objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxazepam Espefa 10 mg
Oksazepam, substancja czynna leku Oxazepam Espefa, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym na poziomie 90-95%, co zapewnia efektywne wchłanianie i dostępność do krążenia ogólnoustrojowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach (Tmax). Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (87%), a jego objętość dystrybucji (Vd) wynosi 0,5-1,0 l/kg, co wskazuje na umiarkowaną dystrybucję w tkankach. Oksazepam jest metabolizowany głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, tworząc nieaktywne farmakologicznie metabolity, co minimalizuje ryzyko kumulacji i działań niepożądanych.
- Leksykon substancji czynnych
Cytyzyniklina – Właściwości farmakokinetyczne
Cytyzyniklina charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, potwierdzonym w badaniach na zwierzętach i ludziach. Po podaniu doustnym u myszy wchłania się w 42%, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 120 minutach, z okresem półtrwania około 200 minut (3,3 h). Eliminacja następuje głównie przez nerki, z wydaleniem 18% dawki z moczem po podaniu doustnym i około 33% po dożylnym. Dystrybucja tkankowa wskazuje na wysokie stężenia w wątrobie, nadnerczach i nerkach, a stężenie w żółci po podaniu dożylnym jest 200-krotnie wyższe niż we krwi, co podkreśla rolę wydzielania wątrobowo-żółciowego. U królików objętość dystrybucji (Vd) wynosiła 6,21 L/kg po podaniu doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym, a farmakokinetyka po przezskórnym podaniu wykazywała dwufazowy profil wchłaniania. W badaniach na szczurach wykazano ograniczoną penetrację do OUN – stężenie w mózgu stanowiło mniej niż 30% stężenia we krwi, co jest istotnie niższe niż w przypadku nikotyny (65%).
cytyzyna, cytyzyniklina, dystrybucja tkankowa, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka, mean residence time, niewydolność nerek i wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, penetracja do OUN, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mózgu, średni czas przebywania leku, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wydalanie z moczem, wydzielanie wątrobowo-żółciowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ferinject 50 mg Fe3+/ml
Produkt leczniczy Ferinject, zawierający karboksymaltozę żelazową (50 mg Fe/ml), charakteryzuje się szybkim wzrostem stężenia żelaza w surowicy po podaniu dożylnym dawki od 100 do 1000 mg. Maksymalne stężenie żelaza (Cmax) w surowicy wynosi od 37 do 333 μg/ml i osiągane jest w czasie 15 minut do 1,21 godziny. Objętość kompartmentu centralnego wynosi około 3 litrów, co odpowiada objętości osocza. Eliminacja żelaza jest szybka, z okresem półtrwania 7-12 godzin i średnim czasem obecności leku (MRT) 11-18 godzin. Wydalanie nerkowe jest minimalne, co podkreśla głównie retencję żelaza w szpiku kostnym, wątrobie i śledzionie, potwierdzoną badaniami PET z izotopami 59Fe i 52Fe.
dożylny wlew kroplowy, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja z krwi, farmakokinetyka populacyjna, Ferinject, karboksymaltoza żelazowa, kompartment centralny, końcowy okres półtrwania, niedobór żelaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pozytonowa tomografia emisyjna, średni czas obecności leku, stężenie żelaza całkowitego, szpik kostny, wątroba i śledziona, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – TamisPras Auro 0,4 mg
TamisPras Auro to tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawierająca tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg, charakteryzująca się liniową farmakokinetyką i stabilnym profilem stężeń w osoczu. Biodostępność leku na czczo wynosi około 57%, a posiłek wysokotłuszczowy znacząco zwiększa AUC o 64% i Cmax o 149%. Maksymalne stężenie (Cmax) po pojedynczej dawce osiąga około 6 ng/ml po 6 godzinach, natomiast w stanie stacjonarnym (po 4 dniach) Cmax wzrasta do około 11 ng/ml i pojawia się po 4-6 godzinach. Stężenie minimalne (Cmin) utrzymuje się na poziomie około 40% Cmax, co zapewnia stabilną ekspozycję na lek przez całą dobę. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni pozakomórkowej.
biodostępność leku, biotransformacja tamsulosyny, CYP2D6, CYP3A4, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka tamsulosyny, faza eliminacji, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka stężeń, objętość dystrybucji, okres półtrwania tamsulosyny, parametr farmakokinetyczny, posiłek wysokotłuszczowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, wchłanianie tamsulosyny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fevarin 100 mg
Fevarin (maleinian fluwoksaminy) charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-8 godzinach. Całkowita biodostępność wynosi około 53%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, co ułatwia jego stosowanie kliniczne. Fluwoksamina wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (80%) oraz dużą objętość dystrybucji (25 l/kg), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2D6 oraz innych enzymów cytochromu P450, prowadząc do powstania co najmniej dziewięciu metabolitów, z których tylko dwa wykazują minimalną aktywność farmakologiczną.
aktywność farmakologiczna, biodostępność fluwoksaminy, biotransformacja wątrobowa, całkowite wchłanianie, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dawka terapeutyczna, droga nerkowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, maleinian fluwoksaminy, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacyjna demetylacja, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, silna inhibicja, stan stacjonarny, stężenie substancji czynnej w osoczu, umiarkowanie silna inhibicja, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex AptaPharma 100 mg/ml
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem około 88 mL/min i okresem półtrwania około 2 godzin. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), natomiast eliminacja przez kał lub powietrze wydychane jest minimalna (<0,02%). Sugammadeks nie ulega metabolizmowi, a jego farmakokinetyka jest podobna u pacjentów obu płci oraz różnych ras, w tym kaukaskiej i japońskiej, bez istotnych różnic klinicznych. Masa ciała nie wpływa znacząco na klirens i objętość dystrybucji, co potwierdzają badania u pacjentów z otyłością chorobliwą, gdzie ekspozycja na lek wzrasta liniowo z dawką podawaną według masy rzeczywistej lub idealnej.
białko osocza, bilans masowy, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, idealna masa ciała, kinetyka liniowa, klirens, klirens kreatyniny, klirens osocza, kompleks sugammadeksu z rokuronium, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze i pełna krew, otyłość chorobliwa, parametr farmakokinetyczny, populacyjna analiza farmakokinetyczna, rzeczywista masa ciała, stan stacjonarny, stężenie leku, sugammadeks, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina 1000 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Avamina, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z czasem osiągnięcia stężenia maksymalnego (tmax) około 2,5 godziny po podaniu doustnym. Dostępność biologiczna wynosi 50-60%, przy czym 20-30% dawki nie ulega wchłonięciu i jest wydalane z kałem. Stężenie metforminy w osoczu w stanie stacjonarnym utrzymuje się zwykle poniżej 1 µg/ml, a maksymalne stężenie (Cmax) nie przekracza 5 µg/ml nawet przy maksymalnych dawkach. Pokarm istotnie zmniejsza i opóźnia wchłanianie leku, obniżając Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłużając tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje bardzo niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji wynosi od 63 do 276 litrów. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co wskazuje na udział przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego w eliminacji.
absorpcja leku, AUC, chlorowodorek metforminy, Cmax, dostępność biologiczna, dystrybucja metforminy, ekspozycja na metforminę, eliminacja leku, erytrocyty, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, krwinki czerwone, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie glukozy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 50 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniowy profil w dawkach 25-100 mg z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach terapii, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas długotrwałego stosowania ani wpływu posiłku na biodostępność leku.
białko oporności raka piersi, biodostępność sunitynibu, BSA, CYP3A4, cytochrom P450, eskalacja dawki, fosforylacja receptorów, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens leku, klirens pozorny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny