnie narażone są pacjentki z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, wywiad rodzinny w kierunku zakrzepicy, wiek powyżej 35 lat, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy palenie tytoniu. Ryzyko tętniczych powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, również wzrasta u pacjentek z powyższymi czynnikami ryzyka, a stosowanie Madinette jest przeciwwskazane u kobiet z wieloma z nich. Należy zwrócić szczególną uwagę na objawy zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej oraz natychmiast przerwać terapię w przypadku ich wystąpienia.
choroba Crohna, dyslipoproteinemia, endometrioza, etynyloestradiol, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, mastopatia, mięśniak macicy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowata, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, octan chlormadynonu, oponiak, opryszczka ciężarnych, ostuda, pląsawica mniejsza, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, stwardnienie rozsiane, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, tężyczka, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zastój żółci, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – SmofKabiven Peripheral

SmofKabiven Peripheral to trójkomorowa emulsja do żywienia pozajelitowego, zawierająca glukozę, aminokwasy z elektrolitami oraz emulsję tłuszczową z oleju sojowego, triglicerydów średniołańcuchowych, oleju z oliwek i oleju rybiego bogatego w kwasy omega-3. Działania niepożądane obejmują tachykardię, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (brak łaknienia, nudności, wymioty), podwyższenie enzymów wątrobowych, zakrzepowe zapalenie żył, zmiany ciśnienia tętniczego, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaktyczne), a także objawy ogólne jak gorączka, dreszcze i bóle. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki infuzji.
anemia, cukrzyca, duszność, emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, gospodarka węglowodanowa, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, naciekanie tłuszczu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, omega-3 kwasy tłuszczowe, pokrzywka, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, śpiączka, stres metaboliczny, tachykardia, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Prolina – Działania niepożądane

Prolina, aminokwas endogenny kluczowy w syntezie kolagenu, jest składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego. Działania niepożądane związane z jej podawaniem są rzadkie i zwykle wynikają z kompleksowego składu mieszanin żywieniowych, a nie samej proliny. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty (częstość ≥1/100 do <1/10), utratę apetytu (≥1/1000 do <1/100), a także reakcje alergiczne (≥1/10 000 do <1/1000). Rzadziej występują poważniejsze objawy, w tym hiperlipidemia, hiperglikemia i kwasica metaboliczna (<1/10 000). Wśród działań niepożądanych wymienia się także reakcje nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, bóle głowy, senność, zaburzenia metaboliczne, a także zmiany w funkcji wątroby i hematologiczne, takie jak leukopenia i małopłytkowość, częstość których jest nieznana.
aminokwas endogenny, anemia, biegunka, cholestaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, kamica pęcherzyka żółciowego, kolagen, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadkrzepliwość, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk jamy ustnej, obrzęk krtani, parestezje, pokrzywka, prolina, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, rumień, skurcz oskrzeli, splenomegalia, stłuszczenie wątroby, świąd, synteza białek, tachykardia, uderzenia gorąca, wymioty, wysypka, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Omegaflex special bez elektrolitów

Omegaflex special bez elektrolitów to emulsja do infuzji dożylnych stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca aminokwasy, glukozę oraz tłuszcze, w tym triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości, olej sojowy oczyszczony i kwasy omega-3. Preparat charakteryzuje się wysoką osmolalnością (1840 mOsm/kg) i osmolarnością teoretyczną (1330 mOsm/l), co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej. Całkowita wartość kaloryczna waha się od 740 kcal (625 ml) do 2215 kcal (1875 ml), co należy uwzględnić przy ocenie stanu metabolicznego pacjenta. Przeciwwskazania obejmują m.in. wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką hiperlipidemię (triglicerydy ≥ 1000 mg/dl), hiperglikemię niereagującą na insulinę do 6 j/h, kwasicę, ciężką koagulopatię, ostre zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, cholestazę wewnątrzwątrobową, ciężką niewydolność wątroby i nerek bez terapii nerkozastępczej oraz wiek poniżej 2 lat ze względu na nieodpowiednie uwarunkowania metaboliczne.
aminokwas, cholestaza wewnątrzwątrobowa, emulsja tłuszczowa, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipoksja tkankowa, koagulopatia, kwasica, kwasy omega-3, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, osmolalność, osmolarność, skaza krwotoczna, terapia nerkozastępcza, triglicerydy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie metabolizmu aminokwasów, zator tłuszczowy, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół powstrząsowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Histydyna – Działania niepożądane

Histydyna, aminokwas stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego, pełni istotne funkcje biologiczne, jednak jej podawanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Do najpoważniejszych należą reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, objawiające się m.in. zaburzeniami ciśnienia tętniczego, pokrzywką, rumieniem, zaburzeniami oddychania (hipoksja, świst krtaniowy), tachykardią i sinicą. Częstość występowania nudności i wymiotów oceniana jest jako niezbyt częsta (≥1/1000 do <1/100). Długotrwałe stosowanie histydyny może prowadzić do poważnych zaburzeń funkcji wątroby i dróg żółciowych, takich jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego, a także do wzrostu stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych. Ponadto obserwuje się objawy ogólnoustrojowe (ból głowy, gorączka, dreszcze, zmęczenie, nadmierne pocenie się) oraz zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (ból stawów, mięśni, kończyn, kurcze mięśni, ból pleców i klatki piersiowej). Miejscowo mogą wystąpić reakcje zapalne i zakrzepowe w miejscu podania infuzji.
anemia, azotemia, cholestaza, duszność, hemoliza, hepatomegalia, hiperamonemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipoksja, histydyna, kamica pęcherzyka żółciowego, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, parestezja jamy ustnej, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, retykulocytoza, rumień, sinica, splenomegalia, stłuszczenie wątroby, świst krtaniowy, tachykardia, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine +pharma 10 mg

Olanzapina, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Do najczęstszych należą senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia oraz podwyższone poziomy prolaktyny, cholesterolu, glukozy i triglicerydów. Występują także objawy neurologiczne, takie jak akatyzja, parkinsonizm i dyskineza, a także niedociśnienie ortostatyczne i objawy antycholinergiczne. Istotne są zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenia, neutropenia i trombocytopenia, które zwiększają ryzyko infekcji i krwawień. Olanzapina wpływa na metabolizm, prowadząc do hiperglikemii, hipercholesterolemii i hipertriglicerydemii, co może skutkować rozwojem lub zaostrzeniem cukrzycy, a w skrajnych przypadkach kwasicą ketonową lub śpiączką. Ponadto, lek może wywoływać hiperprolaktynemię z objawami ze strony układu rozrodczego oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia, wydłużenie QTc, częstoskurcz komorowy, migotanie komór i żylna choroba zakrzepowo-zatorowa.
akatyzja, astenia, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukromocz, częstoskurcz komorowy, delirium, depresja oddechowa, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotermia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, parkinsonizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, senność, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zachłyśnięcie, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół odstawienny noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lamitrin

Lamotrygina (Lamitrin) wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w pierwszych ośmiu tygodniach terapii, w tym ciężkich reakcji skórnych takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz zespół DRESS. Częstość ciężkiej wysypki wynosi około 1/500 u pacjentów z padaczką i 1/1000 u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, z wyższym ryzykiem u dzieci (1/300 do 1/100). Czynniki ryzyka obejmują duże dawki początkowe, szybkie zwiększanie dawki oraz jednoczesne stosowanie walproinianu. U pacjentów z allelem HLA-B*1502 (głównie pochodzenia azjatyckiego) ryzyko SJS/TEN jest zwiększone. W przypadku wysypki należy natychmiast przerwać leczenie i nie wznawiać go u pacjentów z ciężkimi reakcjami. Zespół DRESS charakteryzuje się gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, zaburzeniami funkcji narządów i może prowadzić do niewydolności wielonarządowej. Ponadto, lamotrygina może wywoływać jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, reakcje fotowrażliwości (szczególnie przy dawkach ≥400 mg), limfohistiocytozę hemofagocytarną (HLH) oraz zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca.
allel HLA-B*1502, bloker kanału sodowego, cytopenia, glukuronidacja lamotryginy, hepatosplenomegalia, hipertriglicerydemia, hormonalny produkt antykoncepcyjny, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kanałopatia sercowa, limfadenopatia, limfohistiocytoza hemofagocytarna, metabolizm folianów, napad miokloniczny, napad nieświadomości, nietolerancja galaktozy, niewydolność wielonarządowa, podwyższone stężenie ferrytyny, reakcja fotowrażliwości, reduktaza dihydrofolianowa, rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, stan padaczkowy, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepliwości krwi, zespół Brugadów, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Omacor

Omacor, zawierający estry etylowe kwasów omega-3 (1000 mg na kapsułkę, w tym 460 mg EPA i 380 mg DHA), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia lub czynnikami ryzyka, ze względu na dawkozależne zwiększenie ryzyka migotania przedsionków, szczególnie przy dawce 4 g/dobę. Lek jest przeciwwskazany u osób z alergią na ryby oraz niezalecany u dzieci i pacjentów powyżej 70 lat z powodu ograniczonych danych klinicznych. Omacor może wydłużać czas krwawienia, co wymaga monitorowania u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe oraz u osób z podwyższonym ryzykiem krwotoków, np. po urazach czy przed zabiegami chirurgicznymi. W trakcie terapii obserwuje się zmniejszenie produkcji tromboksanu A2, bez istotnego wpływu na inne czynniki krzepnięcia.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, choroba układu krążenia, D-alfa-tokoferol, endogenna hipertriglicerydemia, estry etylowe kwasów omega-3, fibrat, hipertriglicerydemia, kwas dokozaheksaenowy, kwas eikozapentaenowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na ryby, niekontrolowana cukrzyca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametry krzepnięcia, terapia skojarzona, tromboksan A2, wydłużenie czasu krwawienia
Leksykon substancji czynnych
Lowastatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem terapii lowastatyną należy wdrożyć niefarmakologiczne metody leczenia zaburzeń lipidowych, takie jak dieta, aktywność fizyczna i redukcja masy ciała. Lowastatynę należy czasowo odstawić w przypadku ciężkich infekcji, niedociśnienia tętniczego, urazów, poważnych zaburzeń metabolicznych, endokrynologicznych lub elektrolitowych, dużych zabiegów chirurgicznych, ciężkich chorób o ostrym przebiegu oraz niekontrolowanych skurczów mięśni. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie lowastatyny z ogólnoustrojowo podawanym kwasem fusydowym ze względu na ryzyko rabdomiolizy, w tym śmiertelnej. W przypadku konieczności terapii kwasem fusydowym, lowastatynę należy odstawić na cały okres leczenia i wznowić po 7 dniach od zakończenia terapii. Zgłaszano także rzadkie przypadki śródmiąższowej choroby płuc oraz immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) związanej z terapią statynami, wymagające przerwania leczenia.
aminotransferaza, ból mięśni, hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, rabdomioliza, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Marvelon 0,15 mg + 0,03 mg

Lek Marvelon, zawierający 0,15 mg dezogestrelu i 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wymaga szczegółowej oceny przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki leku oraz obecność lub wysokie ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), w tym aktywna zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, genetyczne defekty układu krzepnięcia (np. czynnik V Leiden, niedobory antytrombiny III, białka C i S), a także planowane długotrwałe unieruchomienie po zabiegach operacyjnych. Ponadto, Marvelon jest przeciwwskazany u pacjentek z tętniczymi zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi (ATE), takimi jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, migrena z aurą, oraz u osób z wysokim ryzykiem tych schorzeń, np. przy cukrzycy z powikłaniami naczyniowymi, ciężkim nadciśnieniu tętniczym i dyslipoproteinemii. Należy również unikać stosowania u pacjentek z chorobami wątroby, nowotworami zależnymi od hormonów płciowych, nieznaną etiologią krwawień z dróg rodnych oraz w ciąży lub jej podejrzeniu.
antykoagulant toczniowy, choroba naczyń mózgowych, ciężka choroba wątroby, ciężkie nadciśnienie tętnicze, czynnik V Leiden, dezogestrel etynyloestradiol, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, glekaprewir/pibrentaswir, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, krwawienie z pochwy, laktoza jednowodna, migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, nowotwór wątroby, ombitaswir parytaprewir rytonawir dazabuwir, oporność na aktywowane białko C, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, rozrost endometrium, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dailiport 0,5 mg

Takrolimus, stosowany w profilaktyce i leczeniu odrzucania przeszczepów, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują bardzo często (≥10%) i obejmują m.in. drżenie, zaburzenia czynności nerek, hiperglikemię, cukrzycę, hiperkaliemię, zakażenia, nadciśnienie tętnicze oraz bezsenność. Szczególnie istotne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych i stanu klinicznego pacjentów, zwłaszcza w pierwszych miesiącach po przeszczepieniu, ze względu na wysokie ryzyko nefrotoksyczności, zaburzeń metabolicznych i infekcji wirusowych, takich jak CMV, wirus BK oraz wirus JC (PML). Długotrwała immunosupresja zwiększa także ryzyko nowotworów, w tym zaburzeń limfoproliferacyjnych związanych z EBV oraz nowotworów skóry, co wymaga regularnych badań przesiewowych i dermatologicznych. Reakcje alergiczne i rzekomoanafilaktyczne, choć rzadsze, mogą mieć poważny przebieg i wymagają natychmiastowej interwencji.
anemia, bezmocz, bezsenność, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, drżenie, encefalopatia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, kardiomiopatia, koagulopatia, kwasica metaboliczna, lek immunosupresyjny, leukopenia, martwica kanalików nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nefropatia BK, nefropatia toksyczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedrożność porażenna jelit, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór skóry, odrzucanie przeszczepu, pancytopenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skąpomocz, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie limfoproliferacyjne, zaćma, zakażenie, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa mikroangiopatia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Lyella, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Revival 20 mg

Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Revival, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z potwierdzonym wzrostem częstości zawrotów głowy pochodzenia ośrodkowego (2,5% vs 0,9% placebo). Inne istotne działania niepożądane to hipertriglicerydemia (2,0% vs 1,1% placebo) oraz zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej (1,3% vs 0,7% placebo). Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują autoimmunologiczne zapalenie wątroby, enteropatię typu celiakii, rabdomiolizę, reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy. U pacjentów w podeszłym wieku częściej występuje niedociśnienie tętnicze (kategoria „niezbyt często”). Profil bezpieczeństwa u dzieci (1-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, choć częściej obserwuje się krwawienia z nosa oraz zwiększoną częstość zawrotów i bólów głowy przy wysokich dawkach.
alergiczne zapalenie skóry, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, krwawienie z nosa, krwiomocz, letarg, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, nieżyt błony śluzowej nosa, nieżyt żołądka i jelit, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, przewlekła niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketipinor 100 mg

Kwetiapina (Ketipinor) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Do bardzo często występujących (≥10%) należą senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienia oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak wzrost stężenia triglicerydów (>200 mg/dl, ≥2,258 mmol/l), cholesterolu całkowitego (≥240 mg/dl, ≥6,2064 mmol/l), zmniejszenie HDL (<40 mg/dl u mężczyzn, <50 mg/dl u kobiet) oraz przyrost masy ciała. Istotne są również zmiany hematologiczne, w tym obniżenie hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn i ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet, z maksymalnym spadkiem średnio o 1,5 g/dl, leukopenia, neutropenia i eozynofilia. Często obserwuje się także hiperprolaktynemię (>20 mcg/l u mężczyzn, >30 mcg/l u kobiet) oraz zaburzenia funkcji tarczycy. W zakresie układu nerwowego dominują objawy pozapiramidowe, dyzartria, a rzadko napady padaczkowe i złośliwy zespół neuroleptyczny. W układzie sercowo-naczyniowym często występują tachykardia, kołatanie serca i niedociśnienie ortostatyczne, z rzadkimi przypadkami bradykardii i omdleń.
agranulocytoza, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, ból głowy, dysfagia, dysfunkcja tarczycy, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, martwica naskórka, mlekotok, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, obniżony cholesterol HDL, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, podwyższone ALT, podwyższone GGTP, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, somnambulizm, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół odstawienia, zespół odstawienia u noworodków, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cidimus 0,5 mg

Takrolimus, substancja czynna leku Cidimus, wykazuje złożony profil działań niepożądanych, których częstość i charakter są modyfikowane przez chorobę podstawową oraz stosowanie innych leków immunosupresyjnych. Podanie doustne wiąże się z mniejszą częstością działań niepożądanych niż podanie dożylne. Najczęściej obserwuje się zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia), metaboliczne (hiperglikemia, cukrzyca, hiperkaliemia), neurologiczne (drżenie, bóle głowy), psychiczne (bezsenność, objawy lękowe), a także kardiologiczne (choroba niedokrwienna serca, tachykardia) i nerkowe (zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek). Istotne jest zwiększone ryzyko zakażeń wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych i pierwotniakowych, w tym nefropatii związanej z wirusem BK oraz postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) związanej z wirusem JC. Ponadto, takrolimus zwiększa ryzyko rozwoju nowotworów, w tym zaburzeń limfoproliferacyjnych związanych z EBV oraz nowotworów skóry.
agranulocytoza, aplazja czerwonokrwinkowa, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył wątrobowych, Cidimus, duszność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kwasica metaboliczna, lek immunosupresyjny, leukopenia, martwica kanalików nerkowych, mikroangiopatia zakrzepowa, nefropatia BK, nefropatia toksyczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica zakrzepowa małopłytkowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, refluks żołądkowo-przełykowy, takrolimus, torsade de pointes, trombocytopenia, wirus Epsteina-Barr, wirus JC, zaburzenie limfoproliferacyjne, zaburzenie rytmu serca, zakażenie wirusowe, zakrzepica tętnicy wątrobowej, zapalenie trzustki, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Działania niepożądane

Siarczan magnezu, stosowany jako elektrolit w preparatach do żywienia pozajelitowego (Kabiven, SmofKabiven i inne), pełni kluczową rolę w uzupełnianiu niedoborów magnezu i wspieraniu homeostazy elektrolitowej. Jednakże jego kumulacja, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, może prowadzić do przedawkowania objawiającego się m.in. niedociśnieniem tętniczym, tachykardią, zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego oraz depresją ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmują zaburzenia naczyniowe (niedociśnienie, nadciśnienie), objawy ogólne (gorączka, dreszcze, zmęczenie), a także dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha). Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne, wysypka, pokrzywka), zaburzenia hematologiczne (hemoliza, retikulocytoza) oraz objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu przedawkowania tłuszczu, objawiającego się hiperlipidemią, powiększeniem wątroby i śledziony, zaburzeniami hematologicznymi oraz nieprawidłowymi próbami wątrobowymi, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
anemia, ból brzucha, ból głowy, brak łaknienia, choroba wątroby, cukrzyca, depresja ośrodkowego układu nerwowego, duszność, enzym wątrobowy, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudności, pokrzywka, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, priapizm, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, siarczan magnezu, spadek ciśnienia tętniczego, śpiączka, stan przedcukrzycowy, tachykardia, tachypnoe, trombocytopenia, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zawroty głowy, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rigevidon

Przed zastosowaniem produktu leczniczego Rigevidon konieczna jest szczegółowa ocena indywidualnego ryzyka i korzyści, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka zakrzepicy żylnej i tętniczej. Rigevidon zawiera lewonorgestrel, który wiąże się z najniższym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (6 na 10 000 kobiet rocznie) w porównaniu z innymi progestagenami. Ryzyko to jest największe w pierwszym roku stosowania oraz po przerwie ≥4 tygodni. Czynniki zwiększające ryzyko zakrzepicy żylnej to m.in. otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, wiek >35 lat oraz choroby współistniejące (np. toczeń rumieniowaty, nowotwory). Objawy zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej wymagają natychmiastowej konsultacji lekarskiej. Ponadto, stosowanie Rigevidonu jest przeciwwskazane przy obecności wielu czynników ryzyka zakrzepicy tętniczej, takich jak palenie papierosów, nadciśnienie tętnicze, migrena czy cukrzyca.
brak laktazy, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja endogenna, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, gruczolak wątroby, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, kamica żółciowa, krwioplucie, lewonorgestrel, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nowotwór endometrium, obrzęk naczynioruchowy, ogniskowy rozrost guzkowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak jajnika, rak piersi, rak szyjki macicy, toczeń rumieniowaty układowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Suvardio Plus 10 mg + 10 mg

Lek Suvardio Plus, zawierający rozuwastatynę w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg oraz ezetymib 10 mg, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na danych klinicznych obu substancji czynnych. Działania niepożądane są zwykle łagodne i przemijające, a odsetek przerwania terapii z ich powodu jest niski (<4%). Najczęstsze działania niepożądane to zwiększona aktywność aminotransferaz, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz bóle mięśniowe. Występują także rzadkie przypadki trombocytopenii, reakcji nadwrażliwości (w tym obrzęku naczynioruchowego), cukrzycy zależnej od dawki rozuwastatyny, a także miopatii i rabdomiolizy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat), z niewydolnością nerek lub wątroby, niedoczynnością tarczycy, wcześniejszymi epizodami miopatii, nadużywających alkoholu oraz przyjmujących leki wchodzące w interakcje z rozuwastatyną lub ezetymibem.
aminotransferazy, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, cukrzyca, depresja, enzymy wątrobowe, ezetymib, farmakoterapia, hematuria, hipertriglicerydemia, interakcja farmakodynamiczna, kinaza kreatynowa, mialgia, miopatia, nerwy obwodowe, neutrofile, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, płytki krwi, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, triglicerydy, trombocytopenia, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół rzekomotoczniowy, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kventiax SR 150 mg

Lek Kventiax SR zawiera kwetiapinę w formie fumaranu, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg i 400 mg. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz objawy odstawienia. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się często wzrost stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego (zwłaszcza LDL), spadek HDL, zwiększenie masy ciała oraz obniżenie hemoglobiny. U pacjentów mogą pojawić się objawy pozapiramidowe, a także poważne reakcje skórne typu SCAR, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i DRESS. Istotne jest monitorowanie układu sercowo-naczyniowego ze względu na ryzyko wydłużenia QT, zaburzeń rytmu komorowego, torsade de pointes oraz nagłych zgonów. W populacji pediatrycznej (10-17 lat) obserwuje się częstsze zwiększenie prolaktyny i łaknienia, a także objawy pozapiramidowe, omdlenia, wzrost ciśnienia tętniczego, wymioty i zapalenie błony śluzowej nosa.
agranulocytoza, ból głowy, ciężkie skórne działania niepożądane, cukrzyca, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duszność, dyslipidemia, dyspepsja, dyzartria, eozynofilia, fumaran kwetiapiny, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, komorowe zaburzenia rytmu, leukopenia, małopłytkowość, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nagły niewyjaśniony zgon, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, palpitacje, przyrost masy ciała, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka z eozynofilią i objawami układowymi, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcie, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie łaknienia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Medoxa 20 mg

Produkt leczniczy Medoxa zawiera prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg w formie tabletek. Działania niepożądane są ściśle zależne od dawki i czasu leczenia – terapia substytucyjna niesie niskie ryzyko, natomiast długotrwałe lub wysokodawkowe stosowanie prednizonu znacząco zwiększa spektrum i nasilenie działań niepożądanych. Prednizon może powodować immunosupresję, maskowanie infekcji oraz zwiększoną podatność na zakażenia wirusowe, bakteryjne, grzybicze i pasożytnicze, w tym aktywację węgorczycy. Wśród poważnych reakcji immunologicznych wymienia się reakcje alergiczne i anafilaktyczne z zaburzeniami rytmu serca, skurczem oskrzeli i zapaścią krążeniową. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zespołu Cushinga, niedoczynności kory nadnerczy, zaburzeń metabolicznych (retencja sodu, hipokaliemia, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), a także zaburzeń hematologicznych (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia).
aseptyczna martwica kości, atrofia mięśni, bradykardia, brak miesiączki, drgawki, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwolemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, kruchość naczyń, krwawienie z żołądka, leukocytoza, limfopenia, maskowanie infekcji, miażdżyca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja glukozy, obrzęk, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, padaczka, policytemia, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazje, terapia substytucyjna, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, wrzód jelita, wrzód żołądka, wybroczyny, wydalanie potasu, zaburzenie odporności, zaćma, zakażenie wirusowe, zakrzepica, zanik skóry, zapalenie naczyń, zapalenie oka, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zatrzymanie sodu, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flukofemin One 150 mg

Flukonazol, substancja czynna leku Flukofemin One (150 mg), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które lekarze powinni uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz istotne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej i fosfatazy alkalicznej) oraz wysypka. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, z wyjątkiem leczenia kandydozy narządów płciowych. Wśród rzadkich, ale poważnych powikłań należy wymienić reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka oraz ostra uogólniona osutka krostkowa.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astenia, bilirubina, cholestaza, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, torsade de pointes, zapalenie wątroby, zawroty głowy obwodowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Jeanine 0,03 mg + 2 mg

Lek Jeanine, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu mikronizowanego, stosowany jako doustny środek antykoncepcyjny, wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, najczęściej bólu głowy i bólu piersi u ≥1% pacjentek. W badaniach klinicznych na 4942 kobietach działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania zakrzepowo-zatorowe, takie jak żylną i tętniczą chorobę zakrzepowo-zatorową, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu i zatorowość płucną, które wymagają natychmiastowej interwencji. Inne zgłaszane działania obejmują m.in. zakażenia pochwy, niedokrwistość, nadwrażliwość, wirylizację, zwiększony apetyt, obniżenie nastroju, zespół suchego oka, nagłą utratę słuchu, nadciśnienie tętnicze, astmę, trądzik, ból pleców, zmęczenie oraz zmiany masy ciała.
astma, ból brzucha, ból głowy, ból piersi, ból pleców, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, dienogest, etynyloestradiol, guz wątroby, hipertriglicerydemia, insulinooporność obwodowa, kamica pęcherzyka żółciowego, kandydoza pochwy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, utrata słuchu, wirylizacja, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie funkcji wątroby, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół suchego oka, zmęczenie, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Kwas alfa-linolenowy – Działania niepożądane

Kwas alfa-linolenowy (omega-3), obecny w emulsjach tłuszczowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym (np. Lipidem, Lipofundin MCT/LCT 10% i 20%), może wywoływać działania niepożądane, zwłaszcza przy nieprawidłowym stosowaniu lub u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi. Najczęstsze powikłania to zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperlipidemia i kwasica metaboliczna, których częstość zależy od dawki. Szczególnie niebezpieczny jest zespół przeciążenia tłuszczem, objawiający się hiperlipidemią, gorączką, powiększeniem wątroby i śledziony, zaburzeniami hematologicznymi (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość) oraz niewydolnością narządową. W przypadku stężenia triglicerydów powyżej 11,4 mmol/l (1000 mg/dl) infuzję należy przerwać, a przy stężeniu powyżej 4,6 mmol/l (400 mg/dl) kontynuować ją z obniżoną szybkością. Objawy zespołu przeciążenia tłuszczem są zwykle odwracalne po zaprzestaniu podawania emulsji.
cholestaza, emulsja tłuszczowa, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, kwas alfa-linolenowy, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, naciek tłuszczowy, nadkrzepliwość, niedokrwistość, obrzęk gardła, reakcja anafilaktyczna, retykulocytoza, równowaga kwasowo-zasadowa, sinica, splenomegalia, testy czynności wątroby, triglicerydy, wykwit skórny, zaburzenia krzepnięcia, zespół przeciążenia tłuszczem, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Predasol 20 mg

Prednizolon, jako glikokortykosteroid, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle zależne od dawki oraz czasu trwania terapii. Wśród najważniejszych działań ubocznych wymienia się maskowanie objawów infekcji oraz ryzyko ich reaktywacji, w tym aktywację strongyloidozy i zakażeń oportunistycznych. Długotrwałe stosowanie prednizolonu może prowadzić do zahamowania czynności nadnerczy oraz rozwoju zespołu Cushinga, objawiającego się m.in. twarzą księżycowatą, otyłością tułowia i hiperwolemią. Zaburzenia metaboliczne obejmują zatrzymanie sodu z obrzękami, zwiększone wydalanie potasu (z ryzykiem arytmii), hiperglikemię, cukrzycę, hipercholesterolemię i hipertriglicerydemię. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukocytozę, limfopenię, eozynopenię oraz policytemię. Prednizolon może także indukować zaburzenia psychiczne (depresja, psychoza, mania, myśli samobójcze), neurologiczne (rzekomy guz mózgu, zwiększona skłonność do drgawek) oraz okulistyczne (zaćma tylna podtorebkowa, jaskra, nieostre widzenie).
bradykardia, eozynopenia, glikokortykosteroid, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwolemia, hirsutyzm, impotencja, jałowa martwica kości, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, łamliwość naczyń włosowatych, leczenie substytucyjne, leukocytoza, limfopenia, maskowanie objawów infekcji, miażdżyca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obniżenie tolerancji glukozy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, padaczka utajona, patogen oportunistyczny, policytemia, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, wrzód żołądka i jelit, wybroczyna, wydalanie potasu, wysypka polekowa, zaćma, zaćma tylna podtorebkowa, zahamowanie czynności nadnerczy, zakrzepica, zanik mięśni, zanik skóry, zapalenie naczyń, zapalenie oka, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Medoxa 30 mg

Lek Medoxa zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są silnie zależne od dawki oraz czasu trwania terapii. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest niskie, natomiast w farmakoterapii mogą wystąpić liczne powikłania, w tym maskowanie objawów zakażeń (wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych i oportunistycznych), co może prowadzić do ich nasilenia lub reaktywacji, np. węgorczycy. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukocytozę, limfopenię, eozynopenię oraz policytemię. Prednizon może wywoływać reakcje alergiczne, w tym ciężkie anafilaksje, oraz osłabiać odpowiedź immunologiczną. Endokrynologicznie może indukować niedoczynność kory nadnerczy i zespół Cushinga, a także zaburzenia metaboliczne takie jak retencja sodu z obrzękami, hipokaliemia, hiperglikemia, cukrzyca, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia. W sferze psychicznej obserwuje się zaburzenia nastroju, psychozy, manię, omamy, niepokój i myśli samobójcze.
aseptyczna martwica kości, atrofia mięśni, bradykardia, brak miesiączki, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwolemia, hirsutyzm, jaskra, krwawienie z żołądka, leukocytoza, limfopenia, maskowanie zakażeń, miopatia, napad drgawkowy, niedoczynność kory nadnerczy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, policytemia, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, terapia substytucyjna, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zakażenie grzybicze, zakrzepica, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kwetaplex 25 mg

Leczenie kwetiapiną (Kwetaplex) w dawkach 25-300 mg wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najczęstszych należą zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (przyrost masy ciała, hipertriglicerydemia ≥200 mg/dl, podwyższenie cholesterolu całkowitego ≥240 mg/dl, wzrost LDL, obniżenie HDL), hematologiczne (spadek hemoglobiny do ≤13 g/dl u mężczyzn i ≤12 g/dl u kobiet, średnio o 1,5 g/dl) oraz żołądkowo-jelitowe (suchość błon śluzowych). Występują także poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, agranulocytoza, ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS), wydłużenie odstępu QT i żylna choroba zakrzepowo-zatorowa. Objawy odstawienia obejmują bezsenność, nudności, ból głowy i drażliwość, ustępujące zwykle po tygodniu. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) obserwuje się częstsze zaburzenia endokrynologiczne (hiperprolaktynemia >20 μg/l u chłopców, >26 μg/l u dziewcząt), zwiększone łaknienie, objawy pozapiramidowe, omdlenia, podwyższone ciśnienie krwi oraz zapalenie błony śluzowej nosa.
agranulocytoza, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężkie reakcje skórne, dyskinezy późne, dyzartria, enzymy wątrobowe, fumaran kwetiapiny, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad padaczkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość błon śluzowych jamy ustnej, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Amisulpryd – Działania niepożądane

Amisulpryd, lek przeciwpsychotyczny II generacji, stosowany w schizofrenii i zaburzeniach psychotycznych, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Najczęstsze działania obejmują hiperprolaktynemię z objawami takimi jak mlekotok, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastia i zaburzenia erekcji, a także objawy pozapiramidowe (drżenie, hipertonia, hipokineza, akatyzja, dyskineza), które występują bardzo często, zwłaszcza przy dawkach powyżej 300 mg/dobę. Ostra dystonia (np. torticollis, oculogyric crisis) oraz późna dyskineza pojawiają się odpowiednio często i niezbyt często, przy czym późna dyskineza jest oporna na leczenie przeciwparkinsonowskie. Rzadkie, ale poważne powikłania neurologiczne to złośliwy zespół neuroleptyczny, napady padaczkowe i zespół niespokojnych nóg. W zakresie układu sercowo-naczyniowego amisulpryd może powodować rzadkie, ale groźne zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie QT, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz nagły zgon, a także częste niedociśnienie tętnicze i niezbyt częste nadciśnienie oraz bradykardię.
agranulocytoza, akatyzja, amenorrhea, bezsenność, częstoskurcz komorowy, dyskineza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipertriglicerydemia, hipokineza, hiponatremia, lęk, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwparkinsonowskie, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, oculogyric crisis, osteopenia, osteoporoza, ostra dystonia, padaczka, pobudzenie, pokrzywka, późna dyskineza, prolactinoma, przyrost masy ciała, rabdomioliza, schizofrenia, splątanie, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, torticollis, tremor, trismus, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia orgazmu, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, zaparcia, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodka, zespół SIADH, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rosuvastatin/Amlodipine Teva 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva łączy dwie substancje czynne: rozuwastatynę, selektywny inhibitor reduktazy HMG-CoA, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn. Rozuwastatyna działa głównie w wątrobie, zwiększając ekspresję receptorów LDL, co prowadzi do obniżenia stężenia LDL-C, cholesterolu całkowitego, triglicerydów oraz VLDL, a także do wzrostu HDL-C i ApoA-I. Amlodypina natomiast rozszerza tętniczki obwodowe i wieńcowe, zmniejszając opór obwodowy i poprawiając perfuzję mięśnia sercowego, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu oraz łagodzeniem objawów dusznicy bolesnej. Dawkowanie amlodypiny raz na dobę zapewnia stabilne efekty hemodynamiczne bez nagłych spadków ciśnienia. Preparat jest wskazany u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dyslipidemią, w tym u osób z cukrzycą, astmą oskrzelową i dną moczanową, bez negatywnego wpływu na profil metaboliczny.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, bloker kanałów wapniowych, cholesterol całkowity, choroba niedokrwienna serca, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, dusznica bolesna, grubość błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej, HDL cholesterol, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia typu IIa i IIb, hipertriglicerydemia, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor napływu jonów wapnia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, LDL cholesterol, lipoproteina ApoA-I, lipoproteina ApoB, lipoproteina VLDL, nadciśnienie tętnicze, profil lipidowy, receptor LDL, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia, subkliniczna miażdżyca tętnic, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – SmofKabiven

Emulsja do infuzji SmofKabiven, zawierająca aminokwasy, elektrolity, glukozę oraz emulsję tłuszczową, może wywoływać różnorodne działania niepożądane o częstości od rzadkich (≥1/10 000 do <1/1000) do częstych (≥1/100 do <1/10). Do najczęstszych należą nieznaczne podwyższenie temperatury ciała, natomiast niezbyt często obserwuje się tachykardię, duszność, nudności, wymioty, zaburzenia ciśnienia tętniczego (niedociśnienie i nadciśnienie), zawroty głowy, ból głowy, reakcje nadwrażliwości (np. anafilaktyczne), bladość, sinicę oraz bóle w obrębie szyi, pleców i klatki piersiowej. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się przerwanie infuzji lub zmniejszenie dawki, zgodnie z oceną kliniczną.
anemia, brak łaknienia, cukrzyca, duszność, emulsja tłuszczowa, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, infuzja tłuszczów, kreatynina, leukopenia, metabolit azotowy, mocznik, naciekanie tłuszczu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, pokrzywka, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, próby wątrobowe, przedawkowanie aminokwasów, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, sinica, tachykardia, terapia żywieniowa, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie metabolizmu tłuszczu, zaburzenie tolerancji glukozy, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Demezon 8 mg/ml

Przedawkowanie deksametazonu fosforanu, substancji czynnej leku Demezon, nie jest znane jako ostra toksyczność, co wskazuje na szeroki indeks terapeutyczny przy pojedynczym podaniu. Jednak przewlekłe przedawkowanie prowadzi do nasilenia działań niepożądanych typowych dla długotrwałej terapii glikokortykosteroidami, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń endokrynologicznych (np. objawy cushingoidalne, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, nieregularności miesiączkowania), metabolicznych (hiperglikemia, hipertriglicerydemia, otyłość, ujemny bilans azotowy) oraz elektrolitowych (hipokaliemia, retencja sodu i wody, zasadowica metaboliczna). Dodatkowo obserwuje się powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie tętnicze i zwiększone ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, a także osteoporozę i zaburzenia psychiczne, w tym psychozy steroidowe.
cukrzyca posteroidowa, deksametazon fosforan, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, indeks terapeutyczny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nadnerczy, objawy cushingoidalne, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, psychoza steroidowa, retencja sodu, równowaga elektrolitowa, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, terapia glikokortykosteroidowa, twarz księżycowata, ujemny bilans azotowy, układ endokrynologiczny, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zakażenie oportunistyczne, zasadowica metaboliczna, zatrucie deksametazonem, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Fenofibrat, stosowany w leczeniu hiperlipidemii i hipertriglicerydemii, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście zdolności psychomotorycznych pacjentów. Analiza charakterystyk licznych preparatów fenofibratu, w dawkach od 100 mg do 267 mg (m.in. Biofibrat 200 mg, Apo-Feno 200M, Fenardin 267 mg, Fibralipid 200 mg, Grofibrat 100-267 mg, Lipanthyl 145-267 mg), jednoznacznie wskazuje na brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Zarówno formy kapsułkowe, jak i tabletki powlekane wykazują spójny profil bezpieczeństwa, co potwierdza, że fenofibrat nie zaburza funkcji psychomotorycznych istotnych dla codziennego funkcjonowania pacjentów w środowisku zawodowym i społecznym.
Biofibrat, choroba współistniejąca, fenofibrat, fenofibrat mikronizowany, funkcja psychomotoryczna, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, interakcja lekowa, kapsułka, nanocząsteczki fenofibratu, postać farmaceutyczna, praktyka kliniczna, profil lipidowy, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia zaburzeń lipidowych, zaburzenie lipidowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Esotkaleno 20 mg

Prednizon (Esotkaleno) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawkowaniem oraz czasem trwania terapii. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest niskie, natomiast w farmakoterapii immunosupresyjnej profil bezpieczeństwa jest znacznie bardziej złożony. Kluczowe działania niepożądane obejmują immunosupresję z maskowaniem i aktywacją utajonych zakażeń (w tym węgorczycy), zmiany hematologiczne (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia), reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz zaburzenia endokrynologiczne takie jak niedoczynność kory nadnerczy i zespół Cushinga. Ponadto prednizon wpływa na gospodarkę wodno-elektrolitową (zatrzymanie sodu, hipokaliemia), metabolizm glukozy (zmniejszona tolerancja, ryzyko cukrzycy) i lipidów (hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), co może prowadzić do powikłań kardiologicznych i naczyniowych, w tym bradykardii, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy i zakrzepicy.
amenorrhea, aseptyczna martwica kości, bradykardia, chwiejność emocjonalna, cukrzyca, depresja, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, krwawienie żołądkowe, leukocytoza, limfopenia, maskowanie zakażenia, miopatia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja glukozy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, padaczka utajona, policytemia, prednizon, psychoza, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, terapia substytucyjna, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, utajone zakażenie, węgorczyca, wrzód żołądka, wybroczyny, wydalanie potasu, wysypka polekowa, zaburzenie gojenia rany, zaćma, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga