objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Właściwości farmakokinetyczne
Teriflunomid wykazuje wysoką biodostępność (~100%) oraz szybkie wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-4 godzin po podaniu doustnym. Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania około 19 dni i znacznym współczynnikiem kumulacji AUC (~34-krotnym), co wskazuje na jego długotrwałe utrzymywanie się w organizmie. Wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, głównie z albuminą, a objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 litrów. Metabolizm teriflunomidu przebiega głównie przez hydrolizę, z udziałem szlaków drugorzędnych takich jak utlenianie, N-acetylacja i sprzęganie z siarczanami. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (37,5% z kałem) oraz nerki (22,6% z moczem), a całkowity klirens wynosi 30,5 ml/h. Stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, co wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii.
białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, klirens leku, liniowość farmakokinetyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procedura eliminacji, procedura przyspieszonej eliminacji, sekrecja bezpośrednia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meloxicam APTEO MED 7,5 mg
Meloksykam charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 90% oraz przewidywalną farmakokinetyką, co umożliwia skuteczne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Po podaniu doustnym w postaci kapsułek lub tabletek, tmax wynosi 5-6 godzin, natomiast dla zawiesiny doustnej jest to około 2 godziny. Stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest w ciągu 3-5 dni stosowania dawki jednorazowej na dobę, z wartościami stężeń w osoczu dla dawki 7,5 mg w zakresie 0,4-1,0 µg/mL oraz dla dawki 15 mg w zakresie 0,8-2,0 µg/mL. Meloksykam wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (11 L po podaniu domięśniowym/dożylnym i 16 L po wielokrotnym podaniu doustnym). Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, a całkowity klirens osoczowy jest niski i wynosi 7-12 mL/min.
badania biorównoważności, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dysfagia, działanie przeciwzapalne, enzym CYP 2C9, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, lek zobojętniający, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, równowaga farmakokinetyczna, schorzenie reumatyczne, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gefitinib Krka 250 mg
Gefitynib Krka (250 mg) charakteryzuje się umiarkowanie wolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-7 godzinach. Biodostępność bezwzględna u pacjentów onkologicznych wynosi 59%. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 47%) przy pH soku żołądkowego powyżej 5, co wynika z ograniczonej rozpuszczalności substancji czynnej w środowisku o podwyższonym pH. Spożycie pokarmu nie wpływa na ekspozycję na gefitynib. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (1400 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%), głównie albuminami i kwaśną alfa 1-glikoproteiną. Metabolizm tlenowy zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, a głównym metabolitem jest O-desmetylogefitynib, o 14-krotnie słabszym działaniu hamującym EGFR. Wydalanie odbywa się głównie z kałem w postaci metabolitów, z minimalnym (<4%) wydalaniem nerkowym. Klirens osoczowy wynosi około 500 ml/min, a okres półtrwania u pacjentów onkologicznych to 41 godzin, co powoduje kumulację leku 2-8-krotną przy dawkowaniu raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7-10 dawkach.
biodostępność bezwzględna, Cmax, Common Toxicity Criteria, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, fosfataza alkaliczna, gefitynib, guzy lite, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, marskość wątroby, niewydolność wątroby, O-desmetylogefitynib, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przerzuty do wątroby, receptor EGFR, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluxazol 100 mg
Flukonazol wykazuje wysoką biodostępność doustną (~90%) oraz liniową farmakokinetykę, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 0,5-1,5 godziny po podaniu na czczo. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją, z objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%), co sprzyja wysokiej frakcji wolnej substancji czynnej. Flukonazol przenika efektywnie do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego), śliny, plwociny oraz struktur skóry i paznokci, gdzie kumuluje się w stężeniach przekraczających te w surowicy (np. 73 µg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii 50 mg/dobę). Metabolizm leku jest minimalny (11% wydalane z moczem jako metabolity), a eliminacja głównie nerkowa (około 80% w postaci niezmienionej), co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR <20 ml/min). Okres półtrwania wynosi około 30 godzin u dorosłych z prawidłową czynnością nerek, ale u osób z ciężką niewydolnością nerek wydłuża się do 98 godzin, a u osób starszych (≥65 lat) do 46,2 godzin, co wiąże się z obniżonym klirensem (0,124 ml/min/kg mc.).
białka osocza, biodostępność leku, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, faza eliminacji leku, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor cytochromu P450, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, lek przeciwgrzybiczny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny leku, stężenie osoczowe, warstwa rogowa, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beplasot 6 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Beplasot to tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawierająca 6 mg bursztynianu solifenacyny (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg chlorowodorku tamsulosyny (0,37 mg tamsulosyny). Po podaniu wielokrotnym, farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna do jednoczesnego podania oddzielnych tabletek. Tmax solifenacyny wynosi 4,27-4,76 godz., a tamsulosyny 3,47-5,65 godz. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5-32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56-13,3 ng/ml. AUC dla solifenacyny wynosi 528-601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1-222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 70-79%. Okres półtrwania solifenacyny wynosi 49,5-53,0 godz., a tamsulosyny 12,8-14,0 godz., co ma znaczenie dla schematu dawkowania. Wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne posiłki zwiększają Cmax tamsulosyny o 54% i AUC o 33%, nie wpływając na farmakokinetykę solifenacyny. Werapamil w dawce 240 mg/dobę zwiększa Cmax i AUC obu substancji, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
4R-hydroksy solifenacyna, AUC, biodostępność, bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, gamma-glutamylotranspeptydaza, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, modyfikowane uwalnianie leku, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Właściwości farmakodynamiczne
Cetyryzyna, będąca metabolitem hydroksyzyny, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, bez istotnego powinowactwa do innych receptorów. W dawce 10 mg raz lub dwa razy na dobę skutecznie hamuje napływ eozynofili i komórek późnej fazy reakcji zapalnej u pacjentów atopowych, a dawka 30 mg/dobę redukuje eozynofilowy naciek w płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego u chorych z astmą. Cetyryzyna zmniejsza ekspresję cząsteczek adhezyjnych ICAM-1 i VCAM-1, co potwierdza jej działanie przeciwzapalne. W badaniach klinicznych dawka 10 mg/dobę łagodzi objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, nie wpływając na czynność płuc, a nawet dawki do 60 mg/dobę nie wydłużają odstępu QT, potwierdzając bezpieczeństwo kardiologiczne. U dzieci (5-12 lat) nie obserwowano rozwoju tolerancji na działanie przeciwhistaminowe podczas 35-dniowego leczenia.
alergeny wziewne, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptorów histaminowych H1, astma, astma umiarkowana, atopia, bąble pokrzywkowe, biodostępność, cetyryzyna, cząsteczki adhezyjne, działanie przeciwalergiczne, efekt pierwszego przejścia, eozynofile, hemodializa, hydroksyzyna, ICAM-1, interakcje lekowe, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, objętość dystrybucji, odstęp QT, okres półtrwania, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, późna faza reakcji zapalnej, receptor H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, VCAM-1, wiązanie z białkami osocza, zapalenie alergiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meladine SR 750 mg
Metformina w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Meladine SR) charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym około 7 godzin (vs. 2,5 godziny dla formy natychmiastowej). Po podaniu dawki 1500 mg SR średnie Cmax wynosi 1193 ng/ml, a po dawce 1000 mg SR po posiłku 1214 ng/ml, z medianą czasu osiągnięcia Cmax około 5 godzin. Podanie leku na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast po posiłku AUC wzrasta o 77%, a Cmax o 26%, z niewielkim wydłużeniem Tmax o około 1 godzinę. Farmakokinetyka metforminy SR jest nieliniowa, a AUC po 2000 mg SR jest porównywalne z podwójną dawką 1000 mg formy natychmiastowej. Nie obserwuje się kumulacji leku po wielokrotnym podaniu do 2000 mg, a zmienność wewnątrzosobnicza parametrów Cmax i AUC jest porównywalna z formą natychmiastową.
ADME, AUC, biodostępność, biorównoważność, ekspozycja na lek, farmakokinetyka nieliniowa, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, maksymalne stężenie leku, metformina o przedłużonym uwalnianiu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Passminum MED LUNIS 183 mg/5 ml
Produkt leczniczy Passminum MED LUNIS w formie syropu zawiera 183 mg ekstraktu z ziela męczennicy cielistej (Passiflora incarnata L.) na 5 ml, co odpowiada 366 mg surowca roślinnego. Ekstrakt jest przygotowany w proporcji 2:1 z użyciem 60% etanolu jako rozpuszczalnika. Do tej pory nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących tego preparatu, w związku z czym brak jest danych na temat wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnych zawartych w ekstrakcie.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, droga eliminacji, ekstrakt z męczennicy, męczennica cielista, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, produkt leczniczy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, surowiec roślinny, wiązanie z białkami, wyciąg z męczennicy cielistej, ziele męczennicy cielistej, związek biologicznie czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gribero 150 mg
Dabigatran eteksylan, prolek podawany doustnie w preparacie Gribero, ulega szybkiej i całkowitej konwersji do aktywnej postaci dabigatranu, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników, natomiast w okresie pooperacyjnym czas ten wydłuża się do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia ogólnego, porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego oraz skutków zabiegu chirurgicznego. Dabigatran wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (34-35%), a jego objętość dystrybucji wynosi 60-70 L, wskazując na umiarkowaną dystrybucję tkankową. Lek jest wydalany głównie przez nerki (85% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania u osób starszych wynoszącym około 11-14 godzin, który ulega wydłużeniu przy niewydolności nerek. Wchłanianie i biodostępność są istotnie zależne od integralności kapsułki HPMC, a przyjęcie peletek bez otoczki zwiększa biodostępność o 37-75%.
acyloglukuronid, białko osocza, białko transportowe P-gp, biodostępność dabigatranu, dabigatran eteksylan, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzakrzepowe, esteraza, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens dabigatranu, niewydolność nerek, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przepływ dializatu, przesączanie kłębuszkowe, stężenie osoczowe, stosunek PK/PD, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Fluoresceina – Właściwości farmakokinetyczne
Fluoresceina sodowa, stosowana głównie w diagnostyce okulistycznej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją po podaniu dożylnym, pojawiając się w tętnicy centralnej oka w ciągu 7-14 sekund, a w siatkówce po 15-20 sekundach. Objętość dystrybucji wynosi około 0,5 l/kg, a około 80% substancji wiąże się z albuminami osocza, natomiast 15-17% z erytrocytami. Fluoresceina jest szybko metabolizowana do monoglukuronidu fluoresceiny, który również wykazuje fluorescencję. Po podaniu dawki 14 mg/kg dożylnie, około 80% fluoresceiny ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym w ciągu 1 godziny, a fluorescencja metabolitu zanika po 4-5 godzinach. Okres półtrwania fluoresceiny i jej glukuronidu wynosi odpowiednio około 23,5 oraz 264 minut, co wpływa na dłuższe utrzymywanie się metabolitu w organizmie.
albumina, białko osocza, diagnostyka okulistyczna, droga nerkowa, erytrocyt, filtracja kłębuszkowa, fluoresceina, glukuronid fluoresceiny, klirens nerkowy, klirens układowy, klirens wątrobowy, kwas glukuronowy, monoglukuronid fluoresceiny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, połączenie glukuronidowe, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń śródmiąższowa, przewlekła choroba nerek, sól sodowa fluoresceiny, tętnica centralna oka, tkanka siatkówki, zaburzenie czynności wątroby