zawał mięśnia sercowego
Zawał mięśnia sercowego to stan nagłego zagrożenia życia, spowodowany martwicą komórek mięśnia sercowego na skutek przedłużonego niedokrwienia. Główną przyczyną jest najczęściej zakrzep powstający na pękniętej blaszce miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, co prowadzi do całkowitego zamknięcia jej światła i zatrzymania przepływu krwi do określonego obszaru serca.
Typowe objawy zawału to silny, dławiący ból w klatce piersiowej, często promieniujący do lewego ramienia, żuchwy, pleców czy nadbrzusza. Towarzyszyć mu mogą duszność, poty, nudności, wymioty oraz uczucie lęku. U osób starszych, kobiet i chorych na cukrzycę objawy mogą być nietypowe, co opóźnia rozpoznanie.
Diagnostyka zawału opiera się na oznaczeniu markerów sercowych (troponina T, troponina I), badaniu EKG oraz obrazowaniu serca. Leczenie wymaga natychmiastowej interwencji – najskuteczniejszą metodą jest pierwotna angioplastyka wieńcowa (PCI), wykonana w ciągu 90-120 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Alternatywnie stosuje się leczenie fibrynolityczne.
Pacjenci po zawale wymagają długotrwałej farmakoterapii obejmującej leki przeciwpłytkowe, beta-blokery, statyny oraz inhibitory ACE. Rehabilitacja kardiologiczna i modyfikacja czynników ryzyka (zaprzestanie palenia, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie cukrzycy, odpowiednia dieta i aktywność fizyczna) są kluczowe dla zapobiegania kolejnym incydentom wieńcowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Artilla
Produkt leczniczy Artilla, zawierający gestoden, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest dwukrotnie wyższe niż w przypadku preparatów zawierających lewonorgestrel, gdzie roczna częstość ŻChZZ wynosi około 9-12 przypadków na 10 000 kobiet stosujących Artillę, w porównaniu do 6 na 10 000 u użytkowniczek lewonorgestrelu oraz 2 na 10 000 u kobiet nie stosujących hormonalnej antykoncepcji. Ryzyko jest największe w pierwszym roku stosowania oraz po przerwie w terapii trwającej 4 tygodnie lub dłużej. Występowanie dodatkowych czynników ryzyka, takich jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, operacje, dodatni wywiad rodzinny, wiek powyżej 35 lat czy choroby współistniejące (np. toczeń rumieniowaty, nowotwory), znacząco zwiększa prawdopodobieństwo powikłań zakrzepowo-zatorowych, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania Artilli. Pacjentki powinny być szczegółowo informowane o objawach zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej oraz konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku ich wystąpienia.
choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, gestoden, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, łagodny guz wątroby, lewonorgestrel, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, noretisteron, norgestimat, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, otyłość, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elicea Q-Tab
Escytalopram, jako przedstawiciel selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. W początkowym okresie terapii u chorych z zaburzeniami lęku panicznego może wystąpić nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Leczenie należy przerwać w przypadku napadów drgawkowych lub ich nasilenia u pacjentów z padaczką, a u osób z manią lub hipomanią w wywiadzie konieczne jest monitorowanie i ewentualne odstawienie leku. Escytalopram może wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga dostosowania terapii hipoglikemizującej. Ryzyko samobójstw jest szczególnie podwyższone u osób poniżej 25 roku życia oraz u pacjentów z historią zachowań samobójczych, dlatego konieczna jest ścisła obserwacja w początkowym okresie leczenia.
akatyzja, bradykardia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, dziurawiec, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomania, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, leczenie elektrowstrząsami, lek przeciwzakrzepowy, mania, mydriaza, napad drgawkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, padaczka, torsade de pointes, tryptany, zaburzenie lęku panicznego, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Spedifen 400
Ibuprofen, stosowany w dawce do 2400 mg/dobę, może negatywnie wpływać na płodność kobiet, dlatego nie jest zalecany u pacjentek planujących ciążę. W przypadku trudności z zajściem w ciążę lub diagnostyki niepłodności, wskazane jest rozważenie odstawienia leku. Ibuprofen może maskować objawy infekcji, co może opóźniać właściwe leczenie, szczególnie w pozaszpitalnym bakteryjnym zapaleniu płuc i powikłaniach ospy wietrznej. Istotne jest monitorowanie przebiegu infekcji oraz konsultacja lekarska przy utrzymujących się lub nasilających objawach. Ponadto, stosowanie ibuprofenu wiąże się z ryzykiem ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (SCAR), takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka czy zespół DRESS, które mogą wystąpić w pierwszym miesiącu terapii i zagrażać życiu. W przypadku pojawienia się objawów SCAR konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnego leczenia.
astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działania niepożądane, ibuprofen, inhibitor pompy protonowej, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra uogólniona osutka krostkowa, polekowa reakcja z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotebal Max
Stosowanie biotyny, zwłaszcza w preparacie Biotebal Max, może znacząco zaburzać wyniki badań laboratoryjnych opartych na interakcji biotyny i streptawidyny, prowadząc do fałszywie obniżonych lub podwyższonych wyników. Ryzyko to jest szczególnie istotne u dzieci, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz przy stosowaniu wysokich dawek biotyny. Przykładowo, biotyna może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów tarczycowych sugerujące chorobę Gravesa-Basedowa lub fałszywie ujemne wyniki troponin u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego. W celu minimalizacji ryzyka zaleca się odstawienie Biotebal Max na 3 dni przed badaniami, konsultację z laboratorium oraz stosowanie alternatywnych metod diagnostycznych niewrażliwych na biotynę.
badanie tarczycy, biotyna, choroba Gravesa-Basedowa, dieta niskosodowa, interakcja biotyny i streptawidyny, interferencja biotyny, laktoza jednowodna, nietolerancja galaktozy, test troponinowy, wrodzony brak laktazy, wynik fałszywie obniżony, wynik fałszywie podwyższony, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Feiba NF 500 j.m. = 500 j. FEIBA
Przedawkowanie FEIBA NF, zawierającego zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII, stanowi istotne zagrożenie z powodu ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, które mogą być zagrażające życiu. Dawki przekraczające 200 jednostek na kilogram masy ciała są szczególnie niebezpieczne, gdyż produkt zawiera czynniki II, IX, X w formie nieaktywowanej oraz aktywowany czynnik VII, co może prowadzić do nadmiernej aktywacji krzepnięcia. Objawy przedawkowania obejmują zakrzepicę żylną, zatorowość płucną, zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu, DIC, zakrzepicę tętniczą oraz zakrzepicę zatok żylnych mózgu, wszystkie powiązane z dawkami powyżej 200 j./kg mc. Dodatkowo, jedna fiolka FEIBA NF zawiera około 80 mg sodu, co może obciążać pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
aktywowany czynnik VII, angio-TK, aPTT, czas krzepnięcia, czynniki krzepnięcia II IX X, D-dimery, fibrynogen, hemofilia, hipoksemia, inhibitor czynnika VIII, koncentrat zespołu protrombiny, krwioplucie, leczenie przeciwzakrzepowe, małopłytkowość, morfologia krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, proces krzepnięcia, PT, tachykardia, TT, udar niedokrwienny mózgu, USG dopplerowskie, zakrzepica tętnicza, zakrzepica zatok żylnych mózgu, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon substancji czynnych
Letrozol – Działania niepożądane
Letrozol, stosowany w leczeniu raka piersi, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, z częstością występowania do 80% w leczeniu uzupełniającym. Najczęstsze objawy to uderzenia gorąca, hipercholesterolemia, bóle stawowe, zmęczenie, nasilone pocenie się i nudności, wynikające głównie z farmakologicznego pozbawienia estrogenów. Szczególnie istotne są działania niepożądane dotyczące układu kostnego, takie jak osteoporoza i złamania kości (10,2% vs. 7,2% złamań podczas leczenia w porównaniu z tamoksyfenem; 14,7% vs. 11,4% w długoterminowej obserwacji), oraz układu sercowo-naczyniowego, w tym udary mózgu i zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, które w przedłużonym leczeniu uzupełniającym występowały istotnie częściej niż w grupie placebo (np. udar 1,5% vs. 0,8%, zakrzepica 0,9% vs. 0,3%). Mediana czasu terapii wynosiła 5 lat dla letrozolu i 3 lata dla placebo lub tamoksyfenu.
ból stawowy, duszność, dyspepsja, działanie niepożądane, gęstość mineralna kości, hipercholesterolemia, hiperplazja endometrium, jadłowstręt, krwawienie z pochwy, leukopenia, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, parestezja, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, udar mózgu, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, zaćma, zakażenie układu moczowego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie mózgowo-naczyniowe, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka, złamanie kości - Leksykon chorób i schorzeń
Progeria – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Progeria (Zespół Hutchinsona-Gilforda, HGPS) to ultrarzadki, śmiertelny zespół przedwczesnego starzenia się o podłożu mutacji w genie LMNA, prowadzący do produkcji nieprawidłowego białka – progeryny. Fenotyp kliniczny obejmuje m.in. niski wzrost, mikrognację, łysienie, zmiany pigmentacji skóry oraz mikrocefalię. Średnia długość życia bez leczenia wynosi około 14,5 lat, z głównymi przyczynami zgonów związanymi z powikłaniami miażdżycy, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca i udar mózgu. Diagnostyka opiera się na ocenie fenotypu klinicznego oraz molekularnym potwierdzeniu mutacji w genie LMNA, a także panelach genetycznych obejmujących 82 geny związane z zespołami progeroidalnymi, które pozwalają na rozpoznanie molekularne w około 26% przypadków, szczególnie przy silnym klinicznym podejrzeniu zespołu progeroidalnego.
biomarker serologiczny, choroba sercowo-naczyniowa, edycja genów, edytor zasad adeninowych, fenotyp, fenotyp kliniczny, fotowrażliwość, gęstość kości, inhibitor transferazy farnezylowej, lamina A, lonafarnib, łysienie, miażdżyca, mikrocefalia, mikrognacja, niewydolność serca, nowotwór, poradnictwo genetyczne, progeria, progeryna, sekwencjonowanie genomu, sekwencjonowanie wysokoprzepustowe, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Plerixafor Biofar 20 mg/ml
Profil bezpieczeństwa pleryksaforu stosowanego w dawce 0,24 mg/kg mc. podawanej podskórnie w skojarzeniu z G-CSF (10 μg/kg mc. przez 4 dni) został oceniony w badaniach klinicznych fazy II i III obejmujących łącznie 543 pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym i szpiczakiem mnogim. Czas ekspozycji na lek wynosił od 1 do 7 dni (mediana 2 dni). W trakcie 12-miesięcznej obserwacji po autologicznym przeszczepieniu komórek nie stwierdzono istotnych różnic w częstości działań niepożądanych pomiędzy grupami leczonymi pleryksaforem a placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane związane z pleryksaforem obejmowały zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności – bardzo często ≥1/10; wymioty, ból brzucha – często ≥1/100 do <1/10), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (bardzo często), bóle stawów i mięśni, zawroty głowy, bezsenność oraz nadmierne pocenie się. Rzadziej obserwowano reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz splenomegalię i pęknięcie śledziony (częstość nieznana).
autologiczne przeszczepienie komórek, ból kostno-mięśniowy, ból stawów, chłoniak nieziarniczy, duszność, G-CSF, hiperleukocytoza, koszmary senne, leukocytoza, macierzyste komórki krwiotwórcze, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, parestezja, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, splenomegalia, szpiczak mnogi, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asbima 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu badaniach klinicznych na ponad 5000 pacjentach, z czego 2613 otrzymywało kombinację obu substancji. Profil bezpieczeństwa wykazuje, że najczęstsze działania niepożądane to zapalenie części nosowej gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne oraz obrzęki obwodowe (częstość 5,1%), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy i uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występują rzadziej niż przy monoterapii. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości.
amlodypina i walsartan, ból głowy, choroba posurowicza, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkaliemia, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, rumień wielopostaciowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie nosogardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Memolek
Memantyna (Memolek 20 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z padaczką, przebytymi drgawkami lub czynnikami predysponującymi do napadów drgawkowych, ze względu na ryzyko nasilenia objawów. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania memantyny z innymi antagonistami receptorów NMDA, takimi jak amantadyna, ketamina czy dekstrometorfan, ponieważ może to zwiększać częstość i nasilenie działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego. Monitorowanie stanu klinicznego pacjentów jest niezbędne, zwłaszcza w przypadku czynników podwyższających pH moczu (np. zmiany diety, preparaty alkalizujące, nerkowa kwasica cewkowa, infekcje dróg moczowych wywołane przez Proteus), które mogą zaburzać eliminację memantyny.
amantadyna, antagonista receptora NMDA, dekstrometorfan, drgawki, infekcja dróg moczowych, ketamina, kwas N-metylo-D-asparaginowy, kwasica cewkowa, laktoza jednowodna, lek anestetyczny, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwwirusowy, memantyna, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pH moczu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertraline Medreg 50 mg
Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest stosowana w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego, PTSD oraz zespołu lęku społecznego. Profil działań niepożądanych jest zbliżony we wszystkich wskazaniach, z najczęstszym objawem w postaci nudności. U mężczyzn z zespołem lęku społecznego zaburzenia seksualne, zwłaszcza niezdolność do ejakulacji, występowały u 14% pacjentów (0% w grupie placebo). Działania niepożądane są często zależne od dawki i mają charakter przemijający. W badaniach klinicznych (n=2542 dla sertraliny, n=2145 placebo) oraz po wprowadzeniu do obrotu odnotowano szeroki zakres działań niepożądanych, od bardzo częstych (nudności, ból głowy, bezsenność u dzieci) po rzadkie, w tym ciężkie reakcje skórne (SCAR), zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. torsade de pointes, wydłużenie QTc), zaburzenia wątroby oraz zespół serotoninowy lub złośliwy zespół neuroleptyczny. U osób starszych obserwuje się ryzyko hiponatremii, a u dzieci profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, z częstością bólu głowy (22%), bezsenności (21%), biegunki (11%) i nudności (15%).
bezsenność, bradykardia, bruksizm, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dysfagia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, leukopenia, makulopatia, małopłytkowość, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, myśl samobójcza, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nudności, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, powiększenie węzłów chłonnych, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie konwersyjne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie seksualne, zaburzenie układu nerwowego, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie gardła, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie języka, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zespół lęku społecznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Endofemine
Produkt leczniczy Endofemine zawiera dienogest 2 mg i wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko związane z progestagenami. Przed rozpoczęciem terapii należy indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentek z gruczolistością lub mięśniakami macicy, gdzie może dojść do nasilonego krwawienia prowadzącego do niedokrwistości. Istnieją epidemiologiczne dowody na możliwe zwiększenie ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, szczególnie u kobiet z nadciśnieniem tętniczym i palących. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej może być nieznacznie podwyższone, zwłaszcza przy obecności czynników ryzyka takich jak otyłość, unieruchomienie czy duże zabiegi chirurgiczne. Zaleca się przerwanie stosowania Endofemine na co najmniej 4 tygodnie przed planowaną operacją i wznowienie po 2 tygodniach od pełnej mobilizacji. W przypadku objawów zakrzepowych leczenie należy natychmiast przerwać.
brak laktazy, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciąża pozamaciczna, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca ciążowa, doustny środek antykoncepcyjny, gęstość mineralna kości, gruczolistość macicy, insulinooporność, krwawienie do jamy brzusznej, krwawienie maciczne, łagodny guz wątroby, mięśniak macicy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, osteoporoza, ostuda, progestagen, przetrwały pęcherzyk jajnikowy, rak piersi, tolerancja glukozy, torbiel czynnościowa jajnika, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy guz wątroby, żółtaczka zastoinowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mywy 3 mg + 0,02 mg
Lek MYWY, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentek z czynna lub przebyta żylną chorobą zakrzepowo-zatorową (DVT, PE), dziedziczną lub nabytą predyspozycją do zakrzepicy (np. oporność na aktywne białko C, niedobór antytrombiny III, białka C lub S), a także u pacjentek po rozległych zabiegach operacyjnych z długotrwałym unieruchomieniem. Przeciwwskazania obejmują również tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, takie jak czynny zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, udar mózgu (czynny lub przebyty), TIA, a także stany predysponujące, np. hiperhomocysteinemię czy obecność przeciwciał antyfosfolipidowych. Migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi oraz wysokie ryzyko sercowo-naczyniowe (cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciężka dyslipoproteinemia) również stanowią bezwzględne przeciwwskazania do stosowania MYWY.
antykoagulant toczniowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, czynnik V Leiden, dławica piersiowa, drospirenon, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, hiperhomocysteinemia, interakcja lekowa, krwawienie z pochwy, migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, nowotwór zależny od hormonów, oporność na aktywne białko C, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, udar mózgu, udar niedokrwienny mózgu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Zespół protrombiny ludzki – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Prothromplex Total NF, zawierający ludzki zespół protrombiny, jest wskazany do natychmiastowej korekty niedoborów czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K, szczególnie w sytuacjach nagłych, takich jak silne krwawienia czy pilne zabiegi chirurgiczne. Produkt zawiera czynniki II (450–850 j.m./fiolkę), VII (500 j.m.), IX (600 j.m.) i X (600 j.m.), a także białko C (≥400 j.m.) oraz heparynę sodową (maks. 0,5 j.m./j.m. czynnika IX). Ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, konieczne jest monitorowanie pacjentów podczas podawania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą wieńcową, chorobami wątroby, noworodków oraz osób z ryzykiem zakrzepowo-zatorowym lub DIC, gdyż stosowanie produktu wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, udar, zator tętnicy płucnej czy rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe.
antagonista witaminy K, białko C, choroba wieńcowa, czynnik krzepnięcia II, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VII, czynnik krzepnięcia X, heparyna sodowa, incydent mózgowo-naczyniowy, incydent zakrzepowo-zatorowy, nadkrzepliwość, niedobór czynnika VII, niedobór czynników krzepnięcia, niedokrwistość hemolityczna, parwowirus B19, reakcja anafilaktyczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, wirusowe zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoprolol Biofarm ZK 95 mg
Metoprolol Biofarm ZK w dawce 95 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającej 100 mg metoprololu winianu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (w tym częstoskurczu nadkomorowym), stabilnej objawowej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA, frakcja wyrzutowa lewej komory <40%) oraz w profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego. Mechanizm działania opiera się na blokadzie receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do zmniejszenia częstości pracy serca, obniżenia ciśnienia tętniczego oraz stabilizacji rytmu serca. W leczeniu niewydolności serca metoprolol stosowany jest w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak inhibitory ACE, diuretyki czy glikozydy nasercowe, a terapia rozpoczyna się od niskich dawek z ich stopniowym zwiększaniem. Preparat zapewnia stabilne stężenie substancji czynnej przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
angina pectoris, beta-adrenolityk, częstoskurcz nadkomorowy, diuretyk, dławica piersiowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, nadciśnienie tętnicze, napad migrenowy, niewydolność serca, profilaktyka migreny, profilaktyka wtórna po zawale, receptor beta-adrenergiczny, stabilna objawowa niewydolność serca, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ bodźcoprzewodzący serca, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod Zentiva (fingolimod 0,5 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zespołem niedoboru odporności, a także u osób z podwyższonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, w tym pacjentów przyjmujących leki immunosupresyjne lub po wcześniejszym leczeniu prowadzącym do immunosupresji. Leku nie należy stosować w przypadku aktywnych, ciężkich lub przewlekłych zakażeń (np. gruźlica, zapalenie wątroby), aktywnych złośliwych chorób nowotworowych oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Fingolimod może nasilać immunosupresję, co zwiększa ryzyko powikłań infekcyjnych i progresji chorób nowotworowych.
badanie elektrokardiograficzne, blok przedsionkowo-komorowy, ciężkie aktywne zakażenie, fingolimod, gruźlica, immunosupresja, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność serca, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekłe zakażenie, receptor sfingozyno-1-fosforanowy, rozrusznik serca, skala Child-Pugh, substancja czynna, substancja pomocnicza, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa, zwolnienie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symibace 2,5 mg
Symibace (cylazapryl 2,5 mg), jako inhibitor ACE, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tej klasy leków, z najczęstszymi objawami takimi jak kaszel, wysypka skórna oraz zaburzenia czynności nerek. Kaszel występuje częściej u kobiet i osób niepalących, a jego obecność nie zawsze wymaga przerwania terapii. Ciężkie działania niepożądane prowadzące do odstawienia leku dotyczą mniej niż 5% pacjentów. W badaniach klinicznych obejmujących 7171 pacjentów odnotowano rzadkie przypadki neutropenii, agranulocytozy, małopłytkowości, obrzęku naczynioruchowego, anafilaksji oraz zespołu toczniopodobnego. Częstość występowania innych działań niepożądanych, takich jak ból głowy, zaburzenia smaku, niedociśnienie ortostatyczne, kaszel, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wysypka i zaburzenia czynności nerek, waha się od często do niezbyt często.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, anafilaksja, arytmia, białkomocz, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cylazapryl, częstoskurcz, dusznica bolesna, dysgeuzja, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, kołatanie serca, leukocytoza, liszaj płaski, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie skóry, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, przemijający atak niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar niedokrwienny, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zapalenie języka, zapalenie naczyń, zapalenie nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polalid
Lenalidomid, stosowany w terapii skojarzonej lub monoterapii, wykazuje działanie teratogenne podobne do talidomidu, co potwierdzają badania na małpach. Z tego względu u kobiet mogących zajść w ciążę konieczne jest przestrzeganie rygorystycznego programu zapobiegania ciąży, obejmującego stosowanie skutecznej antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie terapii oraz przez 4 tygodnie po jej zakończeniu. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml powinny być wykonywane co 4 tygodnie pod nadzorem personelu medycznego. U mężczyzn stosujących lenalidomid zaleca się stosowanie prezerwatyw podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po zakończeniu terapii. Lekarz przepisujący lek musi zapewnić pełne zrozumienie ryzyka teratogenności oraz zasad programu zapobiegania ciąży przez pacjentów obu płci, a także stosować kontrolowaną dystrybucję leku z wykorzystaniem kart pacjenta.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, czynniki erytropoetyczne, epizod naczyniowo-mózgowy, lenalidomid, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność jajników, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fromilid Uno
Klarytromycyna, substancja czynna leku Fromilid Uno, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, gdzie stosowanie powinno być poprzedzone dokładną oceną korzyści i ryzyka. Monitorowanie enzymów wątrobowych jest niezbędne ze względu na ryzyko miąższowego i cholestatycznego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby i zgonu. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. Istotne jest także monitorowanie ryzyka wydłużenia odstępu QT i potencjalnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, hipokaliemią lub przyjmujących leki wydłużające QT. Przeciwwskazane jest stosowanie klarytromycyny z astemizolem, cyzaprydem, domperydonem, pimozydem, terfenadyną oraz w przypadku znacznego wydłużenia QT i arytmii komorowej.
AGEP, anafilaksja, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, bradykardia, brak laktazy, CDAD, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba tętnic wieńcowych, Clostridium difficile, Corynebacterium minutissimum, CYP3A4, czas protrombinowy, DRESS, hipoglikemia, hipokaliemia, INR, klarytromycyna, miopatia, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, róża, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, uszkodzenie błędnika, uszkodzenie narządu słuchu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eferox 100 mcg
Lewotyroksyna sodowa bezwodna zawarta w leku Eferox może wywoływać działania niepożądane głównie w wyniku nadmiernej aktywności hormonów tarczycy, które obejmują objawy ze strony układu immunologicznego (reakcje nadwrażliwości: wysypka, świąd, obrzęk, duszność), endokrynologicznego (przełom tarczycowy, nadczynność tarczycy), psychicznego (niepokój, pobudzenie, bezsenność), nerwowego (drżenie, ból głowy, drgawki), sercowo-naczyniowego (dławica piersiowa, zaburzenia rytmu, tachykardia, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego), naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry), oddechowego (duszność), pokarmowego (biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha), skórnego (nadmierna potliwość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka), mięśniowo-szkieletowego (bóle stawów, skurcze, osłabienie mięśni, osteoporoza), rozrodczego (nieregularne miesiączki) oraz ogólnoustrojowego (gorączka, zmęczenie, obrzęki). Częstość występowania działań niepożądanych jest określona jako nieznana. Szczególnie niebezpieczny jest przełom tarczycowy, objawiający się m.in. gorączką >38,5°C, tachykardią, arytmią, niedociśnieniem, niewydolnością serca, żółtaczką, splątaniem, drgawkami i śpiączką, wymagający natychmiastowej hospitalizacji.
arytmia, dławica piersiowa, drgawka, drżenie drobnofaliste, kołatanie serca, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedociśnienie tętnicze, nieregularna miesiączka, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, splątanie, tachykardia, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hyzaar Forte
Produkt leczniczy HYZAAR Forte, zawierający losartan potasowy (100 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, zaburzeniami elektrolitowymi, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min), niewydolnością serca oraz chorobami wątroby. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, np. stosujących leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz pierwotnym aldosteronizmem. Należy unikać stosowania HYZAAR Forte u pacjentek w ciąży oraz u osób po niedawno przebytym przeszczepie nerki ze względu na brak danych klinicznych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan potasowy, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, pierwotny aldosteronizm, przeszczep nerki, suplement potasu, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zmniejszona objętość krwi krążącej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon substancji czynnych
Rywastygmina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Rywastygmina, inhibitor cholinesterazy, jest stosowana w leczeniu otępienia w chorobie Alzheimera oraz otępienia związanego z chorobą Parkinsona. Dostępna jest w formie kapsułek doustnych (1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg, 6 mg) oraz plastrów transdermalnych (4,6 mg/24 h, 9,5 mg/24 h, 13,3 mg/24 h). W terapii należy przestrzegać ścisłych zasad dawkowania, zwłaszcza po przerwach dłuższych niż 3 dni, rozpoczynając ponownie od dawki początkowej (kapsułki 1,5 mg dwa razy dziennie, plastry 4,6 mg/24 h), aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, takich jak nudności i wymioty. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko przedawkowania, zwłaszcza w przypadku nieprawidłowego stosowania plastrów (np. naklejenie nowego plastra bez usunięcia poprzedniego), co może prowadzić do ciężkich powikłań wymagających hospitalizacji, a nawet zgonu.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba wrzodowa żołądka, dyskineza, działanie niepożądane, hipokaliemia, inhibitor cholinesterazy, lek cholinomimetyczny, napad drgawkowy, niedrożność dróg moczowych, nudności i wymioty, objaw pozapiramidowy, obturacyjna choroba płuc, odwodnienie, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, rumień, rywastygmina, system transdermalny, torsade de pointes, wydłużenie QT, wydzielanie soku żołądkowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluanxol
Fluanxol zawierający flupentyksol (0,5 mg tabletki powlekane) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego, charakteryzującego się hipertermią, wzmożonym napięciem mięśniowym, zaburzeniami świadomości i destabilizacją autonomicznego układu nerwowego. Szczególnie narażeni są pacjenci z organicznym zespołem mózgowym, upośledzeniem umysłowym oraz osoby nadużywające opiaty i alkohol. W przypadku wystąpienia zespołu konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, leczenie objawowe oraz podawanie dantrolenu i bromokryptyny. Flupentyksol może obniżać próg drgawkowy, wymaga ostrożności u pacjentów z chorobą wątroby oraz wpływa na metabolizm glukozy i insuliny, co wymaga monitorowania u chorych z cukrzycą. Dawkowanie do 25 mg/dobę nie jest wskazane u pacjentów nadpobudliwych ze względu na działanie aktywujące.
autonomiczny układ nerwowy, bradykardia, choroba wątroby, cukrzyca, drgawki, działania niepożądane, flupentyksol, hipertermia, hipokaliemia, leczenie przeciwcukrzycowe, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, myśli samobójcze, niedobór magnezu, organiczny zespół mózgowy, próg drgawkowy, stężenie insuliny i glukozy, upośledzenie umysłowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tilobrastil
Tilobrastil, zawierający 60 mg tikagreloru, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z niedawnymi urazami, zaburzeniami krzepnięcia, aktywnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz u osób stosujących jednocześnie NLPZ, doustne antykoagulanty lub leki fibrynolityczne. Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z czynnym patologicznym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawień transfuzja płytek krwi i desmopresyna są nieskuteczne, natomiast leczenie przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) i/lub rekombinowany czynnik VIIa mogą poprawić hemostazę. Lek należy odstawić na 5 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, a u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym po udarze niedokrwiennym maksymalny czas terapii nie powinien przekraczać 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby tikagrelor stosuje się ostrożnie, a u ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazany.
aktywacja płytek indukowana heparyną, antagonista receptora angiotensyny, astma, bezobjawowa pauza komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, hamowanie receptora P2Y12, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienie serca, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, patologiczne krwawienie, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, stężenie kreatyniny, transfuzja płytek krwi, udar mózgu, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Objawy
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym zjawiskiem, dotykającym około 60% populacji, i dzieli się na krwawienia przednie (90% przypadków, zlokalizowane w splotie Kiesselbacha) oraz tylne (pochodzące ze splotu Woodruffa, częstsze u osób starszych i z nadciśnieniem tętniczym). Objawy obejmują wypływ krwi z jednego lub obu nozdrzy, a w przypadku krwawień tylnych krew spływa do gardła, co może powodować nudności, wymioty i ryzyko aspiracji. Ciężkie krwawienia definiuje się jako utrzymujące się powyżej 15-30 minut mimo ucisku, obfite, z obustronnym wypływem krwi lub towarzyszące objawom niedokrwistości i wstrząsu hipowolemicznego. Nawracające epizody (powyżej 3-4 razy w tygodniu lub 6 razy w miesiącu) wymagają diagnostyki i konsultacji specjalistycznej, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub z chorobami współistniejącymi.
angiografia, aspiracja krwi, badanie krzepnięcia, białaczka, błona śluzowa nosa, chłoniak, choroba von Willebranda, COVID-19, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, embolizacja, endoskopia nosa, epistaxis, hematolog, hemofilia, hipoksja, jama nosowa, kardiolog, kauteryzacja, krwawienie przednie, krwawienie tylne, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, otolaryngolog, polip nosowy, przegroda nosowa, przełom nadciśnieniowy, splot Kiesselbacha, splot Woodruffa, szpiczak mnogi, tamponada nosa, teleangiektazja, tomografia komputerowa, udar mózgu, wstrząs hipowolemiczny, wziernik nosowy, zawał mięśnia sercowego, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Apiprax
Lek Apiprax zawierający arypiprazol wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia), predyspozycją do niedociśnienia, a także u osób z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wydłużenia odstępu QT w porównaniu do placebo, jednak zaleca się ostrożność u pacjentów z rodzinnym wywiadem wydłużenia QT. Arypiprazol może wywoływać działania niepożądane takie jak późne dyskinezy, akatyzja, parkinsonizm oraz rzadkie przypadki Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS), który charakteryzuje się m.in. wysoką gorączką, sztywnością mięśni i niestabilnością układu autonomicznego. W przypadku wystąpienia objawów NMS lub niewyjaśnionej gorączki należy natychmiast przerwać leczenie. Ponadto, lek może indukować napady drgawkowe, dlatego wymagana jest ostrożność u pacjentów z historią napadów lub predyspozycjami do nich.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpsychotyczne, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, nietypowy lek przeciwpsychotyczny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, parkinsonizm, patologiczne uzależnienie od hazardu, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienny, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polsart 80 mg
Lek Polsart, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych. Wskazania obejmują pacjentów z jawną chorobą miażdżycową, taką jak choroba niedokrwienna serca (po zawale mięśnia sercowego, dławicy piersiowej, zabiegach rewaskularyzacyjnych), udar mózgu w wywiadzie oraz chorobę tętnic obwodowych z objawowym niedokrwieniem lub po zabiegach. Ponadto, Polsart jest zalecany u chorych z cukrzycą typu 2 i powikłaniami narządowymi, w tym nefropatią (albuminuria, białkomocz, upośledzona funkcja nerek), retinopatią, neuropatią oraz makroangiopatią. Tabletki 40 mg są dzielone, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki, natomiast tabletki 80 mg stosuje się w pełnej dawce.
albuminuria, białkomocz, choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, jawna choroba miażdżycowa, makroangiopatia, miażdżyca tętnic wieńcowych, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, niedokrwienie kończyn dolnych, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, retinopatia cukrzycowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, zabieg rewaskularyzacyjny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic obwodowych - Leksykon substancji czynnych
Ziele konwalii – Przeciwwskazania stosowania
Ziele konwalii (Convallaria maialis L.) wykazuje działanie inotropowe dodatnie dzięki zawartości glikozydów nasercowych i jest składnikiem preparatów kardiologicznych takich jak Convafort (15,7 mg wyciągu suchego na tabletkę) oraz Kelicardina (0,47 g wyciągu płynnego na 1 ml, zawierająca 2,5-4,2 j.g. glikozydów nasercowych). Stosowanie tych preparatów jest przeciwwskazane u pacjentów z hipokaliemią, hiperkalcemią oraz zaburzeniami elektrolitowymi, które zwiększają ryzyko toksyczności glikozydów i arytmii. Ponadto, preparaty nie powinny być stosowane u osób z zaburzeniami przewodnictwa serca (częstoskurcz komorowy, migotanie komór, blok przedsionkowo-komorowy i inne bloki serca), ostrym lub przewlekłym zapaleniem wsierdzia, zaawansowaną miażdżycą naczyń wieńcowych oraz po przebytym zawale mięśnia sercowego. Convafort zawiera sacharozę (167,85 mg) i laktozę jednowodną (94,20 mg), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją tych cukrów, natomiast Kelicardina zawiera 59-67% etanolu (536 mg/ml), co wyklucza jej stosowanie u osób z chorobą alkoholową lub wrażliwością na alkohol.
arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie inotropowe dodatnie, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, interakcja lekowa, miażdżyca naczyń wieńcowych, migotanie komór, nadwrażliwość, nietolerancja cukrów, preparat kardiologiczny, przewlekła choroba nerek, sulfonamid, uzależnienie od alkoholu, wyciąg płynny z ziela konwalii, wyciąg suchy z ziela konwalii, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wsierdzia, zawał mięśnia sercowego, ziele konwalii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kidofen max 250 mg/5 ml
Ibuprofen w zawiesinie doustnej Kidofen max, stosowany zarówno w dawkach do 1200 mg na dobę krótkotrwale, jak i w wyższych dawkach (do 2400 mg na dobę) w terapii długoterminowej u pacjentów z chorobami reumatycznymi, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dużą zmiennością międzyosobniczą i zależnością od dawki. Najczęściej obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym ryzyko krwawienia, choroby wrzodowej, perforacji oraz poważnych powikłań, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Istotne jest także niewielkie zwiększenie ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, szczególnie przy dawkach 2400 mg/dobę. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku objawów reakcji nadwrażliwości, silnego bólu w nadbrzuszu, krwawych wymiotów lub smolistych stolców, a także o potrzebie regularnej kontroli morfologii krwi podczas długotrwałej terapii.
agranulocytoza, anafilaksja, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, białkomocz, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwbakteryjne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, sztywność karku, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie stężenia hemoglobiny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ticagrelor Farmak 90 mg
Tikagrelor jest doustnym, bezpośrednim, selektywnym i odwracalnym antagonistą receptora P2Y12, należącym do grupy cyklopentylotriazolopirymidyn (CPTP). Mechanizm działania polega na hamowaniu aktywacji i agregacji płytek krwi zależnej od ADP poprzez blokowanie sygnału po przyłączeniu ADP do receptora P2Y12, co skutkuje zmniejszeniem ryzyka powikłań zakrzepowych w miażdżycy. Tikagrelor dodatkowo zwiększa lokalne stężenie adenozyny przez hamowanie transportera ENT-1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i innych efektów adenozynowych, takich jak duszność. Farmakodynamika leku charakteryzuje się szybkim początkiem działania: po podaniu dawki nasycającej 180 mg u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową obserwuje się około 41% zahamowania agregacji płytek po 30 minutach, a maksymalny efekt (około 89%) pojawia się po 2-4 godzinach i utrzymuje przez 2-8 godzin. Ryzyko krwawienia jest wyższe niż przy klopidogrelu, zwłaszcza jeśli lek nie zostanie odstawiony co najmniej 96 godzin przed zabiegiem CABG.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora P2Y12, bezwzględna redukcja ryzyka, dławica piersiowa niestabilna, hamowanie czynności płytek krwi, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, krzywa Kaplana-Meiera, kwas acetylosalicylowy, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowe, przepływ wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stabilna choroba wieńcowa, tikagrelor, transporter nukleozydów-1, udar mózgu, względna redukcja ryzyka, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diovan 160 mg
Diovan, zawierający walsartan w dawkach 80 mg i 160 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 6 do poniżej 18 lat. Lek obniża ciśnienie tętnicze poprzez blokadę działania angiotensyny II, co potwierdzają liczne badania kliniczne. Ponadto, Diovan jest wskazany u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego (12 godzin do 10 dni od zdarzenia) zarówno w przypadku objawowej niewydolności serca, jak i bezobjawowej dysfunkcji skurczowej lewej komory, zapobiegając niekorzystnej przebudowie serca i poprawiając rokowanie. Walsartan znajduje także zastosowanie w leczeniu objawowej niewydolności serca, szczególnie u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub beta-blokerów, gdy nie można zastosować antagonistów receptora mineralokortykoidowego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, antagonista wapnia, beta-bloker, diuretyk, dysfunkcja skurczowa lewej komory, działanie niepożądane, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze samoistne, niewydolność serca, niewydolność skurczowa lewej komory, obciążenie następcze serca, parametry hemodynamiczne, przebudowa lewej komory, stężenie elektrolitów, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Epidemiologia
Omdlenie (syncope) jest powszechnym problemem klinicznym, z częstością występowania w populacji ogólnej wynoszącą 15-39%, a skumulowana zapadalność na co najmniej jeden epizod omdlenia w ciągu życia około 20%. Roczna liczba epizodów wynosi 18,1-39,7 na 1000 pacjentów, z dwumodalnym rozkładem wiekowym – szczyty zapadalności przypadają na wiek nastoletni oraz powyżej 70. roku życia. Omdlenia wazowagalne stanowią około 60% przypadków, szczególnie często występują u młodych kobiet (do 25. roku życia 47% kobiet vs 24% mężczyzn). U osób starszych (≥70 lat) wzrasta częstość omdleń kardiogennych (do 15%) oraz hipotensji ortostatycznej (do 18% w populacji ≥65 lat, a nawet 52% w instytucjach opiekuńczych), co wiąże się z wieloma współistniejącymi schorzeniami i polipragmazją. Roczna śmiertelność w omdleniach kardiogennych sięga 18-33%, a w niekardiogennych 0-12%. Nawrót omdleń występuje u około 35% pacjentów, a 29% doznaje urazów fizycznych, z poważnymi urazami u 4,7% chorych. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i EKG, jednak u 20-50% pacjentów pozostaje niewyjaśniona, a test pochyleniowy ma diagnostyczną wartość w ponad 50% przypadków.
choroba tętnic szyjnych, elektrokardiogram, hipotensja ortostatyczna, hipotensja poposiłkowa, nagła śmierć sercowa, napad omdleniowy, niewydolność serca, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie odruchowe, omdlenie wazowagalne, omdlenie wysiłkowe, rak jelita grubego, rak mózgu, rak płuc, rak prostaty, reakcja wazowagalna, reumatoidalne zapalenie stawów, strukturalna choroba serca, test pochyleniowy, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół zatoki szyjnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Telmycar to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan charakteryzuje się wysokim powinowactwem i długotrwałym wiązaniem z receptorem AT1, co skutkuje efektywnym i równomiernym obniżeniem ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki 40-80 mg. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza, a telmisartan przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną z innymi lekami hipotensyjnymi, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca, a przerwanie terapii nie powodowało efektu odbicia nadciśnieniowego. W badaniu ONTARGET (n=25620) telmisartan 80 mg był nie gorszy od ramiprylu 10 mg w redukcji złożonych punktów końcowych sercowo-naczyniowych (HR 1,01; 97,5% CI 0,93-1,10; p(non-inferiority)=0,0019). W badaniu TRANSCEND u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE telmisartan zmniejszył ryzyko drugorzędowego punktu końcowego (HR 0,87; 95% CI 0,76-1,00; p=0,048) w porównaniu z placebo.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, badanie epidemiologiczne, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciężkie zdarzenie niepożądane, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, nowotwór złośliwy wargi, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, podwójna blokada układu RAA, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor AT1, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stężenie aldosteronu, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne elektrolitów, wydalanie sodu, zachorowalność sercowo-naczyniowa, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levosimendan Kalceks 2,5 mg/ml
Lewozymendan, klasyfikowany pod kodem ATC C01CX08, jest lekiem inotropowo-rozszerzającym naczynia, stosowanym w ostrych stanach niewydolności serca. Jego mechanizm działania opiera się na zwiększeniu wrażliwości troponiny C na jony wapnia, co poprawia kurczliwość mięśnia sercowego bez zaburzenia relaksacji, oraz na otwieraniu ATP-zależnych kanałów potasowych w mięśniach gładkich naczyń, prowadząc do rozszerzenia naczyń tętniczych i żylnych. Klinicznie obserwuje się poprawę parametrów hemodynamicznych, takich jak wzrost pojemności minutowej serca, objętości wyrzutowej i frakcji wyrzutowej, a także obniżenie ciśnienia tętniczego i oporu naczyniowego. Lewozymendan poprawia przepływ wieńcowy i perfuzję mięśnia sercowego bez istotnego wzrostu zapotrzebowania na tlen, co jest korzystne w terapii niewydolności serca o etiologii niedokrwiennej. Dawkowanie obejmuje dawkę nasycającą 3-24 µg/kg mc. oraz infuzję ciągłą 0,05-0,2 µg/kg mc./min.
ADHF, aminy katecholowe, ATP-zależny kanał potasowy, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, ciśnienie w prawym przedsionku, ciśnienie zaklinowania płucnych naczyń włosowatych, częstość czynności serca, endotelina-1, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, kardiomiopatia rozstrzeniowa, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, natriuretyczny peptyd typu B, niewydolność serca, objętość wyrzutowa, obwodowy opór naczyniowy, ostra niewydolność serca, perfuzja mięśnia sercowego, pojemność minutowa serca, przezskórna śródnaczyniowa angioplastyka wieńcowa, PTCA, rzut skurczowy serca, troponina C, wskaźnik sercowy, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metformin hydrochloride Biofarm 850 mg
Metformina hydrochlorek, pochodna biguanidu (kod ATC: A10BA02), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwcukrzycowe bez bezpośredniej stymulacji wydzielania insuliny, co eliminuje ryzyko hipoglikemii w monoterapii. Mechanizm jej działania obejmuje hamowanie wątrobowej glukoneogenezy i glikogenolizy, zwiększenie insulinowrażliwości tkanek obwodowych poprzez aktywację AMPK i wzrost ekspresji transporterów GLUT, a także modulację metabolizmu glukozy w jelitach, w tym zwiększenie wydzielania GLP-1 i zmniejszenie resorpcji kwasów żółciowych. Metformina wpływa również na skład mikrobiomu jelitowego, co może wspierać jej efekt hipoglikemizujący. Dodatkowo, lek poprawia profil lipidowy i sprzyja stabilizacji lub niewielkiej redukcji masy ciała, co jest korzystne u pacjentów z cukrzycą typu 2 i współistniejącą otyłością.
biguanid, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, glikogenoliza, GLP-1, glukoneogeneza, hiperglikemia na czczo, hiperlipidemia, hipoglikemia, insulina, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, mechanizm przeciwcukrzycowy, metformina hydrochlorek, mikrobiom jelitowy, otyłość, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie cukrzycowe, profil lipidowy, resorpcja kwasów żółciowych, stężenie glukozy, transporter GLUT, wrażliwość na insulinę, wychwyt glukozy, wydzielanie insuliny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ovulastan Forte
Stosowanie złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających dezogestrel (0,15 mg) i etynyloestradiol (0,03 mg), takich jak Ovulastan Forte, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest dwukrotnie wyższe w porównaniu do preparatów zawierających lewonorgestrel, z częstością występowania ŻChZZ u około 9-12 na 10 000 kobiet rocznie, podczas gdy u stosujących lewonorgestrel wynosi około 6 na 10 000. Ryzyko jest największe w pierwszym roku stosowania oraz po przerwie ≥4 tygodni. Dodatkowe czynniki ryzyka, takie jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, wiek >35 lat, czy współistniejące choroby (np. toczeń rumieniowaty, nowotwory), znacząco zwiększają prawdopodobieństwo powikłań zakrzepowo-zatorowych. Konieczne jest dokładne poinformowanie pacjentki o objawach zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej oraz natychmiastowa konsultacja lekarska w przypadku ich wystąpienia.
cholestaza, choroba Crohna, cukrzyca, depresja endogenna, dezogestrel, dyslipoproteinemia, hiperhomocysteinemia, hipertrójglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, kamienie żółciowe, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowata, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, otyłość, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wada zastawkowa serca, wirus brodawczaka ludzkiego, włókniakomięśniak macicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa