Właściwości farmakokinetyczne
Icatibant Medical Valley 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne ikatybantu

Właściwości farmakokinetyczne ikatybantu zostały określone w badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników oraz pacjentów z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE). Badania te obejmowały podanie leku zarówno drogą dożylną, jak i podskórną. Co istotne, profil farmakokinetyczny obserwowany u pacjentów z HAE jest zbliżony do profilu obserwowanego u zdrowych ochotników, co wskazuje na brak istotnych różnic w metabolizmie leku pomiędzy tymi grupami.¹

Wchłanianie

Po podaniu podskórnym ikatybant charakteryzuje się wysoką biodostępnością, wynoszącą 97%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest stosunkowo szybko, po około 30 minutach od podania, co wskazuje na szybkie wchłanianie substancji czynnej z miejsca iniekcji do krwiobiegu.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji ikatybantu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 20-25 litrów, co sugeruje umiarkowaną dystrybucję leku w organizmie. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 44%, co oznacza, że znaczna część leku pozostaje w postaci niezwiązanej, dostępnej farmakologicznie.³

Metabolizm

Ikatybant podlega intensywnemu metabolizmowi, w którym uczestniczą głównie enzymy proteolityczne. Proces ten prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów, które następnie są eliminowane z organizmu przede wszystkim z moczem. Jest to główna droga eliminacji leku.⁴

Badania in vitro dostarczyły istotnych informacji na temat interakcji ikatybantu z systemem enzymatycznym cytochromu P450. Wykazano, że ikatybant:

• Nie jest rozkładany w oksydacyjnych szlakach metabolicznych
• Nie hamuje aktywności głównych izoenzymów cytochromu P450, w tym: CYP 1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4
• Nie indukuje aktywności izoenzymów CYP 1A2 ani 3A4

Powyższe dane sugerują niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez system cytochromu P450.⁵

Eliminacja

Eliminacja ikatybantu zachodzi głównie poprzez metabolizm. Mniej niż 10% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Klirens ikatybantu oszacowano na około 15-20 L/h i jest on niezależny od zastosowanej dawki. Okres półtrwania w fazie eliminacji końcowej wynosi około 1-2 godziny, co wskazuje na stosunkowo szybką eliminację leku z organizmu.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Dane farmakokinetyczne wskazują na związany z wiekiem spadek klirensu ikatybantu. U pacjentów w podeszłym wieku (75-80 lat) obserwuje się około 50-60% większą ekspozycję na lek w porównaniu z pacjentami 40-letnimi. Informacja ta może być istotna przy stosowaniu leku u osób starszych, choć nie wymaga formalnej modyfikacji dawkowania.⁷

Płeć

Badania farmakokinetyczne nie wykazały istotnych różnic w klirensie ikatybantu pomiędzy kobietami i mężczyznami po uwzględnieniu różnic w masie ciała. Oznacza to, że płeć nie wpływa na farmakokinetykę leku, jeśli uwzględni się fizjologiczne różnice w budowie ciała.⁸

Niewydolność wątroby i nerek

Dostępne, choć ograniczone dane, sugerują, że ekspozycja na ikatybant nie zmienia się istotnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. W związku z tym, nie ma konieczności dostosowywania dawki u tych grup pacjentów, chociaż należy zachować ostrożność ze względu na ograniczoną ilość danych.⁹

Rasa

Dane dotyczące wpływu rasy na farmakokinetykę ikatybantu są ograniczone. Dostępne informacje oparte na analizie ekspozycji na lek u osób rasy białej (n=132) i innych ras (n=40) nie wykazały istotnych różnic. Sugeruje to, że rasa nie ma znaczącego wpływu na parametry farmakokinetyczne ikatybantu.¹⁰

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne ikatybantu u dzieci i młodzieży z HAE zostały określone w badaniu HGT-FIR-086. Po podaniu podskórnym w dawce 0,4 mg/kg masy ciała (do maksymalnie 30 mg) obserwowano:

• Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosił około 30 minut, podobnie jak u dorosłych
• Pozorny okres półtrwania wynosił około 2 godzin

Nie zaobserwowano różnic w ekspozycji na ikatybant pomiędzy pacjentami pediatrycznymi z HAE, u których wystąpił napad, a tymi, u których napad nie wystąpił.¹¹

Populacyjne modelowanie farmakokinetyczne, wykorzystujące dane od dorosłych oraz dzieci i młodzieży, wykazało, że klirens ikatybantu jest związany z masą ciała pacjenta. U dzieci i młodzieży z HAE odnotowano mniejsze wartości klirensu przy mniejszej masie ciała. Na podstawie modelowania dla różnych grup wagowych przewidywana ekspozycja na ikatybant u dzieci i młodzieży z HAE jest niższa niż ekspozycja obserwowana u dorosłych pacjentów z HAE.¹²

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych ikatybantu