Właściwości farmakokinetyczne
Meloxicam APTEO MED 7,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne meloksykamu

Meloksykam charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, obejmującym dobrą biodostępność po podaniu doustnym, przewidywalny proces dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, co zapewnia skuteczne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe preparatu Meloxicam APTEO MED. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych meloksykamu w oparciu o dostępne dane kliniczne.¹

Wchłanianie

Meloksykam wykazuje bardzo dobre właściwości absorpcyjne z przewodu pokarmowego, czego dowodem jest wysoka biodostępność na poziomie około 90% po podaniu doustnym w postaci kapsułki. Badania biorównoważności potwierdziły, że różne postacie doustne leku – tabletki, zawiesina doustna i kapsułki – charakteryzują się równoważną biodostępnością.²

Kinetyka wchłaniania meloksykamu zależy od postaci farmaceutycznej. Po podaniu pojedynczej dawki, mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) wynosi:³

• 2 godziny dla zawiesiny doustnej
• 5-6 godzin dla stałych postaci doustnych (tabletki i kapsułki)

Podczas wielokrotnego podawania meloksykamu, stan równowagi farmakokinetycznej (steady state) jest osiągany stosunkowo szybko – w ciągu 3-5 dni. Przy stosowaniu jednej dawki na dobę, średnie stężenia leku w osoczu krwi charakteryzują się niewielkimi fluktuacjami, które zależą od zastosowanej dawki:⁴

• Dla dawki 7,5 mg: 0,4-1,0 µg/mL (wartości Cmin i Cmax w stanie równowagi)
• Dla dawki 15 mg: 0,8-2,0 µg/mL (wartości Cmin i Cmax w stanie równowagi)

W stanie równowagi farmakokinetycznej, średnie maksymalne stężenie meloksykamu w osoczu (Cmax) jest osiągane po 5-6 godzinach, niezależnie od zastosowanej postaci leku (tabletki, kapsułki czy zawiesina doustna). Istotne z klinicznego punktu widzenia jest to, że wchłanianie meloksykamu po podaniu doustnym pozostaje niezmienione zarówno podczas przyjmowania posiłku, jak i przy równoczesnym podaniu nieorganicznych leków zobojętniających sok żołądkowy.⁵

Dystrybucja

Meloksykam wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, głównie z albuminami, wynoszący 99%. Ta cecha ma istotne znaczenie dla działania farmakologicznego, czasu półtrwania oraz może być związana z potencjalnymi interakcjami lekowymi.⁶

Lek wykazuje zdolność przenikania do mazi stawowej, osiągając w niej stężenie równe około połowie stężenia występującego w osoczu krwi. Jest to istotna właściwość z punktu widzenia skuteczności terapeutycznej w schorzeniach reumatycznych.⁷

Objętość dystrybucji meloksykamu jest stosunkowo niewielka i wynosi:⁸

• Około 11 litrów po podaniu domięśniowym lub dożylnym (ze zmiennością osobniczą na poziomie 7-20%)
• Około 16 litrów po wielokrotnym doustnym podaniu meloksykamu w dawkach 7,5-15 mg (ze współczynnikiem zmienności 11-32%)

Metabolizm

Meloksykam podlega intensywnym procesom biotransformacji wątrobowej. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity tego leku, które nie wykazują aktywności farmakodynamicznej. Procesy metaboliczne obejmują:⁹

Główny szlak metaboliczny prowadzi do powstania 5′-karboksymeloksykamu, który stanowi 60% dawki. Metabolit ten powstaje poprzez utlenienie metabolitu pośredniego – 5′-hydroksymetylomeloksykamu, który jest wydalany w mniejszej ilości (9% dawki).¹⁰

Badania in vitro wskazują na istotną rolę enzymu CYP 2C9 w tym szlaku metabolicznym, z mniejszym udziałem izoenzymu CYP 3A4. Dodatkowo, aktywność peroksydazy prawdopodobnie odpowiada za powstawanie dwóch innych metabolitów, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki leku.¹¹

Eliminacja

Meloksykam jest wydalany głównie w postaci metabolitów, w równych proporcjach z moczem i kałem. Tylko niewielka część dawki dobowej wydalana jest w postaci niezmienionej: mniej niż 5% z kałem oraz jedynie śladowe ilości z moczem.¹²

Średni okres półtrwania eliminacji (t1/2) wynosi od 13 do 25 godzin, niezależnie od drogi podania (doustnej, domięśniowej czy dożylnej). Całkowity klirens osoczowy jest stosunkowo niewielki i wynosi około 7-12 mL/min po podaniu pojedynczej dawki drogą doustną, dożylną lub doodbytniczą.¹³

Liniowość farmakokinetyki

W zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg, meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę po podaniu doustnym lub domięśniowym. Oznacza to, że wzrost dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu parametrów farmakokinetycznych, takich jak AUC czy Cmax.¹⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby i nerek

Farmakokinetyka meloksykamu wykazuje pewne odrębności w zależności od funkcji wątroby i nerek:¹⁵

• Niewydolność wątroby – nie wywiera istotnego wpływu na farmakokinetykę meloksykamu
• Łagodna do umiarkowanej niewydolność nerek – nie wpływa znacząco na farmakokinetykę leku
• Umiarkowana niewydolność nerek – powoduje istotny wzrost całkowitego klirensu meloksykamu
• Schyłkowa niewydolność nerek – charakteryzuje się słabszym wiązaniem leku z białkami osocza. Może to prowadzić do zwiększenia objętości dystrybucji, a w konsekwencji do wyższego stężenia wolnego meloksykamu. W tej grupie pacjentów zaleca się nieprzekraczanie dobowej dawki 7,5 mg

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka meloksykamu u osób w podeszłym wieku wykazuje różnice zależne od płci:¹⁶

• Mężczyźni w podeszłym wieku – wykazują podobne średnie wartości parametrów farmakokinetycznych jak młodzi mężczyźni
• Kobiety w podeszłym wieku – charakteryzują się wyższymi wartościami AUC i dłuższym okresem półtrwania leku w porównaniu z młodymi osobami obu płci

Średnia wartość klirensu osoczowego w stanie równowagi u osób w podeszłym wieku jest nieco mniejsza w porównaniu z osobami młodszymi, co może wpływać na stężenie leku w osoczu i potencjalnie zwiększać ryzyko działań niepożądanych.¹⁷