hipertriglicerydemia

Hipertriglicerydemia to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym poziomem triglicerydów we krwi, przekraczającym wartość 150 mg/dl (1,7 mmol/l). W zależności od stężenia triglicerydów wyróżnia się hipertriglicerydemię łagodną (150-199 mg/dl), umiarkowaną (200-499 mg/dl), ciężką (500-999 mg/dl) i bardzo ciężką (≥1000 mg/dl).

Etiologia hipertriglicerydemii może być pierwotna (genetyczna) lub wtórna. Do przyczyn pierwotnych należą m.in. rodzinna hipertriglicerydemia, rodzinna hiperlipidemia mieszana czy zespół chylomikronemii. Przyczyny wtórne obejmują otyłość, cukrzycę, zespół metaboliczny, nadużywanie alkoholu, choroby nerek, niedoczynność tarczycy oraz stosowanie niektórych leków (kortykosteroidy, estrogeny, tamoksyfen, leki przeciwretrowirusowe).

Ciężka hipertriglicerydemia (>500 mg/dl) zwiększa ryzyko ostrego zapalenia trzustki, które jest najpoważniejszym powikłaniem tego zaburzenia. Umiarkowanie podwyższone stężenia triglicerydów są niezależnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, choć ich rola jest mniej jednoznaczna niż w przypadku cholesterolu LDL.

Leczenie hipertriglicerydemii obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, regularny wysiłek fizyczny, ograniczenie spożycia alkoholu i cukrów prostych) oraz farmakoterapię. W farmakoterapii stosuje się fibraty, kwasy omega-3, statyny, oraz w wybranych przypadkach niacynę. W ciężkiej hipertriglicerydemii z zagrożeniem zapaleniem trzustki może być konieczna afereza lipoprotein.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Predasol 50 mg

Prednizolon sodu bursztynian (Predasol) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawką oraz czasem terapii. Do najważniejszych należą zaburzenia układu immunologicznego, prowadzące do osłabienia odporności i zwiększonego ryzyka infekcji, a także reakcje nadwrażliwości, w tym potencjalnie zagrażające życiu anafilaksje. Długotrwałe stosowanie może powodować zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga (charakteryzujący się twarzą księżycowatą, otyłością tułowia i retencją płynów), zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (zatrzymanie sodu, zwiększone wydalanie potasu), a także zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, cukrzyca, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia. W zakresie układu nerwowego obserwuje się ryzyko rzekomego guza mózgu, ujawnienia padaczki oraz zwiększenia częstości napadów padaczkowych. Ponadto, prednizolon może indukować zaburzenia psychiczne, od depresji i lęków po psychozy i myśli samobójcze.
bradykardia, eozynopenia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, jałowa martwica kości, jaskra, leukocytoza, limfopenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obniżenie tolerancji glukozy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, owrzodzenie żołądka, policytemia, prednizolonu sodu bursztynian, reakcja anafilaktyczna, retencja płynów, rozstępy, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, wybroczyny, wysypka polekowa, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zanik skóry, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Lipoflex special –

Preparat Lipoflex special stosowany w żywieniu pozajelitowym wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami powszechnie stosowanymi w praktyce klinicznej. Insulina może wpływać na układ lipaz i metabolizm glukozy, co wymaga monitorowania stężenia glukozy we krwi. Heparyna indukuje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co może prowadzić do zmienności w klirensie triglicerydów, dlatego wskazane jest monitorowanie profilu lipidowego. Olej sojowy, będący źródłem witaminy K1, antagonizuje działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga ścisłej kontroli INR i dostosowania dawek antykoagulantów. Ponadto, obecność jonów potasu w Lipoflex special stwarza ryzyko hiperkaliemii u pacjentów stosujących diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus), co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
ACTH, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk oszczędzający potas, działanie niepożądane, efekt przeciwzakrzepowy, emulsja tłuszczowa, farmaceuta szpitalny, farmakolog kliniczny, funkcja nerek, gospodarka potasowa, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, interakcja lekowa, klirens triglicerydów, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza lipoproteinowa, lipoliza, metabolizm lipidów, metabolizm wątrobowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, obrzęk, olej sojowy, parametry krzepnięcia, pochodna kumaryny, profil lipidowy, przewlekła choroba wątroby, układ lipaz, witamina K1, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Działania niepożądane

Glicerol, stosowany zarówno miejscowo (np. emoliumLEK z 200 mg/g kremu), jak i parenteralnie (np. Omegaven z 2,5 g/100 ml emulsji), wykazuje różnorodne działania niepożądane zależne od drogi podania i dawki. Preparaty miejscowe wywołują często przemijające reakcje skórne, takie jak pieczenie, świąd, kłucie i zaczerwienienie, które ustępują po zaprzestaniu stosowania lub adaptacji skóry. Preparaty parenteralne mogą powodować szersze spektrum działań niepożądanych, w tym małopłytkowość, hemolizę, retikulocytozę, bóle brzucha, nudności, wymioty, reakcje anafilaktyczne, hipertriglicerydemię, zaburzenia krążenia (niedociśnienie lub nadciśnienie), a także objawy metaboliczne i hematologiczne przy długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza u niemowląt. W przypadku wzrostu triglicerydów powyżej 3 mmol/l zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki infuzji.
ból brzucha, bradykardia odruchowa, ciśnienie śródgałkowe, czas protrombinowy, dysgeuzja, emulsja do infuzji, enzym wątrobowy, erytrodermia, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nitrogliceryna, nudności i wymioty, pieczenie skóry, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, splenomegalia, świąd skóry, trądzik różowaty, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krążenia, zapalenie skóry, złuszczanie naskórka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexketoprofen Adamed 50 mg

Dekskeoprofen z trometamolem (Dexketoprofen Adamed, 50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący układ krwiotwórczy (często niedokrwistość, rzadziej neutropenia, małopłytkowość, a bardzo rzadko agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna), reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak choroba wrzodowa, krwotok i perforacja. Działania niepożądane ze strony wątroby (zapalenie, żółtaczka, miąższowe uszkodzenie) oraz skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu. Ponadto obserwuje się rzadkie zaburzenia ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, nerek i układu mięśniowo-szkieletowego. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego pacjentów podczas terapii.
agranulocytoza, białkomocz, biegunka, ból brzucha, choroba tkanki łącznej, choroba wrzodowa żołądka, duszność, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hipoplazja szpiku, hipotonia, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, perforacja, plamica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnicza, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nerczycowy – Etiologia i przyczyny

Zespół nerczycowy (ZN) charakteryzuje się masywnym białkomoczem przekraczającym 40 mg/m²/h, hipoalbuminemią poniżej 30 g/L, hiperlipidemią oraz obrzękami, wynikającymi z uszkodzenia błony podstawnej kłębuszków nerkowych. Patofizjologia obejmuje zwiększoną przepuszczalność bariery filtracyjnej, co prowadzi do utraty białek, głównie albuminy, z moczem, a w konsekwencji do spadku ciśnienia onkotycznego i zatrzymania sodu w kanalikach zbiorczych. W efekcie rozwijają się obrzęki, hiperlipidemia oraz nadkrzepliwość, związana z utratą antytrombiny III, białka C i S oraz wzmożoną syntezą czynników prozakrzepowych. Najczęstszymi pierwotnymi przyczynami u dzieci są nefropatia zmian minimalnych (90% przypadków poniżej 10. roku życia), a u dorosłych ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych (FSGS) oraz nefropatia błoniasta (MN). Wtórne przyczyny, stanowiące 10-30% przypadków, obejmują nefropatię cukrzycową, toczeń rumieniowaty układowy, amyloidozę, infekcje (HIV, HBV, HCV) oraz leki (NLPZ, lit, interferon alfa). Wrodzony zespół nerczycowy wiąże się z mutacjami genów NPHS1 i NPHS2, prowadzącymi do defektów podocytów i nieodwracalnej niewydolności nerek.
amyloidoza, bariera filtracyjna kłębuszków, białkomocz, błona podstawna, błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie onkotyczne, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipoalbuminemia, idiopatyczny zespół nerczycowy, infekcja wirusowa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kłębuszek nerkowy, nadkrzepliwość, nefropatia cukrzycowa, nefropatia zmian minimalnych, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych, podocyt, przepona szczelinowa, schistosomatoza, stan przedrzucawkowy, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, wrodzony zespół nerczycowy, zaburzenie lipidowe, zakrzepica żyły nerkowej, zespół nerczycowy, złogi immunologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Lipofundin MCT/LCT 10% 10%

Podczas stosowania Lipofundin MCT/LCT 10% istotne jest monitorowanie potencjalnych interakcji lekowych, które mogą wpływać na metabolizm lipidów, funkcję wątroby oraz układ krzepnięcia. Heparyna w dawkach klinicznych powoduje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co może prowadzić do początkowego wzrostu lipolizy, a następnie zmniejszenia klirensu triglicerydów. Olej sojowy zawarty w preparacie dostarcza witaminę K₁, jednak w niskich ilościach, co teoretycznie może wpływać na działanie pochodnych kumaryny – zaleca się więc monitorowanie czynników krzepnięcia. Alkohol etylowy może nasilać zaburzenia metaboliczne i ryzyko uszkodzenia wątroby, dlatego wskazane jest powstrzymanie się od jego spożycia podczas terapii. Leki hipolipemizujące, kortykosteroidy oraz insulina mogą modyfikować stężenia lipidów i glukozy, co wymaga regularnego monitorowania parametrów biochemicznych, zwłaszcza triglicerydów i glikemii.
aktywność lipazy, alkohol etylowy, cholestaza, czynniki krzepnięcia, emulsja tłuszczowa, funkcja płytek krwi, heparyna, hipertriglicerydemia, klirens triglicerydów, kortykosteroidy, kwasica metaboliczna, lek fibrynolityczny, lek hepatotoksyczny, lek przeciwpłytkowy, leki hipolipemizujące, lipaza lipoproteinowa, lipoliza, metabolizm lipidów, pochodne kumaryny, triglicerydy, witamina K1, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zespół przeciążenia tłuszczem, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Octan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Podawanie preparatów do żywienia pozajelitowego zawierających octany, takich jak Lipoflex peri i Lipoflex special, wymaga ścisłego monitorowania parametrów metabolicznych i klinicznych pacjenta. Przed rozpoczęciem infuzji należy wyrównać zaburzenia równowagi płynowej, elektrolitowej oraz kwasowo-zasadowej, aby uniknąć powikłań metabolicznych. Szczególną uwagę zwraca się na kontrolę stężenia triglicerydów w surowicy – zaleca się zmniejszenie szybkości infuzji przy poziomie >4,6 mmol/l (400 mg/dl) i natychmiastowe przerwanie podawania przy przekroczeniu 11,4 mmol/l (1000 mg/dl) ze względu na ryzyko ostrego zapalenia trzustki. Również stężenie glukozy we krwi powinno być monitorowane, a infuzję należy przerwać lub zmniejszyć jej szybkość, gdy poziom przekracza 14 mmol/l (250 mg/dl). W przypadku wystąpienia objawów reakcji anafilaktycznej (gorączka, dreszcze, wysypka, duszności) infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć leczenie przeciwwstrząsowe.
bilirubina, cukrzyca, czynność nerek, czynność wątroby, dehydrogenaza mleczanowa, elektrolity w surowicy, glukoza we krwi, hiperglikemia, hiperlipidemia mieszana, hipertriglicerydemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krzepnięcie krwi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nasycenie tlenem, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niezgodność farmaceutyczna, obrzęk płuc, osmolarność emulsji, ostre zapalenie trzustki, parametry kliniczne, posocznica, postępowanie przeciwwstrząsowe, powikłanie metaboliczne, przeładowanie płynami, przewlekła choroba nerek, przewodnienie, pseudoaglutynacja, reakcja anafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga płynowa, suplementacja elektrolitów, triglicerydy w surowicy, upośledzona czynność wątroby, zaburzenie metabolizmu tłuszczów, zakażenie odcewnikowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zespół metaboliczny, zespół ponownego odżywienia, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Seryna – Działania niepożądane

Seryna, aminokwas endogenny stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego, jest generalnie dobrze tolerowana przy prawidłowym dawkowaniu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, utrata apetytu), reakcje alergiczne (w tym rzadkie reakcje anafilaktyczne), zaburzenia metaboliczne takie jak hiperglikemia, kwasica metaboliczna oraz reakcje w miejscu podania (zapalenie, zakrzepowe zapalenie żył). Warto podkreślić, że hiperglikemia i kwasica metaboliczna występują szczególnie przy przekroczeniu zdolności metabolizowania glukozy lub u pacjentów z dysfunkcją nerek, wątroby czy układu oddechowego. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby, takich jak cholestaza, stłuszczenie, wzrost enzymów wątrobowych, a nawet marskość. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od rzadkich do niezbyt częstych, np. nudności i wymioty obserwowane są niezbyt często, natomiast zakrzepowe zapalenie żył występuje często.
anemia, cholestaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipoksja, hiponatremia, hipowolemia, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk twarzy, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, retykulocytoza, roztwór aminokwasowy do infuzji, sinica, splenomegalia, stłuszczenie wątroby, świst krtaniowy, wynaczynienie, zakrzepowe zapalenie żył, zespół przeciążenia tłuszczem, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisoprolol Aurovitas 10 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna produktu Bisoprolol Aurovitas dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia naczyniowe (wrażenie zimna lub drętwienia kończyn, niedociśnienie tętnicze), objawy ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, które zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni), a także dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaostrzenie niewydolności mięśnia sercowego, bradykardię, skurcz oskrzeli u pacjentów z chorobami układu oddechowego, osłabienie mięśni oraz zaburzenia psychiczne, takie jak depresja i zaburzenia snu. Rzadziej występują reakcje alergiczne skórne, zapalenie wątroby, zaburzenia słuchu oraz zaburzenia erekcji.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, Bisoprolol Aurovitas, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, enzym wątrobowy, hipertriglicerydemia, łuszczyca, niedociśnienie tętnicze, niewydolność mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, omamy, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Kwas eikozapentaenowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Kwas eikozapentaenowy (EPA), długołańcuchowy wielonienasycony kwas tłuszczowy omega-3 pochodzenia morskiego, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu tłuszczów, cukrzycą, niewydolnością nerek, wątroby czy serca. Monitorowanie stężenia triglicerydów w surowicy jest kluczowe: u dorosłych zaleca się zmniejszenie szybkości infuzji przy poziomie >4,6 mmol/l (400 mg/dl) i przerwanie infuzji powyżej 11,4 mmol/l (1000 mg/dl) ze względu na ryzyko ostrego zapalenia trzustki. W przypadku emulsji Omegaven stężenie triglicerydów nie powinno przekraczać 3 mmol/l podczas infuzji, a kontrola powinna obejmować także elektrolity, bilans płynów, równowagę kwasowo-zasadową, morfologię, parametry krzepnięcia oraz funkcję wątroby i nerek. U dzieci szczególnie ważne jest monitorowanie triglicerydów, z zaleceniem zmniejszenia dawki przy przekroczeniu 2,8 mmol/l (250 mg/dl) u niemowląt i 4,6 mmol/l (400 mg/dl) u starszych dzieci, a także ochrona emulsji przed światłem fototerapeutycznym w celu ograniczenia powstawania szkodliwych hydronadtlenków triglicerydów.
aminotransferaza, choroba układu krążenia, cukrzyca, czas krwawienia, czynność wątroby, ester etylowy kwasu omega-3, hiperbilirubinemia, hiperchylomikronemia, hiperlipidemia, hiperlipidemia na czczo, hipertriglicerydemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwas eikozapentaenowy, kwas tłuszczowy omega-3, kwasica metaboliczna, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana cukrzyca, olej rybi, ostre zapalenie trzustki, parametry krzepnięcia, posocznica, reakcja anafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, sarkoidoza, stężenie elektrolitów, stężenie triglicerydów, tromboksan A2, układ krzepnięcia, zaburzenie metabolizmu tłuszczów, zaburzenie serca, zaburzenie wątroby, zapalenie trzustki, zespół metaboliczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kwetaplex 100 mg

Kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Do bardzo częstych należą senność, zmniejszenie stężenia hemoglobiny (u 11% pacjentów, z wartościami ≤13 g/dl u mężczyzn i ≤12 g/dl u kobiet, średnie zmniejszenie -1,50 g/dl), podwyższone stężenie triglicerydów (≥200 mg/dl u dorosłych, ≥150 mg/dl u dzieci), wzrost cholesterolu całkowitego (≥240 mg/dl u dorosłych, ≥200 mg/dl u dzieci), obniżenie cholesterolu HDL (<40 mg/dl u mężczyzn, <50 mg/dl u kobiet) oraz przyrost masy ciała >7%. Często obserwuje się także zawroty głowy, ból głowy, objawy pozapiramidowe, hiperglikemię (glukoza na czczo ≥126 mg/dl, po posiłku ≥200 mg/dl), zespół metaboliczny, tachykardię, palpitacje i wydłużenie odstępu QT, co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca. Rzadziej występują leukopenia, neutropenia (<0,5 x 10⁹/L), małopłytkowość (≤100 x 10⁹/l) oraz agranulocytoza, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, arytmia komorowa, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, dysfagia, dyskinezy późne, dyzartria, działania niepożądane kwetiapiny, gamma-glutamylotransferaza, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, kwetiapina, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, suchość jamy ustnej, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Octany – Przeciwwskazania stosowania

Preparat do żywienia pozajelitowego Olimel N9E zawiera oktany oraz znaczące ilości aminokwasów, elektrolitów i glukozy, co determinuje jego przeciwwskazania. Preparat jest niewskazany u wcześniaków, noworodków i dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na niedojrzałość metabolizmu oraz nieadekwatny skład elektrolitowy. Ponadto, przeciwwskazania obejmują pacjentów z alergią na jaja, soję, orzeszki ziemne, kukurydzę oraz inne składniki preparatu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym krzyżowych. Nie należy stosować Olimel N9E u osób z wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu aminokwasów (np. fenyloketonuria, choroba syropu klonowego), ciężką hiperlipidemią, ciężkimi zaburzeniami metabolizmu tłuszczów z hipertriglicerydemią, ciężką hiperglikemią oraz zaburzeniami elektrolitowymi (hipernatremia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiperkalcemia, hiperfosfatemia). Preparat dostarcza 400-800 kcal/1000-2000 ml, w tym glukozę w ilości 110-220 g/1000-2000 ml oraz elektrolity: Na 35-70 mmol, K 30-60 mmol, Mg 4-8 mmol, Ca 3,5-7 mmol, P 15-30 mmol, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oraz ryzykiem hipertriglicerydemii.
choroba syropu klonowego, fenyloketonuria, fosfolipidy jaja kurzego, gospodarka kwasowo-zasadowa, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipermagnezemia, hipernatremia, hipertriglicerydemia, kwasica organiczna, olej sojowy, ostre zapalenie trzustki, próba wątrobowa, roztwór hiperosmolarny, stan hiperglikemiczno-hiperosmolarny, triglicerydy, wcześniak, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, żywienie pozajelitowe